Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 99ο

Πραγματικά συγκλονιστικό είναι το άρθρο-προσκύνημα του Τούρκου γνωστού δημοσιογράφου και ερευνητή F. T., στην αγιοτόκο νήσο της Λέσβου και στον ιερί τόπο προσκυνήματος των Ορθοδόξων χριστιανών, στον ιερό ναό του Ταξιάρχη Μιχαήλ, στο Μανταμάδο. Αλλά ακόμα πιο συγκλονιστικά είναι τα θαύματα που αφηγείται ο Τούρκος περιηγητής και δημοσιογράφος στην τουρκική εφημερίδα H. που δείχνουν, αν μη τι άλλο, μια μεγάλη πίστη στη θαυματουργική εικόνα του Ταξιάρχη..... Όπως είναι γνωστό, η εικόνα του αγίου έγινε από ένα καλογεροπαίδι, τον Γαβριήλ, που διασώθηκε μετά από μια φονική επιδρομή πειρατών στο νησί, λεηλατώντας το μοναστήρι και καμωμένη από χώμα και αίμα των μοναχών που είχαν σφαγεί από τους πειρατές. Χαρακτηριστικό της πίστης του Τούρκου στην ιαματική χάρη του Ταξιάρχη, είναι η φράση που χρησιμοποιεί γράφοντας τα εξής:

"Φορώντας ατσάλινα υποδήματα, πηγαίνοντας για προσκύνημα στον Ταξιάρχη στη Μυτιλήνη, αυτός θα σου φέρει τη θεραπεία". Και όλα αυτά από έναν Τούρκο μουσουλμάνο! Το συγκλονιστικό όμως είναι η εξιστόρηση του θαύματος του το 1963 στην Κύπρο, την περίοδο που είχαν ξεσπάσει αιματηρά επεισόδια μεταξύ των δυο κοινοτήτων της νήσου, προάγγελο της τουρκικής εισβολής μετά από έντεκα χρόνια. Το πρωινό της 12ης Αυγούστου 1963 κι ενώ στην Κύπρο οι Τουρκοκύπριοι ετοιμάζονταν να επιτεθούν σε θέσεις της εθνοφρουράς της μεγαλονήσου, ο νεωκόρος του Ιερού Προσκυνήματος των Ταξιαρχών Μανταμάδου, πήγε να ανάψει, όπως έκανε κάθε πρωί, το καντήλι στην εξωτερική εικόνα του Ταξιάρχη του "φρουρού" Αρχαγγέλου. 

Τότε είδε κατάπληκτος πως η ολόσωμη εικόνα του έλειπε! Αυτή η απροσδόκητη εξαφάνιση, που κράτησε μια εβδομάδα, προκάλεσε σύγχυση και μεγάλη ταραχή στον ευσεβή λαό της νήσου. Ξαφνικά και μετά από μια εβδομάδα, η εικόνα βρέθηκε πάλι στη θέση της και τότε ο κόσμος ησύχασε. Πέρασε καιρός από τότε. Ένα χειμωνιάτικο πρωινό, πάλι ο νεωκόρος του Μανταμάδου, καθώς ήταν στην εσωτερική αυλή του Ναού, άκουσε ποδοβολητό αλόγου. Βγαίνει έξω και βλέπει έναν νέο, που μόλις είχε ξεπεζέψει, να σηκώνει στους ώμους του ένα κριάρι. Μπήκαν μαζί στον ναό και ο νέος προχώρησε στην εικόνα του Ταξιάρχη, άπλωσε εκεί μπροστά το κριάρι και άναψε μια λαμπάδα ίση με το μπόι του. 

Ύστερα γονάτισε, προσκύνησε την εικόνα και χάιδεψε με βουρκωμένα μάτια και τρεμάμενα χείλη το ανάγλυφο πρόσωπο του αρχαγγέλου, λέγοντας: "Αυτός είναι ο σωτήρας μου!" Στη συνέχεια γυρίζει και λέει συγκινημένος στον νεωκόρο: "Αυτός, ο αρχάγγελος Μιχαήλ, με έσωσε από τους Τούρκους". Ο νεωκόρος έκπληκτος από τη σκηνή του λέει, καθώς έβγαιναν από τον ναό: "Πες μου, παιδί μου, τι σου συνέβη;". 

