Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 147ο

Από το χάος της αθεΐας ο νεαρός φοιτητής Μενάγιας, φύσις ζωηρή και ανήσυχη, μπλέχθηκε στα δίχτυα του πνευματισμού. Από τη μια πτώση στην άλλη. Από τον υλισμό στον πνευματισμό. Ο πνευματισμός είναι μια δαιμονική επιχείρησις καλά καμουφλαρισμένη. Παρουσιάζεται σαν μια επικοινωνία με τα πνεύματα των νεκρών, που στην πραγματικότητα είναι δαίμονες, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να μεταμορφώνονται και να μετασχηματίζονται. 

Πνευματισμός ίσον δαιμονισμός. Στην εποχή μας είναι χιλιάδες τα θύματα της δαιμονικής αυτής "ηθοποιίας". Παίζουν τα πονηρά πνεύματα, υποδυόμενα διάφορους ρόλους ανθρώπων και συγχρόνως κάνουν παιχνίδια τους όσους ασχολούνται με τα έργα τους. Ο Μενάγιας, ο μέλλων π. Γεράσιμος, δεν ήταν δαιμονισμένος, αλλά είχε μπλέξει με τον πνευματισμό, όπως και πολλοί άλλοι, μεταξύ των οποίων και ο σεβαστός γέρων Θεοδόσιος αγιοπαυλίτης, όταν ζούσε στον κόσμο, καθώς ο ίδιος ομολογεί. 

Επειδή υπάρχει φοβερή άγνοια και συμβαίνουν πολλές παραπλανήσεις γύρω από την υπόθεση του πνευματισμού και της συγγενικής του μαγείας, συνιστούμε στους αναγνώστες μας να διαβάσουν ό, τι γράφει σχετικώς ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης και αναφέρουμε μια από τις παλαιές ιστορίες, για να δειχθεί πιο καθαρά η δαιμονική απάτη:

"Στην Κωνσταντινούπολη ζούσε κάποιος ευλαβής νέος, που ήταν γραμματεύς ενός μεγάλου μάγου. Ο νέος δεν γνώριζε ότι ο αφέντης του ήταν μάγος. Μια μέρα μετά τη δύση του ήλιου ο μάγος, αφού καβαλίκευσε το άλογό του, πρόσταξε τον νέο να τον ακολουθήσει. Βγήκαν έξω από τα τείχη της Πόλεως και περπατούσαν συνεχώς, ώσπου έφθασαν σε έναν κάμπο, ενώ είχε πια σκοτεινιάσει.

 

Εκεί βλέπουν ένα μεγάλο παλάτι. Ο μάγος κατέβηκε αμέσως από το άλογο κι αμέσως ήλθαν μερικοί από το παλάτι εκείνο, κράτησαν το άλογο κι εκείνος εισήλθε μέσα. Ο νέος τον ακολουθούσε από πίσω. Προχώρησαν στην αίθουσα υποδοχής. Εκεί βλέπει έναν μεγάλο άρχοντα να κάθεται σε θρόνο μεγαλοπρεπή, με πολλούς διαφόρους υπηρέτες. 

Ο άρχοντας πρόσταξε κι έφεραν άλλο θρόνο, για να καθίσει πάνω σε αυτόν ο μάγος. Ο νέος στεκόταν πίσω από τον θρόνο του αφεντικού του. Τότε άρχισε εκείνος που φαινόταν σαν άρχοντας να ερωτά τον μάγο πώς τα περνάει. Ο μάγος του αποκρίθηκε ότι τον ευχαριστεί πολύ για τις ευεργεσίες που του χαρίζει και τον δοξάζει. Ο νέος, ακούγοντας αυτά, τότε μόλις κατάλαβε ότι ο άρχοντας εκείνος ήταν ο Σατανάς με τους υπηρέτες του δαίμονες κι ότι ο αφέντης του ήταν μάγος. Μετά τη συνομιλία ρώτησε ο Σατανάς: - Αυτός ο νέος που στέκεται πίσω σου ποιος είναι; 

- Κι αυτός δούλος σου είναι, αποκρίθηκε ο μάγος. Τότε ερωτά τον ίδιο τον νέο και του λέει: - Είσαι δούλος μου νεανία; Κι ο ευλογημένος εκείνος νέος, κάνοντας το σημείο του Τιμίου Σταυρού, απάντησε με γενναιότητα και τόλμη: - Είμαι δούλος Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος. Και μαζί με τον λόγο άφαντα έγιναν αμέσως και παλάτια και θρόνοι κι ο Σατανάς κι οι υπηρέτες του κι αυτός ο ίδιος ο αφέντης του, γιατί τον άρπαξαν οι φίλοι του οι δαίμονες σύσσωμο και τον κατέβασαν τον άθλιο στο πυρ της κολάσεως. Και βρέθηκε στην πεδιάδα εκείνη ο νέος μόνος..... "

