Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 155ο

Ο πατέρας Γεράσιμος τοποθετήθηκε στη θέση του διερμηνέως από τη Θεία Πρόνοια, γιατί αγαπούσε υπερβολικά το Περιβόλι της Παναγίας μας. Κύριό μέλημά του ήταν να διασφαλισθούν στον καιρό αυτής της δοκιμασίας, τα προνόμια του Αγίου Όρους. Όσο για τους Γερμανούς, είχε υπ' όψιν του το "Ἄστραψον (Κύριε) ἀστραπήν καί σκορπιεῖς αὐτούς....". Γράφοντας στον αγιοπαυλίτη γέροντα Θεοδόσιο την 26η Νοεμβρίου 1940 ονομάζει τους Ιταλούς δειλούς και άνανδρους και σε άλλη επιστολή εκφράζει τον πόνο για τα θύματα της δύστυχης Κεφαλλονιάς. 

Μια από τις οδυνηρότερες συνέπειες της γερμανικής Κατοχής ήταν η ανεπάρκεια των τροφών, η έλλειψις και αυτού του επιούσιου άρτου που έπληξε και ορισμένα γεροντάκια στο Άγιον Όρος, πτωχούς, απόρους ασκητάς, οι οποίοι ουδέποτε βέβαια είχαν κάνει αποθήκευση στο αλεύρι και πάντοτε ζούσαν με θεληματική στέρηση, με λίγο παξιμάδι, αμέριμνοι, σαν τα "πετεινά του ουρανού". Γι' αυτά τα ταπεινά πλάσματα του Θεού, τα ερημοπούλια του πνεύματος, έγραψε στον πατέρα Θεοδόσιο. 

Ο πατέρας Θεοδόσιος είχε διορισθεί τότε στις Καρυές ως διαχειριστής του Υπουργείου Επισιτισμού, το οποίο έδινε βοήθεια σε απόρους και πάσχοντες. Μάλιστα επειδή στον πατέρα Θεοδόσιο ήρθε ο λογισμός ότι διασπάται σε πολλές μέριμνες και φροντίδες, ο πατέρας Γεράσιμος στέλνει μια θαυμάσια επιστολή στις 5-11-1946: "Την από 1ης τρέχοντος φιλική σας επιστολή έλαβα, η οποία πολύ με ευχαρίστησε να βλέπω να βλέπω μέσα σ' αυτή τον διακαή πόθο σου για παροχή, όσο εξαρτάται από τη βοήθειά σου στους φτωχούς αδελφούς αγιορείτες πατέρες, οι οποίοι ήδη άρχισαν να αισθάνονται την έλλειψη του άρτου..."

"Η νεύση αυτή στην καρδιά σου, πίστεψε αδελφέ μου, είναι της προστάτριας και μητέρας μας, Κυρίας Θεοτόκου, η οποία μέχρι σήμερα υπήρξε εκείνη που μας σίτιζε. Όσο που μου γράφεις ότι θα έπρεπε να κλεισθείς πουθενά να έκλαιγες τις αμαρτίες σου παρά να αναλάβεις τόσες φροντίδες για τη βοήθεια των άλλων, σου υπενθυμίζω , όπως και συ ο ίδιος βέβαια το γνωρίζεις, ότι δεν υπάρχει καταλληλότερο φάρμακο για απαλλαγή των αμαρτιών μας από την ελεημοσύνη". 

"Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας διδάσκει λέγοντας: "Ακόμα κι αν έχεις πολλές αμαρτίες, η συνήγορός σου είναι η ελεημοσύνη... χρειάζεται και είναι απαίτηση από τον Δεσπότη να υπάρχει στα χέρια μας και να κρατείται η ομολογία". Κι ακόμα: "Δώσε σε φτωχό και μολονότι εσύ δεν μιλάς, αναρίθμητα στόματα απολογούνται για χάρη σου". Και πάλι: "Λύτρο για την ψυχή σου είναι η ελεημοσύνη" ". Πλήρης αγάπης, ελαίου και καρπών αγαθών, ο πατέρας Γεράσιμος μνημονεύει στις επιστολές του όλους τους ενδεείς και απόρους. Τους Ρουμάνους πατέρες της Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου, τους ασκητές της Βίγλας, των Καυσοκαλυβίων. 

