Η παιδεία είναι εκ φύσεως λιμάνι-καταφύγιο- για όλους τους ανθρώπους (Μένανδρος)--Το πιο σημαντικό είναι να μη σταματάς ποτέ να ρωτάς. Η περιέργεια έχει το δικό της λόγο ύπαρξης (Άλμπερτ Αϊνστάιν)--Μάθε να αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη (Γ. Ρίτσος)--Τα εμπόδια δεν με πτοούν: καθένα από αυτά ενδυναμώνει τη θέληση για το ξεπέρασμά του (Λεονάρντο ντα Βίντσι)--Η πεμπτουσία της γνώσης είναι όταν την έχεις να την εφαρμόζεις κι όταν δεν την έχεις να ομολογείς την άγνοιά σου (Κομφούκιος) --Όλοι σκέπτονται να αλλάξουν τον κόσμο και κανείς τον εαυτό του (Λέων Τολστόι) --Ό, τι επαναλαμβάνουμε μας καθορίζει (Αριστοτέλης) --Δεν αγαπούν αυτοί που δεν δείχνουν την αγάπη τους (Σαίξπηρ) --Η αρετή είναι μια κατάσταση πολέμου και για να ζήσουμε μ' αυτήν πρέπει να πολεμάμε με τον εαυτό μας (Ζαν Ζακ Ρουσσώ) --Ό,τι είναι η γλυπτική για ένα κομμάτι μάρμαρο, είναι και η μόρφωση για την ψυχή (Τζότζεφ Άντισον) --Ο μέτριος δάσκαλος λέει. Ο καλός δάσκαλος εξηγεί. Ο ανώτερος δάσκαλος επιδεικνύει. Ο μεγάλος δάσκαλος εμπνέει (Γουίλιαμ Άρθουρ Γουόρντ)--Ο αληθινά σοφός δάσκαλος δεν σε προσκαλεί στον οίκο της σοφίας του, αλλά σε οδηγεί στο κατώφλι του δικού σου πνεύματος (Χαλίλ Γκιμπράν)

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Ο Χριστός αγκαλιάζει την παιδεία (μέρος 3ο)

 Επαναληπτικό στα Αρχαία κατεύθυνσης, και την παγωμένη ηρεμία της προσμονής των θεμάτων ταράζει ένα απρόσμενο περιστατικό. Η καθηγήτρια μοιράζει τις φωτοτυπίες κι ενώ βρίσκεται κοντά στο θρανίο της Κωνσταντίνας, ακούγεται έντονη, μάλλον θυμωμένη η φωνή της:
- Αυτά όχι στα Αρχαία.... άφησέ τα για τα Θρησκευτικά.
- Τον σταυρό μου έκανα, κυρία, όπως κάθε φορά πριν αρχίσω να γράφω...
- Σου είπα, αυτά να τα κάνεις αλλού, όχι εδώ...
- Δεν καταλαβαίνω γιατί και ποιον ενοχλεί το να κάνω τον σταυρό μου;
Γι' απάντηση η Κωνσταντίνα πήρε μόνο ένα άγριο βλέμμα, γι' αυτό κι εμπιστεύθηκε την απορία της στον θεολόγο τους: 

