Η παιδεία είναι εκ φύσεως λιμάνι-καταφύγιο- για όλους τους ανθρώπους (Μένανδρος)--Το πιο σημαντικό είναι να μη σταματάς ποτέ να ρωτάς. Η περιέργεια έχει το δικό της λόγο ύπαρξης (Άλμπερτ Αϊνστάιν)--Μάθε να αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη (Γ. Ρίτσος)--Τα εμπόδια δεν με πτοούν: καθένα από αυτά ενδυναμώνει τη θέληση για το ξεπέρασμά του (Λεονάρντο ντα Βίντσι)--Η πεμπτουσία της γνώσης είναι όταν την έχεις να την εφαρμόζεις κι όταν δεν την έχεις να ομολογείς την άγνοιά σου (Κομφούκιος) --Όλοι σκέπτονται να αλλάξουν τον κόσμο και κανείς τον εαυτό του (Λέων Τολστόι) --Ό, τι επαναλαμβάνουμε μας καθορίζει (Αριστοτέλης) --Δεν αγαπούν αυτοί που δεν δείχνουν την αγάπη τους (Σαίξπηρ) --Η αρετή είναι μια κατάσταση πολέμου και για να ζήσουμε μ' αυτήν πρέπει να πολεμάμε με τον εαυτό μας (Ζαν Ζακ Ρουσσώ) --Ό,τι είναι η γλυπτική για ένα κομμάτι μάρμαρο, είναι και η μόρφωση για την ψυχή (Τζότζεφ Άντισον) --Ο μέτριος δάσκαλος λέει. Ο καλός δάσκαλος εξηγεί. Ο ανώτερος δάσκαλος επιδεικνύει. Ο μεγάλος δάσκαλος εμπνέει (Γουίλιαμ Άρθουρ Γουόρντ)--Ο αληθινά σοφός δάσκαλος δεν σε προσκαλεί στον οίκο της σοφίας του, αλλά σε οδηγεί στο κατώφλι του δικού σου πνεύματος (Χαλίλ Γκιμπράν)

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Η σύγχρονη Ελλάδα μέσα από τα μάτια των μαθητών




Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Νίτσε, από όλες τις ανθρώπινες φυλές η τελειότερη, ωραιότερη, η αξιοζήλευτη και γοητευτική, αυτή που σε συνεπαίρνει περισσότερο προς τη ζωή είναι η Ελληνική. Άλλωστε οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού είναι οι Έλληνες, εφόσον γεννήθηκαν και διαμόρφωσαν την πρωτοπόρα σκέψη τους στην Ελλάδα, την κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού. Εδώ, στη χώρα μας, γεννήθηκε η δημοκρατία, η φιλοσοφία,η τέχνη, η παιδεία. 

Μάλιστα, ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης είχε αναφέρει για το μέλλον της Ελλάδας: «Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει». 
Παράδοση και μεταλαμπάδευση αξιών σημαίνει ότι αγαπάμε τις ρίζες μας,την ταυτότητά μας, αλλά και ότι εμείς, η νέα γενιά συνεχίζει να δημιουργεί τη δική της Ελληνική εθνική προσωπικότητα. 
Δεν είναι άλλωστε δύσκολο να αγαπήσεις τη χώρα με την οποία έχεις βιωματική σχέση, όχι μόνο λόγω ιστορικής κληρονομιάς, αλλά και επειδή η μοναδική ομορφιά της ελληνικής φύσης σε κάνουν να νιώθεις πλούσιος, ακόμα κι αν η χώρα σου είναι φτωχή! Η σημερινή Ελλάδα ωστόσο δεν είναι μόνο ένας από τους πρώτους σε επιλογή θερινούς προορισμούς, αλλά και μια φιλόξενη χώρα, με περιποιημένα ξενοδοχεία, ηλιόλουστες παραλίες, αλλά και εκσυγχρονισμένα κτίρια, καθώς το διαχρονικό (αρχαία ελληνικά μνημεία) συμπορεύεται με το νέο (τεχνολογικά αναβαθμισμένη ζωή). 

