Η παιδεία είναι εκ φύσεως λιμάνι-καταφύγιο- για όλους τους ανθρώπους (Μένανδρος)--Το πιο σημαντικό είναι να μη σταματάς ποτέ να ρωτάς. Η περιέργεια έχει το δικό της λόγο ύπαρξης (Άλμπερτ Αϊνστάιν)--Μάθε να αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη (Γ. Ρίτσος)--Τα εμπόδια δεν με πτοούν: καθένα από αυτά ενδυναμώνει τη θέληση για το ξεπέρασμά του (Λεονάρντο ντα Βίντσι)--Η πεμπτουσία της γνώσης είναι όταν την έχεις να την εφαρμόζεις κι όταν δεν την έχεις να ομολογείς την άγνοιά σου (Κομφούκιος) --Όλοι σκέπτονται να αλλάξουν τον κόσμο και κανείς τον εαυτό του (Λέων Τολστόι) --Ό, τι επαναλαμβάνουμε μας καθορίζει (Αριστοτέλης) --Δεν αγαπούν αυτοί που δεν δείχνουν την αγάπη τους (Σαίξπηρ) --Η αρετή είναι μια κατάσταση πολέμου και για να ζήσουμε μ' αυτήν πρέπει να πολεμάμε με τον εαυτό μας (Ζαν Ζακ Ρουσσώ) --Ό,τι είναι η γλυπτική για ένα κομμάτι μάρμαρο, είναι και η μόρφωση για την ψυχή (Τζότζεφ Άντισον) --Ο μέτριος δάσκαλος λέει. Ο καλός δάσκαλος εξηγεί. Ο ανώτερος δάσκαλος επιδεικνύει. Ο μεγάλος δάσκαλος εμπνέει (Γουίλιαμ Άρθουρ Γουόρντ)--Ο αληθινά σοφός δάσκαλος δεν σε προσκαλεί στον οίκο της σοφίας του, αλλά σε οδηγεί στο κατώφλι του δικού σου πνεύματος (Χαλίλ Γκιμπράν)

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Φράσεις για προβληματισμό 24ο μέρος




