Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 165ο

 

Το ψυχολογικό αυτό φαινόμενο του θυμού, με τις πάντοτε άσχημες εκδηλώσεις του, όταν εξωτερικεύεται, είναι κυρίως θέμα εσωτερικού ερεθισμού. Υπάρχουν άτομα που δεν προσβάλλονται ή που μπορούν και χαλιναγωγούν αυτή την προσβολή και προλαμβάνουν το ξέσπασμα του θυμού. 

Υπάρχουν όμως και πολλοί, που -για ποικίλους λόγους- δεν προσπαθούν να χαλιναγωγήσουν και να καταστείλουν αυτούς τους ερεθισμούς που δέχονται και μοιραίως κατά τρόπο ενστικτώδη ο θυμός ξεσπά και διαρκεί τόσο χρόνο όσο και το ερέθισμα. Όλα αυτά μας λένε ότι το πάθος του θυμού, με τα γνωστά και πάντοτε δυσάρεστα αποτελέσματά του, είναι στενά και άμεσα συνδεδεμένο ως αιτία και αποτέλεσμα με τον εγωισμό. 

Ο υποχθόνιος ερεθισμός που υποκινεί και ενεργοποιεί τον θυμό είναι ο επάρατος εγωισμός μας, η αιτία όλων των κακών. Πιο απλά: Το ξέσπασμα του θυμού είναι αντίδραση θιγομένου, πληγωμένου ή μη ικανοποιημένου εγωισμού. Ο θυμός, που η αρχική του έννοια ήταν ατμός, καπνός (εξ ου και θυμίαμα) ή κονιορτός (σκόνη) εμφανίζεται στην αρχή ως μια πικρία, μια δυσάρεστη και μελαγχολική διάθεση, που καλύπτει την ψυχή του ανθρώπου, όταν προσβάλλεται από κάποια αφορμή, κάποια δυσκολία ή όταν διαψεύδονται οι προσδοκίες του, προσβάλλεται η αξιοπρέπειά του, ο εγωισμός του, όταν θίγεται το προσωπικό του συμφέρον κ.λπ. 

Συχνά ο άνθρωπος θυμώνει και νευριάζει από ασήμαντες αφορμές. Παραδείγματος χάριν όταν το παπούτσι δεν φοριέται, διότι είναι στενό, όταν δεν ξεκλειδώνει εύκολα η πόρτα, όταν δεν είναι το φαγητό έτοιμο στην ώρα του ή δεν έγινε αυτό που θέλει από τους άλλους κ.λπ. Σε όλες αυτές τις εξωτερικές αφορμές, που δεν θα λείψουν ποτέ και από κανένα, διότι τέτοιο είναι το περιεχόμενο της ζωής, επηρεάζεται, πλήττεται το νευρικό σύστημα του ανθρώπου, δημιουργείται κάποια πικρία και δυσάρεστη διάθεση. 

Και αν κανείς προφθάσει και με λίγη υπομονή καταστείλει αυτή την πικρία και η θέληση χαλιναγωγήσει τη δυσάρεστη αυτή διάθεση, τότε το κακό προλαμβάνεται. Διαφορετικά εξελίσσεται σε θυμό και οργή και στη συνέχεια ο θυμωμένος ξεσπά με τον γνωστό τρόπο και τα δυσάρεστά του αποτελέσματα. Δηλαδή ο θυμός ως προς την έντασή του, τις εκδηλώσεις και τα αποτελέσματά του, παρουσιάζει διαβαθμίσεις. Συγκεκριμένα: Στην αρχή παρουσιάζεται ως μικρή ένδειξη ανυπομονησίας και πικρίας. "Πικρία ῥίζα θυμοῦ καί ὀργῆς (Χρυσόστομος)". Χάνει κανείς τη χαρούμενη και ειρηνική του διάθεση μπροστά στις συνηθισμένες δυσκολίες που συναντά. Ακολουθεί η παραφορά. 

Ο θυμωμένος ερεθίζεται από την αφορμή και εκδηλώνει τη δυσαρέσκειά του με λόγια και φράσεις έντονες και με νευρικές και άτακτες κινήσεις και χειρονομίες. Κατά τον τρίτο βαθμό του ο θυμός εκδηλώνεται με βία και ξεσπά όχι μόνο σε λόγια προσβλητικά, αλλά ενίοτε και σε χειροδικίες κ.λπ. Προχωρεί κατόπιν μέχρι μανίας. Δεν είναι πλέον κύριος του εαυτού του και δεν ελέγχει τις εκδηλώσεις του. Ξεσπά σε ασυνάρτητα λόγια και σε άτακτες κινήσεις όπως κάνει ένας τρελός. Ο θυμός τώρα μοιάζει με το ηφαίστειο που κοχλάζει και ξαφνικά ξεσπά και βγάζει λάβα και φωτιά. 