Τότε ο νέος άρχισε να διηγείται το μεγάλο θαύμα που σχετίζεται με την εξαφάνιση της εικόνας. "Στα τελευταία γεγονότα με τους Τούρκους, υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία στην Κύπρο. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα της 12ης Αυγούστου, όταν μας ξάφνιασαν τα πυρά των Τουρκοκυπρίων". 

"Ήμασταν πάντα σε επιφυλακή, γιατί ξέραμε τι ύπουλος εχθρός ήταν απέναντί μας. Μας δυσκόλευαν λίγο οι βολές του πολεμικού τους ναυτικού, αλλά δεν μας έβλαψε καθόλου η αεροπορία τους. Σε λίγες ώρες ελέγχαμε την κατάσταση και προχωρήσαμε στην αντεπίθεση. Λες κι είχαμε στα πόδια μας φτερά. Τους πήραμε φαλάγγι και τους κυνηγήσαμε. Λίγο ακόμα και θα τους ρίχναμε στη θάλασσα. Ενώ τρέχαμε ακράτητοι από ενθουσιασμό και σχεδόν ακάλυπτοι, βλέπω ξαφνικά μπροστά μου, σε πέντε μέτρα απόσταση, να ξεπροβάλει ένας ακανόνιστος όγκος. 

Σταμάτησα απότομα και τότε....μέσα στο σύθαμπο της αυγής διέκρινα ένα τούρκικο πολυβολείο. Είδα την κάννη του πολυβόλου να στρέφεται πάνω μου και, μην έχοντας πού να καλυφθώ, έπεσα με το πρόσωπο στη γη σκεπάζοντας καλά με το κράνος το κεφάλι μου λέγοντας μέσα μου: Ταξιάρχη, σώσε με! Την ίδια κρίσιμη στιγμή ήρθε στον νου μου ο πατέρας μου, που σώθηκε θαυματουργικά από βέβαιο θάνατο στο αλβανικό μέτωπο, τάζοντας στον Ταξιάρχη ένα κριάρι. 

Τότε ξανά είπα:Ταξιάρχη, σώσε με!, κάνοντας κι εγώ το ίδιο τάμα. Την ίδια στιγμή με κούφανε ένας πολύ δυνατός κρότος. Έπεσα κάτω και σκέφτηκα ότι με είχαν χτυπήσει οι Τούρκοι. Σκέφτηκα τα αγαπημένα μου πρόσωπα, αλλά μετά από λίγο ένιωσα να με ακουμπούν, να με ψάχνουν και να με σηκώνουν. Είχαν έρθει οι δικοί μας και με ρωτούσαν: Χτύπησες; Πώς είσαι; Η φωνή τους ακούγονταν σαν να ήταν από μακριά. Σηκώθηκα τότε κι αφού κοιτάχτηκα, δεν .... βρήκα επάνω μου κανένα τραύμα. 

Τότε θυμήθηκα το πολυβολείο. Κοίταξα προς τα κει, αλλά δεν είδα τίποτα. Φώναξα τρομαγμένος. Εκεί ακριβώς υπήρχε ένα τούρκικο πολυβολείο. Πήγαμε κοντά και ψάξαμε παντού, αλλά δεν υπήρχε τίποτα. Στη θέση που νόμιζα πως ήταν το τουρκικό πολυβολείο, υπήρχαν τώρα μόνο συντρίμμια και μια τεράστια τρύπα. Φαίνεται πως στην κρίσιμη για μένα στιγμή κάποιοα οβίδα πλοίου ή κάποιος όλμος έκανε συντρίμμια το επικίνδυνο πολυβολείο, ενώ συγχόνως κάποια ανώτερη δύναμη με φύλαξε τελείως αβλαβή από τα πυρά κι από την έκρηξη. Τότε κατάλαβα το μεγάλο θαύμα. 