Πολλές φορές υπογράφει με τη χαρακτηριστική υπογραφή " ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΜΟΝΑΧΟΣ". Λεπτή φύσις! Και είχε εκλεπτυνθεί ακόμη περισσότερο με τη σμίλη του πόνου και της ασθενείας. Στη μονή της Μεγίστης Λαύρας ο πατέρας Γεράσιμος άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Ο αείμνηστος ηγούμενος της Λαύρας, αρχιμανδρίτης Αθανάσιος. μας είπε: 

"Ο πατέρας Γεράσιμος ήταν άνθρωπος αυταπαρνήσεως. Τότε η έρημος ήταν σκληρή, όχι όπως είναι σήμερα, που έχει πολλές παρηγορίες. Ήταν χαρακτήρ ανιδιοτελής, ευγενής, ήπιος". Ο πατέρας Φίλιππος Λαυριώτης συμπλήρωσε: "Ερχόταν τακτικά και μας επισκεπτόταν. Ήταν μοναχός με επίγνωση της αποστολής του. Έσωσε τον γέροντά μου, Αμβρόσιο, μεσολαβήσας στους Γερμανούς και λέγοντάς τους: "Τέτοιον άνθρωπο του Θεού κατηγορείτε για σαμποτάζ; Έσωσε κι άλλους δέκα πατέρες για τους οποίους είχαν καταγγελίες οι Γερμανοί". 

Κατά το διάστημα της Κατοχής, κινείται μεταξύ Σκήτης Αγίου Βασιλείου και Λαύρας, λόγω των υπηρεσιών του ως διερμηνέως, έως ότου εγκατασταθεί μετά από λίγα χρόνια στο κελί της σπηλιάς του Αγίου Αθανασίου που του παραχώρησε η μονή Μεγίστης Λαύρας. Εκεί ησύχαζε κάνοντας τον ισόβιο "κανόνα" του: υπομένοντας αγόγγυστα τους πόνους και τις ταλαιπωρίες από τις πολλές του ασθένειες, που συνεχώς επιδεινώνονταν. 

Το σπήλαιο αυτό πήρε το όνομα του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου, γιατί εδώ ερχόταν ο όσιος συχνά να προσεύχεται και να ησυχάζει. Έχει δυο μικρές εκκλησίες κι ένα δωμάτιο. Η νοερά παρουσία του κτήτορος της Μεγίστης Λαύρας, του διδασκάλου και καθηγητού, της δόξης του Άθω, του προστάτου και φιλοστόργου Πατρός όλων των αγιορειτών, ενίσχυε τον νέο οικιστή στους σκληρούς και υπεράνθρωπους αγώνες του. 

Στο σπήλαιο αυτό τον επισκέφθηκε μια ημέρα ο πατέρας Θεόκλητος Διονυσιάτης. Ήταν χειμώνας, αλλά ημέρα ηλιόλουστη. Τον βρήκε έξω να θερμαίνεται. Μεταξύ άλλων, ο πατέρας Γεράσιμος του ανέφερε ένα θαυμαστό γεγονός: "Είχε χιονίσει πολύ, αδελφέ μου και καθόμουν μέσα στο σπήλαιο. Οπότε ακούω ξαφνικά απέξω ένα πουλάκι να τιτιβίζει αδιάκοπα, να φωνάζει με μια παράξενη και ανεξήγητη επιμονή, που με ανάγκασε να εξέλθω."

"Τη στιγμή ακριβώς εκείνη που βγήκα να δω για ποιον λόγο θορυβούσε το πετεινό του ουρανού, έπεσε ένας μεγάλος βράχος, που αποσπάστηκε από την οροφή του σπηλαίου, και που αν βρισκόμουν εκεί, θα με καταπλάκωνε.  Δόξασα τον Θεό και την Παναγία μας για την σκέπη και την προστασία τους."

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Ας είναι δημιουργικός και ευφρόσυνος ο μήνας Ιούνιος!

Το Άγιο Πνεύμα να πλημμυρίζει με φως όλα τα πλάσματα!

Φράσεις για προβληματισμό 126ο μέρος

Κοινωνία δυστυχισμένων ανθρώπων: Ο γονιός μιλάει ταραγμένος. Ο δάσκαλος μιλάει με οκνηρία. Ο καθηγητής μιλάει με αυταρχισμό. Το παιδί μιλάει με θυμό. Ο νέος μιλάει με αγένεια. Ο πλούσιος μιλάει με αδιαφορία. Ο κατηχητής μιλάει με προχειρότητες. Ο χαρούμενος μιλάει με αλαζονεία. Ο άνδρας μιλάει με σκληρότητα. Η γυναίκα μιλάει με ωραιοπάθεια. Ο δημοσιογράφος μιλάει με αναλήθειες. Ο πολιτικός μιλάει με μισαλλοδοξία. Ο επιστήμονας μιλάει με έπαρση (Σπουδαίες σκέψεις). 

Ἀναρχίας δέ μεῖζον οὐκ ἐστι κακόν· αὔτη πόλεις ὄλλυσιν, ἥδ' ἀναστάτους οἴκους τίθησιν, ἤδε συμμάχου δορός τροπάς καταρρήγνυσι· τῶν δέ ὀρθουμένων σώζει τά πολλά σώμαθ' ἡ πειθαρχία: δεν υπάρχει πιο μεγάλο κακό από την αναρχία. Αυτή καταστρέφει πόλεις, αυτή αναστατώνει οικογένειες, αυτή επιπλέον διασκορπίζει στον πόλεμο τις συμμαχικές δυνάμεις και τις τρέπει σε φυγή, τους λαούς όμως ππυ διοικούνται καλά, τους διασώζει η πειθαρχία (Σοφοκλής). 