Στις στιγμές αυτές ο όλος άνθρωπος διέρχεται μια κρίση, μια έντονη ταραχή του ψυχικού του κόσμου που απομακρύνει την ειρήνη της ψυχής και καταπνίγει όλα τα ευγενή συναισθήματα της καρδιάς και επικρατεί ο ενστικτώδης άνθρωπος με όλα του τα πάθη και τις κακίες. Κατά τη χαρακτηριστική έκφραση του Μεγάλου Βασιλείου "μανία τις ὀλιγοχρόνιος ἐστιν ὁ θυμός". Ο θυμός είναι μια στιγμιαία τρέλα με πολλές δυσάρεστες συνέπειες. Τον ίδιο χαρακτηρισμό δίνει στον θυμό και ο ιερός Χρυσόστομος:

"Πραγματικά αυτός που θυμώνει δεν παραπαίει λιγότερο από αυτούς που κατέχονται από μανία. Πρόσεξε λοιπόν ό, τι ακριβώς συμβαίνει στους τρελούς, όταν ο δαίμονας εκείνος εισέλθει σ΄ αυτούς και τους κάνει παράφρονες και τους παρασύρει να κάνουν αντίθετα από όσα βλέπουν... Με τον ίδιο τρόπο κι αυτοί που θυμώνουν δεν αναγνωρίζουν τους παρόντες δεν θυμούνται τη συγγένεια, τη φιλία, ούτε το αξίωμα, ούτε αντιλαμβάνονται τίποτε άλλο, αλλά τυραννούμενοι από τον θυμό τους, οδηγούνται στον γκρεμό (ΕΠΕ, 4, 344)". Το τελευταίο στάδιο του θυμού είναι ένα ακράτητο μίσος και πολλά βιώματα εκδικήσεως, εναντίον εκείνων, που έδωσαν την αφορμή. 

Η εκδίκηση αυτή συχνά φτάνει μέχρι και τον φόνο. Δηλαδή φτάνουμε στην κατάσταση της οργής, που συχνά παρατείνεται και καθιστά πολύ προβληματική την ταλαίπωρη ζωή μας. Ας ακούσουμε και δυο Πατερικές γνώμες για τον ορισμό του θυμού. Κατ' αρχάς υπενθυμίζουμε το χωρίο του Προφήτου Ησαΐου: "Οὐαί οἱ μεθύοντες ἄνευ οἴνου [κη, 1]". Αλίμονο σε όσους μεθούν χωρίς κρασί, δηλαδή από τον άκρατο θυμό, κατά την ερμηνεία του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας. 

Και συμπληρώνει ο Μέγας Βασίλειος: '' Ο θυμός είναι η μέθη της ψυχής διότι την κάμνει παράφρονα όπως ο οίνος... Σκέψου τον οργιζόμενο πώς μεθά με το πάθος. Ο ίδιος δεν είναι κύριος του εαυτού του. Δεν γνωρίζει τον εαυτό του. Δεν γνωρίζει αυτούς που είναι παρόντες. Σαν να μάχεται μέσα στη νύχτα πιάνει το καθετί, σκοντάφτει σε όλα, δεν ξέρει τι λέει, είναι δυσκολοσυγκράτητος. Βρίζει, κτυπά, απειλεί, κραυγάζει, ξεσχίζεται. Να αποφεύγεις τη μέθη αυτή (6/51)". Την ίδια γνώμη εκφράζει και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός:

"Αλίμονο σ' αυτούς που μεθούν όχι από κρασί. Ο θυμός είναι μέθη της ψυχής και τη βγάζει από τα λογικά της, όπως το κρασί". "Μην πασχίζεις να είσαι εγκρατής, αφού έχεις διώξει από μέσα σου την πραότητα. Γιατί όποιος απέχει από το φαγητό και ποτά και θυμώνει αλόγιστα, μοιάζει με θαλασσοπόρο καράβι, που έχει τον διάβολο για καπετάνιο του (ΕΠΕ, 8α)". Ο ιερός Χρυσόστομος δίνει βαρύτερο χαρακτηρισμό στο πάθος του θυμού, όταν λέγει: "Ο διάβολος δεν τρέμει τόσο πολύ τον άνθρωπο που θεραπεύει τους δαιμονισμένους, όσο τον άνθρωπο που συγκρατεί την οργή του και νικάει τον θυμό του. 