Η ανάμειξη του Μενάγια στην εμπειρία του πνευματισμού ήταν οικονομία Θεού, γιατί, καθώς διηγήθηκε αργότερα ο ίδιος, τον έπεισε ότι υπάρχει ο κόσμος των πνευμάτων, ότι υπάρχει διάβολος. Το γεγονός αυτό τον συνετάραξε. Έγινε η αφορμή για την επιστροφή. Έτσι, λίγο μετά την προσχώρησή του στον πνευματισμό, αγόρασε την πρώτη του Αγία Γραφή. Μέσα στο βάθος της καρδιάς του, κάτω από τη στάχτη της αρνήσεως, είδε τη σπίθα της πίστεως να κρυφοκαίει. Αλλά χρειάζονταν χρόνια ακόμη, για να φουντώσει η φλόγα. 

Ας έχει δόξα ο πανοικτίρμων Κύριος, που λυπήθηκε την ανήσυχη και "πεφορτισμένη" αυτή ψυχή και τη λύτρωσε από τους βρόχους του υλισμού και του πνευματισμού, τα δυο κατασκευάσματα των μισανθρώπων δαιμόνων. Φύσις με δυνατό πατριωτισμό ο Σπυρίδων, δεν μπορούσε να ησυχάσει όταν έμαθα τα γεγονότα του Μακεδονικού αγώνος και τον ανταρτοπόλεμο του ηρωικού Παύλου Μελά. Εγκατέλειψε το έτος 1905 τη Ζυρίχη και χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς έρχεται στη Θεσσαλονίκη, για να καταταγεί αντάρτης στο σώμα του Παύλου Μελά, στρατιώτης εθελοντής για την πολύπαθη Μακεδονία μας. Η φυγή του από τη Ζυρίχη βέβαια και η εκουσία στρατολόγησή του δεν έμειναν κρυφές. Η μητέρα του πήρε σχετικές πληροφορίες και ανήσυχη έρχεται από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, για να τον συναντήσει. 

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 146ο

Τελειώνοντας το Γυμνάσιο έφυγε για τη Ζυρίχη, με σκοπό να σπουδάσει Χημεία. Ήταν ταλαντούχος πράγματι, τα όνειρά του μεγαλεπήβολα, και η αρχή της νεότητας αύξανε περισσότερο ακόμη τον πόθο του για την επιστήμη. Έξι χρόνια σπουδές, έξι χρόνια στην Ευρώπη, έξι χρόνια σε μι κοσμικότατη ζωή σπατάλης και ευδαιμονισμού. Ο φοιτητής Σπυρίδων Μενάγιας, το πλουσιόπαιδο των Αθηνών, "κάνει τη ζωή του", χορεύει, διασκεδάζει, ασωτεύει με τον φοιτητόκοσμο. Σύνθημά του: "Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά... φάγε, πίε, ευφραίνου". Και δεν είναι μόνο οπαδός του πρακτικού υλισμού, αλλά και υπέρμαχος του θεωρητικού υλισμού. 

Διαβάζει Χαίκελ, καταβροχθίζει κάθε συγγραφή που κηρύττει τις ιδέες του, κάνει ευαγγέλιο κάθε υλιστικό βιβλίο, σχετικό με τα ψεύδη και τις πλάνες του... Βρισκόμαστε σε εποχή που το ορμητικό κύμα της αθεΐας στην Ευρώπη έχει σαρώσει τα πάντα. Και αυτές οι πανεπιστημιακές σχολές αγωνίζονται σθεναρά για την εδραίωση του υλισμού και του δαρβινισμού: "Όταν ήμουν φοιτητής", θα διηγηθεί αργότερα σε αγιορείτες πατέρες, "μας έβαζαν να γράφουμε ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο. Κι αν δεν το γράφαμε, δεν μας έδιναν προβιβάσιμο βαθμό!". 

"Βρε, πατέρα Γεράσιμε", του έλεγε τότε κάποιος απλοϊκός ασκητής, "τέτοια πράγματα διδάσκουν στα Πανεπιστήμια! Είδαμε ποτέ κυπαρίσσι να γεννήσει μια καρυδιά ή φύτρωσε ποτέ κανένα πεύκο από αμυγδαλιά; Άλλο είδος το ένα κι άλλο είδος το άλλο. Και γιατί τώρα δεν γίνονται άνθρωποι από τον πίθηκο;".