Δυστυχώς όμως ο τόπος αυτός διέρχεται μια οικονομική κρίση, την οποία χαρακτηρίζει ο θεσμός της ευνοιοκρατίας, του νεποτισμού, της έλλειψης αξιοκρατίας, καθότι όσο προηγμένοι είναι οι Έλληνες, άλλο τόσο διέπονται από τις έννοιες της καχυποψίας και του ατομικισμού, ώστε να εκτρέπουν την ομορφιά της ψυχής από τη φυσική ομορφιά.
Είναι οξύμωρο να ζητάμε ή να απαιτούμε από τους επισκέπτες μας να κρατούν καθαρή τη χώρα μας, όταν εμείς δεν τη φροντίζουμε, αφού είμαστε οι καθ' ύλιν αρμόδιοι. Εξίσου αντιφατικό είναι να επιλέγουμε μόνο ξένη γλώσσα στις συνεννοήσεις μας με τους τουρίστες, αντί να ανακαλύψουμε ενδελεχώς πόση μεγάλη τιμή είναι να μιλάς την Ελληνική γλώσσα. Επιπροσθέτως οι Έλληνες μαστίζονται από κρίση αξιών, φόβου, ανασφάλειας, ξενομανίας, αλλά και απομάκρυνσης από την Ορθοδοξία, αφού χωρίς Σωτήρα, πώς να αναζητήσουμε τη σωτηρία μας; 

Είναι αξιοσημείωτο μάλιστα ότι η Ελλάδα διαπρέπει στο εξωτερικό, ενώ στο εσωτερικό η χώρα εμφανίζει φαινόμενα προχειρότητας, ευθυνοφοβίας, αλλά και καιροσκοπισμού. Κι ενώ η Ελλάδα "τρώει" τα παιδιά της, ακόμα κι οι ηλικιωμένοι άνθρωποι κουρασμένοι από τη δουλειά σε όλη τους τη ζωή, είναι αναγκασμένοι να υποστούν αμέτρητες μειώσεις στις συντάξεις, αλλά και στα εργασιακά τους δικαιώματα. 

Βλέποντας ένας μαθητής μια τέτοια κατάσταση, από τη μια χαίρεται που γεννήθηκε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, από την άλλη όμως τρομοκρατείται και ανησυχεί για το μέλλον του. Μπορεί σήμερα στους νέους ανθρώπους να είναι διάχυτη μια απογοήτευση, αλλά όπως έλεγε ο Γιάννης Ρίτσος: "ετούτος δω ο λαός δεν γονατίζει, παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του".
Αποστολή της νέας γενιάς είναι να οικοδομήσει την παράδοση, να διασφαλίσει την ιστορική μας ταυτότητα, αλλά και να αντεπεξέλθει στις αλματώδεις προκλήσεις της νέας χιλιετίας. Άλλωστε, η νεολαία επιτίθεται με το ισχυρότερο όπλο: τα όνειρά της. 
  (Μαθητικές Σκέψεις)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!  

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Φράσεις για προβληματισμό 12ο μερος


Μυστήριο ο χρόνος. Αυτός ο μυστηριώδης και φευγαλέος χρόνος εδώ στη γη είναι άθληση και άσκηση για την αιωνιότητα. Από εδώ ο πιστός χριστιανός γίνεται τέκνο του φωτός, συμπολίτης των Αγίων και οικείος του Θεού, μέλος του Σώματος του Χριστού. Αγωνίζεται να μορφωθεί ο Χριστός μέσα του, να καρποφορεί στην καρδιά του ο λόγος του Θεού (Σωτήρ, 2102/1.1.2015).
Η πόρτα της ευκαιρίας δεν είναι ποτέ κλειδωμένη. Λίγοι όμως την ανοίγουν και μπαίνουν μέσα, επειδή οι περισσότεροι φοβούνται να πιάσουν και να γυρίσουν το πόμολο (Προς τη Νίκη, τεύχος 732). 

Καλός ὁ νόμος, ἐάν τις αὐτῷ νομίμως χρῆται: ο νόμος είναι καλός, εάν τον χρησιμοποιεί κάποιος σύμφωνα με τον σκοπό που έχει (Ά Τιμ. α’, 8).

Δικαίῳ νόμος οὐ κεῖται: ο νόμος δεν ορίστηκε, ούτε είναι αναγκαίος για τον δίκαιο (Ά Τιμ. α’, 9).

Η γη δεν παράγει τους καρπούς, για να τους δεσμεύσει και να τους κρατήσει, με σκοπό να τους απολαύσει η ίδια. Τους προσφέρει για τη δική μας εξυπηρέτηση. Για να τραφούμε και να κρατηθούμε στη ζωή. Τα δένδρα, τα φυτά, τα ζώα παράγουν τα αγαθά τους, τα βάζουν διακριτικά στη διάθεσή μας. Μόνο ο άνθρωπος επινόησε την αχόρταγη αποθήκευση των υλικών αγαθών. Πέφτει στην πλεονεξία κι αφοσιώνεται στον πλούτο του, που θα έπρεπε να είναι μονάχα υπηρέτης του (Σπουδαία σκέψη).