- Πείτε μου, ποιο το λάθος μου;Εσείς δεν μας έχετε πει, πριν αρχίσουμε κάτι δύσκολο, να κάνουμε τον σταυρό μας; Κι η μάνα μου το ίδιο λέει, το ίδιο κάνει... Γιατί η κυρία αντέδρασε έτσι; 
- Μην την παρεξηγείς, Κωνσταντίνα. Σίγουρα η συνάδελφος δεν είχε την ευκαιρία ν' ακούσει, να μάθει, να νιώσει όσα εσύ για τη δύναμη του Σταυρού. 
- Πάντως εγώ το αποφάσισα, πρόσθεσε η Κωνσταντίνα και στ' άλλο διαγώνισμα έτσι θ' αρχίσω. Ό, τι κι αν γίνει... θα κάνω τον σταυρό μου. 
Άκουγε συγκλονισμένος ο καθηγητής κι ήταν σαν να διδάσκεται για πρώτη φορά τη μεγάλη αλήθεια που...τόσες φορές είχε διδάξει. 
Το ξύλο του Σταυρού από τότε που επάνω του καρφώθηκε το πανάγιο Σώμα του Κυρίου, έγινε το παντοδύναμο όπλο μας, το στήριγμά μας,η δύναμή μας και η καταφυγή μας. 
Ο χριστιανός νιώθει συχνά την ανάγκη να σχηματίζει τον σταυρό επάνω στο σώμα του, να τον φοράει στο στήθος του. Κάνει τον σταυρό του κι ομολογεί ότι πιστεύει στον Χριστό κι επικαλείται την βοήθειά Του. Αγιάζεται έτσι όλη η ύπαρξή του και γίνεται απρόσβλητη από τις πειρασμικές επιθέσεις. 
Την ισχυρή έλξη που ασκεί στις ψυχές τους ο Σταυρός, ομολογούν οι πιστοί από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Το καταραμένο αυτό όργανο καταδίκης τώρα έγινε ποθητό κι αγαπητό... όλοι στο μέτωπό μας φέρουμε το σημείο του Σταυρού και βέβαια δεν το θεωρούμε αισχύνη, αλλά στολίδι ακριβό...
Παντού βρίσκεται χαραγμένος: στα σπίτια, στις αγορές... στους δρόμους, στα βουνά, στη θάλασσα, στα πλοία, στις κλίνες, στα ενδύματα, στα όπλα, αλλά και στα μέτωπα και στη διάνοιά μας (Ι. Χρυσόστομος). 
Κι ο πατερικός λόγος συμβουλεύει:
Χάραξε τον Σταυρό βαθιά στη σκέψη σου και σφίξε τον στην αγκαλιά σου. Κι αν κάποιος αναρωτηθεί: πιστεύεις έναν Εσταυρωμένο; Απάντησέ του με φωνή χαρούμενη και πρόσωπο γελαστό: 
Ναι, και δεν θα παύσω ποτέ να Τον πιστεύω και να Τον προσκυνώ. Κι αν γελάσει μαζί σου, εσύ δάκρυσε γι' αυτόν, γιατί φέρεται παράλογα, αφού η διάνοιά του δεν θέλει να δεχθεί το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και η καρδιά του δεν μπορεί να νιώσει τη μεγάλη αλήθεια (Ι. Χρυσόστομος). 
Και να ξέρεις πως ο πονηρός εχθρός δεν αντέχει να τον αντικρίζει και πάντα προσπαθεί να τον εξαφανίσει με διάφορα τεχνάσματα, απειλές κι ονειδισμούς. Εσύ, ό, τι κι αν γίνει, θα κάνεις τον σταυρό σου. Με το σημείο του σταυρού ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι πάντοτε μαζί μας, κάνοντας με τη δύναμή Του καθετί για τη σωτηρία μας (Αγ. Ιω. Κροστάνδης). 

Για τη ζωντανή, σωτήρια παρουσία του τιμίου Σταυρού στη ζωή των χριστιανών, γράφουν οι μεγάλοι Πατέρες από τους πρώτους αιώνες και υπογράφουν οι μικροί, πιστοί χριστιανοί αγωνιστές του 21ου αιώνα, κάποια παιδιά που... κάνουν τον σταυρό τους.... σηκώνουν τον σταυρό τους και ακολουθούν τον Χριστό...
"Σταυρέ τοῦ Χριστοῦ, πιστούς στερέωσον!"

συνεχίζεται....

 (Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Ό, τι κι αν γίνει... θα κάνω στον σταυρό μου!, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Ο Σωτήρ, Αθήνα 2016) 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

 

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Ο Χριστός αγκαλιάζει την παιδεία (μέρος 2ο)