Σε μια γωνιά περαστική γέρος φτωχός έχει καθίσει. Κόσμος πολύς περνά απ΄εκεί και ίσως θα τον ελεήσει καμιά ψυχή, που έχει μάθει να συμπονεί τα ξένα πάθη. Σε λίγο όλος προσοχή έφερε εκεί τα βήματά του κι΄άλλος φτωχός.-Το δυστυχή! Με όλη τη νεότητά του έχει στο φως του μαύρη σκέπη είναι τυφλός! Τυφλός δεν βλέπει.!! Αχ ! τι ζευγάρι θλιβερό ! τα νιάτα τα δυστυχισμένα κι από τον άγριο τον καιρό τα γηρατειά τα μαραμένα βλέπει εκεί όποιος περνάει να ζητιανεύουν πλάι-πλάι...!!

Όμως κανείς τα χιονοσκέπαστα λυπάται! Στον γέρο ρίχνουν μια ματιά τον ελεούνε οι διαβάτες, μα ούτε ένας τους δεν δίνει και στον τυφλό ελεημοσύνη. Με πονεμένη την καρδιά ανασηκώνεται να πάει.... Αχ! θα περάσει τη βραδιά και σήμερα χωρίς να φάει. Κι αυτό τους άλλους τι τους νοιάζει; Και ο τυφλός αναστενάζει... Μα έξαφνα κάποιος ζητά μες στην παλάμη να του δώσει χρήματα λίγα, μ' αρκετά, ένα ψωμί για να πληρώσει. - Σου εύχετ' η φτωχή καρδιά μου τιμές και δόξες, άρχοντά μου! Είπεν εκείνος, επειδή τυφλός που ήταν, δεν μπορούσε με δάκρυα χαράς να δει πως σπλαχνικά τον ελεούσε ο γέρος, ελεώντας πάλι καθώς τον ελεούσαν άλλοι (Γ. Δροσίνη, Αναγνωστικό Ε Δημοτικού, 1964).

Καί γάρ σιγήσας μέν, οὐδείς μετενόησε. λαλήσαντες δέ παμπληθεῖς, τινές δέ καί ταῖς μεγίσταις περιπεσόντες ἀδοκήτως συμφοραῖς διά τῆς γλώσσης τἠν ἀκρασίαν: κανένας δε μετάνιωσε, επειδή σιώπησε, πάρα πολλοί όμως μετανόησαν επειδή μίλησαν. Μερικοί όμως και στις μεγαλύτερες συμφορές περιέπεσαν χωρίς να το περιμένουν, εξαιτίας της ακράτειας της γλώσσας τους (Πυθαγόρας). 

Σε εποχές όπου η αξία του ανθρωπίνου προσώπου ευτελίζεται ολοένα και περισσότερο - καθώς στο όνομα των πάσης φύσεως δικαιωματισμών των καιρών μας συνθλίβεται και διαλύεται ο άνθρωπος, παραμορφωμένος και χαμένος στους δαιδάλους των ακόρεστων επιθυμιών και εξαρτήσεών του, τις οποίες ανύψωσε σε δικαίωμα-. Αναστηλώνοντας η Εκκλησία του Χριστού τις ιερές εικόνες, καλεί τον άνθρωπο του καιρού μας να ανυψώσει και να αναστηλώσει την εικόνα της ψυχής του, πορευόμενος από το "κατ' εἰκόνα" στο "καθ' ὁμοίωσιν" (Σπουδαία σκέψη). 

Να επαινείς τις άριστες πράξεις, όχι μόνο με λόγια, αλλά και με τις αντίστοιχες πράξεις σου δια των οποίων αποδεικνύεις τους μιμητές έντιμους, προτιμώντας τους από τους άλλους. Ο έπαινος με τα λόγια είναι ιδιότητα των οποιωνδήποτε, με τις πράξεις είναι άξιος να κυβερνούν (Μέγας Φώτιος, Επιστολή προς ηγεμόνα). 

Τοῦτο γάρ πρός τά ἄλλα ζῶα τοῖς ἀνθρώποις ἴδιον, τό μόνον ἀγαθοῦ καί κακοῦ καί δικαίου καί ἀδίκου καί τῶν ἄλλων αἴσθησιν ἔχειν: τούτο πράγματι σε σύγκριση προς τα άλλα ζώα είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανθρώπων, ότι δηλαδή μόνο ο άνθρωπος έχει αίσθηση του αγαθού και του κακού, του δικαίου και του άδικου και των άλλων αξιών ή απαξιών του βίου (Αριστοτέλης). 

Αν κάθε νότα έλεγε "μια νότα μόνη δεν φτιάχνει μουσική", δεν θα υπήρχαν συμφωνίες! Αν κάθε λέξη έλεγε "δεν φτιάχνεται μια σελίδα με μια λέξη", δεν θα υπήρχαν βιβλία! Αν κάθε σταγόνα έλεγε "δεν φτιάχνεται ποτάμι από μια σταγόνα", δεν θα υπήρχαν οι ωκεανοί. Αν κάθε πράξη έλεγε "μια πράξη αγάπης δεν αρκεί για να σωθεί ο κόσμος", κανένα καλό δεν θα υπήρχε στον κόσμο (Περιοδικό Λυδία). 

Ο άνθρωπος με τη δύναμη της θέλησης αλλάζει τον εαυτό του. Με τη δύναμη της αγάπης αλλάζει τους άλλους. με τη δύναμη της προσευχής αλλάζει τον κόσμο (Σπουδαία σκέψη).  

Κύριε, αφού η αδυναμία μου κατέστησε αναγκαίο τον σταυρό μου, αφού Εσύ τον παραχώρησες, που ξέρεις τις αντοχές μου, αφού θα είσαι δίπλα μου ως βοηθός μου, να  είναι ευλογημένο (Σπουδαία σκέψη). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 154ο

Όσοι πατέρες γνώρισαν τον πατέρα Γεράσιμο, έχουν να διηγούνται για την πραότητα, την αμνησικακία, τη χρηστότητα και το ακατάκριτο, που στόλιζαν την προσωπικότητά του. Κανέναν δεν κατέκρινε, αλλά και όσους τον κατηγορούσαν τους αντιμετώπιζε με υπομονή και ταπείνωση. Ο παπα-Βαρθολομαίος συχνά-πυκνά του φώναζε άδικα: "Δαιμόνιον έχεις, Γεράσιμε".

Εκείνος όμως χωρίς να ταράσσεται έσκυβε ταπεινά και του έβαζε μετάνοια. Εξαιτίας της μεγάλης του απλότητος και αθωότητος, δέχθηκε τον Άγγλο κατάσκοπο Μπάλφορ, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής. Έβλεπε τον κατάσκοπο να προσεύχεται, να κάνει μετάνοιες και ήταν ενθουσιασμένος. Είχε ξεγελασθεί να νομίζει πως ήρθε να ζήσει ως ορθόδοξος μοναχός. "Έχει και ιεροσύνη", έλεγε. "Πού την έχει ; Στο κουκούλι;", του έλεγαν οι πατέρες. Ο μπάλφορ ωστόσο έκανε το έργο του....

Πάντοτε φιλάσθενος ο πατέρας Γεράσιμος παρακαλούσε τον Θεό να έρθει κοντά του κάποιο αγαπητό πρόσωπο για παρηγοριά και για συντροφιά. Πράγματι η Παναγία μας "οικονόμησε" και του στέλνει τον παπα-Ανδρέα, μετέπειτα ηγούμενο της Μονής του Αγίου Παύλου. Φύσις ησυχαστική ο πατέρας Ανδρέας ζητούσε κι εκείνος την έρημο. Έρχεται λοιπόν και μένει μαζί του υποτασσόμενος σ' αυτόν για αρκετό διάστημα. 

Παρηγορήθηκε ο πατέρας Γεράσιμος. Δόξασε τον Θεό. "Αδελφός υπό αδελφού βοηθούμενος ως πόλις οχυρά". Έτσι συνέβαινε και με τους δυο αυτούς πατέρες. Ο ένας βοηθούσε τον άλλο. Στα πρακτικά και στα πνευματικά. "Μια ημέρα, μετά την καθημερινή ακολουθία, διηγείται ο πατέρας Ανδρέας, πήγα να κάνω τον κανόνα μου και να ησυχάσω. Ξαφνικά ακούω κτύπους στην πόρτα μου. 

Νόμιζα ότι με φωνάζει ο γέρων Γεράσιμος. Βγαίνω έξω, κοιτάζω τριγύρω, αλλά πουθενά άνθρωπος. Πηγαίνω στο κελί του, τον βλέπω και καθόταν εκεί δα που τον άφησα. - Γέροντα, του είπα δυνατά (ήταν και λίγο βαρήκοος  ο ευλογημένος), τι κτύποι ήταν αυτοί στην πόρτα μου; - Μην ταράζεσαι, μου είπε. Άλλη φορά, όταν σου κτυπούν, μην ανοίγεις. Είναι ο "μάστορας" (ο διάβολος) που κτυπάει. Όταν σου κτυπώ εγώ την πόρτα, θα σου φωνάζω "δι' εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν"... είμαι ο γέροντας, άνοιξε". 