«Πῶς δύσκολόν ἐστι τοὺς πεποιθότας ἐπὶ χρήμασιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν: πόσο δύσκολο είναι να μπει στη βασιλεία του Θεού εκείνος που έχει στηρίξει την πεποίθησή του στα χρήματα, και εξαρτά τη συντήρησή του και την ευτυχία του μόνο απ’ αυτά (Κατά Μάρκον, ι, 24).

Πήρε όλο τον πόνο στα χέρια Του, για ν’ απαλύνει τον πόνο μας, κι εμείς -αυτό ήταν το «ευχαριστώ» μας- του προσθέσαμε κι αλλά καρφιά κι άλλο πόνο. Μνημείο μικρότητας ανθρώπινης συμπεριφοράς αποτελεί η συμπεριφορά μας απέναντι στον Λυτρωτή μας (Χρήστος Μπίντας, Νάουσα).

Κάθε πράγμα κοντά σου να έχει τη θέση του (Βενιαμίν Φραγκλίνος). 
Ο Κύριος εικονίζει την ευφροσύνη της βασιλείας του με την παραβολή του Δείπνου. Οι άνθρωποι που αρνήθηκαν να μετάσχουν δεν είναι άσωτοι, που έφυγαν μακριά και σκόρπισαν τον πατρικό πλούτο. Δεν είναι Φαρισαίοι που έστησαν τον εαυτό τους είδωλο και έχασαν το πρόσωπο του Θεού. 
Οι άνθρωποι μπλοκαρίστηκαν στην καθημερινότητα: Ιδιοκτησία: «ἀγρὸν ἠγόρασα, », Το καθημερινό έργο: «ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά», Οικογενειακή απασχόληση: «γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν». Νεκρώθηκε το πνευματικό τους αισθητήριο και έσβησε η λαχτάρα τους για επικοινωνία με τον αιώνιο Θεό (Μητροπολίτης  Αττικής και Μεγαρίδος, Νικόδημος).

Ο Κύριος, μόλις αντικρίζει την κουβάρι άσεμνη γυναίκα που «ἦν συγκύπτουσα καί μή δυναμένη ἀνακύψαι εἰς τό παντελές», στυλώνει το θεϊκό βλέμμα καταπάνω της και της λέει: «γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου (Λουκά ιγ, 12)». Δεκαοχτώ χρόνια σκυμμένη, λύθηκε μονομιάς και στάθηκε ολόρθη στα πόδια της. Ακτινοβόλησε την ευτυχία της και την ευγνώμονα διάθεσή της. Ας εναποθέτουμε τον πόνο μας και την ασθένειάς μας στον Άγιο Θεό, που είναι όλος αγάπη και θα ανταποκριθείς την εκπλήρωση των πόθων μας (Σκέψη ιεράρχη).

Ο πλούσιος καθισμένος στον πλούτο του. Κόσμος κλειστός, χωρίς κεραίες ανθρωπιάς, που να έχουν επαφή με τη γύρω πραγματικότητα. Δεν αφήνουν να φτάσουν στην καρδιά οι κραυγές του πόνου, ούτε και αυτού του φτωχού Λάζαρου που είναι δίπλα του. Ο ατομισμός και η εγωπάθεια του έχει στενέψει τους ορίζοντες. Πόσο ευτυχισμένος θα ήταν αν άνοιγε την καρδιά του στις κραυγές των πονεμένων και φτωχών! Θα συναντούσε τον Θεό και τον άνθρωπο, τον συνάνθρωπό του ( Σπουδαία σκέψη).

Δι’ ὑμᾶς ἐπτώχευσε πλούσιος ὤν, ἵνα ὑμεῖς τῇ ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσητε (Β Κορινθίους, η, 9): Φτώχεια... Φτώχεια... Ναι, από σένα πρέπει ν’ αρχίσουμε. Μετά έρχεται η Βασιλική οδός της αγιότητας, της αγάπης και της ελεημοσύνης. Κι ο Ιησούς γεννήθηκε στη φτώχεια. Ο Θεός σαρκώθηκε... (A. Degallier, μετάφραση Κώστα και Εριέττας Διαμαντοπούλου).