Η πρωτότυπη «συζήτησή μας» τελείωσε. Στην τάξη είχε απλωθεί μια σιωπή που έλεγε πολλά. Πρώτος τη διέκοψε ο πρόεδρος: 
- «Λοιπόν, στο διάλειμμα βάζουμε την εικόνα, υπάρχει αντίρρηση;»
Η τόσο εκφραστική σιωπή συνέχισε να μιλάει, μέχρι που τη διέκοψα: 
- Παιδιά, ειλικρινά σας ευχαριστώ, γιατί στα τόσο γνήσια βιώματά σας βλέπω να επιβεβαιώνονται τα όσα η παράδοση της Εκκλησίας μας έχει θησαυρίσει για τη θέση των ιερών εικόνων στη ζωή μας. Οι χριστιανοί ως άνθρωποι με ψυχή και σώμα, έχουμε ανάγκη, με την ψυχή και το σώμα μας, να προσεγγίζουμε τον Θεό, να βλέπουμε με τα μάτια μας τη μορφή Του (Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός). Μια εικόνα είναι ένα άλλο στόμα που διδάσκει, κι εσείς παιδιά, είναι φανερό πως ακούτε και μαθαίνετε καλά τα μαθήματά της... οι περισσότεροι, και μακάρι κάποτε όλοι. 
Βέβαια, όπως η ένσαρκη παρουσία του Κυρίου Ιησού στη γη μας, έτσι κι η παρουσία της εικόνας Του στην τάξη μας δεν ψυχαναγκάζει κανέναν να Τον πιστέψει, να Τον ακολουθήσει. Μένει στη θέση της εκεί ψηλά, για να ξεχύνει πλούσια τη θεία χάρη και να καλεί, όποιον θέλει, να ξεδιψάει στη δροσιά της. 
Παιδιά, κάθε πρωί που θα μπαίνουμε στην τάξη, ας στρέψουμε το πρόσωπό μας στο πρόσωπο του Κυρίου κι ας του λέμε «ευχαριστώ» που θα περάσουμε τη μέρα μας κάτω από τη στοργική μάτια Του. Κι ας Τον παρακαλούμε να διασφαλίζει Εκείνος τη δυνατότητά μας μέσα στο χώρο της εργασίας μας, το σχολειό μας, να συναντάμε με το βλέμμα μας την «εικόνα του Θεού του αοράτου (Κολασσαείς, α15)», τον Χριστό, που έγινε άνθρωπος για να μας συναντήσει. 
———————————————————————— 
«Δε θα ξαναγίνει». Με αυτή την υπόσχεση έφευγε πάντα απ’ το Γραφείο του Διευθυντή καταλυπημένος και κατακόκκινος. Ξαναγινόταν όμως, κι έτσι κάποιος καθηγητής τον έστελνε πάλι Γραφείο για να γραφτεί στο ποινολόγιο η ποινή του: αποβολή... κι η αιτιολογία της: συμπεριφορά ανάρμοστη σε μαθητή· και η απολογία του: «Δε μπόρεσα να συγκρατηθώ... δε θα ξαναγίνει». 
Αυτό επαναλαμβανόταν συχνά πέρυσι. Την εφετινή σχολική χρονιά όμως τα πράγματα άλλαξαν. 
Πέρασε μια εβδομάδα, πέρασε δεύτερη, τρίτη... ένας μήνας και δεύτερος, κι ο Χάρης δεν είχε δώσει καμία αφορμή για τιμωρία. 
Ο Διευθυντής ρωτούσε τους καθηγητές και μάθαινε πως η συμπεριφορά του είχε πολύ βελτιωθεί. Μια μέρα τον κάλεσε στο Γραφείο. Πήγε φανερά θορυβημένος. 