Βίον αἰρεῖσθαι τόν ἄριστον: να διαλέγεις τον άριστο τρόπο ζωής (Πυθαγόρας ο Σάμιος).
Ὀδοί δικαίων ὁμοίως φωτί λάμπουσι,προπορεύονται καί φωτίζουσι: η ζωή και η πολιτεία των δικαίων και ενάρετων ανθρώπων λάμπουν όπως το φως. Οι δίκαιοι προπορεύονται και φωτίζουν όλη τους τη ζωή (Παροιμίες δ, 18).
Δικαιοσύνην ἀσκεῖν ἔργῳ τε λόγῳ τε: να ασκείς τη δικαιοσύνη, να είσαι δίκαιος στα λόγια και στα έργα (Πυθαγόρας ο Σάμιος). 
Τα δικά σου τα βάσανα με το δάχτυλο να τα γράφεις στο νερό, της πατρίδας όμως τα βάσανα με πυρωμένο σίδερο να είναι γραμμένα στην καρδιά. Γιατί είναι της φυλής κληρονομιά και πρέπει να την παραδώσεις στα παιδιά σου (Σπουδαία σκέψη).
Τούς ἄρχοντας οὐ διά κάλλος μόνον, ἀλλά καί διά ῥώμην καί φρόνησιν ἐκλέγεσθαι δεῖ: οι άρχοντες δεν πρέπει να εκλέγονται μόνο για την ομορφιά τους, αλλά και για τη δύναμη και τη φρόνησή τους (Αίσωπος).
Ο πολιτικός δεν πρέπει να επιδεικνύεται με τα λόγια που λέει, αλλά με τα έργα που κάνει (Πυθαγόρας ο Σάμιος).
Τίς ἀρχά πολιτείας ἁπάσης;Νέων τροφά: Ποια είναι η αρχή ολόκληρης της πολιτείας; Η τροφή, δηλαδή η μόρφωση και διαπαιδαγώγηση των νέων (Πυθαγόρας ο Σάμιος). 
Ανθύπατε, με απειλείς ότι θα με κάψεις στη φωτιά. Γιατί αγνοείς το πυρ της αιώνιας κόλασης; (Άγιος Πολύκαρπος Σμύρνης)
Οι φόροι τρώνε τη σοδειά μέσα από το αλώνι και μένουν σε εμάς τα άχυρα (Λαϊκή παροιμία)
Αρκεί ένα ποτήρι κρασί, για να διηγηθείς όλη την ιστορία της ζωής σου (Λαϊκή παροιμία).
Άριστη οικογένεια είναι εκείνη που η περιουσία της αποκτήθηκε χωρίς αδικία, φυλάγεται δίχως δυσπιστία και ξοδεύεται δίχως μετάνοια (Σόλων Αθηναίος).
Και το πιο κρυφό έγκλημα δεν ξεφεύγει από το διαπεραστικό βλέμμα του Βασιλιά του Σύμπαντος. Αυτός ξέρει να το ξεσκεπάζει στα βάθη της καρδιάς. Άλλοτε το τιμωρεί αυτοστιγμεί, άλλοτε αναβάλλει την τιμωρία. Η ποινή που αξίζει στους πατέρες, κάποτε πέφτει στα παιδιά (Σόλων Αθηναίος). 
Να μην αγαπάς εκείνον που είναι περίεργος για ξένα πράγματα (Χίλων Λακεδαιμόνιος).
Ὥσπερ ἡ θύρα στρέφεται ἐπί τοῦ στρόφιγγος, οὕτως ὀκνηρός ἐπί τῆς κλίνης αὐτοῦ: όπως η πόρτα γυρίζει στερεωμένη πάνω στον παραστάτη και δεν ξεφεύγει, έτσι κι ο οκνηρός στριφογυρίζει πάνω στο κρεβάτι του και βαριέται να σηκωθεί να εργασθεί (Παροιμίες, κστ, 14).
Αἰδώς δ΄ αὖ νέον ἄνδρα γεραίτερον ἐξερέεσθαι: σεβασμό κι ευλάβεια δείχνει ο νέος, όταν ρωτάει το γέροντα (Όμηρος).
Ἀεί γάρ  τε νεώτεροι ἀφραδέουσιν: πάντοτε οι νέοι γίνονται ανόητοι, ενεργούν χωρίς σύνεση και βαθιά μελέτη των πραγμάτων (Όμηρος).