Γιατί και ο θυμός είναι δαίμονας φοβερός και πρέπει τους θυμώδεις να ελεεινολογούμε περισσότερο παρά τους δαιμονισμένους (ΕΠΕ, 5, 142)". "Στον θυμώδη το βλέμμα είναι ταραγμένο, το πρόσωπο πρησμένο, η γλώσσα είναι λυσσασμένη, τα χέρια καταφέρονται εναντίον όλων. Ένας τέτοιος κάνει τις πράξεις που κάνουν και οι δαιμονισμένοι. Ο θυμός είναι θεληματικός δαίμονας, θεληματική μανία, έλλειψη λογικής. Ο θυμός είναι παιχνίδι του διαβόλου, εργαστήριο δαιμόνων, άξιος υπηρέτης της κακίας τους ( MG 63, 552)". 

συνεχίζεται.....

(Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ Γ. Αθανασιάδη, Ο θυμός, Εκδόσεις Σωτήρ, Δεκέμβριος 2002)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα δια των πρεσβειών του αγίου Κοσμά του Αιτωλού!   

Φράσεις για προβληματισμό 128ο μέρος

Μιλώ στη Γλυκοφιλούσα, όταν μου λείπει η αγάπη των δικών μου. Παρακαλώ την Οδηγήτρια, για να μη χάσω τον δρόμο μου. Κλαίω μπροστά στην Παυσολύπη, όταν ο ουρανός μου είναι μαύρος. Δέομαι στην Γοργοϋπήκοο, όταν το πρόβλημα "δεν παίρνει" άλλο. Γονατίζω στην Παραμυθία, όταν οι λύπες μου είναι πολλές και αβάσταχτες. Χαμογελώντας παρακαλώ την Πάντων Χαρά, όταν η χαρά μου είναι μακρινό όνειρο. 

Κοκκινίζοντας, παρακαλώ το Ρόδο το Αμάραντο για τη χαμένη μου ντροπή. Κι αν η μάνδρα της ψυχής μου απειληθεί, χτυπάω στην Πορταΐτισσα. Δοξολογώντας τον Κύριο ψάλλω μπροστά στο Άξιόν εστί. Ευχαριστώντας τον Θεό για όσα μου έδωσε ζητώ από την Παναγία Δεξιά να Του το πει. 

Όταν θέλω το "χάδι του Θεού", "κλείνω το μάτι" στη Μεσίτρια. Όταν δεν αντέχω άλλο τον θρήνο των αδελφών, ζητώ από τη Θρηνωδούσα να κλάψω μαζί της. Κι όσες φορές ως άλλοι "Φιλισταίοι" εχθρικά σύννεφα πυκνώνουν στον ουρανό της Πατρίδας μου, ικετεύω την Αγία Σκέπη. Κι ως μάνα όλου του κόσμου τη Βρεφοκρατούσα ικετεύω για όλες τις μάνες (Σπουδαία προσευχή). 

Η βαθιά κρίση θεσμών και αξιών που διέρχεται η πατρίδα μας δεν οφείλεται μόνο στην ολέθρια κακοδιαχείριση της χώρας μας, αλλά προεχόντως στο σοβαρό έλλειμμα ανθρωπιστικής παιδείας, που οδήγησε στο σημερινό απίστευτα χαμηλό επίπεδο ηθικής παρακμής, με όσα πρωτόγνωρα βιώνουμε καθημερινά: κακοποίηση της γλώσσας μας, διαστρέβλωση της ιστορίας μας, κατάργηση των εθνικών παραδόσεων, βολές κατά του Ελληνορθόδοξου πολιτισμού μας. Στόχος όλων αυτών είναι να πλήξουν τα βασικά χαρακτηριστικά της εθνικής μας ταυτότητας: γλώσσα, ιστορία, θρησκεία (Αντ. Κουνάδης, Πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών). 

Ἐσθλῶν μέν γάρ ἀπ΄ ἐσθλά διδάξεαι· ἤν δέ κακοῖσι συμμίσγῃς, ἀπολεῖς καί τόν ἑόντα νόον: από τους καλούς πάντα καλά θα μάθεις. Αν όμως πηγαίνεις με τους κακούς, θα χάσεις και το μυαλό που έχεις (Ξενοφώντος Απομνημονεύματα).

