Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 145ο

"Δεν επιθυμώ πλέον τα πλούτη της γης. Συ είσαι και θα είσαι ο ιδικός μου θησαυρός εις την ζωήν αυτήν και εις την αιωνιότητα. Σου αφιερώνω, Χριστέ μου, όλην μου την καρδίαν και όλην μου την θέλησιν. Άλλοτε αύτη ήτο η πλέον ανυπότακτος εις Σε, αλλά τώρα Σου αφιερώνω εντελώς αυτήν. 

Γνώρισόν μου τι ζητείς παρ' εμού. Είμαι έτοιμος να το εκτελέσω διά της χάριτός Σου. Τακτοποίησε εντελώς τα κατ' εμέ. Δέχομαι εκ των προτέρων με τελείαν αυταπάρνησιν παν ό, τι θελήσει η αγαθότης Σου να μου στείλει. Ω Θεέ μου, απείρως αγαπητέ! Με ηγάπησας μέχρι σημείου του ν΄ αποθάνεις δι' εμέ. Σ' αγαπώ από με΄σα από την καρδίαν μου. Σε αγαπώ περισσότερο από τον εαυτόν μου τον ίδιον και αναθέτω την ψυχήν μου εις τας χείρας Σου." 

"Παραιτούμαι από σήμερον από όλην την προσπάθειαν και την αγάπη του κόσμου. Εγκαταλείπω το έργον μου και παραδίδω τον εαυτόν μου εις Σε, Δημιουργέ μου, δι' αυτά τα άγια πάθη Σου δέξαι μαι και διατήρησόν με πιστόν μέχρι του θανάτου μου. Εις το εξής, Ιησού μου, δεν επιθυμώ πλέον να ζήσω παρά μόνον δια Σε. Δεν επιθυμώ να ζητήσω τίποτε άλλο, παρά μόνο το θέλημά Σου. Βοήθησόν με διά της χάριτός Σου. Και συ, Παναγία Θεοτόκε, η ελπίς μου, μη μου αρνηθείς, δέομαι της προστασίας Σου". 

Μια τέτοια προσευχή-θυσία και θυμίαμα καρδιακό- σήμανε την επιστροφή. Είναι η προσευχή του νεκραναστημένου ασώτου, που διψώντας για ζωή κράζει προς τον Πατέρα: "Πάτερ, ἥμαρτον είς τόν οὐρανόν κι ἐνώπιόν σου.... ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου ". Βάδισε πραγματικά στα ίχνη του "ἀσώτου υἱοῦ" της ευαγγελικής παραβολής. Δαπάνησε όλο το βιος της ψυχής του στην ασωτία, ώσπου "ἐγένετο λιμός ἰσχυρός κατά τήν χώραν ἐκείνην". Και η χώρα εκείνη ήταν η Ευρώπη,  στην οποία έκανε τις πολύχρονες σπουδές του. Η Ευρώπη, η στερημένη ζωής πνευματικής και χορτασμένη από απληστία, από διαφθορά, από "ξυλοκέρατα". 

Κάποτε όμως ανένηψε και συνειδητοποίησε το θλιβερό του κατάντημα: "Ω, πόσων αγαθών ο άθλιος εμαυτόν εστέρησα! ω, ποίας βασιλείας εξέπεσα ο ταλαίπωρος εγώ! ", στέναξε οδυνηρά από τα βάθη της ψυχής του. Σηκώθηκε λοιπόν και πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Έπεσε στα πόδια του Πατέρα και είπε: "Δεν επιθυμώ πλέον τα πλούτη της γης.... Παραιτούμαι από σήμερον από όλην την προσπάθειαν και την αγάπην του κόσμου. Εγκαταλείπω το έργον μου και παραδίδω τον εαυτόν μου εις Σε". Και με την προσευχή του αυτή έπληξε τα τρία πρώτα γενεσιουργά πάθη των υπολοίπων πέντε παθών: τη φιλαργυρία, τη φιληδονία και τη φιλοδοξία, τους "πρωτοστάτες" των άλλων κακών, καθώς οι άγιοι Πατέρες τα ονομάζουν.