Αλίμονο αν η γλώσσα μας είναι ασυγκράτητη και αχαλίνωτη (Παναγιώτης Τρεμπέλας).
Διπλά βλέπουν όσοι έμαθαν γράμματα (Αρχαίο ελληνικό ρητό).
Ἀπαιδευσία πάντων παθῶν μήτηρ: η αγραμματοσύνη είναι μητέρα όλων των παθών (Πυθαγόρας).
Είναι φοβερή πολύ κατά τη διάρκεια των λιμών η αναλγησία και απληστία των πλουσίων (Άγιος Γρηγόριος  Θεολόγος, Λόγος ΜΓ΄).
Αν επιδοθούμε στο να δούμε τις δικές μας αμαρτίες, δεν θα δούμε τις αμαρτίες του πλησίον (Γεροντικό, Αββάς Μωυσής, 18).
Ας μας διδάξει το παράδειγμα του Ζακχαίου. Ας καταφεύγουμε στον ελεήμονα Θεό και να εξομολογούμαστε ειλικρινά τις αμαρτίες μας. Όλοι είμαστε παραβάτες των εντολών του Θεού. Δέχεται πάντα τη μετάνοιά μας ο πολυεύσπλαχνος Κύριός μας και μας χαρίζει τη συγχώρηση στο ιερό μυστήριο της Εξομολογήσεως. Πόσο μας ειρηνεύει ο λόγος του:"Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο"(Κυριακοδρόμιο, Σωτήρ, τόμος 3ος).
Η αρετή φέρει φήμη στους ζωντανούς, δόξα στους νεκρούς και αθανασία στους ουράνιους (Χίλων Λακεδαιμόνιος).
Μη βάζεις όλα τα λόγια στη γλώσσα σου, για να μην πάθεις εκείνα που παθαίνει και το μάτι, το οποίο, όταν βλέπει ολόκληρο τον ήλιο, χάνει και το φως που έχει (Μέγας Βασίλειος, Περί πίστεως).
Το στόμα του ταπεινού ανθρώπου λέει πάντα την αλήθεια (Όσιος Μάρκος ο Ασκητής). 
Γνώρισμα των αγγέλων είναι το να μην πέφτουν... Γνώρισμα των ανθρώπων είναι να πέφτουν, αλλά και να σηκώνονται πάλι, όταν πέσουν (Άγιος Ιωάννης Σιναΐτης).
Μετά τα Θεοφάνεια όλη η κτίση είναι λουσμένη στο φως και τη χάρη του Θεού. Οι πιστοί με ευφροσύνη δεχθήκαμε "τήν χάριν τῆς ἀπολυτρώσεως, τἠν εὐλογίαν τοῦ Ἰορδάνου". "Ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ σωτήριος", η οποία καταυγάζει και λαμπρύνει όλους τους πιστούς. Να μορφωθεί Χριστός μέσα μας και εμείς να έχουμε "νοῦν Χριστοῦ, καρδιά Χριστοῦ, μάτια Χριστοῦ". Να είμαστε Χριστοφόροι και Θεοφόροι (Περιοδικό Σωτήρ).
Αυτό είναι η αρετή: το να απομακρύνεσαι από το κακό και να πράττεις το καλό (Μέγας Βασίλειος, ΕΠΕ 6, 152).
Καμιά από τις αρετές δεν είναι ψηλότερη από τη μετάνοια. Και ουδέποτε μπορεί να τελειωθεί το έργο της (Αβάς Ισαάκ Σύρος).
Η μετάνοια είναι η επιστροφή του αφύσικου στο φυσικό (Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός. 
Δριμύς ο χειμώνας, γλυκός ο παράδεισος (Άγιοι Σαράντα Μάρτυρες).