Εκείνη τη στιγμή, ο νεωκόρος, που μέχρι τότε παρακολουθούσε συγκινημένος, πήρε τον λόγο και του είπε: Ναι, παιδί μου, ήταν ο Ταξιάρχης. Αυτός σε έσωσε. Είναι αλήθεια ότι τότε, με τα επεισόδια της Κύπρου, είχα χαθεί από εδώ η εικόνα του για μια εβδομάδα. Ο νέος ταράχθηκε για άλλη μια φορά και βουρκωμένος αγκάλιασε με το βλέμμα του την εικόνα του Αρχαγγέλου για το μεγάλο θαύμα που του έσωσε τη ζωή." Όλα αυτά από έναν Τούρκο δημοσιογράφο προσκυνητή στην Ορθόδοξη θαυματουργική εικόνα του Ταξιάρχη στην αγιοτόκο Λέσβο! Η Ορθοδοξία με τα θαύματά της ξαναζεί στη σημερινή Τουρκία. 

(Νίκος Χειλαδάκης, δημοσιογράφος τουρκολόγος)

Καλημέρα σας! 

Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 98ο

Ονομάζομαι Σ. Ζ. και είμαι Ελληνοαμερικανίδα. Το 1969 πήγα στην Αφρική ως ιεραπόστολος. Είμαι 75 χρονών και τα 15 μου τα έκανα στην Αφρική, κοντά στα πονεμένα μας αδέλφια, σπέρνοντάς τους τον σπόρο του Ευαγγελίου! Διαμένω μονίμως στο Ναϊρόμπι της Κένυας κι από εκεί πηγαίνω στην Καμπάλα, Καμερούν κι άλλα μέρη, όπου χρειάζεται να σπαρθεί ο σπόρος του Ευαγγελίου του Χριστού.

Είμαι ιεραπόστολος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Με τη βοήθεια του Θεού και των φιλανθρώπων κτίσαμε 12 ιερούς ναούς στη Μαύρη Ήπειρο. Είχαμε χτίσει και τον 10ο ιερό ναό του προς τιμή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και θέλησα να αγιογραφήσω την Εικόνα του, αντιγραφή από τη βορεινή πύλη του Πατριαρχείου. 

Τελείωνα την εικόνα του, όταν ήρθε το Ταχυδρομείο και μου έφερε γράμμα από τον Πατέρα Σ. Τ., αρχιμανδρίτη και πολλά χρόνια ιεραπόστολο στην Κορέα κι είχε διατελέσει και ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Μηθύμνης, καθώς και Πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών το 1968-1973. Μέσα στο γράμμα υπήρχε κι ένα μικρό περιοδικό του Ταξιάρχη Μανταμάδου. Τότε έμαθα για το Μανταμάδο και την ανάγλυφη εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, καθώς ο ιερέας μου έγραφε για τον άγιο και τα θαύματά του, που καθημερινώς γίνονται προς δόξαν Θεού. Καθώς προχωρούσα στην ανάγνωση, έφθασα στο σημείο της παραδόσεως του σπαθιού από κάποιον άγνωστο και τότε, γυρίζω να δω την εικόνα και κάτι σαν να σάλεψε. 

Ο Αρχάγγελος της εικόνας άρχισε να ζωντανεύει, να παίρνει σάρκα και οστά! Συγκλονίστηκα! Γονάτισα εμπρός της κι άρχισα να προσεύχομαι με δάκρυα και να του ζητώ τη βοήθεια και την προστασία του. Έπειτα από λίγο και σιγά-σιγά η εικόνα άρχισε να έρχεται στη φυσιολογική της κατάσταση. Επρόκειτο να πάμε για αποστολή στην Καμπάλα. Συνήθιζα πάντοτε που πηγαίναμε σε κάποια αποστολή να παίρνω μαζί μου και την εικόνα ενός Αγίου από το προσκυνητάρι μου. Τη φορά αυτή πήρα μαζί μου την εικονίτσα του Ταξιάρχη Μανταμάδου. Είχαμε φτάσει στα σύνορα Καμπάλας-Κένυας, που την εποχή αυτή, το 1988 η Καμπάλα είχε στρατιωτικό καθεστώς σε κράτη της Αφρικής, σημαίνει ότι η ανθρώπινη ζωή είναι πιο φτηνή από τη ζωή ενός κοτσυφιού!