Χωρίς αμφιβολία είχε δοκιμάσει την πικρή δουλεία στα τρία αυτά αφεντικά, νέος ευσταλής ακόμα όντας. Και μάλιστα στην Ευρώπη ζώντας, στη "χώρα" εκείνη, όπου γινόταν και γίνεται ισχυρός "πνευματικός λιμός", ενώ αντιθέτως, υπάρχει απληστία υλικών αγαθών του τεχνολογικού πολιτισμού. Αλλά η Αλήθεια ήλθε, η Χάρις εξέλαμψε και για την πολύπαθη και βασανισμένη αυτή ύπαρξη. Και η πρώην ανυπότακτη καρδιά "βακχεύουσα" στον οίστρο της ασωτίας, τώρα υποτάσσεται κάτω από τα ηνία του φωτισμένου και "ηγεμονικού νου".  

"Συ είσαι και θα είσαι ο δικός μου θησαυρός", κράζει προς τον Πατέρα. Είναι μια κραυγή που σημαίνει το τέλος της παλιάς ζωής και την αρχή της "καινής κτίσεως" μέσα του. Μια προσευχή που μπορεί να θεωρηθεί η πρώτη υπόσχεσις, προ του μεγάλου "όρκου της κουράς". Μια προσευχή, το πρώτο συμβόλαιο, προ του επισήμου συμβολαίου του μεγάλου σχήματος. Η προσευχή του Σπυρίδωνος Μενάγια, του μετέπειτα μοναχού Γερασίμου. 

Ο πατέρας Γεράσιμος, κατά κόσμον Σπυρίδων Μενάγιας, γεννήθηκε το 1881 στην Κέρκυρα. Η οικογένειά του ήταν από τις πλέον εξέχουσες και πλούσιες μέσα στο νσί. Ο πατέρας του Παναγής Μενάγιας ασκούσε το επάγγελμα του σιτεμπόρου στη Ρουμανία. Μικρός ακόμη μετοίκησε από την Κέρκυρα, το νησί του Αγίου Σπυρίδωνος, στην Κεφαλλονιά, στο νησί του αγίου Γερασίμου. Σε μικρό χρονικό διάστημα η οικογένειά του εγκατέλειψε την Κεφαλλονιά κι εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Εκεί τελείωσε τη μέση εκπαίδευση μαζί με τον αδερφό του Γεράσιμο και την αδελφή του Καλή. Στο Γυμνάσιο είχε καθηγητή τον διακεκριμένο Έλληνα καλλιτέχνη Αλέξανδρο Μωραϊτίδη. 

Ο Μωραϊτίδης, μαζί με το καύχημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, ονομάζεται "δίδυμο" ή κατά τον Ξενόπουλο το "δυαδικόν άστρον της Σκιάθου". Δημοσιογράφοι κιοι δυο, λαογράφοι, εμπνευσμένοι από το αθάνατο βυζαντινό πνεύμα, από την ελληνορθόδοξη παράδοση, που είναι η φύσις κι η καρδιά του λαού μας, όσο κι αν προσπάθησαν και προσπαθούν μερικοί να το λησμονήσουν.

Ο Μωραϊτίδης γράφει κάπου: "Όταν είμαστε παιδιά (αυτός κι ο Παπαδιαμάντης) συνοδεύαμε τη νύκτα τον πατέρα του Παπαδιαμάντη, τον ιερέα, που επήγαινε στα εξωκλήσια να λειτουργήσει, Ω!  ήταν ωραία εκείνα τα χρόνια! Επηγαίναμε στους μακρινούς δρόμους, μας εφώτιζε το φεγγάρι και ψέλναμε κι εμείς με γοργόν ήχον: "πᾶσαν πνοήν αἰνεσάτω τὀν Κύριον". 

Αυτόν τον άγιο Έλληνα και ορθόδοξο χριστιανό, για τον οποίο ο Τέλλος Άγρας γράφει ότι διακρινόταν για "την καθαρότητα, ευκαμψίαν, κομψότητα και χάριν", αυτόν τον ολυμπιονίκη του πνεύματος είχε για δάσκαλο ο Σπυρίδων Μενάγιας. Και ασφαλώς, κάποιες ρίζες της αγωγής του, όταν ακόμη ήταν γυμνασιόπαιδο, φυτεύθηκαν από το δικό του χέρι στην εφηβική ψυχή του. Είναι όντως προνόμιο να βρεις - ψάχνοντας έστω με το φανάρι του Διογένους - έναν δάσκαλο να είναι μια άλλη μάνα, που να γεννά και να πονά τον μαθητή, σπλάχνο του αληθινό, από το δικό του "αίμα", απ' το δικό του πνεύμα. 