Αυτό ήταν το "επιστημονικό" κλίμα της Ζυρίχης, όταν σπούδαζε ο Σπυρίδων. Όψιμα - όπως πάντοτε βέβαια- οι υλιστικές αυτές θεωρίες ήρθαν και στην πατρίδα μας και ο απόηχός τους ακούγεται στα σχολεία μας και σε πολλά σύγχρονα βιβλία. Γι' αυτό ας δούμε εν ολίγοις τον ψευδεπιστημονισμό τους και το σαθρό τους οικοδόμημα: 

Δυο δυτικοί επιστήμονες του περασμένου αιώνος, ο Δαρβίνος και ο Χαίκελ διατύπωσαν τη γνωστή θεωρία της εξελίξεως των ζωικών ειδών από τις απλούστερες μορφές ζωής στις πολυπλοκότερες. Ο Χαίκελ, Γερμανός ζωολόγος και υλιστής - που τον πρόλαβε ο Μενάγιας- με πολλούς εξελικτικούς οπαδούς του υποστήριζε ότι ο κόσμος είναι αποτέλεσμα τυφλής τύχης, ότι ο άνθρωπος κατάγεται από το κτήνος και ότι όλα έγιναν αυτομάτως (αυτόματος γένεσις της ύλης) και ότι Θεός Δημιουργός δεν υπάρχει! "Εἶπεν ἄφρων Χαῖκελ ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ, οὐκ ἔστι Θεός!"

Για να αποδείξει μάλιστα την κοινή καταγωγή διαφόρων ειδών και κυρίως την καταγωγή του ανθρώπου από τα ζώα εισήγαγε τον λεγόμενο "βιογεννητικό νόμο ανακεφαλαιώσεως" και δεν δίστασε στα συγγράμματά του να πλαστογραφήσει ορισμένες φωτογραφίες εμβρύων! Η ανέντιμη αυτή πράξη του αποκαλύφθηκε από καθηγητές ανατομίας και ζωολογίας και στηλιτεύθηκε ως "αμάρτημα κατά της επιστημονικής αληθείας". Ο απατεώνας τελικώς το 1906 αναγκάστηκε να ομολογήσει τα ψεύδη του. 

Μάλιστα σήμερα, στο Συνέδριο που έγινε στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Σικάγο τον Οκτώβριο του 1980 και έλαβαν μέρος 160 παλαιοντολόγοι, ανατόμοι, γενετιστές, βιολόγοι, κ.τ.λπ. διαπίστωσαν ότι "δεν βρέθηκαν πουθενά οι διάμεσοι κρίκοι..." "Ο τάχα σιδηρούς του Δαρβίνου ότι κάθε νέο είδος αντιπροσωπεύει τη συνέχεια του προηγουμένου φαίνεται ότι έσπασε.... τώρα υποστηρίχθηκε ότι με το πήδημα ενός κβάντουμ ενεργείας, δηλαδή με ένα θαύμα παρουσιάσθηκε από το σκοτάδι κάτι το καλό και τέλειο... ο άνθρωπος, ένα τερατώδες, δηλαδή θαυμαστό ον, το οποίο ήταν γεμάτο ελπίδες για τη μέλλουσα ιστορία του πλανήτη μας". 

"Γνῶτε ὅτι Κύριος, αὐτός ἐστιν ὀ Θεὀς ἡμῶν, αὐτός ἐποίησεν ἡμᾶς καί οὐχ ἡμεῖς· ἡμεῖς δέ  λαός αὐτοῦ καί πρόβατα τῆς νομῆς αὐτοῦ", ακούγεται  παναρμόνια και αθάνατη η προφητική φωνή του Δαβίδ. Στο συνέδριο της "Βρετανικής ενώσεως για την προαγωγή της επιστήμης" (Αύγουστος 1980), ο καθηγητής J. Purant υποστήριξε ότι "η ερμηνεία της εξελίξεως του Δαρβίνου μετετράπη σε ένα σύγχρονο παραμύθι προς βλάβην της επιστήμης και της κοινωνικής ζωής". Χαιρόμεθα για την ομολογία αυτή. Διότι, πράγματι, οι θεωρίες και τα πορίσματα των αθέων επιστημόνων έχουν άμεσο αντίκτυπο στις ανθρώπινες σχέσεις και δημιουργούν άθεη κοινωνική ζωή. 

Ποιος όμως είναι τελικώς ο ένοχος, ο ηθικός αυτουργός, που γέννησε αυτούς τους άθεους επιστήμονες; Μήπως η δυτική προτεσταντική θεολογία, η διαζευγμένη από το θαύμα και το μυστήριο; Μήπως ο προτεσταντικός ορθολογισμός, ο οποίος παραμένει στην επιφάνεια των μεγάλων ανθρωπολογικών ζητημάτων και δεν προβάλλει τον άνθρωπο σαν θεϊκή εικόνα, με δυνατότητα μετοχής στη θεία δόξα, σύμφωνα με τη διδαχή και την εμπειρία των αγίων και θεοφόρων Πατέρων της Ορθοδοξίας μας;

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 145ο

"Δεν επιθυμώ πλέον τα πλούτη της γης. Συ είσαι και θα είσαι ο ιδικός μου θησαυρός εις την ζωήν αυτήν και εις την αιωνιότητα. Σου αφιερώνω, Χριστέ μου, όλην μου την καρδίαν και όλην μου την θέλησιν. Άλλοτε αύτη ήτο η πλέον ανυπότακτος εις Σε, αλλά τώρα Σου αφιερώνω εντελώς αυτήν. 