Καθώς το προσπερνούσαμε, ο οδηγός μας, Κενυάτης και κουμπάρος μου, δεν πρόσεξε ότι από κάπου του έγινε σήμα να σταματήσει κι αυτός συνέχισε. Πέντε άγριοι μοτοσικλετιστές μας κύκλωσαν. Κατέβηκαν από τις μοτοσικλέτες τους, ξεκρέμασαν τα όπλα τους και γονατιστοί ετοιμάστηκαν να μας πυροβολήσουν και να μας πάρουν ως λάφυρα το αμάξι και όλα τα υπάρχοντά μας. Έτσι γινόταν συνήθως τότε εκεί.... Τότε δεν γνωρίζω ποια δύναμη ενήργησε και άνοιξε η πόρτα του αυτοκινήτου μόνη. Βγήκα έξω με την εικόνα του Ταξιάρχη στα χέρια μου και απευθυνόμενη προς αυτούς, τους φώναξα:

- Για τον Θεό σταματήστε. Έχω μαζί μου τον Ταξιάρχη του Θεού, που είναι σαν κι εσάς μελαμψός. Ελάτε να τον δείτε! Αυτομάτως, νόμισες ότι κάποιος τους έπιασε τα χέρια. Ηρέμησαν, άφησαν τα όπλα τους κάτω στο χορτάρι, έτρεξαν σε μένα, πήραν την εικόνα σαν κάτι ιερό και όσιο κι άρχισαν να την εξετάζουν με προσοχή και να αλαλάζουν. Έσκυψαν έπειτα τα πρόσωπά τους στη γη και πιάνοντας τα χέρια μου, ζήτησαν συγχώρηση. Τότε είδα ότι κάποιος από αυτούς ήταν τραυματισμένος σοβαρά στο ένα του χέρι από μαχαίρι. Πήρα τις πρώτες βοήθειες από το αμάξι, του περιποιήθηκα την πληγή και την έδεσα. Γίναμε φίλοι!

Το σπουδαιότερο είναι ότι αμέσως εκεί σπάρθηκε ο λόγος του Θεού και οι πέντε δέχτηκαν τον Χριστό κι έγιναν χριστιανοί! Μετα από όλα αυτά έταξα στον Αρχάγγελο να έρθω εδώ στην Ελλάδα στο Μανταμάδο, για να τον ευχαριστήσω. Και σήμερα νιώθω πολύ ευτυχισμένη που με αξίωσε ο Κύριος να εκπληρώσω το τάμα μου αυτό. Τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι Θεοφώτιστος και δημιουργικός ο μήνας Φεβρουάριος!

Θαυμαστές διηγήσεις (μέρος 30ο β μέρος-τελευταίο)

 

Με την καρδιά του γεμάτη χαρά μπήκε στο αυτοκίνητό του ο παπα-Γιώργης κι έφτασε στον Ναό του. Προσκύνησε τον άγιο Νικόλαο και του είπε μυστικά:

- "Άγιέ μου, έκανα το χρέος μου. Με ξέρεις. Σε διακονώ χρόνια τώρα και είμαι φτωχός. Αυτά τα χρήματα τα είχα για να δώσω τη δόση για το χρέος μου. Η προθεσμία λήγει μεθαύριο, τη Δευτέρα. Όμως τον λυπήθηκα τον φτωχό. Ζητώ τη δική σου βοήθεια, γιατί δεν έχω τώρα άλλα στην άκρη". Μπήκε στο γραφείο του Ναού και σε λίγο ήλθε ο αγαπητός ενορίτης του, ο γέρος Παναγής. 

- Ευλόγησον, πάτερ μου. 

- Καλώς τον κυρ Παναγή. Τι έχουμε κυρ Παναγή μου;

- Μεγάλες χαρές, παπα-Γιώργη μου! 

