Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 157ο

Σε μια επιστολή του της 1-10-1953, από τη Μονή του Αγίου Παύλου, ιδού πώς εξιστορεί την αγαθοποιό και παντοκρατορική πρόνοια: "Ας έχει δόξαν ο Πανάγαθος, επουράνιός μας Πατήρ, ο διάφορα μέσα και πολλαπλάς επιφοράς επινοών, διά να σώσει τούς αχαρίστους ημάς και εισαγάγει εις την επουράνιον αυτού βασιλείαν. Και η ασθένεια αύτη της καρδίας μου, ούσα οργανική και επομένως αθεράπευτος, δύναται να λογισθεί ως μια των επιφορών τούτων. Πλην, επειδή η αγαθότης και η ευσπλαχνία αυτού είναι άπειρος, ομού με τον πειρασμόν μας δίδει και το μάλαγμα εις το να δυνάμεθα ευκόλως να αντεπεξερχόμεθα αυτόν...."

Ως "ρομφαία δίστομος" περνά τη λεπτή συνείδησή του η μνήμη "των πεπραγμένων του δεινών" και "οι παλαιοί λογαριασμοί", τους οποίους έφθασε ο καιρός να εξοφλήσει- καθώς γράφει ο ίδιος: 

"Μεγάλη είναι η παρηγορία μου, αισθανόμενος ότι όλα τα παθήματα ταύτα προέρχονται εξ΄ αγάπης του πανοικτίρμονος Θεού, αποβλέποντος εις την ωφέλειαν των ψυχών μας και μάλιστα εκείνων, οίτινες, ως εγώ, τον έχουν λυπήσει και παροργίσει τοσούτον εν τω βίω αυτών. Ας είναι ευλογημένον και δεδοξασμένον το πανάγιον όνομα αυτού όστις μεταχειρίζεται παντός είδους φάρμακα για τη σωτηρία των ανθρώπων".

"Ὁ Πατήρ μου ἐργάζεται, κἀγώ ἐργάζομαι", μας λέγει εν τω Αγίω Ευαγγελίω του. Ποίαν άλλην εργασίαν κάμνουν ει μή να σώζουν ψυχές ανθρώπων; Να έχωμεν πάντα υπ' όψιν τα άγια λόγια του Ευαγγελίου: "καί θρίξ έπί τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ πίπτει ἄνευ τοῦ θελήματος τοῦ ἐπουρανίου Πατρός σας"... "Ας δοξάζωμεν τον επουράνιο Πατέρα μας, όστις διά της παραχωρήσεως των τοιούτων κακών (τα οποία ημείς οι ανόητοι ονομάζομεν έτσι) εις εν μόνον αποβλέπει, ώστε και διά της υπομονής που και ημείς θα δείξωμεν να μας πάρει όσο το δυνατόν πλησιέστερον κοντά Του". 

Διά τούτο κάποιος άγιος λέγει: "Ὁ γνωστικός καί εἰδώς τἠν ἀλήθειαν οὐ διά μνήμης τῶν πραχθέντων, ἀλλά δι΄ ὑπομονῆς τῶν ἐπερχομένων ἐξομολογεῖται τῷ Θεῷ". Έτερος δε πάλι άγιος λέγει: "Πρέπει να γνωρίζομεν και και τούτο, ότι τρεις τρόποι της θεοσεβείας υπάρχουν, με τους οποίους μπορεί να σωθεί ο άνθρωπος. Ο πρώτος το να μην αμαρτάνει, ο δεύτερος το να υπομένει ο αμαρτήσας τα επερχόμενα θλιβερά, ο δε τρίτος το να πενθεί κάποιος διά την έλλειψιν της υπομονής του"....

Ο μέγας Αθανάσιος ερωτά τον άγιο Νήφωνα: "Ἆρα, πάτερ, ὠφελεῖ τόν ἄνθρωπον ἡ ἀσθένεια;". Απεκρίθη σ' αυτόν ο όσιος Νήφων και λέγει: "Όπως ακριβώς το χρυσάφι όταν χωνευθεί μέσα στο πυρ αποβάλλει τη σκουριά και εξέρχεται καθαρό, έτσι και ο άνθρωπος, αν ασθενής ων ευχαριστεί τον Θεόν, αποβάλλει τας αμαρτίας του". Καθώς ελέχθη και καθώς ο ίσιος ο πατήρ Γεράσιμος περιγράφει στις επιστολές του, συμπτώματα πολλών ασθενειών περιέζωναν απειλητικώς την υγεία του και ημέρα με την ημέρα η κατάστασίς του χειροτέρευε στη σπηλιά του Αγίου Αθανασίου. 

Οπότε σε μια οξεία κρίση της ασθενείας του εισήλθε στο νοσοκομείο της Λαύρας. Από εκεί, στέλνει ειδοποίηση στον αγιοπαυλίτη παπα-Ανδρέα παρακαλώντας τον: "Έλα, αδελφέ μου, να με πάρεις". Στη Μονή Αγίου Παύλου ο τότε ηγούμενος Σεραφείμ φρόντισε με κάθε τρόπο να περιποιηθεί και να ανακουφίσει τον ασθενή. Όλοι τον θεωρούσαν σαν αδελφό της Μονής. Ο ισχυρός όμως κλονισμός της υγείας του τον αναγκάζει να κατεβεί στην Αθήνα, να νοσηλευθεί εκεί και να αναλάβει δυνάμεις. 

Έτος 1950. Ο πόνος της ψυχής του είναι μεγαλύτερος από τον σωματικό, διότι εγκαταλείπει την αγαπημένη του ησυχία, την ηρεμία και την ειρήνη της αθωνικής πολιτείας. Νοσηλεύεται στο σπίτι της αδερφής του, στη συνοικία Κυπριάδου. "Εἰρήνη πολλή τοῖς ἀγαπῶσι τόν νόμον σου". Η ειρήνη, "ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν", καρπός του Αγίου Πνεύματος και της ησυχίας ακτινοβολούσε από το πρόσωπό του προς πάντας. Μειλίχιος, γλυκός, καταδεκτικός, ευπροσήγορος, ασκεί, χωρίς να το επιδιώκει, μια ποιμαντική διακονία, φυσικά και αβίαστα. Πλήθη πιστών χριστιανών έρχονται να πάρουν την ευχή του και να τρυγήσουν κοντά του "λόγον ἀγαθόν". 

Εικοσιπέντε χρόνια ασκητικής πολιτείας είχαν κάνει τον λευκανθέντα πλέον γέροντα ερημίτη "μυστικήν ἄμπελον". Περισσότερο από κάθε άλλο θέμα, στρέφει τον λόγο του γύρω από τον κεντρικό άξονα της πνευματικής ζωής των χριστιανών, μοναχών και λαϊκών. Την προσευχή: "Να προσεύχεσαι - επαναλάμβανε σε πολλές ψυχές που έρχονταν να τον δουν. Να προσεύχεσαι αδιαλείπτως με τη μεγάλη ευχή: "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με"! "Αλλά, όταν λέγεις την ευχή αυτή, να προσέχεις σαν να περνά μαχαίρι την καρδιά σου". 

Ακολουθώντας τη γραμμή των Νηπτικών Πατέρων, έχοντας ως παρακαταθήκη την πνευματική παράδοση του γέροντος Καλλινίκου, ο πατέρας Γεράσιμος ζούσε και δίδασκε με φιλοκαλική κατοχύρωση την αδιάλειπτη προσευχή. Αυτό που έλεγε "να προσέχεις σαν να περνά μαχαίρι την καρδιά σου", είναι το λεγόμενο στη φιλοκαλική γλώσσα "έχε τον νουν μέσα στην καρδιά". Και η προσευχή να συνοδεύεται με προσοχή και νήψη και η προσοχή να να παρακολουθεί την προσευχή. Αυτή η συνάντηση του νου και της καρδιάς δημιουργεί συναίσθηση, κατάνυξη, συντριβή, πόνο και φόβο και αγάπη Θεού και δάκρυα και ενοποίηση όλων των δυνάμεων της ψυχής στον κεντρικό στόχο της ενώσεως με τον Κύριο και Θεό της. 

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Η ιστορία του πολέμου και της ειρήνης

Το τοπίο αν και χάρτινο, έδειχνε ουράνιο. Χρυσά κι ασημένια αστεράκια σε σκούρο μπλε φόντο, και το Αστέρι των Μάγων ανάμεσά τους να στοχεύει με τις ακτίνες του τη χάρτινη σπηλιά που αγκαλιάζει τη βυζαντινή εικόνα της Γέννησης.

Άριστη η συνεργασία σας, όπως και το αποτέλεσμά της, είπα στους «διακοσμητές» της αίθουσας πολλαπλών χρήσεων, τους μαθητές των Εικαστικών, και πρότεινα: πάνω από τη χριστουγεννιάτικη σύνθεση ας προσθέσουμε τη φράση: «Καί ἐπί γῆς Εἰρήνη». Αμέσως έκαναν καλλιτεχνική εκτύπωση καλλιγραφικών γραμμάτων κι άρχισαν να συνθέτουν τη φράση.

- Ποιος είπε αυτά τα λόγια, κυρία; ρώτησε κάποιος, κι ένας άλλος πρόσθεσε:
- Όποιος κι αν τα είπε, έκανε λάθος. Πού την είδε την Ειρήνη στη γη;
- Την επομένη ώρα στην τάξη -αν συμφωνείτε- θα σας πω μια ιστορία, την ιστορία του πολέμου και της ειρήνης. Και νομίζω πως θα πάρετε απάντηση στο ερώτημά σας...

- Την ολόφωτη και χαρούμενη νύχτα που μας επισκέφθηκε ο Θεός, οι άγγελοί Του Τον δοξολογούσαν και μας μηνούσαν, μ’ αυτή τη φράση, πως μαζί Του θα έρθει στη γη Ειρήνη.
Οι πρώτοι άνθρωποι που τότε πήραν το μήνυμά τους, οι βοσκοί με την απλή και καθαρή καρδιά, πλημμύρισαν φόβο και χαρά κι ελπίδα.

Ήρθε στον κόσμο Λυτρωτής! Τα ανθρώπινα δεινά κι ανάμεσά τους το πιο οδυνηρό, ο πόλεμος, τελείωσαν, αφού, «ἐπί γῆς Εἰρήνη». 2000 χρόνια μετά, όμως, στρέφοντας τα μάτια στο καταματωμένο πρόσωπο της γης, η σκέψη κινδυνεύει να πάρει τον γλιστερό κατήφορο της αμφιβολίας. 

Πως τάχα «λάθεψαν οι άγγελοι», αφού κάθε στιγμή μια νέα πολεμική εστία ανάβει σε κάποια γωνία του 
πλανήτη μας και της καρδιάς μας. Ο πατερικός λόγος γίνεται οδηγός και στήριγμά μας στην αναζήτησή απάντησης στην απορία μας.
Γιατί και πώς γεννήθηκε στη γη ο πόλεμος; «Οι άγιοι άγγελοι ειρηνεύουν πάντα προς τον Θεό, γιατί με κανέναν τρόπο δεν ξεφεύγουν απ’ αυτό που Εκείνος θέλει. Εμείς όμως, οι ταλαίπωροι άνθρωποι, υψώσαμε την επιθυμία μας ενάντια στο θέλημά Του παρασυρμένοι απ’ τον προαιώνιο εχθρό (Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας)». Έτσι ήρθε στον κόσμο η αμαρτία και μαζί της ο διχασμός.

Ο άνθρωπος αυτονομημένος από τον Δημιουργό - Πατέρα του στρέφεται κατά του αδελφού του και μαζί κατά του εαυτού του και ρίχνεται έτσι «στην πιο παράλογη και τραγική περιπέτειά του», τον πόλεμο. Και η Ειρήνη; Αν φυγαδεύτηκε για πάντα από τη γη, ποιο ήταν το νόημα της υπόσχεσης των αγγέλων;

Θα μπορούσε να το φοβηθεί κανείς βλέποντας τον άνθρωπο να την αναζητά και να μην τη βρίσκει πουθενά. «Τη λύση στο δράμα τη δίνει ο Χριστός (Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας)». Όχι γιατί φέρνει στον κόσμο την Ειρήνη, που σημαίνει την κατάπαυση ενός πολέμου, αλλά γιατί γίνεται Εκείνος η ΕΙΡΗΝΗ μας.

Ο Υιός και Λόγος του Θεού ενώνει στο πρόσωπό Του, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, τη θεία φύση με την ανθρώπινη. Έρχεται στη γη και κηρύττει το Ευαγγέλιο της ειρήνης, διδάσκοντάς μας πως, «εάν πολεμούμε με τον διάβολο, τότε ειρηνεύουμε με τον Θεό (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)». Πάνω στον Σταυρό απλώνει τα πανάχραντα χέρια Του κι ενώνει όσα ήταν απόμακρα πριν: τον άνθρωπο με τον Θεό, με τον συνάνθρωπό του και τον εαυτό του.

Μετά την Ανάστασή Του αποστέλλει το Πανάγιο Πνεύμα, που ζωοποιεί το Σώμα Του, την Εκκλησία, και καλεί όλους να γίνουν μέλη Του, για να ζήσουν ενωμένοι την Ειρήνη Του. Μέσα στην Εκκλησία, η χάρις των ιερών μυστηρίων «ελευθερώνει τον άνθρωπο από τον εσωτερικό πόλεμο (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)», τον κάνει ειρηνικό και ειρηνοποιό, ικανό δηλαδή να βοηθάει τους συνανθρώπους του να ειρηνεύουν με τον Θεό και μεταξύ τους.

Ο άνθρωπος του Θεού είναι η ζωντανή απόδειξη πως ήρθε στη γη μας η Ειρήνη, και όποιος τη βρει, παλεύει να την αιχμαλωτίζει μέσα του κηρύττοντας πόλεμο ασυνθηκολόγητο με τον διάβολο. Η Ειρήνη δεν είναι το μόνο αίτημα κάποιων διαδηλωτών ούτε το επισφράγισμα μιας συνθήκης κάποιων μεγάλων. 

Τίποτα απ’ αυτά δεν είναι η Ειρήνη που υποσχέθηκαν τότε οι άγγελοι. «Είναι λουλούδι του ουρανού». Το’φερε δώρο μοναδικό και πανάκριβο ο ίδιος ο Θεός, για να φυτρώνει στις καρδιές που έσκαψε ο εσωτερικός αγώνας και πότισε η θεία χάρις». Αυτές οι καρδιές, μες στους αιώνες, μελωδούν το αγγελικό δοξαστικό για το πιο «γλυκύ πράγμα και όνομα (Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος)», την Ειρήνη του Θεού, και γράφουν τη δική τους σελίδα στην ιστορία του πολέμου και της ειρήνης που ήρθε στη γη.

  

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Η ιστορία του πολέμου και της ειρήνης, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Σωτήρ).

 Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Καλά Χριστούγεννα και Χρόνια πολλά σε όλους! Η φάτνη της ψυχής μας ας είναι πάντα ολάνοιχτη στον Κύριο !