Αν η λογοτεχνία σέβεται τον εαυτό της, αν σέβεται τον άνθρωπο, που είναι "λόγος" και εικόνα θεϊκή, τότε τιμά την αποστολή της, είναι έντιμος παιδαγωγός της νεότητας, της κοινωνίας, της ανθρωπότητας. Αν υπηρετεί το πνεύμα και λειτουργεί τον λόγο- άνθρωπο, είναι όντως λογο- τεχνία. Αυτή τη φύτρα της ελληνορθοδόξου αγωγής πήρε στα γυμνασιακά του χρόνια ο Σπυρίδων, αλλά όταν ταξίδεψε στην Ευρώπη για σπουδές, την ποδοπάτησαν τα ανίερα πόδια των υλιστών του 19ου αιώνος. 

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Μάρτιος!

Φράσεις για προβληματισμό 29ο μέρος

Η Κυριακή των Βαΐων είναι η λαμπρή ημέρα της βασιλικής εξουσίας και δόξας του Χριστού. Το ιερό ευαγγέλιο μας παρουσιάζει δυο υπέροχες σκηνές λατρείας και αγάπης: η μια στη Βιθανία και η άλλη στα Ιεροσόλυμα. Ταπεινή,αθόρυβη, ειλικρινής και συγκινητική η πρώτη (στη Βιθανία) υπερακοντίζει σε ψυχικό μεγαλείο τη δεύτερη στα Ιεροσόλυμα. Έχει μεν τα ατελείωτα ενθουσιώδη του λαού "'Ὠσαννά", δεν έχει όμως στήριγμα και βάθος. Όχι χριστιανοί κατά τις περιστάσεις, αλλά συνειδητοί χριστιανοί με συνεπή χριστιανική ζωή καθημερινά (Κυριακοδρόμιο, εκδόσεις Σωτήρ, τόμος 1ος, σελ. 139).

Ο Απόστολος Θωμάς πρόβαλε επίμονη άρνηση και στη μαρτυρία αυτών των συμμαθητών του, που είδαν με τα μάτια τους τον Αναστάντα Χριστό. "Ἐάν μή ἴδω... οὐ μή πιστεύσω". Μεθ' ημέρας οκτώ ο Κύριος, χάριν του μαθητού Του, Θωμά, κάνει ειδική εμφάνιση. Για αυτό και η Κυριακή αυτή ονομάσθηκε Κυριακή του Θωμά: όχι για την απιστία του μαθητή Του, αλλά για την ομολογία του Αποστόλου Θωμά: "Ὁ Κύριός μου και Θεός μου" (Κυριακοδρόμιο, εκδόσεις Σωτήρ τόμος 1ος)

Είναι προτιμότερο να γλιστρήσει κάποιος και να πέσει στο έδαφος, παρά να γλιστρήσει η γλώσσα του και να του ξεφύγουν άπρεπα λόγια (Σοφία Σειράχ, κ, 18).
Να αποφεύγεις τον απότομο τρόπο, ακόμα κι όταν πρέπει να επιπλήξεις κάποιον (Μέγας Βασίλειος). 

Συνετός είναι εκείνος που δρα με κριτήριο την ορθή σκέψη, που δεν παραφέρεται. Ο μυαλωμένος, ο γνωστικός, ο φρόνιμος. Αντίθετο του συνετός είναι ο ασύνετος, ο άκριτος, ο αλόγιστος (Σπουδαία σκέψη).

Τα μικρά ελαττώματα των άλλων τα μεγιστοποιούμε και τα μεγάλα τα δικά μας τα ελαχιστοποιούμε (Ανωνύμου). 
Ό, τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι η Ελλάδα για τη ανθρωπότητα (Γκαίτε).  

Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται να εἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὅτιδήποτε . Ἔκαμε τὸ πατριωτικὸν χρέος του, ἔκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος να ἐπαγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν ἀπαισιοδοξίαν. 

Ἀλλὰ Γραικύλος τῆς σήμερον, ὅστις θέλει να κάμῃ δημοσία τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μὲ νᾶνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον να φθάσῃ εἰς ὕψος καὶ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας. Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος, τὸ δοῦλον, ἀλλ’ οὐδὲν ἧττον καὶ τὸ ἐλεύθερον, ἔχει καὶ θὰ ἔχῃ διὰ παντὸς ἀνάγκην τῆς θρησκείας του (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης). 