- Μεγάλες! Δηλαδή;

- Έχουμε στεφανώματα. Γνώρισαν δυο καλές κοπέλες και παντρεύονται τα δυο εγγόνια μου, ο Πέτρος και ο Νίκος, τους ξέρει δα η αγιοσύνη σου! Κι επειδή εκείνοι εργάζονται, μου' παν να έρθω εγώ να σε παρακαλέσω να βγάλεις τα ''στεφανοχάρτια". Θέλουν, είπαν, να κάνουν γάμο θρησκευτικό, να' χουν την ευχή του Θεού και της Εκκλησίας μας. Ετοίμασε, παπά μου, τα χαρτιά και ευλόγησε τα παιδιά να είναι κσλοστέριωτα σ' αυτή την τρελή εποχή που ζούμε. Διάλεξαν καλές, σεμνές κοπέλες για γυναίκες τους. Θα' ρθουν μια Κυριακή αν τους δεις όλους μαζί, μου είπαν, για να τους χαρείς και να τους ευλογήσεις.

Αφού τέλειωσαν τα γραφειοκρατικά που σημείωσε ο παπα-Γιώργης, σηκώθηκε να φύγει ο γερο- Παναγής και φεύγοντας άφησε έναν φάκελο πάνω στο γραφείο του ιερέα. 

- Παπά μου, με συμπαθάς! Αυτά για τα καλορίζικα των παιδιών! 

- Τι είναι αυτά που λες, κυρ Παναγή; Τι είναι αυτό που κάνεις; Εσύ το σκέφτηκες αυτό για μένα; Δεν με ξέρεις, δεν με έμαθες τόσα χρόνια πια! 

- Σε ξέρω, παπά μου! Σε καλοξέρω. Ξέρω κι εγώ κι όλοι το ξέρουν ότι δεν παίρνεις ποτέ χρήματα εσύ! Όμως επιμένω, αυτά θα τα πάρεις. Είμαι σίγουρος πως αυτή τη στιγμή δεν θα' χεις ούτε ένα ευρώ πάνω σου, γιατί παντού, όπου διαπιστώσεις ανάγκη, αδειάζεις τις τσέπες σου. Παρ' τα, σε παρακαλώ, παρ' τα, μόνο αυτή τη φορά...Να ευχηθείτε με όλη την οικογένειά σου, παπά μου, για το καλό των παιδιών. Εγγόνια μου είναι.... κι είναι δυο φορές παιδιά μου. Και... πού είσαι, παπά μου! Τούτα μην τα σκορπίσεις εδώ κι εκεί... κοίτα να γεμίσεις καμιά τρύπα του σπιτιού σου, που ξέρω εγώ πόσο παρατημένο το' χεις... Άντε να μου ευχηθείς για τα βλαστάρια μου. 

Θα πιάσουν τόπο, για να στεριώσουν καλύτερα, λέω, έτσι τα σπιτικά που θα χτίσουν τα εγγόνια μου. Έλα, παπά μου, ησύχασε, παρ' τα, σε παρακαλώ!....

Φεύγοντας ο γεοο Παναγής, ο παπα-Γιώργης ανοίγει τον φάκελο με τρεμάμενα χέρια και βλέπει μέσα ένα κολλαριστό διακοσάευρο. Δυο δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπό του. 

- Άγιε Νικόλαε, σε ευγνωμονώ! Απάντησες τόσο γρήγορα, Άγιε, στην ικεσία μου! Ζω το θαύμα σου, ψέλλισε συγκινημένος. 

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Τόσο γρήγορα Άγιε!, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

                  Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

                 Ευχές για πνευματικά και ειρηνικά Χριστούγεννα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 30ο (α μέρος)

Εξυπηρετούσε και τη φυλακή της πόλης τους ο παπα-Γιώργης. Λειτουργούσε κάθε Σάββατο πρωί στον Ναό της Φυλακής. Και προσπαθούσε με την αγάπη του να βοηθήσει τους φυλακισμένους να γνωρίσουν την αγάπη του Θεού. Τις άλλες μέρες εφημέρευε στον γειτονικό ενοριακό ναό του Αγίου Νικολάου. Πόσοι και πόσοι φυλακισμένοι πέρασαν κάτω από το πετραχήλι του και βρήκαν τον δρόμο της μετάνοιας!