"Κάποια άλλη μέρα με έστειλε ο αείμνηστος στη Λαύρα. Πλησιάζοντας στα Κρύα Νερά είδα τα κάστανα απ' το δάσος στρώμα καταγής. Μου ήρθε ο λογισμός να γεμίσω τον ντορβά μου- είχα ένα ντορβά θηρίο, 50 οκάδες χωρούσε- να τα πάω στο καλύβι μας στον Άγιο Βασίλειο και μετά να φύγω πάλι για τη Λαύρα. Έτσι έκανα. Όταν επέστρεψα από τη Λαύρα και αφού έβρασα τα κάστανα, με φωνάζει ο γέρων Γεράσιμος και μου λέει: - Ωραία κάστανα, παπά μου. Πάρε ένα πιάτο και πήγαινέ το ευλογία στον γείτονα.... άλλο ένα στον άλλον... στον άλλον... σ' όλους τους πατέρες....". 

"Και κρατήσαμε κι εμείς λίγα κάστανα. Είχε ελεήμονα καρδιά ο μακαριστός. Αγαπούσε τα γεροντάκια, τους ασκητές με πηγαία αγάπη. Το ίδιο έκανε όταν είχαμε πάρει δυο τσουβάλια αλεύρι κι εζύμωσα ωραίο ψωμί στο φουρνάκι μας. Μ' έστειλε να δώσω από ένα ζεστό καρβέλι στο κάθε καλυβάκι της Σκήτης". "Ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν" ο ευλογημένος, ενώ ο ίδιος ζούσε σε μεγάλη θεληματική πτωχεία και στέρηση, ώστε συχνά στις επιστολές του προς τον αγιοπαυλίτη γέροντα Θεοδόσιο να ζητά ελεημοσύνη, ρούχα ή υποδήματα. 

Η τελεία ακτημοσύνη ελευθερώνει τον μοναχό από την ύλη και τη μέριμνά της και τον κάνει "φοίνικα ὑψηλόν καί καρποφόρον". Με την κήρυξη του πολέμου του 1940 και την είσοδο των Γερμανών στην πατρίδα μας, ο πατέρας Γεράσιμος βρίσκεται διερμηνέας στις Καρυές και στο Φυλάκιο που είχαν στήσει οι κατακτητές στην άκρη της αθωνικής χερσονήσου, πλησίον της Ρουμανικής Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου. Η άπταιστος γνώση της γερμανικής γλώσσης και η ταλαντούχος, ενάρετος προσωπικότητά του προσέφεραν μεγάλες υπηρεσίες στο Άγιον Όρος τις κρίσιμες εκείνες ώρες και καθ' όλο το διάστημα της γερμανικής Κατοχής. 

Μάλιστα, με την ευλογία της Ιερής Κοινότητας, μεταφράζει επιστολή προς τον ίδιο τον Χίτλερ, στην οποία οι πατέρες παρακαλούν να θέσει σε θέσει το Άγιον Όρος υπό την προστασία του, αφού πρώτα υπογραμμίζουν τη μοναδικότητα της αιωνόβιας μοναστικής πολιτείας του Άθω και το "φιλήσυχον ἐν προσευχαῖς καί νηστείαις" των ασκουμένων. Ήταν ίσως η μόνη περίπτωση που ο σκληρός κι απάνθρωπος Χίτλερ ημέρεψε. 

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 153ο

 

Πολλές χειμωνιάτικες νύχτες, όταν μέσα στο κελί του αγρυπνούσε με το κομποσκοίνι, ο γείτονάς του άκουγε μέχρι έξω τους γοερούς του αναστεναγμούς. Τις καλοκαιριάτικες νύχτες προσευχόταν πάνω σ' έναν βράχο από τους πολλούς που διαθέτει  η έρημος, κάτω από την αστροφεγγιά του ουρανού ή  μέσα στο σεληνόφως. 

Όλος όμως ο θείος έρως του πατρός  Γερασίμου προς το κοσμοπόθητο και πάνσεπτο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού εύρισκε την κορύφωσή του από το μυστήριο της αδιάλειπτης προσευχής στο μέγα μυστήριο, με το οποίο γινόμαστε "θείας κοινωνοί φύσεως". Σ' έναν λόγο του που έγραψε περί της Θείας Ευχαριστίας, ονομάζει το μυστήριο "μυστήριο της αγάπης του Χριστού και ταμείο όλων των θείων θησαυρών". 

Όσο εν τω μεταξύ ο αγωνιστής ερημίτης αγωνιζόταν κατά των "αντικειμένων παρατάξεων" του διαβόλου με την προσευχή, τη θεία Μετάληψη, τη μελέτη, τόσο ο σατανάς λυσσούσε εναντίον του. προσπαθούσε λοιπόν να τηρεί το "όμμα της καρδίας του" άγρυπνο. Επιστρέφοντας κάποτε από την Αθήνα στο Άγιον Όρος έλεγε: "Πηγαίνω για να υποτάξω τον αντάρτη νου". 

Και μέσα σ' αυτά τα λίγα αποφθεγματικά λόγια εννοούσε όλο τον ευγενικό αγώνα της τελειότητος, τον πόλεμο κατά των παθών και των δαιμόνων, την αγία ζωή των μοναχών. Να υποταχθεί ο νους, να γίνει "νους Χριστού", να φθάσει στην κάθαρση, στον φωτισμό, τη θέωση. Διηγούνταν συχνά στον αγιοπαυλίτη γέροντα Θεοδόσιο τις πολυποίκιλες ενοχλήσεις των πονηρών πνευμάτων, που δεν ησύχαζαν ημέρα και νύχτα να τον ταράζουν. Τέχνασμα ακόμα δικό τους ήταν να τον κάνουν να μελετήσει τα συγγράμματα του Ωριγένους, τα οποία, ως γνωστόν, περιέχουν αιρετικές δοξασίες και παρ' ολίγον να τον ρίξουν στην πλάνη. 

- Χάνομαι, πατέρα Δαμασκηνέ, χάνομαι, εκμυστηρεύθηκε κάποια ημέρα στον αγαπητό συνασκητή του. Ο Ωριγένης λέει ότι η Κόλαση θα έχει τέλος, δεν θα είναι αιώνια! - Μα δεν σου έλεγα να μην τον διαβάσεις καθόλου, τον μάλωνε τότε με τη σειρά του εκείνος. "Είχε διηνεκή αγωνία - μας διηγείται ο ίδιος ο πατέρας Δαμασκηνός-  διότι δεν μπορούσε να αφήσει τον βραχνά της γνώσεως και της κενοδοξίας που φέρνει η γνώση, ν' αρνηθεί τον εαυτό του. 

Έβρισκε απλούς, αγράμματους ασκητάς και τους εθαύμαζε, πώς μιλούσαν για σοφία και απλότητα για πράγματα που εκείνος δεν μπορούσε να τα καταλάβει με την επιστήμη". Κάποτε συζητούσαν μερικοί πατέρες αν υπάρχει ζωή και σε άλλα αστέρια. Ήταν παρών και ο πατέρας Γεράσιμος. Ένας αγράμματος ασκητής παίρνει τότε τον λόγο και λέει: 

- Ξέρετε, πατέρες, εμείς οι άνθρωποι τι πάθαμε; Ένα αφεντικό έστειλε τους εργάτες του να σκάψουν το αμπέλι του. Κι αυτοί, όταν άρχισαν τη δουλειά, άρχισαν να συζητούν αν έχει άλλα αμπέλια το αφεντικό τους, πού και πόσα. Και πέρασε η ημέρα χωρίς να σκάψουν το αμπέλι. Έτσι κι εμείς. Τι μας νοιάζει εμάς αν το Αφεντικό έχει κι άλλους κόσμους σε άλλα αστέρια; Εμείς το αμπέλι μας να τηράξουμε εδώ στη γη....

Πόσο εντύπωση είχε κάνει στον πατέρα Γεράσιμο αυτή η απλότης των ασκητών! Ωστόσο εκείνος θεωρούσε τα μεγαλεία του Θεού από κάποια άλλη οπτική γωνία. Συχνά μου έλεγε: - Αδερφέ μου, αυτοί οι αστρονόμοι και οι μεγάλοι φυσικοί που παρακολουθούν τη σοφία του Θεού μέσα στη Φύση δοξάζουν τον Κύριο για τα μεγαλεία Του και πιο πολύ Τον πιστεύουν. Υπάρχει όμως θεϊκή σοφία όχι μόνο στο απέραντο Σύμπαν, στον μακρόκοσμο, αλλά και  μέσα στον αόρατο μικρόκοσμο, με την αέναη κίνηση μικροβίων και ζωντανών οργανισμών, που μόνο το μικροσκόπιο συλλαμβάνει. " Ὡς ἐμεγαλύνθη τά έργα σου, Κύριε...."

Όταν έπεφτε κανένα αστροπελέκι σε βροχερό καιρό, μου έλεγε: - Να' ξερες αυτή η τεθλασμένη γραμμή στον ουρανό, αδερφέ μου, τι μαθηματικά κρύβει. "Οἱ οὐρανοί διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δέ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει  τό στερέωμα". Τις δυσκολίες και τα προβλήματα της καθημερινής ζωής τα αντιμετώπιζε με πολλή απλότητα και βαθιά πίστη. Μια φορά δεν είχαν προζύμι, για να ζυμώσουν ψωμί. Τότε ο πατέρας Γεράσιμος πήρε το κομποσκοίνι του Αγίου Νεκταρίου, που το κρατούσε σαν πολύτιμο κειμήλιο, σταύρωσε με τον παπα-Βαρθολομαίο το ζυμάρι κι έφτιαξαν πρόσφορα για τη θεία Λειτουργία. 

Η ευλάβειά του προς τον άγιο Νεκτάριο, τον νεοφανή άγιό μας, ήταν χαρακτηριστική. Σε επιστολή του προς τον φίλο και πνευματικό του αδελφό Φ. Σ. έγραφε: " ἔλαβον καί τό δέμα μετά τοῦ ἁγίου ἐλαίου καί μερικά τεμάχια ἐκ τοῦ ένδύματος (ἀρχιερατικοῦ Σάκκου) του ἁγίου Νεκταρίου, τά ὁποῖα ἐνεχείρισα, ἀφ' οὗ ἐκράτησα καί διά τόν ἐαυτόν μου, εἰς τούς πάσχοντας ἀδελφούς, διά τά ὀποῖα ἀπείρως σέ εὐχαριστῶ. Ἐπειδή δ' ἀνέμενον νά λάβω καί τήν φωτογραφίαν πού μοῦ ἔγραφες, διά τοῦτο ἀνέβαλλον ἀπό ἡμέρας εἰς ἡμέραν νά σοῦ γράψω... Πολύ δέ ἐπεθύμουν νά γνωρίζω πότε ἔχει ἀποφασισθῆ  νά γίνει ἡ ἀνακομιδή τοῦ ἁγίου λειψάνου του, ὥστε παρακαλῶ θερμῶς νἀ τό ἔχῃς ὑπ' ὄψιν καί ἐγκαίρως νά μέ είδοποιήσῃς...."

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Φράσεις για προβληματισμό 125ο μέρος

Λέγεται ότι ο Διογένης όταν ρωτήθηκε πώς μπορούμε να εκδικηθούμε τους εχθρούς μας, απάντησε: Αν εμείς γίνουμε σ' αυτούς καλοί και αγαθοί με τις ευεργεσίες μας (Αρχαία Ελλάδα). 

Ο Απόστολος Πέτρος (Α Πετρ. γ,9) έλεγε να μην ανταποδίδουμε το κακό με το κακό, αλλά να σκορπίζουμε ευλογίες σε εκείνους που μας αδικούν (Σπουδαία σκέψη). 

Μη νομίζεις ότι μάρτυρες είναι μόνο εκείνοι που τους έκοψαν το κεφάλι μια φορά, επειδή δεν αρνήθηκαν τον Χριστό. Είναι και άλλοι πολλοί που δεν αρνούνται την αρετή, την υπομονή. Οι πρώτοι μάρτυρες μαρτύρησαν μια φορά, ενώ οι δεύτεροι μαρτυρούν κάθε λίγο, μια ζωή (Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης). 

Οὐδείς ἐφ' ἑαυτοῦ τά κακά συνορᾷ σαφῶς ἑτέρου ἀσχημονοῦντος ὄψεται: κανείς δεν αντιλαμβάνεται σαφώς τα ελαττώματά του. Όταν όμως ένας άλλος ενεργεί κατά τρόπο αισχρό, θα το δει και θα το προσέξει (Μένανδρος). 

Αν έχεις θάρρος, θα λες την αλήθεια, θα διατηρείς τις αρχές και τις αξίες σου. Κι ακόμα, θα νικάς τα πάθη σου και θα ομολογείς την πίστη σου (Σπουδαία σκέψη). 

Αν πηγαίνεις στην εργασία από φόβο ή αν κάνεις υπομονή από ντροπή ή αν σιωπάς από θυμό και υπερηφάνεια ή αν πηγαίνεις στην υπηρεσία με γογγυσμό και όχι με ευχαρίστηση ή αν πηγαίνεις στην ακολουθία με αμέλεια και ανορεξία, αυτές τις αρετές που γίνονται χωρίς ευχαρίστηση και καλή διάθεση τις πετάς μέσα σ' ένα παλιοκάλαθο (Όσιος ο Άνθιμος ο εν Χίω). 

Τρεῖς εἰσίν ἀρετάς τάς χρεών σ' ἀσκεῖν, τέκνον῾ θεούς τιμᾶν, τούς τε θρέψαντας γονεῖς, νόμους τε κοινούς Ἑλλάδος῾ καί ταῦτα δρῶν, κάλλιστον ἕξεις στέφανον εὐκλείας ἀεί: τρεις είναι οι αρετές τις οποίες έχεις χρέος να ασκείς, παιδί μου: να τιμάς τους θεούς και τους γονείς που σε ανέθρεψαν, αλλά και τους κοινούς νόμους της Ελλάδας. Κι αυτά αν πράξεις, θα αποκτήσεις στέφανο μακροχρόνιας φήμης (Ευριπίδης). 

Βίαιον μέν μάθημα οὐ πέφυκε παραμένειν, τό δέ μετά τέρψεως καί χάριτος εἰσδυόμενον μονιμώτερον πως ταῖς ψυχαῖς ἐνιζάνει: το μάθημα που επιβάλλεται με τη βία από τη φύση του δεν παραμένει και δεν διαρκεί, ενώ αυτό που γίνεται με ευχάριστο και χαριτωμένο τρόπο γίνεται μονιμότερο και παραμένει στις ψυχές (Μέγας Βασίλειος). 

Καλή δύναμη, μανούλες στον αγώνα που κριθήκατε άξιες να αναλάβετε και μην αποκάμετε. Τα δάκρυα της αγίας Μόνικας (4 Μαΐου) έσωσαν και ανέδειξαν άγιο τον υιό της Αυγουστίνο (15 Ιουνίου). Οι προσευχές της άνοιξαν τη θύρα του θείου ελέους, για να εισέλθει στη χαρά του Κυρίου ο καταπικραμένος από τις χαρές του κόσμου υιός της (Σπουδαία ευχή). 

Μια μάνα που' χε οκτώ παιδιά ερώτησε ο χάρος: να πάρω ένα σου παιδί ή να σε πάρω εσένα; - Άμε να βρεις τον κύρη τους κι ό, τι σου πει να κάνεις, αφού είν' αφέντης του σπιτιού κι έχει τον πρώτο λόγο. Τρέχει ο χάρος στα βουνά να πάει να βρει τον κύρη να πάρει την απάντηση απ' τα δικά του χείλη. - Άστα, να μεγαλώσουνε πέντε έξι χρόνια ακόμα, να γίνει ο πρώτος είκοσι και ο τελευταίος δέκα κι ύστερα πάρε μας μαζί εμένα και τη μάνα, να μην τα λένε ορφανά, που' ναι κακή η ορφάνια (Κρητικό τραγούδι). 

Τα νέφη αστράφτουν στα βουνά, βροντούν και μπουμπουνίζουν, εσκέπασαν τον ουρανό, το κύμα φοβερίζουν. Ο νέος ναύτης τραγουδεί και το πανί του σιάζει. - Εγώ είμαι ελληνικό παιδί, το νέφος δεν με σκιάζει. Αγέρας πέφτει στα πανιά, τα σχίζει και τ' αρπάζει και συνταράζει τα σχοινιά και το κατάρτι σπάζει. Ο νέος ναύτης τραγουδεί, παρών όπου προστάζουν. - Εγώ είμαι ελληνικό παιδί, άνεμοι δεν με σκιάζουν. 

Η θάλασσα λυσσομανά και κυματεί κι αφρίζει, το πλοίο του καταπονά, το σπα και το σκορπίζει. Ο νέος ναύτης τραγουδεί και μια σανίδα αρπάζει. - Εγώ είμαι ελληνικό παιδί, φουρτούνα δεν με σκιάζει. Το ένα κύμα τον πετά και το άλλο τόνε χάφτει κι η μαύρη θάλασσα ζητά να καταπιεί τον ναύτη. Μ' αυτός ακόμα τραγουδεί και κολυμπά και πάει. - Εγώ είμαι ελληνικό παιδί κι ο Πλάστης με φυλάει (Γ. Βιζυηνού, Αναγνωστικό Δ Δημοτικού 1963). 

Του καλού του οικονόμου κι απ' τα λίγα περισσεύουν. Μάζευε όταν μπορείς, για να έχεις όταν πρέπει. Πολλά "λίγα" κάνουν ένα "πολύ". Όσο είναι το πάπλωμα να είναι και το άπλωμα, δηλαδή να μην ξεπερνάς τις οικονομικές σου δυνατότητες (Σπουδαίες σκέψεις). 

Χριστός Ανέστη! Ανοίγουν και υμνολογούν τα χείλη, εχθροί και φίλοι σμίγουν και γίνοντ' όλοι φίλοι, Χριστός στο θρόνο ανέβη και αγάπη βασιλεύει! Ο θάνατος εχάθη, ο Άδης ενικήθη, αφάνισε τα πάθη κι ενδόξως ανεστήθη ο Λυτρωτής του κόσμου, ο Πλάστης και Θεός μου. Ημέρα δοξασμένη,χαρμόσυνη, μεγάλη! Η φύσις ανθισμένη "Χριστός Ανέστη!" ψάλλει. Κώδων χαράς σημαίνει. Χαρείτε, λυπημένοι! Το μέγα Πάσχα σπέρνει παντού χαρές και ελπίδες, κόκκιν' αυγά μας φέρνει κι ολόχρυσες λαμπάδες και ύμνους και τραγούδια(Αριστομένης Προβελέγγιος, Αναγνωστικό Ε Δημοτικού, 1964). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Μάϊος!