Οι τρεις Ιεράρχες, "οἱ ποιμένες οἱ χριστομίμητοι, οἱ πρόμαχοι τῆς πίστεως", με την προσωπικότητά τους και τη δράση τους δημιούργησαν τον "χρυσοῦν αἰῶνα" της εκκλησιαστικής ιστορίας. Ας τους παρακαλούμε να πρεσβεύουν και υπέρ ημών προς τον Κύριον και για την Εκκλησία μας (Περιοδικό Προς τη Νίκη).
Μην κλαις για αυτόν που αδικείται, κλάψε για αυτόν που αδικεί (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος).
Αλίμονο σε εκείνους που μολύνουν την αγία πίστη με τις αιρέσεις ή δείχνουν ανεκτικότητα στους αιρετικούς (Όσιος Εφραίμ ο Σύρος).
Δεν πρέπει να μισούμε τους αιρετικούς, αλλά την αίρεση, όχι τον άνθρωπο, αλλά την πονηρή πράξη, τη διεφθαρμένη γνώμη (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος).
Την προσευχή ο καθένας μπορεί να τη χρησιμοποιήσει, ο πλούσιος όπως κι ο φτωχός, ο δυνατός όπως κι ο αδύναμος, ο ενάρετος όπως κι ο αμαρτωλός (Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ).
Χτύπα το σώμα, η ψυχή μένει αλώβητη, τη θεϊκή εικόνα θα την παρουσιάσω στον Χριστό, όπως την έλαβα ανθρωποκτόνε. Και παλιά έδεσες τον μεγάλο Ιώβ, αλλά νικήθηκες... Η δική μου δόξα είναι οι πόνοι μου...Άλλος Ιώβ είμαι (Προσευχή Γρηγορίου Θεολόγου ενάντια στον σατανά, Περιοδικό Σωτήρ).
Μη θες ν' ανέβεις σε κορφές, τη μοναξιά αν φοβάσαι. Όσο ανεβαίνεις πιο ψηλά, τόσο πιο μόνος θα' σαι (Σίλλερ). 
Κανένας δεν πήρε το βραβείο χωρίς να τρέξει. Οι κόποι γεννούν τη δόξα και οι μόχθοι φέρνουν τα στεφάνια (Μέγας Βασίλειος).
Ο χριστιανός ζει, δρα, βλέπει, καταλαβαίνει, αγαπά με το Άγιο Πνεύμα (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς).
Η εικόνα αγιοποιείται από το όνομα του Θεού και από το όνομα των φίλων του Θεού, δηλαδή των αγίων, και για αυτό το λόγο λαμβάνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος (Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός).
Ας συγχωρήσουμε, για να συγχωρηθούμε. Ας δώσουμε άφεση, για να ζητήσουμε άφεση (Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Λόγος 16ος). 
Αν επιθυμείς να κερδίσεις τη βασιλεία του Θεού να προτιμήσεις τη θλίψη, γιατί αυτός που δεν θλίβεται, δεν θα μπει εκεί, επειδή είναι στενή η πύλη (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος).
Ας κρατήσουμε μέσα μας το φως του Χριστού μας, για να αντέχουμε στις θλίψεις και τις δοκιμασίες της ζωής, για να νικούμε το ζοφερό σκοτάδι που μας περικυκλώνει. Όπως το  έκαναν όλοι οι Άγιοι. Κάθε μέρα το φως του Χριστού να νικά το σκοτάδι από τη ζωή μας (Περιοδικό Σωτήρ).