Όταν εκδικείσαι, εξισώνεσαι με τον εχθρό σου. Όταν συγχωρείς, μοιάζεις με τον Θεό. Η εκδίκηση πολλές φορές μοιάζει με το να δαγκώσεις ένα σκυλί, επειδή σε δάγκωσε αυτό (Σπουδαίες σκέψεις). 

Δεν πρέπει να ανταποδίδουμε την αδικία ούτε να κάνουμε κακό, οποιοδήποτε κι αν είναι το κακό που μας έκαναν (Πλάτων). 

Πυρός καί σιδήρου φίλος ἀναγκαιότερος: ο φίλος είναι αναγκαιότερος από τη φωτιά και το νερό (Πλούταρχος). 

Κουφίζονται οἱ Λυπούμενοι, συναλγούντων τῶν φίλων: Ανακουφίζονται οι λυπούμενοι, κάθε φορά που μοιράζονται τον πόνο τους οι φίλοι (Αριστοτέλης). 

Ὁμονοούντων ἀδελφῶν συμβίωσις, παντός τείχους στερροτἐρα: η συμβίωση των μονοιασμένων αδελφών είναι περισσότερο ανθεκτική από οποιοδήποτε τείχος (Αντισθένης).

Κάποτε ο Διονύσιος, ο τύραννος των Συρρακουσών, θέλησε να δοκιμάσει τον περίφημο "μέλανα ζωμό". Φυσικά, όταν τον δοκίμασε, αηδίασε και πέταξε το πιάτο μακριά. Ένας Σπαρτιάτης που τον είδε, του είπε: - Φυσικό ήταν να μην σου αρέσει, αφού έλειπε η σάλτσα. - Ποια είναι η σάλτσα; ρώτησε ο τύραννος. - Η κούραση, ο ιδρώτας και η πείνα, απάντησε ο Σπαρτιάτης. Χωρίς το ορεκτικό του κόπου τίποτε στη ζωή δεν είναι απολαυστικό (Αρχαία θυμοσοφία). 

Οι τρεις τύποι εγωιστών: εκείνος που είναι και δεν το νιώθει. Εκείνος που είναι και το δείχνει. Εκείνος που είναι και δεν θέλει να το δεχθεί. Ο πρώτος όταν ταπεινωθεί, το δέχεται. Ο δεύτερος όταν μετανοήσει, διορθώνεται. Ο τρίτος οδηγείται στην αλαζονεία (Σπουδαία σκέψη).

Παροιμιώδεις φράσεις για τη θάλασσα: 1) Η θάλασσα κι ο αχάριστος ποτέ τους δεν χορταίνουν. 2) Παίνευε τη θάλασσα, αλλά περπάτα στην ξηρά. 3) Στην ήρεμη τη θάλασσα όλοι είναι κυβερνήτες. 4) Τα 'κανες θάλασσα. 5) Σαν την άμμο της θάλασσας (Σπουδαίες σκέψεις). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Η Παναγιά μας ας μας σκεπάζει με την αγάπη της!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 164ο

 

Η κοινή διαπίστωση και παραδοχή ότι ο θυμός αποτελεί πάθος τυραννικόν, που διακατέχει πλήθος θνητών και δημιουργεί " ἔρεις καί μάχας (Τίτου γ, 9) ", "καί πᾶν φαῦλον πρᾶγμα (Ιακ. γ, 16)"· και περισσότερο η σταθερά πεποίθηση ότι ο θυμός είναι θεραπεύσιμος κατάστασις, διά της πνευματικής ασκήσεως και ιδίως των δραστικών μέσων της Χάριτος, απετέλεσαν το κίνητρο για τη σύνταξη των ακόλουθων σκέψεων. 

Με το μοναδικό σκοπό να βοηθήσουν τις καλοπροαίρετες ψυχές, που επιθυμούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους και να ελευθερωθούν από τα δεσμά του ολεθρίου πάθους του θυμού. Περισσότερο όμως απ' αυτά που είναι κοινά και γνωστά, υπάρχει και μια άλλη πλευρά του θέματος του θυμού που είναι αισιόδοξος και ελκυστική, που αποτελεί ισχυρότερον κίνητρον δια την θεάρεστον αυτή προσπάθεια της απαλλαγής από του θυμού. 

