Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 149ο

Προσκύνησε το ιερό σπήλαιο της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, που μαρτυρεί την άπειρη πτωχεία του "πλουσίου ἐν ἐλέει" προαιωνίου Θεού, ψάλλοντας συγκλονισμένος από κατάνυξη το απολυτίκιο της Γεννήσεως: "Ἡ γέννησίς σου, Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ἀνέτειλε τῶ κόσμῳ (καί ἐμοί τῷ ἐσκοτισμένῳ) τό φῶς τό τῆς γνώσεως....". Πέρασε από τη Ναζαρέτ, το χωριό της σιωπής του Θεανθρώπου Κυρίου μας. Πήρε το ιορδάνειο λουτρό στα νερά του αγιασμένου ποταμού, όπου "ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις". Η ψυχή του σαν δεύτερη Σαμαρείτις στο ζωοποιό φρέαρ του ιερού Ευαγγελίου προσκύνησε τον ιερό τόπο του ιστορικού ευαγγελικού διαλόγου. 

Είδε την Τιβεριάδα, την Κανά, την Καπερναούμ, τον λοφίσκο των Μακαρισμών, τη Νεκρά Θάλασσα. Πήγε στη Βηθανία, τη Γεθσημανή. το γήινο πλαίσιο της θεανθρώπινης αγωνίας, στον ιερότατο τάφο της Παναγίας μας. Επισκέφθηκε το Υπερώον, όπου έγινε ο ιερός Νιπτήρ, ο Μυστικός Δείπνος και δόθηκε η δεσποτική Διαθήκη  στους μαθητές. Στο παρεκκλήσιο της Σταυρώσεως ο Σπυρίδων ένιωσε όλο το μεγαλείο της θείας ταπεινώσεως και της θείας αγάπης: "Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὤστε τόν Υἰόν αὐτοῦ τόν Μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλά ἕχῃ ζωήν αἰώνιον". 

"Θεέ μου, ἁμαρτίας νεότητός μου καί ἀγνοίας μου μή μνησθῆς. Μόνο μνήσθητί μου ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ Σου", θα σιγοψιθύρισε γονατιστός, έχοντας την αίσθηση του ληστού, του τελώνου, του απωλολότος προβάτου. Και δάκρυα καυτερά, γλυκύτατα, εξιλαστήρια δάκρυα έβρεξαν τον ιερό τόπο.... Ιδιαίτερη εντύπωση του προκάλεσαν τα προπύργια της Ορθοδοξίας, τα μοναστήρια των Αγίων Τόπων: Μονή Αγίου Σἀββα, Μονή Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου, Μονή Αγἰου Γεωργίου του Χοζεβά, με τις αναρίθμητες ασκητικές σπηλιές και τα ιερά ησυχαστήρια, Σαραντάρειον όρος. 

Εκείνο το όρος, εκείνη η έρημος θεμελίωσαν μέσα του χριστολογικά τη μέλλουσα μοναχική του ζωή με την άσκηση, τον αγώνα της νηστείας και της αγρυπνίας του Θεανθρώπου, του πρώτου ερημίτου... Μετά το προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, φούντωσε πιο πολύ μέσα του η επιθυμία να "ακολουθήσει" τον Ιησού, να γίνει μέτοχος και κοινωνός του πάθους και της αναστάσεώς Του. Μια ακαταμάχητη δύναμις οδηγεί τώρα τα βήματά του στον άλλο αγιασμένο τόπο, το Άγιον Όρος, 

Ερχόμενος για δεύτερη φορά στο Άγιον Όρος κατέφυγε, συστημένος από τον γέροντα Αβιμέλεχ, στον νηπτικό ησυχαστή των Κατουνακίων γέροντα Καλλίνικο, τον υψιπέτη αετό της νοεράς προσευχής και θεωρίας. Ο γέρων Καλλίνικος δέχθηκε μετά χαράς τον Σπυρίδωνα, που ήταν τότε στην ηλικία των 39 ετών. Η καλύβη του ερημίτου βρίσκεται στο κέντρο περίπου των άλλων ερημιτικών καλυβών, ανάμεσα σε άλλες βραχώδεις πλαγιές που σχηματίζουν τη χαράδρα των Κατουνακίων. Καλύβη φτωχική, χαμηλή, αφιερωμένο στον Άγιο Γεράσιμο Κεφαλληνίας. 

Η κατάνυξις του Σπυρίδωνος καθώς προσευχόταν στο ταπεινό εκκλησάκι του αγίου της Κεφαλληνίας, του φοβερού διώκτου των δαιμόνων, ημέρα με την ημέρα μεγάλωνε. Κορυφώθηκε δε όταν κατά την ευλογημένη μέρα της κουράς του, ο γέρων Καλλίνικος του έδωσε και το όνομα του αγίου Γερασίμου. 