- Τι έκανα πάλι, κύριε; Δεν έγινε τίποτα...
- Έγινε κάτι, Χάρη... άλλαξες, διορθώθηκε... και σου αξίζουν συγχαρητήρια. Αλήθεια, πες μου, πώς τα κατάφερες; 
- Α, αυτό είναι το μυστικό μου, θα σας το πω όμως, απάντησε και κοκκίνισε πάλι, από χαρά τώρα. 
Μόλις άρχιζε το σχολείο, τον Σεπτέμβριο, μια μέρα ο κύριος των Θρησκευτικών είπε ότι γιόρταζε ο Σταυρός. Αφού μας διηγήθηκε την ιστορία αυτής της γιορτής, μας συμβούλεψε, όταν έρχονται δύσκολες ώρες, να κάνουμε με πίστη τον σταυρό μας, για να γίνεται δική μας η δύναμη του Εσταυρωμένου Χριστού. Από τότε, όταν νευριάζω και μου έρχεται να... φωνάξω... να χτυπήσω... κάνω τον σταυρό μου και... αλήθεια, σας λέω, κύριε, μου περνάει. Σα να έρχεται στην καρδιά μου αυτή η δύναμη και διώχνει μακριά το κακό. 
Το γεγονός συνέβη πριν λίγο καιρό και μαρτυρεί πως 2000 χρόνια οι πιστοί του Εσταυρωμένου ζούμε την ίδια εμπειρία, που έγινε ύμνος της εκκλησίας μας: «Σταυρός πιστῶν τό στήριγμα... καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα». 
Από τη στιγμή της Σταύρωσης του Κυρίου Ιησού Χριστού, το όργανο της καταδίκης έγινε όργανο σωτηρίας. Ο προαιώνιος αντίπαλός μας τραυματίσθηκε, αφοπλίσθηκε. Όλες οι δυνάμεις του απογυμνώθηκαν κι έγιναν ανίσχυρες. 
«Ο Σταυρός... έδιωξε την πλάνη, επανέφερε την αλήθεια, έκανε ουρανό τη γη και τους ανθρώπους "αγγέλους". Χάρη σ’ αυτόν οι δαίμονες δεν είναι πια φοβεροί, αλλά άξιοι περιφρόνησης. Ο Σταυρός είναι το τρόπαιο στον πόλεμο κατά του εχθρού, η μάχαιρα στην άμυνα κατά της αμαρτίας (Αγ. Ι. Χρυσόστομος). 
Ο Σταυρός είναι η ισχύς των πιστών και η πληγή των δαιμόνων. Δεν ενεργεί όμως μαγικά. Προϋποθέτει την απόφαση και τον αγώνα του χριστιανού να ακολουθεί τον Εσταυρωμένο Λυτρωτή του σηκώνοντας τον σταυρό της υπακοής στο θέλημά Του. 
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας προτρέπει: Όταν βγαίνεις από την εξώπορτα, αυτό το λόγο πρώτα πες: «ἀποτάσσομαί σοι, σατανά, καί συντάσσομαί σοι, Χριστέ»· φεύγω από την παράταξή σου σατανά, και γίνομαι δικός σου στρατιώτης, Χριστέ. Αυτός ο λόγος θα γίνει η βακτηρία σου, αυτός και το όπλο σου, αυτός απροσμάχητος πύργος γύρω σου. Μαζί μ’ αυτόν τον λόγο σχημάτισε με πίστη και το σημείο του Σταυρού. Έτσι ούτε άνθρωπος, ούτε ο ίδιος ο διάβολος θα μπορέσει να σε βλάψει, βλέποντάς σε από παντού ασφαλισμένο.  


συνεχίζεται....
 
 (Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Άδεια η τάξη μας, Αυτό είναι το μυστικό μου, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Ο Σωτήρ, Αθήνα 2016) 



Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 



Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Ο Χριστός αγκαλιάζει την παιδεία (μέρος 1ο)




Καινούργια σχολική χρονιά, και σαν καινούργιο μας περίμενε το σχολειό μας, φρεσκοβαμμένο, με οικολογικά χρώματα, πεντακάθαρο, περιποιημένο. 
- Καλή χρονιά, παιδιά, και με γεια την αίθουσά σας. Όλο τον χρόνο να τη βλέπουμε έτσι, καθαρή και περιποιημένη όπως σήμερα, ευχήθηκα μπαίνοντας στο Β1. 
-Έτσι ακριβώς; ρώτησε ψιθυριστά η Κατερίνα στο πρώτο θρανίο, δείχνοντάς μου πάνω από τον πίνακα. 
Είχε δίκιο. Η εικόνα του Κυρίου που χρόνια βρισκόταν εκεί, έλειπε. Μ’ ανήσυχο το βλέμμα την αναζήτησα και την 
ανακάλυψα όρθια σε κάποια ράφι. Κατάλαβα. Ο κυρ Νίκος, ο επιστάτης, ο νοικοκύρης μας, να πω καλύτερα, έλειπε με αναρρωτική, κι η εικόνα που ξεκρεμάστηκε, για να βαφτεί ο τοίχος, δεν ξαναμπήκε στη θέση της. 
- Παιδιά, την ευχή θα την κάνω απορία. Έτσι θα μείνει η τάξη μας; 
- Αν εννοείτε χωρίς εικόνα, θα την κρεμάσουμε εμείς, απάντησε ο Μιχάλης, ο περσινός πρόεδρος του 5μελούς. 
Πέρασαν δυο μέρες κι η εικόνα βρισκόταν στο ράφι. 
- Παιδιά, τι θα γίνει με την εικόνα; 
- Δεν έχουμε καρφί, κυρία... ακούστηκε. 
- Έχουμε τον Στράτο... πετάχτηκε κάποιος, και γελάσαμε όλοι και πρώτος ο Στράτος, ένα καλόκαρδο αγόρι. Ο Στράτος ποτέ δεν έπαιζε τον ρόλο που φέρνει στο νου η λέξη «καρφί», συνήθιζε όμως να φέρνει για συζήτηση στην τάξη κάποιες διαφωνίες του διαλείμματος. 
- Κυρία, την εικόνα δεν τη βάλαμε, γιατί κάποιος έχει αντίρρηση. Υποστηρίζει ότι: «οι εικόνες στην τάξη ήταν για άλλες εποχές και όχι για το πολυπολιτισμικό σχολείο της δικής μας. 
- Να το συζητήσουμε,ακούστηκε από πολλούς. 
- Όμως να εκφραστείτε ελεύθερα, είπε έντονα ο Βασίλης...
Συμφωνούσα κι εγώ. Μετά από τις ευρωπαϊκές ειδήσεις των τελευταίων μηνών, ήθελα πολύ να ακούσω τη γνώμη των μαθητών για το θέμα. 
- Θα συζητήσουμε, παιδιά, μ’ έναν αλλιώτικο τρόπο. Όποιος θέλει, θα γράψει σ’ ένα φύλλο, ανώνυμα, μια απάντηση στο παρακάτω ερώτημα: 
Τι νιώθεις βλέποντας την εικόνα του Χριστού στην τάξη; Ποιες σκέψεις σου προκάλεσε η απουσία της; 
Μετά από 15 λεπτά περίπου άρχισε η Δήμητρα να διαβάζει τις απαντήσεις... 
«Νιώθω ασφάλεια, παρηγοριά, ο Θεός είναι κοντά μου». 
«Συντροφιά και σιγουριά...κυρίως όταν γράφουμε διαγώνισμα». 
«Δύναμη στην αδυναμία μου». 
« Η σκέψη ότι δίπλα μου είναι ο Χριστός μ’ ανακουφίζει....»
«Αυτές τις μέρες που λείπει, νιώθω ένα κενό... γιατί δεν μπορώ να την κοιτάξω και να πάρω κουράγιο για τη συνέχεια». 
«Δε νιώθω τίποτα, γιατί δεν πιστεύω σε κάτι ανώτερο από τον άνθρωπο».
«Από μένα μένει απαρατήρητη, σε κάποιον που πιστεύει δίνει ελπίδα και δύναμη».
«Όταν βλέπω τον Χριστό, νιώθω τα μάτια Του να με κοιτάζουν και να με συγκρατούν μπροστά στον όποιο κατήφορο». 
«Προσωπικά δεν αισθάνομαι τίποτα, ξέρω όμως ότι μερικά παιδιά που πιστεύουν, θέλουν τον Θεό κοντά τους, γι’ αυτό δεν μ’ ενοχλεί το να υπάρχει η εικόνα». 
«Δε χρειάζεται να έχεις μια εικόνα μπροστά σου, αλλά να έχεις πίστη στην καρδιά σου». 

«Έχει συμβεί, μετά από έναν καυγά, να κοιτάξω την εικόνα και να παραδεχθώ μέσα μου πως έχω άδικο». 
«Προς το παρόν κρατάω ουδέτερη θέση. Ξέρω όμως πως για πολλά παιδιά η παρουσία της εικόνας του Χριστού σημαίνει πολλά». 
«Θέλω να βλέπω την εικόνα του Χριστού, γι’ αυτό τώρα που λείπει φέρω μια μικρή εικονίτσα». 
«Βλέποντάς την μιλάω μυστικά στον Χριστό, με βοηθάει κάποτε να πάρω μια απόφαση». 
«Τον νιώθω δίπλα μου, λιγοστεύει το άγχος μου, με γαληνεύει». 
«Χωρίς την εικόνα, η αίθουσα μου φαίνεται άδεια...»

συνεχίζεται....

 (Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Άδεια η τάξη μας, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Ο Σωτήρ, Αθήνα 2016) 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 



Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Φράσεις για προβληματισμό 10ο μέρος




Βαρύτεραι τῶν ἀρχομένων τοῖς ἄρχουσιν α εὐθῦναι. Ὁ μέν γάρ ὑπέρ ἑαυτοῦ μόνον ὁ δέ ὑπέρ ἑαυτοῦ καί τοῦ δήμου, οὗ τήν ἀρχήν ἐγκεχειρισμένος τυγχάνει, παρέχει τόν λόγον: Οι ευθύνες των αρχόντων είναι βαρύτερες από τις ευθύνες των αρχομένων. Γιατί ο μεν αρχόμενος δίνει λόγο μόνο για τον εαυτό του, ενώ ο άρχοντας είναι υπεύθυνος και για τον λαό που έχει κάτω από την εξουσία του (Ι. Χρυσόστομος).
Το ελληνικό έθνος οφείλει να εργαστεί "πρῶτον ὅπως τελειωθῇ αὐτό ἐν τῇ σοφίᾳ καί τῇ ἀρετῇ... καί δεύτερον... ὑπέρ τῶν ἀδελφῶν καί τῶν πλησίον αὐτοῦ. .... Ἡ πατρίς καί ἡ Ἐκκλησία ἔχει σήμερον ὑπέρ ποτέ ἀνάγκην ἀνδρῶν ἀφοσιωμένων εἰς τάς ἀρχάς τοῦ σταυροῦ, ἀνδρῶν ἀκαταπονήτων, ἀνδρῶν ζώντων οὐχί δι' ἑαυτούς, ἀλλά διά τό γένος καί τήν Ἐκκλησίαν". Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη Έλληνες που καταλαβαίνουν και σήμερα την έννοια των λέξεων αυτών ( Από το Περιοδικό Σωτήρ, με φράσεις του Αγίου Νεκταρίου).
Βάση της αγωγής είναι η μητρική και οικογενειακή αγωγή (Ερρίκος Πεσταλότσι, παιδαγωγός). 
Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μη γίνει σκεπάρνι μόνο δια το άτομόν σας, αλλά να κοιτάζει το καλόν της κοινότητας και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας (Θεόδωρος Κολοκοτρώνης).
Τί γάρ ὄφελος ἐν χρήμασιν πλουτεῖν, ὅταν κατά τήν ἀρετήν πάντων πενέστερος ᾖ;: ποιο το όφελος να είναι κάποιος πλούσιος σε χρήματα, όταν ως προς την αρετή είναι φτωχότερος απ' όλους; (Ιωάννης Χρυσόστομος).
Κοῦφος ἀνήρ πιστεύει παντί λόγῳ: ο επιπόλαιος άνθρωπος πιστεύει σε κάθε λόγο (Ι. Χρυσόστομος).
Μη βλάπτεις κανένα. Βλάπτεις όχι μόνο όταν κάνεις το κακό, αλλά και όταν αμελείς να κανείς το καλό (Βενιαμίν Φραγκλίνος).
Τους παιδικούς φίλους τους στέλνει ο Θεός· τους άλλους τους διαλέγεις (Λαϊκή σοφία).
Πότε (συνήθως) κάνουμε τον σταυρό μας: 1. Όταν μπαίνουμε σε εκκλησία, 2. Όταν προσκυνούμε εικόνες ή λείψανα Αγίων, 3. Όταν ανάβουμε το κερί μας, 4. Κάθε φορά που λέγεται το "Δόξα πατρί και υἱῷ", 5. Όταν ακούγεται το όνομα της Παναγίας. 6. Όταν ακούγεται το όνομα του εορταζόμενο Αγίου, 