Γνώρισόν μου τι ζητείς παρ' εμού. Είμαι έτοιμος να το εκτελέσω διά της χάριτός Σου. Τακτοποίησε εντελώς τα κατ' εμέ. Δέχομαι εκ των προτέρων με τελείαν αυταπάρνησιν παν ό, τι θελήσει η αγαθότης Σου να μου στείλει. Ω Θεέ μου, απείρως αγαπητέ! Με ηγάπησας μέχρι σημείου του ν΄ αποθάνεις δι' εμέ. Σ' αγαπώ από με΄σα από την καρδίαν μου. Σε αγαπώ περισσότερο από τον εαυτόν μου τον ίδιον και αναθέτω την ψυχήν μου εις τας χείρας Σου." 

"Παραιτούμαι από σήμερον από όλην την προσπάθειαν και την αγάπη του κόσμου. Εγκαταλείπω το έργον μου και παραδίδω τον εαυτόν μου εις Σε, Δημιουργέ μου, δι' αυτά τα άγια πάθη Σου δέξαι μαι και διατήρησόν με πιστόν μέχρι του θανάτου μου. Εις το εξής, Ιησού μου, δεν επιθυμώ πλέον να ζήσω παρά μόνον δια Σε. Δεν επιθυμώ να ζητήσω τίποτε άλλο, παρά μόνο το θέλημά Σου. Βοήθησόν με διά της χάριτός Σου. Και συ, Παναγία Θεοτόκε, η ελπίς μου, μη μου αρνηθείς, δέομαι της προστασίας Σου". 

Μια τέτοια προσευχή-θυσία και θυμίαμα καρδιακό- σήμανε την επιστροφή. Είναι η προσευχή του νεκραναστημένου ασώτου, που διψώντας για ζωή κράζει προς τον Πατέρα: "Πάτερ, ἥμαρτον είς τόν οὐρανόν κι ἐνώπιόν σου.... ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου ". Βάδισε πραγματικά στα ίχνη του "ἀσώτου υἱοῦ" της ευαγγελικής παραβολής. Δαπάνησε όλο το βιος της ψυχής του στην ασωτία, ώσπου "ἐγένετο λιμός ἰσχυρός κατά τήν χώραν ἐκείνην". Και η χώρα εκείνη ήταν η Ευρώπη,  στην οποία έκανε τις πολύχρονες σπουδές του. Η Ευρώπη, η στερημένη ζωής πνευματικής και χορτασμένη από απληστία, από διαφθορά, από "ξυλοκέρατα". 

Κάποτε όμως ανένηψε και συνειδητοποίησε το θλιβερό του κατάντημα: "Ω, πόσων αγαθών ο άθλιος εμαυτόν εστέρησα! ω, ποίας βασιλείας εξέπεσα ο ταλαίπωρος εγώ! ", στέναξε οδυνηρά από τα βάθη της ψυχής του. Σηκώθηκε λοιπόν και πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Έπεσε στα πόδια του Πατέρα και είπε: "Δεν επιθυμώ πλέον τα πλούτη της γης.... Παραιτούμαι από σήμερον από όλην την προσπάθειαν και την αγάπην του κόσμου. Εγκαταλείπω το έργον μου και παραδίδω τον εαυτόν μου εις Σε". Και με την προσευχή του αυτή έπληξε τα τρία πρώτα γενεσιουργά πάθη των υπολοίπων πέντε παθών: τη φιλαργυρία, τη φιληδονία και τη φιλοδοξία, τους "πρωτοστάτες" των άλλων κακών, καθώς οι άγιοι Πατέρες τα ονομάζουν.

Χωρίς αμφιβολία είχε δοκιμάσει την πικρή δουλεία στα τρία αυτά αφεντικά, νέος ευσταλής ακόμα όντας. Και μάλιστα στην Ευρώπη ζώντας, στη "χώρα" εκείνη, όπου γινόταν και γίνεται ισχυρός "πνευματικός λιμός", ενώ αντιθέτως, υπάρχει απληστία υλικών αγαθών του τεχνολογικού πολιτισμού. Αλλά η Αλήθεια ήλθε, η Χάρις εξέλαμψε και για την πολύπαθη και βασανισμένη αυτή ύπαρξη. Και η πρώην ανυπότακτη καρδιά "βακχεύουσα" στον οίστρο της ασωτίας, τώρα υποτάσσεται κάτω από τα ηνία του φωτισμένου και "ηγεμονικού νου".  