Ένα Σάββατο πρωί μετά τη Θεία Λειτουργία τον πλησίασε ένας νεοφερμένος φυλακισμένος. Φαινόταν αγχωμένος κι αναστατωμένος. 

- Πώς σε λένε, παιδί μου; Γιατί σε φέρανε εδώ; 

- Λευτέρη με λένε πάτερ και με έκλεισαν μέσα για ένα χρέος. 

- Για πόσο χρέος, Λευτέρη μου;

- Για διακόσια ευρώ, πάτερ.

- Αδύνατο! Κάποιο λάθος θα έχει γίνει. Πάμε στο Γραφείο να εξετάσουμε το θέμα σου. Ησύχασε!

Πήγαν στο Γραφείο και διαπιστώθηκε ότι πραγματικά ο Λευτέρης οδηγήθηκε από κάποιους στη φυλακή για διακόσια ευρώ που δεν είχε να τα πληρώσει, τη στιγμή που άλλοι χρωστάνε χιλιάδες κι εκατομμύρια και κυκλοφορούν ελεύθεροι. 

Βγαίνοντας από το Γραφείο ο καλός ιερέας θυμήθηκε ότι στην τσάντα του είχε έναν φάκελο με 200 ευρώ, για να πληρώσει τον λογαριασμό του αυτοκινήτου του, που τον ξοφλούσε κάθε τόσο στην Τράπεζα με δόσεις των διακοσίων ευρώ. Έβγαλε λοιπόν τα χρήματα αμέσως και χωρίς πολλή σκέψη, πλήρωσε στο αρμόδιο Γραφείο της φυλακής και αποφυλακίστηκε ο φτωχός Λευτέρης, που έκλαιγε από χαρά και συγκίνηση και φιλούσε τα χέρια και τα ράσα του παπα-Γιώργη.

- Παιδί μου, του είπε ο κληρικός, φρόντιζε να ζεις στη ζωή σου με τιμιότητα και σύμφωνα με τις εντολές του Ευαγγελίου του Χριστού μας. Αν θέλεις, μπορείς να' ρθείς στον Ναό του Αγίου Νικολάου, όπου είμαι όλες τις μέρες, για να τα πούμε καλύτερα. Να πας στο καλό, με την ευχή του Θεού και της Παναγίας μας!

- Ευχαριστώ πολύ, πάτερ μου. Με σώσατε! Ευχαριστώ!. Θα' ρθώ οπωσδήποτε....

συνεχίζεται....

Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Τόσο γρήγορα Άγιε!, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

                  Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα 

                         διά των πρεσβειών του αγίου Σπυρίδωνος!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 29ο (β μέρος- τελευταίο)

 

Πέρασε ένας χρόνος από τότε. Το μικρό μεγάλωνε κανονικά. Κι ο Παντελής συνέχιζε τη δουλειά του. Την παραμονή λοιπόν της εορτής των Εισοδίων, βγάζει από την ντουλάπα τους ένα κοστούμι, το γαμπριάτικό του, βρίσκει και καθαρό πουκάμισο και λέει στη σύζυγό του:

- Αύριο δεν θα πάω στο εργοστάσιο. Ετοίμασε και τα παιδιά και θα πάμε όλοι μαζί στην εκκλησία. 

- Μα θα σε απολύσουν, αν δεν πας στη δουλειά, του λέει διστακτικά εκείνη. 

- Ας πάμε κι ο Θεός βοηθός, απαντά εκείνος. 

Πήγαν στην εκκλησία και γύρισαν στο σπίτι χαρούμενοι. Υπήρχε όμως ανησυχία σε όλους για τον φόβο της άλλης ημέρας, εκτός από τον πατέρα, που ήταν ήρεμος. 

Ξημέρωσε η επόμενη μέρα και ο Παντελής πήγε στο εργοστάσιο. Τον περιτριγύρισαν οι συνάδελφοί του και του έλεγαν ειρωνικά:

- Μήπως από χθες δεν ήρθες γιατί έθαψες τη μάνα σου; Αυτό έλεγαν συνήθως, για να δικαιολογηθούν όσοι απουσίαζαν από τη δουλειά. 