Η πολιτική "ὀφθαλμόν ἀντί ὀφθαλμοῦ" θα δημιουργούσε έναν κόσμο από τυφλούς (Μαχάτμα Γκάντι).
Κυβερνιόμαστε από την ελεύθερη βούλησή μας και δεν καταναγκαζόμαστε από το πεπρωμένο. Γι' αυτό και ο Θεός υποσχέθηκε βασιλεία ουράνια και απείλησε με τιμωρία (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ΕΠΕ, 31, 342). 

Ο δρόμος της δικαιοσύνης και της ελεημοσύνης οδηγεί τον άνθρωπο σε μακριά και ένδοξη ζωή (Παροιμίες κα, 21).
Τα ωραιότερα χέρια είναι εκείνα που δίνουν ελεημοσύνη...Είναι τα μόνα χέρια που μπορούν να διαλύσουν την απιστία και να ελκύσουν ψυχές στον Χριστό (Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευστάθιος). 

Η ελεημοσύνη και η βοήθεια προς τους φτωχούς είναι το μεγάλο ένδυμα της ψυχής. Τούτο είναι το λαμπρό και χαροποιό ρούχο της (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος).

Η ελπίδα για τα καλά μειώνει πάντοτε τους πόνους και τους κόπους της παρούσης ζωής  (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ΕΠΕ, 5, 66)
Τίποτε δεν κάνει τη διδασκαλία τόσο ελκυστική και επαγωγική, όσο το να αγαπάει κανείς και να ανταγαπιέται (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, ΕΠΕ, 23, 212).  

Παρατηρήστε τις αρχαίες γενεές των ανθρώπων και ίδετε ποιος από εκείνους που εμπιστεύτηκαν τον εαυτό τους στον Θεό ντροπιάστηκε;  (Σοφία  Σειράχ, β, 10).
Όταν η καμπάνα της Εκκλησίας σταματήσει να κτυπάει, τότε θα σταματήσει να κτυπάει και η καρδιά της Ελλάδας (Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος). 

Η Εκκλησία είναι επίγειος ουρανός, στον οποίο ο επουράνιος Θεός ενοικεί και περιπατεί (Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός).
Εκκλησία δεν είναι η προθήκη όπου εκτίθενται τέλειοι χριστιανοί, αλλά το σχολείο που τελειοποιούνται οι χριστιανοί (Ουράνια μηνύματα).

Ο Κύριος του ουρανού και της γης ποτέ δεν ζήτησε εξυπηρετήσεις από κανέναν. Ποτέ δεν επιβάρυνε κανένα. Ταπεινά υπηρετούσε όλους, μέχρι που έπλυνε και τα πόδια των μαθητών Του. Ας μιμούμαστε κι εμείς την ταπείνωση του Κυρίου μας. Οι ταπεινοί άνθρωποι είναι εκείνοι που προσφέρουν πραγματικές υπηρεσίες στην κοινωνία. Είναι ευλογημένοι, προλαβαίνουν τα σκάνδαλα, συμβιβάζουν τις διαφορές και αποφεύγουν τις φιλονικίες: "ὅς ἐάν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος (Μαρκ. ι, 44) " (Κυριακοδρόμιο, εκδόσεις Σωτήρ, τόμος 1ος).

Μη σας βασανίζουν τα έσχατα. Ούτε ο Αντίχριστος και τα σημάδια του. Γιατί να ξέρετε, αν εμείς έχουμε μέσα μας τον Χριστό, δεν μπορεί σε τίποτε να μας πειράξει ο Αντίχριστος, ούτε στο παραμικρό (Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης).

Στον κόσμο αυτό είμαστε περαστικοί. Ο θάνατος δεν πρέπει να μας φοβίζει. Είναι το πλέον φυσιολογικό  γεγονός. Η αμαρτία πρέπει να μας φοβίζει (Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης).
Τίποτε δεν χαρακτηρίζει τον Χριστιανό, όσο το να εργάζεται για την ειρήνη (Μέγας Βασίλειος ΕΠΕ, 3, 254).

Τήρησε τον λόγο σου απέναντι του πλησίον σου, δείξε προς αυτόν την αξιοπιστία σου κι έτσι σε κάθε ανάγκη σου θα τον βρεις πρόθυμο να σε βοηθήσει (Σοφία Σειράχ, κθ, 3).