7. Όταν ψάλλεται το "Τήν Τιμιωτέραν...", 8. Στη μικρά Είσοδο, όταν περνά μπροστά μας το Ευαγγέλιο, 9. Στη μεγάλη Είσοδο, όταν περνούν τα Άγια Δώρα, 10. Στο "Άγιος ο Θεός", 11. Στο "Δεῦτε προσκυνήσωμεν", 12. Όταν πλησιάζουμε να κοινωνήσουμε. Κανονικά δεν κάνουμε τον σταυρό μας, όταν φιλούμε το χέρι του παπά, όταν παίρνουμε αντίδωρο ή όταν ο παπάς θυμιατίζει (εκεί κάνουμε υπόκλιση).... (Προς τη Νίκη, τεύχος 738).
Η άνευ φραγμών ληστρική εκμετάλλευσις των φυσικών πόρων της δημιουργίας, αποτελούσα την κυρίαν αιτίαν καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος, είναι κατά την μαρτυρίαν της Θεολογίας, της τέχνης και της λογοτεχνίας αποτέλεσμα πτώσεως του ανθρώπου, παρακοής προς την εντολήν του  Κυρίου και μη συμμορφώσεως προς το θέλημα του Θεού (Βαρθολομαίος, Οικουμενικός Πατριάρχης, "Άγιος Νικήτας", Περιοδικό Ι. Μ. Σερρών και Νιγρίτης).
Το περπάτημα βελτιώνει τη γενική μας υγεία, δυναμώνει καρδιά και πνεύμονες, ενισχύει το ανοσοποιητικό μας σύστημα, αυξάνει την ενέργεια και γυμνάζει όλους τους μυς (Προς τη Νίκη, τεύχος 737).
Το παράξενο είναι ότι ο τζίτζικας δεν τραγουδά με το στόμα και είναι κουφός (Προς τη Νίκη).
Η καλή δουλειά δεν θέλει μόνο κόπο, αλλά και τρόπο ( Προς τη Νίκη, τεύχος 739).
Αἰσχρόν ἐστι προδοῦναι τούς εὐεργέτας: είναι ντροπή να προδίδει κάποιος αυτούς που τον έχουν ευεργετήσει ( Προς τη Νίκη, τεύχος 737).
Μπροστά σου γονατίζουμε, Πρόδρομε του Χριστού μας, και την καρδιά υψώνουμε σε σένα και το νου μας. Παρακαλώντας σε θερμά να' ταν με την ευχή σου να μιμηθούμε όλοι  μας την αυστηρή ζωή σου, για ν' αποκτήσουμε βαθειά μετάνοια τι απλώνει καρπό της την ταπείνωση, μες στης ψυχής το αλώνι, που είναι χρυσάφι καθαρό και στη φωτιά δε λειώνει ( Ανθή Λιβάνη).
Εάν τα πλήθη των πιστών ήταν δυνατόν να επιθέσουν δική τους επιγραφή επάνω στον σταυρό, θα χρησιμοποιούσαν τους λόγους "οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον (Ιωάννου, γ, 16)"῾ Η σταυρική θυσία του ενανθρωπίσαντος Υιού και Λόγου του Θεού είναι η ύψιστη εκδήλωσις της απείρου αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπον. "Πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ' ἔχῃ ζωήν αἰώνιον" (Σπουδαία φράση).
Η επικοινωνία με τον Χριστό,  ότα γίνεται απλά, απαλά, χωρίς πίεση κάνει τον διάβολο να φεύγει. Ο σατανάς δεν φεύγει με πίεση. Απομακρύνεται με την πραότητα και την προσευχή. Υποχωρεί όταν δει την ψυχή να τον περιφρονεί και να στρέφεται με αγάπη προς τον Χριστό. Την περιφρόνηση δεν μπορεί να την υποφέρει, διότι είναι υπερόπτης (Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης).

Εάν θέλετε να δείτε το 1ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 2ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 3ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 4ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 5ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 6ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 7ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 8ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 9ο μέρος δείτε εδώ 


Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 
Related Posts with Thumbnails