Ο Παντελής δεν απάντησε. τους κοίταξε μόνο κι άρχισε να δουλεύει. Σε λίγο έρχεται ο Έλληνας Διευθυντής και με αυστηρό ύφος του λέει:

- Έλα αμέσως στο Γραφείο της Διευθύνσεως. Σηκώθηκε, έβαλε το σακάκι του κι ανέβηκε στο γραφείο του Άγγλου γενικού διευθυντή. Μπαίνει μέσα, χαιρετάει με ευγένεια και περιμένει. Αναλαμβάνει να κάνει την ανάκριση ο Έλληνας Διευθυντής. 

- Πού ήσουν χθες κι εγκατέλειψες τη δουλειά σου; τον ρωτάει.  

- Όπως ξέρετε, κύριε Διευθυντά, χθες ήταν μεγάλη εορτή για τους Έλληνες Ορθόδοξους. Ήταν τα Εισόδια της Θεοτόκου. Εγώ τιμώ και σέβομαι την Υπεραγία Θεοτόκο, γιατί στη ζωή μου και στην οικογένειά μου μας έχει προστατεύσει πολλές φορές. Θεωρώ χρέος μου να αφιερώνω κάθε χρόνο αυτή την ημέρα στην Παναγία και μαζί με την οικογένειά μου πήγαμε στην εκκλησία και την ευχαριστήσαμε για ένα θαύμα που 'έκανε σε μένα. 

Σηκώνει το δεξί χέρι του και λέει ότι από κάποιο ατύχημα κινδύνευσε να του το κόψουν από ψηλά και τελικά γλίτωσε. Και κάθε χρόνο πηγαίνει στην εκκλησία, για να ευχαριστήσει τον Θεό. 

Πέρσι μάλιστα την ίδια μέρα απέκτησε και έκτο παιδί. Και πήγε στην εκκλησία, για να ευχαριστήσει και γι' αυτό τον Θεό. Παραδέχθηκε ότι ήταν λάθος του που δεν τους το είχε πει από προχθές, και ζήτησε συγγνώμη. Ο Έλληνας Διευθυντής μετέφραζε στον Άγγλο Διευθυντή αυτά που έλεγε ο εργάτης του. Σηκώνεται όρθιος ο Άγγλος Διευθυντής τον κοιτάζει στα μάτια, μένει για μερικά λεπτά σιωπηλός και λέει στα Αγγλικά στον Έλληνα διευθυντή:

- Μην του κόψετε το χθεσινό ημερομίσθιο και κάθε χρόνο να του δίνετε άδεια, για να πηγαίνει τη μέρα αυτή στην εκκλησία και να εορτάζει τα θαύματα που του έκανε η Παναγία. 

Ο Παντελής ευχαρίστησε συγκινημένος τον Διευθυντή και πήγε στη δουλειά του. Το απόγευμα, όταν γύρισε στο σπίτι, είπε στη γυναίκα του τρισχαρούμενος:

- Παναγιώτα, η Παναγία έκανε πάλι το θαύμα της! Όχι μόνον δεν μου έκοψαν το ημερομίσθιο, αλλά φώτισε τον Διευθυντή να πάρει την απόφαση να έχει κάθε χρόνο την ημέρα της Παναγίας άδεια μετ' αποδοχών. Είδες, γυναίκα μου, τι ευλογία μας έστειλε η Παναγία μας με το έκτο παιδί που αποκτήσαμε; 

- Ήταν δώρο Της για το νέο μωρό μας, άντρα μου! Σκέψου, λοιπόν, πότε θα το βαφτίσουμε. Μεγάλη η Χάρη Της!

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Το δράμα μιας μάνας, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

                  Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 29ο (α μέρος)

Ο Παντελής με την πολύτεκνη οικογένειά του ζούσαν πριν από πολλά χρόνια σ' ένα χωριό της Φθιώτιδας. Άνεργος. Χτυπούσε πολλές πόρτες, για να βρει μια δουλίτσα, μα όλες τελικά έκλειναν. Πάντα περνούσε από την εκκλησία της Υπαπαντής να ανάψει το κεράκι του και να παρακαλέσει την Παναγία να βρει κάποια δουλειά. Πίστευε πολύ στην Παναγία, την είχε προστάτιδά του. Όταν η οικογένειά του παραπονιόταν για την οικονομική τους κατάσταση, εκείνος έλεγε:

- Υπομονή, η Παναγία δεν μας ξεχνά, θα μας βοηθήσει. 