Ὁρᾶτε καί φυλάσσεσθε ἀπό πάσης πλεονεξίας- ὅτι οὐκ ἐν τῷ περισσεύειν τινί ἡ ζωή αὐτοῦ ἐστιν ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῦ: να προσέχετε και να προφυλάγεσθε από κάθε είδος πλεονεξίας. Η πλεονεξία δεν μπορεί καθόλου να κάνει τη ζωη σας άνετη και χαρούμενη. 
Διότι η ζωή του ανθρώπου δεν εξαρτάται από τα περίσσια πλούτη του και δεν διατηρείται από τα υπάρχοντά του. Τα πολλά πλούτη του δεν μπορούν να του εξασφαλίσουν τη μακροζωία και την ευχάριστη ζωή ( Σπουδαία σκέψη από το Κατά Λουκάν, ιβ, 15). 
Μη δίνεις σημασία στον εαυτό σου, ούτε να επιδιώκεις με κάθε τρόπο ό, τι θεωρείται αγαθό για τη σάρκα, δηλαδή υγεία, ομορφιά, ηδονικές απολαύσεις, μακροζωία, ούτε να θαυμάζεις τα χρήματα και τη δόξα και την εξουσία, ούτε όσα εξυπηρετούν την πρόσκαιρη ζωη σου. Αλλά πρόσεχε τον εαυτό σου, δηλαδή την ψυχή σου. Αυτήν στόλιζε και αυτήν φρόντιζε, ώστε με την προσοχή να κατορθώσεις να την απαλλάξεις από όλη τη βρωμιά που επικάθισε επάνω της από την κακία,  να καθαριστεί όλο το αίσχος της κακίας και να την κοσμείς και να τη φαιδρύνεις με την ομορφιά της αρετής (Μέγας Βασίλειος).

Ο Κύριος μπροστά στον άσημο και τυφλό επαίτη...Και ο τυφλός περιφρονημένος και βαθιά πικραμένος άνθρωπος μπροστά στον σαρκωμένο Υιο του Θεού, κραυγάζει μέσα απ’ το απύθμενο ηφαίστειο του πόνου του. Και η σαρκωμένη ΑΓΑΠΗ, ο Κύριος Ιησούς, στέκεται ν’ ακούσει τον στεναγμό και την κραυγή του: «σταθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐκέλευσεν αὐτὸν ἀχθῆναι πρὸς αὐτόν. ἐγγίσαντος δὲ αὐτοῦ ἐπηρώτησεν αὐτὸν λέγων· τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω. καὶ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἀνάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε (Κατά Λουκάν, ιη, 40, 42)».

Μια κουκουβάγια- τέλεια εγωίστρια- απ’ όλα τα πουλιά ήταν φευγάτη. Όλα τους παίρνανε ύφος κρύο, θλιβερό, όταν αντάμωναν μαζί της. Σ’ ένα τρυγόνι ευαίσθητο μια μέρα την έκπληξή της διηγήθηκε, κι αυτό της αποκρίθηκε: «το λάθος είναι όλο δικό σου• αγάπα, για να σ’ αγαπούν» (De Fulvy).

Όταν ο Μαρξ αντιμετώπιζε κάποιον χοντροκέφαλο συνομιλητή, του έλεγε σαρκαστικά: «Άντε, παιδί μου, να μάθεις Αρχαία ελληνικά κι έλα έπειτα να μιλάς» (Σαράντος Καργάκος, στο περιοδικό Ενοριακή Ευλογία).

Οι ασθένειες μας βγάζουν σε καλό, όταν τις υπομένουμε αγόγγυστα, παρακαλώντας τον Θεό να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες και δοξάζοντας το όνομά Του. Η μεγάλη λύπη και η στενοχώρια δεν είναι από τον Θεό, είναι παγίδα του διαβολου (Σπουδαία σκέψη).

Άρχιζε με όρεξη το καθετί. Μια δυναμική αρχή εξασφαλίζει την καλή συνέχεια. Κάνε οικονομία χρόνου και δυνάμεων. Προγραμμάτισε όσα έχεις να κανείς καθημερινά. Αν κάπου δυσκολευτείς περισσότερο, μην παραιτείσαι. Κερδίζουν αυτοί που αρνούνται να παραιτηθούν από την προσπάθεια (Προς τη Νίκη, τεύχος 739).