Όποιος κρατάει στα χέρια του το ραβδί της προσευχής, δεν πρόκειται να σκοντάψει. Αλλά κι αν ακόμη σκοντάψει, δεν θα πέσει εντελώς (Άγιος Ιωάννης Σιναΐτης).
Όταν κατά την προσευχή σου κάμεις κάποιο τάξιμο στον Θεό, μη βραδύνεις να το εκπληρώσεις, γιατί ο Θεός δεν ευαρεστείται στους ανόητους που τάζουν και δεν εκπληρώνουν το τάξιμό τους (Εκκλ. ε, 3).

Η μετάνοια είναι το κλειδί της βασιλείας των ουρανών και χωρίς αυτή κανείς δεν μπορεί να την κερδίσει. Είναι ο δρόμος που οδηγεί στην αιώνια πατρίδα (Πατερικό τω σπηλαίων του Κιέβου, σελ. 42).
Αν θέλουμε να βρούμε την ευτυχία, ας πάψουμε να μιλάμε για ευγνωμοσύνη και αχαριστία και να προσφέρουμε μόνο (Κάρνετζι).

Στην αλήθεια εδραιώνεται η ενότητα και στην ενότητα διαλάμπει η αλήθεια (Βαρθολομαίος ο Α΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως). 
Ο Κύριος έκρυψε το πρόσωπό Του στις εντολές Του και από όλες τις αρετές η πλέον περιεκτική είναι η αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. 
Ο Κύριος ευαρεστείται σε εκείνους που Τον ευλαβούνται, σε εκείνους που ελπίζουν στο έλεός Του (Ψαλμός 146, 11). 

Εάν θέλετε να δείτε το 1ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 2ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 3ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 4ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 5ο μέρος δείτε εδώ  

Εάν θέλετε να δείτε το 6ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 7ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 8ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 9ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 10ο μέρος δείτε εδώ  

Εάν θέλετε να δείτε το 11ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 12ο μέρος δείτε εδώ     

Εάν θέλετε να δείτε το 13ο μέρος δείτε εδώ   

Εάν θέλετε να δείτε το 14ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 15ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 16ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 17ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 18ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 19ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 20ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 21ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 22ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 23ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 24ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 25ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 26ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 27ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 28ο μέρος δείτε εδώ 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

 

Η ιερή μορφή του Ιησού και ο Άγιος Γεώργιος

«....Μεγαλειότατε Καίσαρα,

Άκουσα ότι επιθυμείς να μάθεις αυτά που σου γράφω για κάποιον άνθρωπο που είναι πολύ ενάρετος και ονομάζεται Ιησούς Χριστός, τον οποίο ο Λαός θεωρούσε προφήτη, οι μαθητές Του όμως Τον θεωρούσαν Θεό κι έλεγαν ότι είναι Υιός του Θεού, Δημιουργός του ουρανού και της γης και όλων, και ότι βρίσκεται παντού. Είναι αλήθεια, Καίσαρα, ότι ακούγονται κάθε μέρα θαυμάσια πράγματα για τον άνθρωπο αυτό. Ανασταίνει νεκρούς και θεραπεύει αρρώστους, με μια Του λέξη.

Είναι άνδρας μετρίου αναστήματος, όμορφος στην όψη και αρχοντικός, ιδιαίτερα το πρόσωπό Του, ώστε όσοι Τον κοιτούν, τους προκαλεί αγάπη και σεβασμό. Τα μαλλιά Του, που έχουν χρώμα ώριμου καρυδιού(καστανά), φθάνουν ως τα αυτιά Του και πίσω μέχρι τους ώμους, ενώ είναι λαμπερά και διαχωρίζονται (χωρίζονται στη μέση) κατά το έθιμο των Ναζωραίων. Το μέτωπό Του είναι καθαρό και γαλήνιο, το πρόσωπό Του χωρίς σημάδια και ρυτίδες.