Το πάθος του θυμού όχι μόνον θεραπεύεται, αλλά κι εάν το θελήσουμε, από πάθος μπορεί να γίνει προτέρημα, από καταλυτική δύναμις να μεταβληθεί σε δημιουργική, από κατάρα σε ευλογία. Όσα εκτίθενται δεν αποτελούν προσωπικές απόψεις και θεωρίες απρόσιτες στην ανθρώπινη φύση, αλλά αλήθειες του Θεού που προβάλλονται δια της Αγίας Γραφής και αναλύονται και προσφέρονται από την Πατερική σοφία και εμπειρία. 

Η ευχή που διατυπώνεται είναι ο αγαπητός αναγνώστης, που αντιμετωπίζει το πρόβλημα του θυμού, να κατανυγεί από τις θείες αλήθειες και "τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος" να να αναλάβει "τόν καλόν ἀγῶνα" τηςπνευματικής του ελευθερίας και ολοκληρώσεως. Ασφαλώς το χειρότερο συναίσθημα του ανθρώπου με τις πιο απρόβλεπτες και συχνά ολέθριες συνέπειες είναι το πάθος του θυμού. 

Δεν νομίζουμε ότι πέρασε ποτέ θνητός άνθρωπος από αυτή τη γη, χωρίς να γευθεί τους κατάπικρους καρπούς του θυμού του ή του θυμού των άλλων. Και όμως αυτό είναι το παράδοξο. Αυτόν τον θυμό που τόσο μας ταλαιπωρεί. και κάνει προβληματική τη ζωή μας, δεν τον προσέχουμε τουλάχιστον όσο πρέπει. 

Πολλές φορές τον υποθάλπουμε και συχνά τον δικαιολογούμε και τον θεωρούμε ως φυσιολογική εκδήλωση του χαρακτήρα μας, χωρίς να καταβάλλουμε καμιά συγκεκριμένη και συντονισμένη προσπάθεια απαλλαγής του εαυτού μας από το θανάσιμο αυτό πάθος, που λυμαίνεται την ψυχή μας. Αυτήν δε την αδράνειά μας την καταδικάζει ολόκληρη η Αγία Γραφή και ιδιαιτέρως ο Απόστολος Παύλος: με τρόπο επιτακτικό μας καλεί, σαν ένα ακάθαρτο ένδυμα, μαζί με τις άλλες κακίες, να πετάξουμε από πάνω μας και τον θυμό. 

"Ἀπόθεσθε καί ὑμεῖς", μας λέγει, "τά πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν". Και αλλού: "Πᾶσα πικρία καί θυμός καί ὀργή.... ἀρθήτω ἀφ' ὑμῶν σύν πάσῃ κακίᾳ (Εφ. σ, 32)". Τι είναι ο θυμός τον οποίο καλούμαστε να αποθέσουμε; Ο θυμός ως πάθος της ψυχής ήταν άγνωστος στον προπτωτικό άνθρωπο. Μετά την πτώση των πρωτοπλάστων στην αμαρτία, τόσο αυτοί, όσο κι εμείς οι απόγονοί τους, κληρονομήσαμε μια αμαρτωλή φύση, με πολλές εμπαθείς καταστάσεις, μια από τις οποίες είναι και ο θυμός. "Φανερά έστι τά ἔργα τῆς σαρκός, ἅτινά ἐστι.....ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, θυμοί, κ.λπ. (Γαλ. ε, 19)."

Ο θυμός θεωρείται "κοινόν πάθος", που χαρακτηρίζει όλους τους ανθρώπους. Με την εξής σημαντική διαφορά. Ο βαθμός εμφανίσεως του θυμού εξωτερικώς παρουσιάζεται αναλόγως με την ιδιοσυγκρασία του ατόμου που θυμώνει και αναλόγως με το βαθμό του ερεθισμού που εδέχθη. Δηλαδή παρατηρείται στα άτομα μια διαβάθμιση του θυμού, ανάλογα με τον βαθμό της πυρακτώσεως του νου και της καρδιάς. 

συνεχίζεται.....

(Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ Γ. Αθανασιάδη, Ο θυμός, Εκδόσεις Σωτήρ, Δεκέμβριος 2002)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 163ο (τελευταίο)

Ο προφήτης Ησαΐας θέλησε να γνωστοποιηθούν σ' όλον τον κόσμο οι πλήρεις αγάπης σκέψεις, τις οποίες ο Θεός έδειξε για να ελκύσει στον εαυτό του την αγάπη των ανθρώπων: "Πώς, λέγει ο ιερός Αυγουστίνος, δεν φαίνεται σαν παραφροσύνη να πει κάποιος: Φάτε τη σάρκα μου, πιείτε το αίμα μου;" Όταν αρχικά ο Χριστός μίλησε στους μαθητές του για το μυστήριο αυτό, μερικοί από αυτούς δεν μπορούσαν να το πιστέψουν και απομακρύνθηκαν από αυτόν λέγοντας:

"Πώς μπορεί αυτός να μας δώσει να φάμε τη σάρκα του"; Εντούτοις, αυτό το οποίο οι άνθρωποι δεν μπορούν ούτε να σκεφθούν ούτε να πιστέψουν, η εξαίρετη αγάπη του Χριστού το πραγματοποίησε. "Λάβετε, φάγετε" είπε στους μαθητές Του και δια μέσου αυτών προς όλους εμάς. Σ' αυτό μας παροτρύνει υποσχόμενος και την είσοδο εις την Βασιλείαν Του: 

"Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἶμα, ἔχει ζωήν αιώνιον". Τέλος μεταχειρίζεται ακόμα και απειλή κολάσεως σ' εκείνον ο οποίος δεν θέλει να μετάσχει στο μυστήριον αυτό. Όλες αυτές οι προκλήσεις, οι υποσχέσεις, οι απειλές προέρχονται μόνο από τη θερμή επιθυμία την οποία έχει για να μας δίνει τον εαυτό Του κατά τη θεία Κοινωνία. Τούτο γίνεται γιατί η αγάπη επιθυμεί και σκοπό έχει την ένωσή μας μετά της Θεότητός Του. 

Με τη θεία Κοινωνία ο Χριστός ενώνεται με την ψυχή και η ψυχή ενώνεται με τον Χριστό. Η ένωση δε αυτή είναι εντελώς πραγματική. Ο Χριστός δεν παρέχεται πουθενά τόσο φιλόστοργος και τόσο πραγματικός όσο εις το μυστήριο αυτό και δίνεται ως τροφή, για να ενωθεί με τις καρδιές των πιστών. Ο Χριστός με τη θερμή αγάπη αυτή, θέλησε να ενωθεί τόσο με μας, ώστε να αποτελέσουμε μια μόνον ύπαρξη μαζί Του. 

"Ω θείε Νυμφίε των ψυχών μας, θέλησες μέσα από το μυστήριο της αγάπης, η καρδιά Σου και η δική μας να γίνουν μια και μόνη καρδιά αδιαχωρίστως ενωμένες"! Όπως ο Χριστός ζητά την ένωσή μας μαζί Του, έτσι κι εμείς με την ίδια αγάπη συχνά πρέπει να μεταλαμβάνουμε τη θεία Κοινωνία, κατά τη γνώμη όμως του πνευματικού πατρός, εις τον οποίον οφείλουμε να εξομολογούμαστε. Πάντως κανένα απολύτως εμπόδιο δεν μπορεί να υπάρξει στη συνεχή θεία Κοινωνία και την οποία πάλι θα κοινωνήσει ο πνευματικός πατέρας. 

Τίποτε στον κόσμο αυτό δεν είναι τόσο ωφέλιμο όσο η θεία Μετάληψις. Ο αιώνιος Πατήρ κατέστησε κάτοχο του θέματος αυτού τον Χριστό και εις τη διάθεσή Του όλους τους θείους θησαυρούς. Επομένως, όταν ο Χριστός έρχεται στην ψυχή μέσα από τη θεία Κοινωνία, φέρνει μαζί του άπειρους θησαυρούς της Χάριτος και μετά τη θεία Μετάληψη, ο καθένας μπορεί να πει ότι όλα τα καλά ήρθαν σε νένα μαζί με το μυστήριο αυτό. 

Ο άγιος Διονύσιος διδάσκει ότι το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας είναι το πλέον δραστήριο μέσον του αγιασμού των ψυχών. Μέσα από τη θεία Κοινωνία ελευθερωνόμαστε από τις γνωστές αμαρτίες μας και προφυλασσόμαστε από όσες είναι θανατηφόρες. Το μυστήριο αυτό ανάβει στις ψυχές μας τη θεία αγάπη. Ο Θεός είναι αγάπη. Είναι φωτιά, η οποία εξαφανίζει από τις καρδιές μας κάθε γήινη κλίση και η φωτιά αυτή της θεϊκής αγάπης που έφερε ο Χριστός μας πάνω στη γη, δεν επιδιώκει τίποτε άλλο παρά μόνο να δει φλογισμένες τις καρδιές μας από τη θεία αγάπη. 