Δεν πρέπει να πολεμάτε τα παιδιά σας, αλλά τον σατανά που πολεμά τα παιδιά σας. Να τους λέτε λίγα λόγια και να κάνετε πολλή προσευχή. Η προσευχή κάνει θαύματα. Δεν πρέπει η μητέρα να αρκείται στο αισθητό χάδι στο παιδί της, αλλά να ασκείται στο πνευματικό χάδι της προσευχής (Άγιος Πορφύριος).

Μη χάνεις τον καιρό σου, κάνε πάντοτε κάτι ωφέλιμο (Βενιαμίν Φραγκλίνος).

Όταν έρθει μέσα μας ο Χριστός, τότε ζούμε μόνο το καλό, την αγάπη για όλο τον κόσμο. Το κακό, η αμαρτία, το μίσος εξαφανίζονται μόνα τους. Δεν μπορούν, δεν έχουν θέση να μείνουν. (Άγιος Πορφύριος).

Γιατί να κυνηγάμε τα σκοτάδια; Να, θα ανάψουμε το φως και τα σκοτάδια θα φύγουν μόνα τους. Θα αφήσουμε να κατοικήσει σ’ όλη την ψυχή μας ο Χριστός και τα δαιμόνια θα φύγουν μόνα τους (Άγιος Πορφύριος).

Στην ψυχή που όλος ο χώρος της είναι κατειλημμένος από τον Χριστό, δεν μπορεί να μπει και να κατοικήσει ο διάβολος, όσο κι αν προσπαθήσει, διότι δεν χωράει, δεν υπάρχει κενή θέση γι’ αυτόν (Σπουδαία σκέψη).

Να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους, μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή (Σπουδαία σκέψη).

Αν θέλεις να παρακαλέσεις κάποιον άνθρωπο, λες: «Δώσε μου αυτό που σου ζητώ;» Αυτό δεν είναι αλαζονεία; Γι’ αυτό η προσευχή πρέπει να αρχίζει με δοξολογία στον Παντοδύναμο Θεό. Ακολουθεί η δέηση. Δεν πρέπει να ζητάς σαν τον πεινασμένο που περιμένει τροφή (Αγίου Αμβροσίου, Τα μυστήρια ).



Εάν θέλετε να δείτε το 1ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 2ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 3ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 4ο μέρος δείτε εδώ
Εάν θέλετε να δείτε το 5ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 6ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 7ο μέρος δείτε εδώ
Εάν θέλετε να δείτε το 8ο μέρος δείτε εδώ
Εάν θέλετε να δείτε το 9ο μέρος δείτε εδώ 
Εάν θέλετε να δείτε το 10ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 11ο μέρος δείτε εδώ 





    Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!






Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

Καλωσορίσματα νέας χρονιάς




Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία: είναι η ώρα της προσευχής, όταν ηχούν οι χριστιανικές καμπάνες. Ολόκληρη η χριστιανοσύνη δέχεται με αγάπη τον Σωτήρα της γης... Χριστούγεννα! Χριστούγεννα! Η μεγάλη γιορτή του ρήματος αγαπώ! (Μεταφραση Κώστα και Εριέττας Διαμαντοπούλου)
Ὥσπερ ὁ ἰός σίδηρον, οὕτως ὁ φθόνος τήν ἔχουσαν αὐτόν ψυχήν ἐξαναλίσκει: όπως η σκουριά κατατρώει το σίδηρο, έτσι και ο φθόνος κατατρώει την ψυχή του φθονερού (Μ. Βασίλειος).
Ο σκοπός μας δεν είναι να καταδικάζουμε το κακό, αλλά να το διορθώνουμε. Με την καταδίκη ο άνθρωπος μπορεί να χαθεί, με την κατανόηση και βοήθεια θα σωθεί (Άγιος Πορφύριος).

Κάποτε ένα αεροπλάνο δοκίμασε να απογειωθεί. Τελευταία στιγμή ένας από τους κινητήρες του δεν δούλεψε. Ο ένας κινητήρας δεν συμμετέσχε στην προσπάθεια για ανέβασμα. Το αεροπλάνο βρυχήθηκε, έκανε μια προβληματική τροχιά πάνω στο έδαφος και σωριάστηκε λαβωμένο. Αυτό συμβαίνει και στη ζωή μας. Είναι ανάγκη να λειτουργήσει ολόκληρη η πνευματική μας υπόσταση, για να μας δώσει δύναμη για το ανέβασμα. Να ζητάμε αληθινά τη βασιλεία του Θεού, αλλά και την αιωνιότητα του Θεού. Να προσπαθούμε. Τότε θα γευόμαστε τις ευλογίες του Θεού (Σπουδαία σκέψη).