Η μύτη και τα χείλη Του είναι κανονικότατα. Τα γένια Του είναι πυκνά, καστανά και μακριά, που χωρίζουν στη μέση. Το βλέμμα Του είναι σοβαρό και προκαλεί σεβασμό, είναι δε δυνατό σαν ακτίνατου ήλιου (έχει δύναμη σαν μια ηλιαχτίδα). Όταν είναι αυστηρός, κανείς δεν μπορεί να Τον ατενίσει και όταν μαλώνει κάποιον, κλαίει...Τα χέρια και τα μπράτσα Του είναι όμορφα. Όταν συνομιλεί, τους ικανοποιεί όλους. Δεν εμφανίζεται συχνά, αλλά όταν αυτό συμβαίνει είναι μετριόφρων και έχει το ωραιότερο παράστημα του κόσμου. Είναι ωραίος, όπως και η μητέρα Του, η οποία είναι η ωραιότερη γυναίκα από όσες ποτέ φάνηκαν στα μέρη αυτά.

Εάν όμως η Μεγαλειότητά σου, Καίσαρα, θέλει να Τον δει, όπως μου είχες γράψει, πες το μου για να σου τον στείλω αμέσως. Αν και ποτέ δεν έκανε σπουδές, ξέρει όμως κάθε επιστήμη. Περπατάει ξυπόλητος και ασκεπής. Πολλοί σαν Τον βλέπουν γελάνε, αλλά όταν στέκονται μπροστά Του τρέμουν και Τον θαυμάζουν. Λένε ότι ποτέ ξανά δεν έχει εμφανιστεί στα μέρη αυτά άνθρωπος σαν κι Αυτόν.

Επίσης λένε οι Εβραίοι ότι ποτέ δεν δόθηκαν συμβουλές ούτε κηρύχθηκε διδασκαλία σαν τη δική Του, πολλοί δε από τους Ιουδαίους Τον θεωρούν Θεό. Άλλοι πάλι λένε ότι είναι εχθρός του Καίσαρα. Λένε επίσης ότι Αυτός ποτέ δεν δυσαρέστησε κάποιον, αλλά αντίθετα πάντα έκανε το καλό. Όλοι όσοι Τον γνωρίζουν λένε ότι τους ευεργέτησε. Παρόλα αυτά Καίσαρα είμαι πρόθυμος να υπακούσω στην Μεγαλειότητά σου και ότι με διατάξεις θα το κάνω ».

Ιερουσαλήμ

Ινδικτίωνος 7, σελήνης 11

ΠΟΥΛΒΙΟΣ ΛΕΝΤΟΥΛΟΣ

Διοικητής της Ιουδαίας

(Η μορφή του Ιησού, Μεταφρασμένη Επιστολή του Πουβλίου Λεντούλου, προκατόχου του Ποντίου Πιλάτου, προς τον αυτοκράτορα Τιβέριο, βιβλιοθήκη Τσεγαρίων, Ρώμη)

Ο Άγιος Γεώργιος γνώρισε την πίστη στον αληθινό Θεό από τη μητέρα του. Ως αξιωματικός του στρατού αρνείται να συλλάβει και να κακομεταχειρισθεί χριστιανούς. Ομολογεί την πίστη του και γι’ αυτό βασανίζεται φρικτά. Θεραπεύεται θαυματουργικά από το Θεό και το γεγονός αυτό κάνει χριστιανή την Αλεξάνδρα,  σύζυγο του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Με χαρά προχωρεί προς το μαρτύριο. Ο Άγιος Γεώργιος με την αγάπη στο Χριστό και την υπομονή του, βγαίνει νικητής από τα βασανιστήρια, οδηγεί άλλους στο Χριστό και φθάνει με χαρά στο μαρτύριο.
(Θρησκευτικά Γ Δημοτικού) 

Αλλ' είθε ν’ ανατείλη ταχύτερον, Άη μου Γιώργη, η ευλογητή εκείνη ημέρα της αναστάσεως του Γένους και έθνος τοσούτον έχον περικείμενον νέφος μαρτύρων, τοσούτους μετά σου πρέσβεις προς Θεόν, εκ του αίματός του και εκ των σπλάχνων του, δεν μέλλει ποτέ να εγκαταλειφθή υπό του Θεού των πατέρων του. Είθε ν’ ανατείλη η ημέρα εκείνη, ως τάχιστα, λεβέντη μου αστραπόμορφε και πρώτε καβαλάρη, Άη μου Γιώργη, είθε! (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)

Καλημέρα σας! Χριστός Ανέστη! 

Καλή και ευλογημένη εβδομάδα, δημιουργικός και χαρούμενος ο μήνας Μάιος! 

Αναστάσιμες ευχές αγάπης σε κάθε Ορθόδοξη καρδιά!

Χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν!