25η Μαρτίου: Ευαγγελισμός και Ελληνισμός

Ευαγγελισμός, Ελληνισμός: έτσι γιορτάζεται αυτή η μεγάλη μέρα, η 25η Μαρτίου. "Χαῖρε, Κεχαριτωμένη Μαρία", ο Άγγελος ευαγγελίζεται την σάρκωση του Θεού Λόγου και τη λύτρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της αμαρτίας και του θανάτου. "Χαῖρε, ὤ Χαῖρε, Λευτεριά": η φωνή του γένους ευαγγελίζεται την ανάσταση και τη λύτρωση από τα δεσμά της δουλείας. 

Διπλό χαίρε, διπλή χαρά. Με το Χαίρε στην Παρθένο Μαρία, αιώνων πόνοι και στεναγμοί μετουσιώνονται σε έναν νικηφόρο ύμνο, που ως τα πέρατα της γης φθάνει ως τα βουνά, ως τα δάση, τους κάμπους και τα πελάγη, που αναπέμπεται στα ουράνια σαν θυμίαμα ευχαριστήριο και δοξαστικό. Ο άλλος νικηφόρος ύμνος, ένα σάλπισμα ελευθερίας! Αντηχεί στα βάθη των τεσσάρων αιώνων της σκοτεινής δουλείας, στους μυριάδες γνωστούς κι αγνώστους στις επάλξεις του γένους. 

Η Ελλάδα υπάρχει κι ακτινοβολεί στην ιστορία του κόσμου μ' ένα φως χαρούμενο. Είναι το μέγα γεγονός του 1821, γιατί ορθώνεται πάνω απ΄ όλα σαν μέγεθος πνευματικό, καρπός όλης της βαθιάς πείρας του Έθνους, που σαν πολύτιμη περιουσία μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Οι Έλληνες δεν διεκδίκησαν τη λευτεριά της ζωής και της γης τους, αλλά κυρίως την ελευθερία της ψυχής τους και της πίστης τους. 

Ξεσηκώθηκαν οι πρόγονοί μας το 1821, έσπασαν τα δεσμά της δουλείας και άνοιξαν τον δρόμο για την Ελευθερία. Η Ελληνική ψυχή γιορτάζει την παλιγγενεσία της με ενωμένη την εθνική με την πανανθρώπινη λύτρωση. Το φράγμα της καταπίεσης έσπασε κι ο αέρας της ελευθερίας διασάλπισε την πνοή του Χριστού πάνω στη γη. 

Σήμερα, στους δύσκολους καιρούς, ας αναλογιστούμε το χρέος μας ως Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι, να κρατήσουμε την πίστη μας ανόθευτη με τη Μητέρα Παναγία να ευλογεί τον κάθε αγώνα μας. Να σηκώσουμε σαν εύζωνες το μέτωπο ψηλά, να τιμούμε τους ήρωές μας, να κρατήσουμε την Ελλάδα μας ελεύθερη, να διαλαλεί σε όλο τον κόσμο ότι η ελευθερία κερδίζεται με αγώνα και δίνει το φως παντού. Χαρείτε την Ελλάδα ελεύθερη, όντας εμείς ελεύθεροι. 

(Από την εισήγηση που διάβασα σε ιερό ναό επί αναμνήσει της ιερής επετείου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Χρόνια πολλά! Αθάνατοι οι ήρωές μας!

25η Μαρτίου: εὐαγγελίζου γῆ χαράν μεγάλην

 

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου... Η αρχή της σωτηρίας των ανθρώπων. Η χαρά είναι απερίγραπτη. Ο αμαρτωλός άνθρωπος βρίσκει τον δρόμο της σωτηρίας του: "σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό κεφάλαιον", ψάλλουμε. Σήμερον και ο εορτασμός για τη σωτηρία από μια άλλη σκλαβιά, την των 400 χρόνων δουλεία, στον Τούρκο κατακτητή. Οι μάρτυρες και οι ήρωες αμέτρητοι, γενιές-γενιές στη μαρτυρική πορεία της Ελλάδας, διά μέσου των αιώνων.

Φορτωμένη με 400 χρόνων στεναγμούς, με δάκρυα, με αίματα, από τη μια γενιά στην άλλη, από παππού στον εγγονό. 

Η νύχτα αξημέρωτη... Πόσα φεγγάρια πέρασαν, πόσοι καιροί διάβηκαν... Μαυροφορούσαν οι Εκκλησιές, πενθούν τα μοναστήρια, μέρα και νύχτα οι λυγμοί, να δέονται, να καρτερούν να φέξει η αυγή. Και να! 25η Μαρτίου 1821!!!

Κτυπήσαν οι καμπάνες, η γης τραντάχτηκε και από τα σπλάχνα της, πετάχτηκε η Λευτεριά... βγήκε από των ηρώων και από των μαρτύρων τα αγιασμένα κόκαλα. Ορθή, ματοβαμμένη, έσκυψε και φίλησε τα αιματοποτισμένα χώματα. 

Της Ελλάδος τα βουνά σκιρτούν. Τα παιδιά της τα αντρειωμένα παίρνουν το σπαθί με την κόψη την τρομερή. Η μάνα η μεγαλόψυχη ντύθηκε το φως του ουρανού. Μπροστά ο εκλεκτός της αρχηγός, ο Γέρος, ο απεσταλμένος του Θεού, με τη φωνή τη βροντερή "φωτιά κι αστροπελέκι", κράζει: "απάνω τους, Έλληνες, ο Θεός υπέγραψε την λευτεριά της Πατρίδας και πίσω πια δεν παίρνει την υπογραφήν του". 

Όλοι μαζί οι ήρωες όργωσαν με το σπαθί τους την ξεραμένη γη. Την πότισαν με το πανάκριβο αίμα τους. Σήκωσαν την Ελλάδα στο φως. Είπαν, αποφάσισαν, ελεύθερη να αφήσουν την Πατρίδα και το έκαναν. Γι' αυτούς ήταν ζωή ο θάνατος και σήκωσαν πολύ ψηλά τον ήλιο! Φώτισαν κάμπους και βουνά και αιθέρες. Βαδίζουν πια τα παιδιά τους ελεύθερα, μα πάντα πολεμώντας και αίμα ποτίζοντας τη γη των αθανάτων. Γιατί έτσι όρισε ο Θεός... με αίμα και με δάκρυα να κατακτιέται η λευτεριά. 

Σήμερα στη γιορτή είναι παρών ο Κολοκοτρώνης, του Παπαφλέσσα η φωτιά και του Κανάρη ο δαυλός, που δεν έσβησε. Εδώ είναι, σε κάθε ράχη και κορφή οι αθάνατοι σταυραετοί και μας φωνάζουν: "Κρατήστε την Ελλάδα ελεύθερη, μη σας τρομάζουν οι τρανοί της γης". 

Η Ελλάδα είναι το φως του κόσμου. Με την πίστη στον Θεό και τη φιλοπατρία, πάντα είναι μπροστά κι όλο ανεβαίνει ψηλά. Χαρείτε τη μεγάλη μέρα.... Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει (Λόγια που αναγνώσθηκαν στη χθεσινή εκκλησιαστική γιορτή). 

Όταν μου πειράζουν την πατρίδα και την θρησκείαν μου, θα μιλήσω και θα ενεργήσω και ό, τι θέλουν ας κάνουν... Αυτείνη η πατρίδα λευτερώθη μ' αίματα και θυσίες.... Σ' αυτείνη θα ζήσω, δεν έχω σκοπόν να πάγω αλλού (Παρακαταθήκη του άδολου Στρατηγού Μακρυγιάννη). 

Τα πήραμε τα Γιάννινα, μάτια πολλά το λένε, μάτια πολλά το λένε, όπου γελούν και κλαίνε. Το λεν πουλιά των Γρεβενών κι αηδόνια του Μετσόβου, που τα έκαψεν η παγωνιά κι ανατριχίλα φόβου. Το λένε χτύποι και βροντές, το λένε κι οι καμπάνες, το λένε και χαρούμενες οι μαυροφόρες μάνες. Το λένε κι οι Γιαννιώτισσες που ζούσαν χρόνια βόγγου, το λένε κι οι Σουλιώτισσες στις ράχες του Ζαλόγγου (Γ. Σουρή, Τα πήραμε τα Γιάννινα)

Τώρα που θα φύγω και θα πάω στα ξένα και θα ζούμε μήνες, χρόνους χωρισμένοι, άφησε να πάρω κάτι κι’ από σένα, γαλανή πατρίδα, πολυαγαπημένη. Άφησε μαζί μου φυλαχτό να πάρω, για την κάθε λύπη, κάθε τι κακό, φυλαχτό απ' αρρώστια, φυλαχτό από Χάρο, μόνον λίγο χώμα, χώμα Ελληνικό!

Χώμα δροσισμένο με νυχτιάς αγέρι, χώμα βαφτισμένο με βροχή του Μάη, χώμα μυρισμένο απ' το καλοκαίρι, χώμα ευλογημένο, χώμα που γεννάει, μόνο με της Πούλιας την ουράνια χάρη, μόνο με του Ήλιου τα θερμά φιλιά. Το μοσχάτο κλήμα, το ξανθό σιτάρι, τη χλωρή τη δάφνη, την πικρή ελιά. Χώμα  τιμημένο, πώχουν ανασκάψη για να θεμελιώσουν ένα Παρθενώνα, χώμα δοξασμένο, πώχουν ροδοβάψη αίματα στο Σούλι και στον Μαραθώνα, χώμα πώχει θάψη λείψαν' αγιασμένα απ' το Μεσολόγγι κι’

από τα Ψαρά, χώμα που θα φέρνη στον μικρόν εμένα θάρρος, περηφάνια, δόξα και χαρά. Θε να σε κρεμάσω φυλαχτό στα στήθια, κι’ όταν η καρδιά μου φυλαχτό σε βάλη, από σε θα παίρνη δύναμη, βοήθεια, μην την ξεπλανέσουν άλλα, ξένα κάλλη. H δική σου χάρη θα με δυναμώνη, κι’ όπου κι’ αν γυρίζω κι’ όπου κι’  αν σταθώ, συ θε να μου δίνης μια λαχτάρα μόνη: Πότε στην Ελλάδα πίσω θε ναρθώ. 

Κι αν το ριζικό μου -έρημο και μαύρο- μού΄γραψε να φύγω και να μη γυρίσω, το υστερνό συχώριο εις εσένα θαύρω, το υστερνό φιλί μου θε να σου χαρίσ. Έτσι, κι αν σε ξένα χώματα πεθάνω, και το ξένο μνήμα θάναι πιο γλυκό, σα θαφτής μαζί μου, στην καρδιά μου απάνω, χώμα αγαπημένο, χώμα Ελληνικό! (Γ. Δροσίνης). 

Χρόνια πολλά, Ελλάδα μας! Αθάνατοι οι ήρωες του 1821!

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

25η Μαρτίου: Ευαγγελισμός και Ελληνισμός

Καυτός ο πόθος για ελευθερία. Η ζωντανή πίστη των αγωνιστών και του λαού, οι πόθοι των ραγιάδων, είχαν χαλυβδωθεί στο καμίνι του χρέους προς την ελευθερία. 25η Μαρτίου 1821. Οι Έλληνες, λίγοι, όρμησαν σχεδόν άοπλοι και αντιμετώπισαν τα πάνοπλα στίφη των Τούρκων, με την ατσάλινη ψυχή τους και με αφάνταστη θέληση θυσίας, γιατί έκαιγε στα στήθη του είναι τους ο άσβεστος πόθος της ελευθερίας.

Το σύνθημα του αγώνα του 1821, συμπυκνωμένο σε τρεις μόνο λέξεις «Ελευθερία ή Θάνατος», ήταν ο δυναμίτης που τελικά τίναξε στον αέρα άπαντα τα τούρκικα οχυρά και κάστρα. Έστειλε στον βυθό τον Τουρκικό στόλο με τις πάνοπλες ναυαρχίδες. Διέλυσε τους βαρβάρους που χύνονταν στη μάχη με αλαλαγμούς και απύθμενο μίσος κατά των ραγιάδων. Αυτός ο ιερός πόθος για ελευθερία, άναψε και έκαιγε στα στήθη των Πανελλήνων από την ημέρα που ο δικέφαλος αετός της Βασιλεύουσας έπεσε με αιματόβρεχτα τα φτερά του.

Από τότε η πάντα αδούλωτη Ελληνική ψυχή, είχε αποδυθεί στον τιτάνιο αγώνα. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, έφηβοι, αρματολοί και κλέφτες πάλευαν σκληρά με θυσίες ανείπωτες ν’ αναστήσουν τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά, ώσπου πέτυχαν το ακατόρθωτο! Κατέβασαν την ημισέληνο και ανέβασαν τη γαλανόλευκη σημαία μας με τον σταυρό σε πόλεις, σε κάστρα κι εκκλησίες, σε κάμπους και νησιά, σε στεριά και θάλασσα και μας παρέδωσαν την πατρίδα ελεύθερη.

Και τώρα; Τώρα θα αφήσουμε τους καταλυτικούς ανέμους και τα κηρύγματα κάποιων δικών μας ή δόλιων ξένων πρακτόρων να σβήσουν από την ψυχή μας τον πόθο της ελευθερίας; Μιας ελευθερίας ηθικής που μας χάρισε ο Λόγος του Θεού και η θυσία του Υιού Του, αλλά και εθνικής; Γιατί η απώλεια της πρώτης έχει ως αποτέλεσμα και την απώλεια της δεύτερης!

Όμως ας ακούσουν οι επίβουλοι της ελευθερίας μας: όσο υπάρχουν Έλληνες Ορθόδοξοι, ο πόθος αυτός θα μένει ολοζώντανος. Θα μένει, για να στέκεται η Ελλάδα όρθια. Για να διαφεντεύει στον αιθέρα ο Ελληνικός αϊτός. 

Και προπαντός για να ανασαίνει ο κόσμος τον ζείδωρο αέρα αληθινής ελευθερίας. Της ελευθερίας από τις αλυσίδες των παθών όπως μας την όρισε με τη θυσία του Σταυρού Του ο Ελευθερωτής Χριστός. Αλλά και της ελευθερίας από την όποια εθνική ταπείνωση, όπως μας την όρισαν με τη θυσία τους τα παλικάρια της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας.
(Εισήγηση που μου δόθηκε για ανάγνωση λόγω της ηρωικής επετείου)
————————————————————————————

Στις 15  Μαρτίου 1838 με βασιλικό διάταγμα του Όθωνα καθιερώθηκε η 25η Μαρτίου ως εθνική γιορτή.
Διαπίστωση αδιάψευστη της έρευνας είναι ότι δεν υπάρχει εξέγερση του υποδούλου γένους στην οποία δεν έπαιξαν ρόλο Κληρικοί και Μοναχοί. Μια περιδιάβαση στην πολύτιμη πολύτομη «Ιστορία του Νέου Ελληνισμού» του καθηγητού Αποστ. Βακαλοπούλου επιβεβαιώνει τη θέση αυτή. Το Ράσο γίνεται ένα είδος επαναστατικού λάβαρου και σημαίας (Πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός).

Ῥόδον τὸ ἀμάραντον, χαῖρε ἡ μόνη βλαστήσασα· τὸ μῆλον τὸ εὔοσμον, χαῖρε ἡ τέξασα· τὸ ὀσφράδιον, τοῦ πάντων Βασιλέως· χαῖρε Ἀπειρόγαμε, κόσμου διάσωσμα. Ἁγνείας θησαύρισμα, χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐκ τοῦ πτώματος, ἡμῶν ἐξανέστημεν· χαῖρε ἡδύπνοον, κρίνον Δέσποινα, πιστοὺς εὐωδιάζον· θυμίαμα εὔοσμον, μύρον πολύτιμον: 

Χαῖρε, σύ, ποὺ ἐβλάστησες τὸ (θεῖον) τριαντάφυλλον, τὸ ὁποῖον δὲν μαραίνεται ποτέ (δηλαδὴ τὸν Κύριον). Χαῖρε, σύ, ποὺ ἐγέννησες τὸ μῆλον, τὸ ὁποῖον εὐωδιάζει, σύ, ποὺ ἐγέννησες Ἐκεῖνον ποὺ ἀποτελεῖ τὴν εὐωδίαν τὴν ὁποίαν ὀσφραίνεται ὁ Βασιλεὺς τῶν ὅλων. Χαῖρε, σύ, ποὺ δὲν ἔλαβες πεῖραν γάμου, σύ, ποὺ εἶσαι ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου. 

Χαῖρε, ὦ Θεοτόκε, θησαυρὲ τῆς παρθενίας, σύ, μέσῳ τῆς ὁποίας ἠγέρθημεν ἀπὸ τὴν πτῶσιν μας. Χαῖρε, ὦ Δέσποινα, σύ, ποὺ εἶσαι τὸ εὐῶδες κρίνον, τὸ ὁποῖον ἀναδίδει τὴν εὐωδίαν τοῦ εἰς τοὺς πιστούς· εἶσαι ἀκόμη εὔοσμον θυμίαμα καὶ πολύτιμον μύρον (Από την Υμνολογία του Ακαθίστου ύμνου). Εὐαγγελίζου γῆ χαρὰν μεγάλην, αἰνεῖτε οὐρανοὶ Θεοῦ τὴν δόξαν (Στίχος από τα Μεγαλυνάρια του Ευαγγελισμού).
Τό χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένον καί ἀποκεκρυμμένον ἀπό τῶν αἰώνων καί ἀπό τῶν γενεῶν (με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου αποκαλύπτεται, Ρωμ. ιδ, 24, Κολασ. α, 26): Το σχέδιο της σωτηρίας μας το οποίο ήταν αδύνατο να γνωρίσει ο άνθρωπος από μόνος του -και για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε καλυφθεί με σιωπή, ενώ τηρήθηκε μυστικό-, φανερώθηκε (τη μέρα του Ευαγγελισμού).

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Δόξα και τιμή σε όσους μας χάρισαν τη Λευτεριά μας! 
Σκέπη μας η Παναγιά και μια φλόγα στην καρδιά!