Ονειρεύομαι μια Κοινωνία των Εθνών που θα είναι προικισμένη με αρετές. Δίκαιη και Σοφή, και στην οποία τα έθνη θα φέρνουν τις δυσκολίες τους και τις διχόνοιές  τους, όπως οι δυο γυναίκες της Ιερουσαλήμ έφεραν στον Σολομώντα το μικρό παιδί που καθεμία έλεγε ότι ήταν δικό της. Και όπως ο Σολομών μπόρεσε να λύσει το πρόβλημα των δυο μητέρων, γιατί ήταν ενάρετος και σοφός απέναντι του Θεού, έτσι και η Κοινωνία των Εθνών θα βρει δίκαιη λύση, γιατί θα είναι δίκαιη και ενάρετη απέναντι του Θεού (Ποιήματα Λεζάρ, μετάφραση Κώστα και Εριέττας Διαμαντοπούλου, εκδόσεις Πουρνάρα).

Οι ισχυροί της γης φροντίζουν να έχουν ισχυρή προσωπική ασφάλεια. Οι πιστοί, γνωρίζουμε, ότι έχουμε την προστασία του Θεού στην πορεία της ζωής μας. Μας προστατεύει με τους αοράτους φρουρούς, που είναι οι Άγγελοι. Έχουμε Άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων ημων. Τι υπέροχος φίλος! Θαυμαστός προστάτης, ακαταμάχητος υπερασπιστής και άμεσος βοηθός μας! Δώρο ανεκτίμητο στη ζωή μας! (Σωτήρ, 2005, σελ. 402)

Τα σχολικά βιβλία χρόνο με τον χρόνο ελάττωσαν επικίνδυνα τα κείμενα που τονίζουν τις βασικές αξίες, οι οποίες είναι ο ακρογωνιαίος λίθος κάθε ελεύθερης δημοκρατικής κοινωνίας. Η τιμιότητα, το θάρρος, η καλοσύνη, η γενναιοδωρία, ο πατριωτισμός έχουν ξεριζωθεί η ελαττωθεί αισθητά από τα σχολικά εγχειρίδια («Ζωή»).

Τα παιδιά και τα εγγόνια ας μαθαίνουν να δείχνουν σεβασμό πρώτα στην ίδια τους την οικογένεια και να ανταποδίδουν αμοιβές στους προγόνους τους για όσα μόχθησαν και θυσίασαν αυτοί, όταν τα εγγόνια τους αυτά ή τα παιδιά τους είχαν ανάγκη περιθάλψεως. Και πρέπει να μάθουν τον σεβασμό ή την ανταπόδοση αυτή, διότι αυτό είναι καλό κι ευάρεστο ενώπιον του Θεού (Ά Τιμ. ε, 4).


Να το πάρουμε απόφαση. Η χριστιανική ζωή θα έχει και δοκιμασίες. Ο πιστός όμως άνθρωπος δεν εκπλήσσεται, δεν τα ταράσσεται, δεν αδημονεί, δεν γογγύζει. Επειδή αγαπά τον Χριστό, αγαπά και τον σταυρό που επιτρέπει ο Χριστός να βαστάει. Και τον σηκώνει με υπομονή, χωρίς να λησμονεί και το αιώνιο βραβείο της Βασιλείας του Θεού. Θάρρος λοιπόν. «Θαρσεῖτε• ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον», μας είπε. Και μας βεβαίωσε. «Ἰδού ἐγώ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αιῶνος (Σπουδαία σκέψη για το Κατά Ματθαίον, κη, 20).

Η αγάπη προς τον πλησίον μας γίνεται όχημα που μας φέρνει στον Θεό. Οι δυο διαστάσεις της ανθρώπινης προσφοράς, η κάθετη και η οριζόντια, δένονται στη μια εντολή "Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ' ὅλης τῆς καρδίας σου καἰ ἐξ' ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ' ὅλης τῆς ἰσχύος σου καί ἐξ' ὅλης τῆς διανοίας σου, καί τόν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν (Λουκά, ι, 27)". Η πρόσβαση στον Θεό γίνεται ένα μονοπάτι για την ανακάλυψη του πλησίον. Και "ὁ πλησίον" γίνεται ένα όχημα που μας φέρνει στον Θεό (Σπουδαία σκέψη). 

Δώσε γαλήνη, βασιλιά μας, παντού και μέσα στην καρδιά μας. Στείλε γλυκιά παρηγοριά σε πολιτείες και χωριά. Δέξου, Χριστέ, την προσευχή μας κι ας γίνει φάτνη Σου η ψυχή μας, κάνε ν’ ανθίσουν άσπροι κρίνοι όπου περίσσεψαν οι θρήνοι (Γ. Βερίτης). 

Η υπεροψία του χωματένιου ανθρώπου θα τον ταπεινώσει, αλλά αυτός που έχει ταπεινό πνεύμα θα απολαύσει δόξα (Σολομώντας).
Μια κακόγουστη φάρσα είναι η ζωή μας, αν δεν υπάρχει άλλη ζωή. Η μόνη ελπίδα να μην είναι σκηνοθεσία η ζωή μας είναι ο Χριστός. Ο Χριστός ήρθε να εξουδετερώσει τη μεγάλη αντίφαση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Η απάντηση σ’ όλα αυτά που σε τρομάζουν είναι ο Χριστός (Χρήστος Μπίντας, Νάουσα).

Όταν προσεύχεσαι, να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια, να την αποδέχεσαι σαν κανόνα, σαν επιτίμιο για την άφεση των αμαρτιών σου. Για τα παραπέρα μην ανησυχείς, άφησέ τα στον Θεό κι ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του. Να προσεύχεσαι χωρίς αγωνία, ήρεμα, με εμπιστοσύνη στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού (Άγιος Πορφύριος).  

Ευτυχισμένο το 2018! Δημιουργική κι ευφρόσυνη χρονιά, πλούσια σε αγάπη Χριστού! 
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

Η ιστορία του πολέμου και της ειρήνης




Το τοπίο αν και χάρτινο, έδειχνε ουράνιο. Χρυσά κι ασημένια αστεράκια σε σκούρο μπλε φόντο, και το Αστέρι των Μάγων ανάμεσά τους να στοχεύει με τις ακτίνες του τη χάρτινη σπηλιά που αγκαλιάζει τη βυζαντινή εικόνα της Γέννησης.
Άριστη η συνεργασία σας, όπως και το αποτέλεσμά της, είπα στους «διακοσμητές» της αίθουσας πολλαπλών χρήσεων, τους μαθητές των Εικαστικών, και πρότεινα: πάνω από τη χριστουγεννιάτικη σύνθεση ας προσθέσουμε τη φράση: «Καί ἐπί γῆς Εἰρήνη». Αμέσως έκαναν καλλιτεχνική εκτύπωση καλλιγραφικών γραμμάτων κι άρχισαν να συνθέτουν τη φράση.
- Ποιος είπε αυτά τα λόγια, κυρία; ρώτησε κάποιος, κι ένας άλλος πρόσθεσε:
- Όποιος κι αν τα είπε, έκανε λάθος. Πού την είδε την Ειρήνη στη γη;
- Την επομένη ώρα στην τάξη -αν συμφωνείτε- θα σας πω μια ιστορία, την ιστορία του πολέμου και της ειρήνης. Και νομίζω πως θα πάρετε απάντηση στο ερώτημά σας...
- Την ολόφωτη και χαρούμενη νύχτα που μας επισκέφθηκε ο Θεός, οι άγγελοί Του Τον δοξολογούσαν και μας μηνούσαν, μ’ αυτή τη φράση, πως μαζί Του θα έρθει στη γη Ειρήνη.
Οι πρώτοι άνθρωποι που τότε πήραν το μήνυμά τους, οι βοσκοί με την απλή και καθαρή καρδιά, πλημμύρισαν φόβο και χαρά κι ελπίδα.
Ήρθε στον κόσμο Λυτρωτής! Τα ανθρώπινα δεινά κι ανάμεσά τους το πιο οδυνηρό, ο πόλεμος, τελείωσαν, αφού, «ἐπί γῆς Εἰρήνη». 2000 χρόνια μετά, όμως, στρέφοντας τα μάτια στο καταματωμένο πρόσωπο της γης, η σκέψη κινδυνεύει να πάρει τον γλιστερό κατήφορο της αμφιβολίας. 
Πως τάχα «λάθεψαν οι άγγελοι», αφού κάθε στιγμή μια νέα πολεμική εστία ανάβει σε κάποια γωνία του 
πλανήτη μας και της καρδιάς μας. Ο πατερικός λόγος γίνεται οδηγός και στήριγμά μας στην αναζήτησή απάντησης στην απορία μας.
Γιατί και πώς γεννήθηκε στη γη ο πόλεμος; «Οι άγιοι άγγελοι ειρηνεύουν πάντα προς τον Θεό, γιατί με κανέναν τρόπο δεν ξεφεύγουν απ’ αυτό που Εκείνος θέλει. Εμείς όμως, οι ταλαίπωροι άνθρωποι, υψώσαμε την επιθυμία μας ενάντια στο θέλημά Του παρασυρμένοι απ’ τον προαιώνιο εχθρό (Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας)». Έτσι ήρθε στον κόσμο η αμαρτία και μαζί της ο διχασμός.
Ο άνθρωπος αυτονομημένος από τον Δημιουργό - Πατέρα του στρέφεται κατά του αδελφού του και μαζί κατά του εαυτού του και ρίχνεται έτσι «στην πιο παράλογη και τραγική περιπέτειά του», τον πόλεμο. Και η Ειρήνη; Αν φυγαδεύτηκε για πάντα από τη γη, ποιο ήταν το νόημα της υπόσχεσης των αγγέλων;
Θα μπορούσε να το φοβηθεί κανείς βλέποντας τον άνθρωπο να την αναζητά και να μην τη βρίσκει πουθενά. «Τη λύση στο δράμα τη δίνει ο Χριστός (Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας)». Όχι γιατί φέρνει στον κόσμο την Ειρήνη, που σημαίνει την κατάπαυση ενός πολέμου, αλλά γιατί γίνεται Εκείνος η ΕΙΡΗΝΗ μας.
Ο Υιός και Λόγος του Θεού ενώνει στο πρόσωπό Του, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, τη θεία φύση με την ανθρώπινη. Έρχεται στη γη και κηρύττει το Ευαγγέλιο της ειρήνης, διδάσκοντάς μας πως, «εάν πολεμούμε με τον διάβολο, τότε ειρηνεύουμε με τον Θεό (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)». Πάνω στον Σταυρό απλώνει τα πανάχραντα χέρια Του κι ενώνει όσα ήταν απόμακρα πριν: τον άνθρωπο με τον Θεό, με τον συνάνθρωπό του και τον εαυτό του.
Μετά την Ανάστασή Του αποστέλλει το Πανάγιο Πνεύμα, που ζωοποιεί το Σώμα Του, την Εκκλησία, και καλεί όλους να γίνουν μέλη Του, για να ζήσουν ενωμένοι την Ειρήνη Του. Μέσα στην Εκκλησία, η χάρις των ιερών μυστηρίων «ελευθερώνει τον άνθρωπο από τον εσωτερικό πόλεμο (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)», τον κάνει ειρηνικό και ειρηνοποιό, ικανό δηλαδή να βοηθάει τους συνανθρώπους του να ειρηνεύουν με τον Θεό και μεταξύ τους.
Ο άνθρωπος του Θεού είναι η ζωντανή απόδειξη πως ήρθε στη γη μας η Ειρήνη, και όποιος τη βρει, παλεύει να την αιχμαλωτίζει μέσα του κηρύττοντας πόλεμο ασυνθηκολόγητο με τον διάβολο. Η Ειρήνη δεν είναι το μόνο αίτημα κάποιων διαδηλωτών ούτε το επισφράγισμα μιας συνθήκης κάποιων μεγάλων. 
Τίποτα απ’ αυτά δεν είναι η Ειρήνη που υποσχέθηκαν τότε οι άγγελοι. «Είναι λουλούδι του ουρανού». Το’φερε δώρο μοναδικό και πανάκριβο ο ίδιος ο Θεός, για να φυτρώνει στις καρδιές που έσκαψε ο εσωτερικός αγώνας και πότισε η θεία χάρις». Αυτές οι καρδιές, μες στους αιώνες, μελωδούν το αγγελικό δοξαστικό για το πιο «γλυκύ πράγμα και όνομα (Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος)», την Ειρήνη του Θεού, και γράφουν τη δική τους σελίδα στην ιστορία του πολέμου και της ειρήνης που ήρθε στη γη.
  

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Η ιστορία του πολέμου και της ειρήνης, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Σωτήρ).



 Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Καλά Χριστούγεννα και Χρόνια πολλά σε όλους! Η φάτνη της ψυχής μας ας είναι πάντα ολάνοιχτη στον Κύριο !



Related Posts with Thumbnails