Η θεία Κοινωνία μας σύρει τόσο στην αγάπη, ώστε μετά την αποχώρησή μας από αυτή να γινόμαστε τρομεροί στους δαίμονες. Μερικοί λέγουν ότι εγώ μεταλαμβάνω σπανίως διότι δεν αισθάνομαι εντός μου παρά μικρά μόνον αγάπην προς τον Θεόν. "Πώς, λοιπόν, επειδή είσαι ψυχρός, γι' αυτό απομακρύνεσαι από τη θεία αυτή φωτιά; Απεναντίας, επειδή είσαι ψυχρός, πρέπει να πλησιάζεις πολύ συχνά στο μυστήριο αυτό, εάν πράγματι επιθυμείς να αγαπάς τον Χριστόν".

Και όταν κανείς είναι ασθενής, τόσο περισσότερο έχει ανάγκη των ιατρών. Έτσι, λοιπόν, για τη θεραπεία της ψυχής μας, πρέπει να πλησιάζουμε τον ιατρό αυτής πολύ συχνά. Κάπου αναφέρεται ότι υπάρχουν δυο ειδών άνθρωποι, οι οποίοι πρέπει να κοινωνούν συχνά. Οι τέλειοι για να διατηρήσουν την τελειότητα και οι ατελείς για να φθάσουν στην τελειότητα. 

Μοναχός Γεράσιμος Μενάγιας

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Ας είναι ο μήνας Αύγουστος χαρούμενος και ευλογημένος! 

Καλή Παναγιά!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 162ο

Στην ίδια επιστολή σημειώνει τις εντυπώσεις ενός διανοουμένου Ελβετού ονόματι Brushweiler, ο οποίος αφού επισκέφθηκε τον πατέρα Γεράσιμο στη μονή Αγίου Παύλου, γράφει περί τούτου στον πατέρα Σωφρόνιο: "... Χάρηκα πολύ που μπόρεσα να μιλήσω πολλές ώρες μ' αυτόν τον άγιο άνθρωπο και κάθε φορά που τον άφηνα, αισθανόμουν μέσα στην καρδιά μου μια ειρήνη, που πλημμύριζε όλου μου το είναι. Μου μίλησε για την προσευχή και πώς πρέπει να διατηρείται μέσα στην αγάπη. Αληθινά ευχαριστώ τον Θεό που μου επέτρεψε να συναντήσω έναν τέτοιο άνθρωπο. Έδειξε φιλία για μένα και ιδίως μου παρουσίασε τα άγια λείψανα του μοναστηριού, για να τα προσκυνήσω. Πήρε μάλιστα ένα μικρό κομμάτι από βαμβάκι, το οποίο άγγιξε στο καθένα από τα λείψανα, παρακαλώντας με να σας το φέρω. Θα το κάνω στο προσεχές μου ταξίδι". 

"Ο πατήρ Γεράσιμος έχει σήμερα πολύ αδυνατίσει εξαιτίας της αρρώστιας του στην καρδιά και δεν αφήνει πλέον το κελί. Εντούτοις είναι ευτυχισμένος και κρατά την "ευχή", που τρέχει χωρίς σταματημό μέσα του". Ο αρχιμανδρίτης Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος στο βιβλίο του "Άγιες μορφές της νεοτέρας Ελλάδος", γράφει με ρεαλισμό και σαφήνεια: "... Η ιστορία του (πατρός Γερασίμου) δεν είναι πολύ συνηθισμένη και δείχνει ακριβώς τα μυστικά μονοπάτια, εις τα οποία οδηγεί η θεία Χάρις εκείνους που θέλει να τραβήξει κοντά της". 

"Με όλη αυτήν την ακτινοβολία του ο πατήρ Γεράσιμος ανεδεικνύετο συνεχώς ένας λύχνος  που εφώτιζε και εχθρούς και φίλους, ξένους και ημετέρους. μοναχούς και κοσμικούς... Ήτο εις όλους απλούς και μετρημένος.... Η καλή του καρδιά ακτινοβολούσε πάντοτε μια δροσεράν και ουρανίαν ευγένειαν εις όσους τον επλησίαζαν... Ήτο πάντοτε γλυκός και πράος..... Η αγάπη του ήτο τόσο βαθιά και τόσο μεγάλη, ώστε να θυμίζει άνθρωπον της αποστολικής εποχής....".

Ο σεβαστός και αείμνηστος γέροντάς μας, αρχιμανδρίτης Χερουβείμ στο βιβλίο του "Από το περιβόλι της Παναγίας - νοσταλγικές αναμνήσεις (σελ. 201, 202)" περιγράφει τη συνάντησή του με τον πατέρα Γεράσιμο: "... Είχα πλησιάσει πλέον στον προορισμό μου ύστερα από εξαντλητική πορεία, όταν άρχισε μια δυνατή νεροποντή. 