Την παραμονή της κουράς τα πονηρά πνεύματα έκαναν γενικό συναγερμό. Τον κτύπησαν τόσο, καθώς διηγήθηκε αργότερα στον αγιοπαυλίτη γέροντα Θεοδόσιο, που τον άφησαν αναίσθητο.  Η απελευθέρωσή του από τον πνευματισμό και η απόφασή του να γίνει μοναχός είχαν αυξήσει υπερβολικά τον φθόνο του Σατανά. . Έκτοτε, σε όλη του τη ζωή, δεν έπαυσαν οι ενοχλήσεις από τις σκοτεινές δυνάμεις. 

Έκανε όμως πολλή υπομονή. Ανέφερε τους πειρασμούς του στον πνευματικό του οδηγό κι εκείνος άλλοτε μεν ως σοφός ιατρός έδινε τα κατάλληλα φάρμακα, άλλοτε δε ως έμπειρος πολεμιστής του μάθαινε την τέχνη του πολέμου. Έτσι ξεγλιστρούσε απ' όλες τις παγίδες του εχθρού. Η υπακοή, λένε στο Άγιον Όρος, κάνει θαύματα. Κι έχουν πολλά να διηγούνται τα τέκνα της υπακοής του Άθω για τη θαυματουργική ενέργειά της. Ο πατέρας Γεράσιμος από νωρίς είχε εισδύσει στα μυστικά της μεγάλης αυτής αρετής, όπως μας φανερώνει το ακόλουθο περιστατικό, που συνέβη στα πρώτα χρόνια της μοναστικής του ζωής, κάτω από την πνευματική καθοδήγηση του γέροντος Καλλίνικου. 

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι δημιουργικός και ευφρόσυνος ο μήνας Απρίλιος!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 148ο

 

Τον βρίσκει σε ένα υπόγειο, όπου τον είχε προσωρινώς κρυμμένο ο Έλληνας πρόξενος Κοντογούρης. Μετά την ευτυχή έκβαση του Μακεδονικού αγώνος επανέρχεται στη Ζυρίχη και τελειώνει αριστούχος το Πανεπιστήμιο. Παίρνει λοιπόν το πτυχίο του χημικού και μετά από λίγα χρόνια κατεβαίνει στην Αίγυπτο, όπου διορίζεται επί του ελέγχου των υδάτων. Λίγο αργότερα παραιτείται από τη θέση αυτή και ερχόμενος στην Αθήνα διορίζεται στο Υπουργείο Επισιτισμού. 

Ζει μαζί με τα μέλη της οικογένειάς του στην οδό Σταδίου και ασχολείται εντατικώς με τις επιστημονικές του έρευνες και μελέτες. Βρισκόμαστε στην πολεμική περίοδο του 1917. Ο αποκλεισμός είχε ως επακόλουθο την έλλειψη της βενζίνης. Η οξύνοια και η επιστημονική κατάρτιση του Μενάγια τον οδηγούν μετά από πολλές έρευνες στην εφεύρεση του συνθετικού πετρελαίου από άλλες ουσίες, αλλά επειδή το κόστος ήταν μεγάλο, δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί. Σε ένα από τα πειράματά του προκλήθηκε ανάφλεξη και ο ίδιος υπέστη εγκαύματα τέτοια, που χρειάσθηκε η νοσηλεία του σε νοσοκομείο. 

Το 1919 εντυπωσιάζεται βαθιά από το σαγηνευτικό κήρυγμα του πατρός Διονυσίου Φαραζουλή στην Αθήνα. Ελκύεται περισσότερο προς την Εκκλησία. Αλλά η ψυχή του, η ορεσίβιος εκείνη έλαφος, διψά για πλουσιότερες πηγές και δεν αργεί να ανακαλύψει το κεφαλόβρυσο της Ορθοδοξίας, το Άγιον Όρος. Κατά το έτος 1920 επισκέπτεται μ' ένα πρώτο ταξίδι το Περιβόλι της Παναγίας μας. Δυστυχώς, την εποχή εκείνη πολλά μοναστήρια ήταν ιδιόρρυθμα. Ας έχει δόξα ο πανάγαθος Θεός που τα τελευταία χρόνια έγιναν κοινόβια και βασίλευσε η μακαρία υπακοή και απλώθηκε η υψιπέτις ακτημοσύνη και στρώνεται κοινή τράπεζα και χάθηκε το "εμόν" και το "σόν". 

Ο Μενάγιας, αφού επισκέφθηκε αρκετά μοναστήρια, παίρνει τον δρόμο της επιστροφής λίγο απογοητευμένος και με όχι καλές εντυπώσεις από το Άγιον όρος. Στο λιμανάκι όμως της Δάφνης συναντά τον εκλεκτό του Θεού, το διαμάντι της ερήμου, τον γέροντα Αβιμέλεχ, τον ερημίτη της μικράς Αγίας Άννης. Του είχαν μιλήσει για τον άνθρωπο αυτόν, αλλά δεν τον είχε γνωρίσει μέχρι τη στιγμή εκείνη. Και να, ο Θεός προνόησε να ανταμώσουν στη Δάφνη. 

Ο γέρων Αβιμέλεχ ήταν ένα αξέχαστο γεροντάκι, "κάτω νεύων τήν κεφαλήν", πάντοτε προσευχόμενος. Άκουσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αγάπη τον νεαρό προσκυνητή και μετά από αρκετή πνευματική συζήτηση τον συμβούλευσε: - Παιδί μου, πρέπει να πας εις την έρημον. Εκεί ζουν οι αφανείς ερημίται και ησυχασταί, δοσμένοι ολοκληρωτικώς εις την προσευχήν και εις την ησυχίαν. Εκεί θα αισθανθείς την αρετήν.....

Εκείνη η συνάντηση με τον σεβαστό Αβιμέλεχ, εκείνος ο διάλογος έγινε η αιτία η οριστική απόφαση του Μενάγια: θα πήγαινε στην έρημο και μάλιστα στον μεγάλο νηπτικό των Κατουνακίων, στον ησυχαστή Καλλίνικο. 

Υπάρχουν εξάλλου δυο τοποθεσίες στη γη που δικαίως φέρουν την προσωνυμία της αγιότητας. Η Χάρις της Τρισηλίου Θεότητος, η οποία αγιάζει ολόκληρη την έμψυχη και άψυχη κτίση, αγίασε και τα δυο σημεία αυτά του πλανήτη μας, τους Αγίους τόπους και το Άγιον Όρος. Τους μεν Αγίους Τόπους με την επίγεια παρουσία του Υιού και Λόγου του Θεού, το δε Άγιον Όρος για τη ζωντανή "επίσκεψη" και προστασία της Παναχράντου, Πανυπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και των πολυπληθών "ἐν ἀσκήσει καί ὁσιότητι λαμψάντων ἁγιορειτῶν πατέρων". 

Πριν λοιπόν ο Σπυρίδων Μενάγιας καταταγεί στο ισάγγελο σύνταγμα των αγιορειτών μοναχών προγραμματίζει και πραγματοποιεί το άγιο και ιερό όνειρό του: να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους, "ἐν οἷς ἔστησαν οἱ ἄχραντοι πόδες του Κυρίου ", όπου "ἐτελεσιουργήθη τό μέγα τῆς ἐνανθρωπήσεως καί εύσεβείας μυστήριον", όπου "Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη έν Πνεύματι, ὤφθη ἀγγέλοις..... ἀνελήφθη έν δόξῃ". 

Η εμπειρία του προσκυνήματος στους Αγίους Τόπους είναι μια εμπειρία στερεοτέρας πίστεως και αγάπης. Ένας φωτοβόλος αναβαπτισμός μέσα στην κολυμβήθρα των ευαγγελικών γεγονότων και της θείας διδασκαλίας του Λυτρωτού μας. Ο νεαρός Σπυρίδων, μετά την ψυχοσωτήρια έρευνα των Αγίων Γραφών, λαχτάρησε να δει και με τα ίδια του τα μάτια τα ιερά προσκυνήματα. 

Να προσεγγίσει και με τις σωματικές του αισθήσεις το ασύλληπτο μυστήριο της επί γης φανερώσεως του Κυρίου. Να αποκτήσει αυτή την αγιαστική "όραση" των Αγίων Τόπων. Μια όραση που δεν παραμένει μόνο στους εξωτερικούς οφθαλμούς, αλλά μετουσιώνεται σε μια εσωτερική νοερή όραση και θεωρία....

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 147ο

Από το χάος της αθεΐας ο νεαρός φοιτητής Μενάγιας, φύσις ζωηρή και ανήσυχη, μπλέχθηκε στα δίχτυα του πνευματισμού. Από τη μια πτώση στην άλλη. Από τον υλισμό στον πνευματισμό. Ο πνευματισμός είναι μια δαιμονική επιχείρησις καλά καμουφλαρισμένη. Παρουσιάζεται σαν μια επικοινωνία με τα πνεύματα των νεκρών, που στην πραγματικότητα είναι δαίμονες, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να μεταμορφώνονται και να μετασχηματίζονται. 

Πνευματισμός ίσον δαιμονισμός. Στην εποχή μας είναι χιλιάδες τα θύματα της δαιμονικής αυτής "ηθοποιίας". Παίζουν τα πονηρά πνεύματα, υποδυόμενα διάφορους ρόλους ανθρώπων και συγχρόνως κάνουν παιχνίδια τους όσους ασχολούνται με τα έργα τους. Ο Μενάγιας, ο μέλλων π. Γεράσιμος, δεν ήταν δαιμονισμένος, αλλά είχε μπλέξει με τον πνευματισμό, όπως και πολλοί άλλοι, μεταξύ των οποίων και ο σεβαστός γέρων Θεοδόσιος αγιοπαυλίτης, όταν ζούσε στον κόσμο, καθώς ο ίδιος ομολογεί. 

Επειδή υπάρχει φοβερή άγνοια και συμβαίνουν πολλές παραπλανήσεις γύρω από την υπόθεση του πνευματισμού και της συγγενικής του μαγείας, συνιστούμε στους αναγνώστες μας να διαβάσουν ό, τι γράφει σχετικώς ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης και αναφέρουμε μια από τις παλαιές ιστορίες, για να δειχθεί πιο καθαρά η δαιμονική απάτη:

"Στην Κωνσταντινούπολη ζούσε κάποιος ευλαβής νέος, που ήταν γραμματεύς ενός μεγάλου μάγου. Ο νέος δεν γνώριζε ότι ο αφέντης του ήταν μάγος. Μια μέρα μετά τη δύση του ήλιου ο μάγος, αφού καβαλίκευσε το άλογό του, πρόσταξε τον νέο να τον ακολουθήσει. Βγήκαν έξω από τα τείχη της Πόλεως και περπατούσαν συνεχώς, ώσπου έφθασαν σε έναν κάμπο, ενώ είχε πια σκοτεινιάσει.

 

Εκεί βλέπουν ένα μεγάλο παλάτι. Ο μάγος κατέβηκε αμέσως από το άλογο κι αμέσως ήλθαν μερικοί από το παλάτι εκείνο, κράτησαν το άλογο κι εκείνος εισήλθε μέσα. Ο νέος τον ακολουθούσε από πίσω. Προχώρησαν στην αίθουσα υποδοχής. Εκεί βλέπει έναν μεγάλο άρχοντα να κάθεται σε θρόνο μεγαλοπρεπή, με πολλούς διαφόρους υπηρέτες. 

Ο άρχοντας πρόσταξε κι έφεραν άλλο θρόνο, για να καθίσει πάνω σε αυτόν ο μάγος. Ο νέος στεκόταν πίσω από τον θρόνο του αφεντικού του. Τότε άρχισε εκείνος που φαινόταν σαν άρχοντας να ερωτά τον μάγο πώς τα περνάει. Ο μάγος του αποκρίθηκε ότι τον ευχαριστεί πολύ για τις ευεργεσίες που του χαρίζει και τον δοξάζει. Ο νέος, ακούγοντας αυτά, τότε μόλις κατάλαβε ότι ο άρχοντας εκείνος ήταν ο Σατανάς με τους υπηρέτες του δαίμονες κι ότι ο αφέντης του ήταν μάγος. Μετά τη συνομιλία ρώτησε ο Σατανάς: - Αυτός ο νέος που στέκεται πίσω σου ποιος είναι; 

- Κι αυτός δούλος σου είναι, αποκρίθηκε ο μάγος. Τότε ερωτά τον ίδιο τον νέο και του λέει: - Είσαι δούλος μου νεανία; Κι ο ευλογημένος εκείνος νέος, κάνοντας το σημείο του Τιμίου Σταυρού, απάντησε με γενναιότητα και τόλμη: - Είμαι δούλος Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος. Και μαζί με τον λόγο άφαντα έγιναν αμέσως και παλάτια και θρόνοι κι ο Σατανάς κι οι υπηρέτες του κι αυτός ο ίδιος ο αφέντης του, γιατί τον άρπαξαν οι φίλοι του οι δαίμονες σύσσωμο και τον κατέβασαν τον άθλιο στο πυρ της κολάσεως. Και βρέθηκε στην πεδιάδα εκείνη ο νέος μόνος..... "

Η ανάμειξη του Μενάγια στην εμπειρία του πνευματισμού ήταν οικονομία Θεού, γιατί, καθώς διηγήθηκε αργότερα ο ίδιος, τον έπεισε ότι υπάρχει ο κόσμος των πνευμάτων, ότι υπάρχει διάβολος. Το γεγονός αυτό τον συνετάραξε. Έγινε η αφορμή για την επιστροφή. Έτσι, λίγο μετά την προσχώρησή του στον πνευματισμό, αγόρασε την πρώτη του Αγία Γραφή. Μέσα στο βάθος της καρδιάς του, κάτω από τη στάχτη της αρνήσεως, είδε τη σπίθα της πίστεως να κρυφοκαίει. Αλλά χρειάζονταν χρόνια ακόμη, για να φουντώσει η φλόγα. 

Ας έχει δόξα ο πανοικτίρμων Κύριος, που λυπήθηκε την ανήσυχη και "πεφορτισμένη" αυτή ψυχή και τη λύτρωσε από τους βρόχους του υλισμού και του πνευματισμού, τα δυο κατασκευάσματα των μισανθρώπων δαιμόνων. Φύσις με δυνατό πατριωτισμό ο Σπυρίδων, δεν μπορούσε να ησυχάσει όταν έμαθα τα γεγονότα του Μακεδονικού αγώνος και τον ανταρτοπόλεμο του ηρωικού Παύλου Μελά. Εγκατέλειψε το έτος 1905 τη Ζυρίχη και χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς έρχεται στη Θεσσαλονίκη, για να καταταγεί αντάρτης στο σώμα του Παύλου Μελά, στρατιώτης εθελοντής για την πολύπαθη Μακεδονία μας. Η φυγή του από τη Ζυρίχη βέβαια και η εκουσία στρατολόγησή του δεν έμειναν κρυφές. Η μητέρα του πήρε σχετικές πληροφορίες και ανήσυχη έρχεται από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, για να τον συναντήσει. 

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 146ο

Τελειώνοντας το Γυμνάσιο έφυγε για τη Ζυρίχη, με σκοπό να σπουδάσει Χημεία. Ήταν ταλαντούχος πράγματι, τα όνειρά του μεγαλεπήβολα, και η αρχή της νεότητας αύξανε περισσότερο ακόμη τον πόθο του για την επιστήμη. Έξι χρόνια σπουδές, έξι χρόνια στην Ευρώπη, έξι χρόνια σε μι κοσμικότατη ζωή σπατάλης και ευδαιμονισμού. Ο φοιτητής Σπυρίδων Μενάγιας, το πλουσιόπαιδο των Αθηνών, "κάνει τη ζωή του", χορεύει, διασκεδάζει, ασωτεύει με τον φοιτητόκοσμο. Σύνθημά του: "Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά... φάγε, πίε, ευφραίνου". Και δεν είναι μόνο οπαδός του πρακτικού υλισμού, αλλά και υπέρμαχος του θεωρητικού υλισμού. 

Διαβάζει Χαίκελ, καταβροχθίζει κάθε συγγραφή που κηρύττει τις ιδέες του, κάνει ευαγγέλιο κάθε υλιστικό βιβλίο, σχετικό με τα ψεύδη και τις πλάνες του... Βρισκόμαστε σε εποχή που το ορμητικό κύμα της αθεΐας στην Ευρώπη έχει σαρώσει τα πάντα. Και αυτές οι πανεπιστημιακές σχολές αγωνίζονται σθεναρά για την εδραίωση του υλισμού και του δαρβινισμού: "Όταν ήμουν φοιτητής", θα διηγηθεί αργότερα σε αγιορείτες πατέρες, "μας έβαζαν να γράφουμε ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο. Κι αν δεν το γράφαμε, δεν μας έδιναν προβιβάσιμο βαθμό!". 

"Βρε, πατέρα Γεράσιμε", του έλεγε τότε κάποιος απλοϊκός ασκητής, "τέτοια πράγματα διδάσκουν στα Πανεπιστήμια! Είδαμε ποτέ κυπαρίσσι να γεννήσει μια καρυδιά ή φύτρωσε ποτέ κανένα πεύκο από αμυγδαλιά; Άλλο είδος το ένα κι άλλο είδος το άλλο. Και γιατί τώρα δεν γίνονται άνθρωποι από τον πίθηκο;".

Αυτό ήταν το "επιστημονικό" κλίμα της Ζυρίχης, όταν σπούδαζε ο Σπυρίδων. Όψιμα - όπως πάντοτε βέβαια- οι υλιστικές αυτές θεωρίες ήρθαν και στην πατρίδα μας και ο απόηχός τους ακούγεται στα σχολεία μας και σε πολλά σύγχρονα βιβλία. Γι' αυτό ας δούμε εν ολίγοις τον ψευδεπιστημονισμό τους και το σαθρό τους οικοδόμημα: 

Δυο δυτικοί επιστήμονες του περασμένου αιώνος, ο Δαρβίνος και ο Χαίκελ διατύπωσαν τη γνωστή θεωρία της εξελίξεως των ζωικών ειδών από τις απλούστερες μορφές ζωής στις πολυπλοκότερες. Ο Χαίκελ, Γερμανός ζωολόγος και υλιστής - που τον πρόλαβε ο Μενάγιας- με πολλούς εξελικτικούς οπαδούς του υποστήριζε ότι ο κόσμος είναι αποτέλεσμα τυφλής τύχης, ότι ο άνθρωπος κατάγεται από το κτήνος και ότι όλα έγιναν αυτομάτως (αυτόματος γένεσις της ύλης) και ότι Θεός Δημιουργός δεν υπάρχει! "Εἶπεν ἄφρων Χαῖκελ ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ, οὐκ ἔστι Θεός!"

Για να αποδείξει μάλιστα την κοινή καταγωγή διαφόρων ειδών και κυρίως την καταγωγή του ανθρώπου από τα ζώα εισήγαγε τον λεγόμενο "βιογεννητικό νόμο ανακεφαλαιώσεως" και δεν δίστασε στα συγγράμματά του να πλαστογραφήσει ορισμένες φωτογραφίες εμβρύων! Η ανέντιμη αυτή πράξη του αποκαλύφθηκε από καθηγητές ανατομίας και ζωολογίας και στηλιτεύθηκε ως "αμάρτημα κατά της επιστημονικής αληθείας". Ο απατεώνας τελικώς το 1906 αναγκάστηκε να ομολογήσει τα ψεύδη του. 

Μάλιστα σήμερα, στο Συνέδριο που έγινε στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Σικάγο τον Οκτώβριο του 1980 και έλαβαν μέρος 160 παλαιοντολόγοι, ανατόμοι, γενετιστές, βιολόγοι, κ.τ.λπ. διαπίστωσαν ότι "δεν βρέθηκαν πουθενά οι διάμεσοι κρίκοι..." "Ο τάχα σιδηρούς του Δαρβίνου ότι κάθε νέο είδος αντιπροσωπεύει τη συνέχεια του προηγουμένου φαίνεται ότι έσπασε.... τώρα υποστηρίχθηκε ότι με το πήδημα ενός κβάντουμ ενεργείας, δηλαδή με ένα θαύμα παρουσιάσθηκε από το σκοτάδι κάτι το καλό και τέλειο... ο άνθρωπος, ένα τερατώδες, δηλαδή θαυμαστό ον, το οποίο ήταν γεμάτο ελπίδες για τη μέλλουσα ιστορία του πλανήτη μας". 

"Γνῶτε ὅτι Κύριος, αὐτός ἐστιν ὀ Θεὀς ἡμῶν, αὐτός ἐποίησεν ἡμᾶς καί οὐχ ἡμεῖς· ἡμεῖς δέ  λαός αὐτοῦ καί πρόβατα τῆς νομῆς αὐτοῦ", ακούγεται  παναρμόνια και αθάνατη η προφητική φωνή του Δαβίδ. Στο συνέδριο της "Βρετανικής ενώσεως για την προαγωγή της επιστήμης" (Αύγουστος 1980), ο καθηγητής J. Purant υποστήριξε ότι "η ερμηνεία της εξελίξεως του Δαρβίνου μετετράπη σε ένα σύγχρονο παραμύθι προς βλάβην της επιστήμης και της κοινωνικής ζωής". Χαιρόμεθα για την ομολογία αυτή. Διότι, πράγματι, οι θεωρίες και τα πορίσματα των αθέων επιστημόνων έχουν άμεσο αντίκτυπο στις ανθρώπινες σχέσεις και δημιουργούν άθεη κοινωνική ζωή. 

Ποιος όμως είναι τελικώς ο ένοχος, ο ηθικός αυτουργός, που γέννησε αυτούς τους άθεους επιστήμονες; Μήπως η δυτική προτεσταντική θεολογία, η διαζευγμένη από το θαύμα και το μυστήριο; Μήπως ο προτεσταντικός ορθολογισμός, ο οποίος παραμένει στην επιφάνεια των μεγάλων ανθρωπολογικών ζητημάτων και δεν προβάλλει τον άνθρωπο σαν θεϊκή εικόνα, με δυνατότητα μετοχής στη θεία δόξα, σύμφωνα με τη διδαχή και την εμπειρία των αγίων και θεοφόρων Πατέρων της Ορθοδοξίας μας;

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 145ο

"Δεν επιθυμώ πλέον τα πλούτη της γης. Συ είσαι και θα είσαι ο ιδικός μου θησαυρός εις την ζωήν αυτήν και εις την αιωνιότητα. Σου αφιερώνω, Χριστέ μου, όλην μου την καρδίαν και όλην μου την θέλησιν. Άλλοτε αύτη ήτο η πλέον ανυπότακτος εις Σε, αλλά τώρα Σου αφιερώνω εντελώς αυτήν. 

Γνώρισόν μου τι ζητείς παρ' εμού. Είμαι έτοιμος να το εκτελέσω διά της χάριτός Σου. Τακτοποίησε εντελώς τα κατ' εμέ. Δέχομαι εκ των προτέρων με τελείαν αυταπάρνησιν παν ό, τι θελήσει η αγαθότης Σου να μου στείλει. Ω Θεέ μου, απείρως αγαπητέ! Με ηγάπησας μέχρι σημείου του ν΄ αποθάνεις δι' εμέ. Σ' αγαπώ από με΄σα από την καρδίαν μου. Σε αγαπώ περισσότερο από τον εαυτόν μου τον ίδιον και αναθέτω την ψυχήν μου εις τας χείρας Σου." 

"Παραιτούμαι από σήμερον από όλην την προσπάθειαν και την αγάπη του κόσμου. Εγκαταλείπω το έργον μου και παραδίδω τον εαυτόν μου εις Σε, Δημιουργέ μου, δι' αυτά τα άγια πάθη Σου δέξαι μαι και διατήρησόν με πιστόν μέχρι του θανάτου μου. Εις το εξής, Ιησού μου, δεν επιθυμώ πλέον να ζήσω παρά μόνον δια Σε. Δεν επιθυμώ να ζητήσω τίποτε άλλο, παρά μόνο το θέλημά Σου. Βοήθησόν με διά της χάριτός Σου. Και συ, Παναγία Θεοτόκε, η ελπίς μου, μη μου αρνηθείς, δέομαι της προστασίας Σου". 

Μια τέτοια προσευχή-θυσία και θυμίαμα καρδιακό- σήμανε την επιστροφή. Είναι η προσευχή του νεκραναστημένου ασώτου, που διψώντας για ζωή κράζει προς τον Πατέρα: "Πάτερ, ἥμαρτον είς τόν οὐρανόν κι ἐνώπιόν σου.... ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου ". Βάδισε πραγματικά στα ίχνη του "ἀσώτου υἱοῦ" της ευαγγελικής παραβολής. Δαπάνησε όλο το βιος της ψυχής του στην ασωτία, ώσπου "ἐγένετο λιμός ἰσχυρός κατά τήν χώραν ἐκείνην". Και η χώρα εκείνη ήταν η Ευρώπη,  στην οποία έκανε τις πολύχρονες σπουδές του. Η Ευρώπη, η στερημένη ζωής πνευματικής και χορτασμένη από απληστία, από διαφθορά, από "ξυλοκέρατα". 

Κάποτε όμως ανένηψε και συνειδητοποίησε το θλιβερό του κατάντημα: "Ω, πόσων αγαθών ο άθλιος εμαυτόν εστέρησα! ω, ποίας βασιλείας εξέπεσα ο ταλαίπωρος εγώ! ", στέναξε οδυνηρά από τα βάθη της ψυχής του. Σηκώθηκε λοιπόν και πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Έπεσε στα πόδια του Πατέρα και είπε: "Δεν επιθυμώ πλέον τα πλούτη της γης.... Παραιτούμαι από σήμερον από όλην την προσπάθειαν και την αγάπην του κόσμου. Εγκαταλείπω το έργον μου και παραδίδω τον εαυτόν μου εις Σε". Και με την προσευχή του αυτή έπληξε τα τρία πρώτα γενεσιουργά πάθη των υπολοίπων πέντε παθών: τη φιλαργυρία, τη φιληδονία και τη φιλοδοξία, τους "πρωτοστάτες" των άλλων κακών, καθώς οι άγιοι Πατέρες τα ονομάζουν.

Χωρίς αμφιβολία είχε δοκιμάσει την πικρή δουλεία στα τρία αυτά αφεντικά, νέος ευσταλής ακόμα όντας. Και μάλιστα στην Ευρώπη ζώντας, στη "χώρα" εκείνη, όπου γινόταν και γίνεται ισχυρός "πνευματικός λιμός", ενώ αντιθέτως, υπάρχει απληστία υλικών αγαθών του τεχνολογικού πολιτισμού. Αλλά η Αλήθεια ήλθε, η Χάρις εξέλαμψε και για την πολύπαθη και βασανισμένη αυτή ύπαρξη. Και η πρώην ανυπότακτη καρδιά "βακχεύουσα" στον οίστρο της ασωτίας, τώρα υποτάσσεται κάτω από τα ηνία του φωτισμένου και "ηγεμονικού νου".  

"Συ είσαι και θα είσαι ο δικός μου θησαυρός", κράζει προς τον Πατέρα. Είναι μια κραυγή που σημαίνει το τέλος της παλιάς ζωής και την αρχή της "καινής κτίσεως" μέσα του. Μια προσευχή που μπορεί να θεωρηθεί η πρώτη υπόσχεσις, προ του μεγάλου "όρκου της κουράς". Μια προσευχή, το πρώτο συμβόλαιο, προ του επισήμου συμβολαίου του μεγάλου σχήματος. Η προσευχή του Σπυρίδωνος Μενάγια, του μετέπειτα μοναχού Γερασίμου. 

Ο πατέρας Γεράσιμος, κατά κόσμον Σπυρίδων Μενάγιας, γεννήθηκε το 1881 στην Κέρκυρα. Η οικογένειά του ήταν από τις πλέον εξέχουσες και πλούσιες μέσα στο νσί. Ο πατέρας του Παναγής Μενάγιας ασκούσε το επάγγελμα του σιτεμπόρου στη Ρουμανία. Μικρός ακόμη μετοίκησε από την Κέρκυρα, το νησί του Αγίου Σπυρίδωνος, στην Κεφαλλονιά, στο νησί του αγίου Γερασίμου. Σε μικρό χρονικό διάστημα η οικογένειά του εγκατέλειψε την Κεφαλλονιά κι εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Εκεί τελείωσε τη μέση εκπαίδευση μαζί με τον αδερφό του Γεράσιμο και την αδελφή του Καλή. Στο Γυμνάσιο είχε καθηγητή τον διακεκριμένο Έλληνα καλλιτέχνη Αλέξανδρο Μωραϊτίδη. 

Ο Μωραϊτίδης, μαζί με το καύχημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, ονομάζεται "δίδυμο" ή κατά τον Ξενόπουλο το "δυαδικόν άστρον της Σκιάθου". Δημοσιογράφοι κιοι δυο, λαογράφοι, εμπνευσμένοι από το αθάνατο βυζαντινό πνεύμα, από την ελληνορθόδοξη παράδοση, που είναι η φύσις κι η καρδιά του λαού μας, όσο κι αν προσπάθησαν και προσπαθούν μερικοί να το λησμονήσουν.

Ο Μωραϊτίδης γράφει κάπου: "Όταν είμαστε παιδιά (αυτός κι ο Παπαδιαμάντης) συνοδεύαμε τη νύκτα τον πατέρα του Παπαδιαμάντη, τον ιερέα, που επήγαινε στα εξωκλήσια να λειτουργήσει, Ω!  ήταν ωραία εκείνα τα χρόνια! Επηγαίναμε στους μακρινούς δρόμους, μας εφώτιζε το φεγγάρι και ψέλναμε κι εμείς με γοργόν ήχον: "πᾶσαν πνοήν αἰνεσάτω τὀν Κύριον". 

Αυτόν τον άγιο Έλληνα και ορθόδοξο χριστιανό, για τον οποίο ο Τέλλος Άγρας γράφει ότι διακρινόταν για "την καθαρότητα, ευκαμψίαν, κομψότητα και χάριν", αυτόν τον ολυμπιονίκη του πνεύματος είχε για δάσκαλο ο Σπυρίδων Μενάγιας. Και ασφαλώς, κάποιες ρίζες της αγωγής του, όταν ακόμη ήταν γυμνασιόπαιδο, φυτεύθηκαν από το δικό του χέρι στην εφηβική ψυχή του. Είναι όντως προνόμιο να βρεις - ψάχνοντας έστω με το φανάρι του Διογένους - έναν δάσκαλο να είναι μια άλλη μάνα, που να γεννά και να πονά τον μαθητή, σπλάχνο του αληθινό, από το δικό του "αίμα", απ' το δικό του πνεύμα. 

Αν η λογοτεχνία σέβεται τον εαυτό της, αν σέβεται τον άνθρωπο, που είναι "λόγος" και εικόνα θεϊκή, τότε τιμά την αποστολή της, είναι έντιμος παιδαγωγός της νεότητας, της κοινωνίας, της ανθρωπότητας. Αν υπηρετεί το πνεύμα και λειτουργεί τον λόγο- άνθρωπο, είναι όντως λογο- τεχνία. Αυτή τη φύτρα της ελληνορθοδόξου αγωγής πήρε στα γυμνασιακά του χρόνια ο Σπυρίδων, αλλά όταν ταξίδεψε στην Ευρώπη για σπουδές, την ποδοπάτησαν τα ανίερα πόδια των υλιστών του 19ου αιώνος. 

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Μάρτιος!