"Συ είσαι και θα είσαι ο δικός μου θησαυρός", κράζει προς τον Πατέρα. Είναι μια κραυγή που σημαίνει το τέλος της παλιάς ζωής και την αρχή της "καινής κτίσεως" μέσα του. Μια προσευχή που μπορεί να θεωρηθεί η πρώτη υπόσχεσις, προ του μεγάλου "όρκου της κουράς". Μια προσευχή, το πρώτο συμβόλαιο, προ του επισήμου συμβολαίου του μεγάλου σχήματος. Η προσευχή του Σπυρίδωνος Μενάγια, του μετέπειτα μοναχού Γερασίμου. 

Ο πατέρας Γεράσιμος, κατά κόσμον Σπυρίδων Μενάγιας, γεννήθηκε το 1881 στην Κέρκυρα. Η οικογένειά του ήταν από τις πλέον εξέχουσες και πλούσιες μέσα στο νσί. Ο πατέρας του Παναγής Μενάγιας ασκούσε το επάγγελμα του σιτεμπόρου στη Ρουμανία. Μικρός ακόμη μετοίκησε από την Κέρκυρα, το νησί του Αγίου Σπυρίδωνος, στην Κεφαλλονιά, στο νησί του αγίου Γερασίμου. Σε μικρό χρονικό διάστημα η οικογένειά του εγκατέλειψε την Κεφαλλονιά κι εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Εκεί τελείωσε τη μέση εκπαίδευση μαζί με τον αδερφό του Γεράσιμο και την αδελφή του Καλή. Στο Γυμνάσιο είχε καθηγητή τον διακεκριμένο Έλληνα καλλιτέχνη Αλέξανδρο Μωραϊτίδη. 

Ο Μωραϊτίδης, μαζί με το καύχημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, ονομάζεται "δίδυμο" ή κατά τον Ξενόπουλο το "δυαδικόν άστρον της Σκιάθου". Δημοσιογράφοι κιοι δυο, λαογράφοι, εμπνευσμένοι από το αθάνατο βυζαντινό πνεύμα, από την ελληνορθόδοξη παράδοση, που είναι η φύσις κι η καρδιά του λαού μας, όσο κι αν προσπάθησαν και προσπαθούν μερικοί να το λησμονήσουν.

Ο Μωραϊτίδης γράφει κάπου: "Όταν είμαστε παιδιά (αυτός κι ο Παπαδιαμάντης) συνοδεύαμε τη νύκτα τον πατέρα του Παπαδιαμάντη, τον ιερέα, που επήγαινε στα εξωκλήσια να λειτουργήσει, Ω!  ήταν ωραία εκείνα τα χρόνια! Επηγαίναμε στους μακρινούς δρόμους, μας εφώτιζε το φεγγάρι και ψέλναμε κι εμείς με γοργόν ήχον: "πᾶσαν πνοήν αἰνεσάτω τὀν Κύριον". 

Αυτόν τον άγιο Έλληνα και ορθόδοξο χριστιανό, για τον οποίο ο Τέλλος Άγρας γράφει ότι διακρινόταν για "την καθαρότητα, ευκαμψίαν, κομψότητα και χάριν", αυτόν τον ολυμπιονίκη του πνεύματος είχε για δάσκαλο ο Σπυρίδων Μενάγιας. Και ασφαλώς, κάποιες ρίζες της αγωγής του, όταν ακόμη ήταν γυμνασιόπαιδο, φυτεύθηκαν από το δικό του χέρι στην εφηβική ψυχή του. Είναι όντως προνόμιο να βρεις - ψάχνοντας έστω με το φανάρι του Διογένους - έναν δάσκαλο να είναι μια άλλη μάνα, που να γεννά και να πονά τον μαθητή, σπλάχνο του αληθινό, από το δικό του "αίμα", απ' το δικό του πνεύμα. 

Αν η λογοτεχνία σέβεται τον εαυτό της, αν σέβεται τον άνθρωπο, που είναι "λόγος" και εικόνα θεϊκή, τότε τιμά την αποστολή της, είναι έντιμος παιδαγωγός της νεότητας, της κοινωνίας, της ανθρωπότητας. Αν υπηρετεί το πνεύμα και λειτουργεί τον λόγο- άνθρωπο, είναι όντως λογο- τεχνία. Αυτή τη φύτρα της ελληνορθοδόξου αγωγής πήρε στα γυμνασιακά του χρόνια ο Σπυρίδων, αλλά όταν ταξίδεψε στην Ευρώπη για σπουδές, την ποδοπάτησαν τα ανίερα πόδια των υλιστών του 19ου αιώνος. 

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Μάρτιος!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 144ο

 

2. Ανάσταση: Κι έτσι βιώνουμε ξανά την ανάστασή μας στην εν Χριστώ ζωή. Καθώς συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε και να ζούμε σύμφωνα με το άγιο θέλημα του Θεού, επιβεβαιώνουμε κάθε στιγμή και ώρα ότι συντασσόμαστε με τον Χριστό, ότι ανήκουμε μόνο σ' Αυτόν. Έτσι η Χάρις του Θεού μας ανανεώνει και μας ανασταίνει διαρκώς. Μας χαρίζει εμπειρίες πνευματικές και άγιες. Μας δίνει τη δυνατότητα να βιώνουμε την πραγματική ζωή, την εν Χριστώ ζωή, η οποία δεν έχει όρια, δεν τελειώνει ποτέ. 

3.Μεταμόρφωση-θέωση: Τώρα πια μέσα στην ψυχή μας δεν ενεργεί ο παλαιός άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Χριστός. Αυτός κυριαρχεί στις σκέψεις μας, στα λόγια μας, στις ενέργειές μας. Αυτός ακτινοβολεί το φως Του. Στη νέα αυτή ζωή παύουμε να ζούμε οι ίδιοι, αλλά ζει μέσα μας ο ίδιος ο Χριστός. Μέσα μας πλέον σχηματίζεται η μορφή του Χριστού. Πώς όμως συμβαίνει αυτό; Όταν ζούμε μέσα στη Χάρι των ιερών Μυστηρίων της Εκκλησίας μας και αγωνιζόμαστε καθημερινά να επιτελούμε το θέλημα του Χριστού, όταν μιμούμαστε τον Χριστό με όλη μας τη δύναμη, τότε μέσα μας σχηματίζεται η μορφή του Κυρίου. 

Διότι με τη σταθερή και ακριβή μίμηση του Χριστού, η ψυχή μας μεταβάλλεται και παίρνει τη μορφή του πρωτοτύπου, του Χριστού. Ο Χριστός είναι αυτός που κάνει τα πάντα μέσα μας. Δεν ζούμε απλώς με τον Χριστό, αλλά ζει μέσα μας ο ίδιος ο Χριστός. Αυτός κυριεύει την ψυχή μας και ενεργεί τα πάντα μέσα μας. Ο Χριστός μας κατευθύνει και προσηλώνει τον νου και την καρδιά μας στα ανώτερα και άγια. Και εμείς ζούμε από τώρα τη ζωή του ουρανού. 

"Ο νους που αγαπά πολύ τον Θεό όσο ανεβαίνει προς Αυτόν που τόσο πολύ αγαπά, και θεωρεί τις θείες Του τελειότητες, τόσο κι ο Θεός κατεβαίνει από το ύψος Του στον εραστή νου και ενώνεται μαζί του και τον θεώνει και τον γεμίζει με τις χάριτές Του. Έτσι, με την ανάβασή μας αυτή προς τον Θεό, επιτελείται η υπερφυσική ένωση του Θεού με τον νου μας, του ερωμένου με τον εραστή, του αρχετύπου με την εικόνα". 

"Τις υπερφυσικές όμως τελειότητες του Θεού μπορεί να τις απολαύσει πληρέστερα και τελειότερα ο νους, όχι μόνο όταν τις θεωρεί, αλλά και όταν αγωνίζεται να τις μιμείται, όσο το δυνατόν με τα έργα του..... Έτσι, που είναι <<κατ' εικόνα>> Θεού γίνεται και <<καθ' ομοίωσιν>> Θεού. Και με την ομοίωση αυτή ο νους μπορεί να ενωθεί με τον Θεό, η εικόνα με το πρωτότυπό της και να θεωθεί. 

Διότι κανείς δεν μπορεί να θεωθεί, εάν πρώτα δεν ομοιωθεί με τον Θεό, εάν δεν μιμηθεί τις θείες τελειότητές Του και ενωθεί μαζί Του....Όταν ο νους μιμείται τις φυσικές τελειότητες του Θεού, γίνεται κατά χάριν ένας επίγειος Θεός, έχοντας μέσα του σχηματοποιημένες τις έξοχες και πανέμορφες τελειότητες που έχει ο Θεός στη φύση Του (Νικόδημος Αγιορείτης)". Θέλω λοιπόν να ζήσω μαζί σου. Να σε γνωρίσω και να σε αγαπήσω. Να σε αγαπήσω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Να μπορώ να λέω κι εγώ: "Ο αγαπημένος μου σταυρώθηκε. Και δεν υπάρχει μέσα μου καμιά άλλη κοσμική αγάπη που να καίει στην καρδιά μου (Ιγνάτιος Θεοφόρος)". "Να μην επιθυμώ τίποτε άλλο και να μην αναπνέω τίποτε άλλο παρά εσένα (Νικόδημος Αγιορείτης)". "Εσένα να έχω διαρκώς στον νου μου, στη θύμησή μου, σαν σφραγίδα σαν ουσία ανεξάλειπτη (Μ. Βασίλειος)". "Να ζω την κρυμμένη και μυστική ζωή μαζί σου (Προς Κολασσαείς, γ, 3)". Μου χάρισες ό, τι μεγαλύτερο θα μπορούσα να ποθήσω ή να σκεφτώ. 

Από τον ανεξάντλητο πλούτο της τελειότητάς σου, μου μετάγγισες τη μια Χάρι πάνω στην άλλη. Βαπτίστηκα στο όνομά Σου κι εσύ με οδήγησες στη ζωή, με έκανες παιδί Σου. Με έβαλες στην Εκκλησία Σου. Με μύρωσες και μου χάρισες όλα τα δώρα του Αγίου Σου Πνεύματος. Μου έδωσες τη δύναμη να παλεύω, να αγωνίζομαι. Να νεκρώνω μέσα μου τον κακό εαυτό μου, και να ανασταίνομαι στη δική Σου ζωή. Να καλλιεργώ μέσα μου κάθε αρετή, να έχω πάνω μου τα δικά σου χαρακτηριστικά, να Σου μοιάζω. 

Θέλω να ζήσω μαζί σου, να διώχνω από τη σκέψη μου και τη ζωή μου καθετί που με τραβά μακριά Σου. Να τηρώ τις εντολές Σου, να μελετώ τον νόμο Σου, να μιλώ κάθε στιγμή μαζί Σου, να ακούω τη φωνή Σου, να νιώθω το άγγιγμα της παρουσίας σου. Κι ενώ τόσες φορές σε έχω αρνηθεί κι έχω φύγει από κοντά Σου, εσύ κάθε τόσο θεραπεύεις τις πληγές μου και λευκαίνεις την ψυχή μου με το άγιό Σου αίμα στο Μυστήριο της Μετανοίας. Κι ετοιμάζεις μπροστά μου Τράπεζα ιερή, για να Σε κοινωνώ, να γίνομαι ένα με σένα, να σε ζω μέσα μου. 

Θέλω να μένεις μαζί μου κι εγώ να είμαι διαρκώς μαζί Σου. Να σε έχω μέσα στην ψυχή μου, να νιώθω τα σκιρτήματα της πατρικής στοργής Σου τις ελλάμψεις Σου. Να ζω τον αιχμαλωτισμό του νου και της καρδιάς μου στην αγάπη Σου, αγάπη τόσο δυνατή, ώστε να μην μπορώ να ξεφύγω ποτέ από αυτήν. "Μετά σοῦ θέλω ζῆσαι, χωρίς σοῦ δέ μή ζῆσαι: θέλω να ζήσω μαζί Σου, χωρίς εσένα δεν θέλω να ζω (Ρωμανός Μελωδός)". "Κύριε, μεῖνον μετ΄ ἐμοῦ, κἀγώ διαπαντόε μετά Σοῦ". Θέλω να ζήσω μαζί Σου!

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι πνευματικός ο αγώνας της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 143ο

 

Για να μιμηθείς λοιπόν τον Χριστό, πρέπει να έχεις στραμμένα τα μάτια σου σ' Αυτόν και να μιμείσαι το παράδειγμά Του. Και πιο συγκεκριμένα:

• Ο Χριστός έδειξε αγάπη ακόμα και στους εχθρούς Του. Μάθε λοιπόν κι εσύ να συγχωρείς τον διπλανό σου. Και να αγαπάς όλο τον κόσμο. 

• Ο Χριστός έδειξε ταπείνωση. Μάθε κι εσύ να μην επιδιώκεις δόξα και αναγνώριση. Αλλά να ζεις με ταπείνωση. 
• Ο Χριστός ζούσε μέσα στην πτωχεία. Μάθε κι εσύ να μη ζητάς πλούτη και ανέσεις. 
• Ο Χριστός ήταν ανεξίκακος. Μάθε κι εσύ να μην κρατάς καμιά κακία σ' όσους σε έχουν πικράνει. 
• Ο Χριστός ήταν συγχωρητικός. Δεν εκδικήθηκε ποτέ κανέναν, αν και μπορούσε να εξολοθρεύσει όλους τους εχθρούς Του. Μάθε κι εσύ να μη ζητάς εκδίκηση, αλλά να ευεργετείς όσους σ' έχουν αδικήσει. 

• Ο Χριστός έδειχνε μοναδική υπομονή σε όλα. Μάθε κι εσύ να υπομένεις και να μην αντιδράς, όταν αντιμετωπίζεις δυσκολίες και πειρασμούς. 
• Σε κάθε σου βήμα, όταν θέλεις να κάνεις κάτι, ρώτησε τον εαυτό σου: Θα το έκανε αυτό ο Χριστός;

"Μπορούμε να μιμηθούμε τον Χριστό, και όταν ζούμε τη ζωή της αρετής". Διότι "αν η ψυχή μας ποθεί τον Χριστό, πρέπει με την αρετή να μοιάσουμε, όσο μπορούμε, στην ομορφιά του Χριστού. 

Κανείς μας δεν μπορεί να ενωθεί με το φως, αν δεν λάμψει ο ίδιος όπως το φως. Αν λοιπόν η ψυχή μας θέλει να πετάξει προς τον Θεό και να ενωθεί με τον Χριστό, πρέπει να αποβάλει από πάνω της κάθε αμαρτία (Γρηγόριος Νύσσης)". "Κι όταν ο Θεός δει ότι ποθούμε με όλη μας την ψυχή να μοιάσουμε στην ομορφιά του, θα προσφέρει στην ψυχή μας τα χαρακτηριστικά της ομοιώσεως, θα τη στολίσει με τις διάφορες αρετές (Διαδόχου Φωτικής)". 

Άλλωστε, όπως το έχουμε πει, οι αρετές υπάρχουν μέσα στη φύση μας. Είναι ιδιώματα του Θεού, χαρακτηριστικά της θεϊκής μας εικόνας. "Οι αρετές είναι γνωρίσματα του Θεού, τα οποία ο Θεός εγκατέστησε και στη φύση μας, αφού μας έπλασε σύμφωνα με τη δική Του εικόνα (Ιωάννης Δαμασκηνός)". Το να ζήσουμε λοιπόν τη ζωή της αρετής δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποκτήσουμε κάτι που βρίσκεται έξω από μας, αλλά να καλλιεργήσουμε κάτι που έχουμε ήδη μέσα μας, να καλλιεργήσουμε τα ιδιώματα του Θεού που έχουμε στη θεϊκή εικόνα μας (Ι. Δαμασκηνός)". 

Ζούμε λοιπόν τη ζωή της αρετής σημαίνει ζούμε τη ζωή του Θεού, αφού ο Θεός είναι "η παντελής αρετή (Γρηγόριος Νύσσης)". Αλλά μιμούμαστε και τη ζωή του Κυρίου μας, ο οποίος "και ως άνθρωπος είχε στον τέλειο βαθμό όλες τις αρετές κι έγινε υπόδειγμα μίμησης για όλους (Ιωάννης Δαμασκηνός)". 

Κι ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος εξηγεί ότι μπορούμε να μιμούμαστε τον Χριστό, όταν μιμούμαστε και τους αγίους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας. Διότι κι αυτοί μιμητές του Χριστού είναι. Κι ως μιμητές του Χριστού, είναι πρότυπα και δείκτες ζωής, διότι δεν προβάλλουν το δικό τους εγώ, αλλά το αφανίζουν, για να φανερωθεί μέσα τους ο Χριστός (Εφραίμ ο Σύρος). 

Οι βηματισμοί για την ζωή του Χριστού είναι:

1. Θάνατος: Η είσοδος στην εν Χριστώ ζωή επιτελείται με το Μυστήριο του αγίου Βαπτίσματος. Κι ο βηματισμός που ακολουθήσαμε κατά το άγιο Βάπτισμά μας είναι ο ίδιος βηματισμός που πρέπει να έχουμε διαρκώς, αν θέλουμε να ζούμε μαζί με τον Χριστό. Ζούμε δηλαδή εν Χριστώ, όταν βιώνουμε τις εμπειρίες του αγίου Βαπτίσματος σε όλη την πορεία της ζωής μας.

Όταν επιβεβαιώνουμε κάθε στιγμή τις υποσχέσεις που δώσαμε. Όταν απαρνούμαστε κάθε λεπτό τον διάβολο και τα έργα του. Και αποδεικνύουμε έμπρακτα ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμιά σχέση μ' αυτόν. Όταν νεκρώνουμε διαρκώς μέσα μας τον παλαιό άνθρωπο, βιώνοντας τον θάνατο που πραγματοποιήθηκε μυστηριακώς στην ύπαρξή μας με το άγιο Βάπτισμα. 

Και εφοδιασμένοι με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος που πήραμε με το ιερό Χρίσμα, ριχνόμαστε καθημερινά στον πνευματικό αγώνα. Αγωνιζόμαστε, πέφτουμε και σηκωνόμαστε. Παλεύουμε να ζούμε μια ζωή πλήρους αφοσιώσεως στον Θεό. Κι επειδή ως άνθρωποι ρέπουμε προς την αμαρτία, και κάποιες φορές αθετούμε τις υποσχέσεις που έχουμε δώσει κατά το άγιο Βάπτισμά μας., προστρέχουμε στο Μυστήριο του δεύτερου Βαπτίσματος, της ιεράς Εξομολογήσεως, όπου καθαριζόμαστε από κάθε αμαρτία, πεθαίνουμε και ξαναζούμε, κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα στην εν Χριστώ ζωή. 

συνεχίζεται..

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!