Ο καιρός περνούσε και κάποτε η σύζυγος έμεινε έγκυος. Όλοι οι συγγενείς την πίεζαν να ρίξει το παιδί, με το επιχείρημα πώς θα το μεγαλώσει. 

- Μαζί με τα άλλα σου παιδιά θα πεθάνει και αυτό, της έλεγαν. 

Για το θέμα αυτό όμως ούτε συζήτηση δεν ήθελε το ανδρόγυνο. 

- Η Παναγία που φροντίζει για όλα, θα φροντίσει και γι' αυτό, απαντούσαν. 

Ο καιρός περνούσε, η φτώχεια και η δυστυχία χειροτέρευε. Ένα πρωί - ξημέρωνε η γιορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου - η σύζυγος ξυπνά τον άντρα της και του λέει: 

- Ειδοποίησε τη μάμμη, γιατί γεννάω. 

Σηκώνεται ο Παντελής, ανάβει το πετρογκάζ, βάζει μια κατσαρόλα με νερό επάνω και βρίσκει ένα σεντόνι άσπρο με δαντέλες που τους είχε δώσει η μάνα της για προίκα. Τότε κάποιος χτυπάει το παράθυρο του σπιτιού. 

- Ποιος να' ναι άραγε τέτοια ώρα; αναρωτιέται.

Πάει στο παράθυρο και ανοίγει το μάνταλο με φόβο. 

- Άνοιξε, του λέει μια αντρική φωνή, σε θέλω. 

Ανοίγει με επιφύλαξη και βλέπει τον γείτονά του, τον Γιώργη. 

- Μια εταιρεία πετρελαίων αγγλική θα πάρει υπαλλήλους και εργάτες. Έλα οπωσδήποτε μήπως φανείς τυχερός και σε πάρουν. 

Γυρνάει πίσω στο δωμάτιο και βλέπει τη γυναίκα του στο κρεβάτι. 

- Φεύγω, της λέει. Πάω να πω στη μάμμη να έλθει να σε βοηθήσει. 

Η μάμμη έμενε στην άκρη του χωριού. Τρέχει και την ξυπνάει, της δίνει το κλειδί του σπιτιού και της λέει:

- Πήγαινε αμέσως στη γυναίκα μου. Την έπιασαν οι πόνοι της γέννας. Θα ειδοποιήσω την κουνιάδα μου. Τα παιδιά κοιμούνται. 

Ενημέρωσε φεύγοντας και την κουνιάδα του για όλα και της είπε να ξυπνήσει τα παιδιά και να τα πάει στο σχολείο. Και έφυγε τρέχοντας για την εταιρεία πετρελαίων. 

Εκεί βλέπει πολύ κόσμο: άνδρες, γυναίκες, νέα παιδιά, μια τεράστια ουρά. Εν τω μεταξύ με τις φροντίδες της μάμμης γεννήθηκε ένα χαριτωμένο αγοράκι. Η κουνιάδα φρόντισε να ετοιμάσει το μεσημεριανό φαγητό των παιδιών που θα ερχόντουσαν από το σχολείο. 

Ο Παντελής ήλθε το απόγευμα στο σπίτι χαμογελαστός μ' ένα χαρτί στο χέρι. 

- Είδες, γυναίκα; της λέει. Σήμερα αποκτήσαμε ένα ακόμα αγοράκι και η Παναγία που γιορτάζουμε σήμερα τα Εισόδιά της μας βρήκε και δουλειά. Η Παναγία και πάλι μας βοήθησε. Μας χάρισε δυο δώρα!

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Το δράμα μιας μάνας, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! 

Καλή και ευλογημένη εβδομάδα δια των πρεσβειών της Θεοτόκου!