Αναγκάσθηκα τότε να κτυπήσω στην πλησιέστερη καλύβη για καταφύγιο. Με έκπληξη βρέθηκα εμπρός στον φημισμένο μοναχό, πατέρα Γεράσιμο Μενάγια. Τον έβλεπα για πρώτη φορά. Ο λόγος, η αγάπη, η συμπεριφορά του με εντυπωσίασαν... Στο πρόσωπό του έβλεπα τον επιστήμονα, τον ασκητή, τον υποτακτικό του γέροντος Καλλινίκου του ησυχαστού, τον άνθρωπον της νοεράς προσευχής, αυτόν τον οποίο τιμούσε και σεβόταν όλο το Άγιον Όρος...."

Ως κατακλείδα κρίναμε ωφέλιμο να παραθέσουμε τις λίγες αυτές σελίδες γύρω από το Μυστήριο της Θείας Μεταλήψεως, οι οποίες αποτελούν προϊόν της πένας και της καρδιάς του πατρός Γερασίμου και εκφράζουν τόσο τον βιβλικό και αγιοπατερικό καταρτισμό του, όσο και το ευαίσθητο λειτουργικό αισθητήριο της παλλομένης από τον θείο έρωτα ψυχής του: "Ο Σωτήρ ημών Ιησούς Χριστός, επειδή γνώριζε ότι έφθασε η ώρα της θυσίας αυτού, θέλησε προ του πάθους του να μας αφήσει την πλέον μεγάλη απόδειξη της αγάπης Του. Και γι' αυτό συνέστησε το μέγα μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας". 

Η παρουσίαση της αγάπης αυτής, η οποία εξεδηλώθη κατά τας τελευταίας στιγμάς, προ του θανάτου αυτού, προξενεί βαθιά εντύπωση εις τας καρδίας των ανθρώπων και λογίζεται πάρα πολύ πολύτιμος. Δια τον λόγον αυτόν και οι άνθρωποι εις τας διαθήκας τους συνήθως κληροδοτούν κάποια δώρα στα πλέον προσφιλή σε αυτούς πρόσωπα, εις ανάμνησιν της αγάπης που είχαν σε αυτά. 

"Αλλά Συ, ω Ιησού μου, όταν έφυγες εκ του κόσμου αυτού, τι άφησες σε μας εις ανάμνηση της αγάπης Σου; Μας έδωσες όλον τον εαυτόν σου. Μας άφησες το σώμα Σου, το αίμα Σου, την ψυχήν Σου, τη Θεότητά Σου, Με ένα λόγον ολόκληρον τον εαυτόν Σου, χωρίς ουδεμίαν επιφύλαξη. Δικαίως όθεν άγιος τις ονόμασε το μυστήριον τούτο "μυστήριον της αγάπης", διότι μόνη η αγάπη είναι εκείνη η οποία οδήγησε τον Χριστόν να σώσει όλον τον εαυτόν του εις εμάς". 

Και ως εγγύηση, σε περίπτωση που είχαμε κάποια αμφιβολία για την αγάπη αυτού, να βρίσκουμε στο μυστήριο αυτό τρανή απόδειξη γι΄ αυτή, όπως αν ο Λυτρωτής όταν συνιστούσε αυτό, έλεγε: "Ψυχαί των χριστιανών, προσέξατε το μυστήριον αυτό, διότι δι' αυτού σας δίνω όλο τον εαυτό μου. Έχοντας λοιπόν μια τέτοια απόδειξη στα χέρια σας, δεν επιτρέπεται να αμφιβάλλετε ότι δεν σας αγαπώ πολύ". 

Ένας άγιος ονόμασε το μυστήριον αυτό "αγάπην πρό πάσης άλλης αγάπης", διότι η δωρεά έχει εντός της όλες τις άλλες δωρεές του Κυρίου. Δηλαδή της δημιουργίας, της απολυτρώσεως και της αιωνίου δόξας. Διότι η θεία Κοινωνία δεν είναι μόνο μια απόδειξη της αγάπης του Χριστού, είναι ακόμη και μια εγγύηση της απολαύσεως της Βασιλείας των Ουρανών, την οποία όπως τονίζει η Εκκλησία μας, θέλει να μας χαρίσει. 

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα δια των πρεσβειών του ιαματικού Αγίου Παντελεήμονα!