Εάν θέλετε να δείτε το 1ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 2ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 3ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 4ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 5ο μέρος δείτε εδώ  

Εάν θέλετε να δείτε το 6ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 7ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 8ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 9ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 10ο μέρος δείτε εδώ  

Εάν θέλετε να δείτε το 11ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 12ο μέρος δείτε εδώ     

Εάν θέλετε να δείτε το 13ο μέρος δείτε εδώ   

Εάν θέλετε να δείτε το 14ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 15ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 16ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 17ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 18ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 19ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 20ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 21ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 22ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 23ο μέρος δείτε εδώ

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!  



Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

Οικογένεια και εφηβεία (4ο μέρος-τελευταίο)

Η χαρά, ο καημός, οι προσδοκίες των γονέων, τα όνειρά τους είναι γύρω από τα παιδιά τους. Να τα δουν ευτυχισμένα, πετυχημένα στη ζωή, να γίνουν άνθρωποι ζηλευτοί που θα προσφέρουν πολλά και στους άλλους, να είναι άνθρωποι του Θεού! Αυτό θέλουν οι γονείς και αυτό προσπαθούν με όλες τις δυνάμεις τους. 
Προτρέπουν συχνά με τον λόγο τους, συμβουλεύουν τα παιδιά τους και τα καθοδηγούν στο ορθό. Είναι βασικό καθήκον τους αυτό. Πιο αναγκαίο όμως είναι το καθήκον να διδάσκουν με τη ζωή τους, να επαληθεύουν τον λόγο τους με τον τρόπο τους. Διότι μπορεί να είναι κάποιος άριστος θεωρητικός διδάσκαλος, στην πρακτική όμως εφαρμογή να είναι ελλιπής τόσο, που να σκανδαλίζει ή ακόμη και να προκαλεί την αγανάκτηση σ' αυτούς που δέχονται την αγωγή του. 
Πολλές φορές και τα μικρά ακόμη παιδιά μας αφοπλίζουν με τη δικαιολογημένη αντίδρασή τους στις αυστηρές παρατηρήσεις μας:
-Πώς μιλάς έτσι, παιδί μου; Τι λόγια είναι αυτά;
- Μπαμπά, και εσύ έτσι δεν μίλησες χθες στη μαμά; 
Άλλοτε πάλι μας βάζουν στη θέση μας όταν εκτραπούμε: "Γιατί θυμώνεις, μαμά; Εσύ δεν μας λες ότι δεν πρέπει να θυμώνουμε;"
Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν, όταν φθάνουν στην εφηβεία, τότε έχουν περισσότερη αντίληψη και πιο ανεπτυγμένη κρίση και γι' αυτό παρατηρούν με μεγαλύτερη ακρίβεια τη ζωή μας. Και βέβαια μεγαλύτερη είναι η απογοήτευσή τους, όταν κατεδαφίζουμε με τους τρόπους μας αυτό που προσπαθούμε να κτίσουμε μέσα στις ψυχές τους με τον λόγο μας. 
Λέει σχετικά ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: "Ἤ μή διδάσκειν, ἤ διδάσκειν τῷ τρὀπῳ". Δηλαδή: Ή να μη διδάσκεις ή να διδάσκεις με τον τρόπο σου. Και συνεχίζει: Μην τραβάς με το  ένα χέρι και απωθείς με το άλλο. Θα χρειασθείς λιγότερα λόγια πράττοντας όσα πρέπει. Ο ζωγράφος διδάσκει πιο πολύ με τις ζωγραφιές του..."Ἄφωνον ἔργον κρεῖσσον ἀπράκτου λόγου". Δηλαδή: Δίχως λόγους έργο είναι ανώτερο από λόγο χωρίς έργο.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί: "Αὕτη ἐστίν ἡ μεγάλη μάχη, οὗτος ὁ συλλογισμός ὁ ἀναντίρρητος, ὁ διά τῶν ἔργων". Τον μεγάλο πόλεμο τον κάνουμε με τα έργα. Αυτό είναι το "αναντίρρητο" επιχείρημα. Κανείς δεν μπορεί να μας αντιμετωπίσει, όταν μιλά δυνατά η ζωή μας. Διότι οι άνθρωποι "οὐ τοῖς λεγομένοις προσέχουσιν, αλλ' ἅ πράττομεν ἐξετάζουσι". Δεν προσέχουν τόσο αυτά που λέμε, όσο παρατηρούν εκείνα που κάνουμε. 
Οι άγιοι άνθρωποι επιβάλλονται με την αγιότητά τους και μ' αυτήν επηρεάζουν θετικά τους άλλους. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει για τον Μέγα Αθανάσιο ότι ήταν γλυκύς στο λόγο και γλυκύτερος στον τρόπο. Ελάχιστα χρειαζόταν τον λόγο εξαιτίας της διαγωγής του, που ήταν αρκετή για να παιδαγωγεί. Και για τον πολύ στενό φίλο του, τον Μέγα Βασίλειο, λέει πως έπεισε τους αντιπάλους του λιγότερο με τον λόγο του και περισσότερο με τα έργα του και κέρδιζε τους άλλους πιο πολύ με την ανωτερότητα του πνεύματός του και με την παραδοχή της
απλησίαστης αρετής του. 
Τέτοιοι ήταν οι Άγιοι και ασκούσαν αγωγή με το παράδειγμα κυρίως, με την υποδειγματική ζωή τους. Έτσι επηρέαζαν θετικά το περιβάλλον τους και συνεχίζουν να διδάσκουν και να καθοδηγούν ορθά όλους εκείνους που μελετούν τα έργα τους και τη ζωή τους σ' όλες τις εποχές. 
"Αληθινός παιδαγωγός", παρατηρεί ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ''είναι εις την πραγματικότητα μόνον ο Άγιος. Άνευ των Αγίων δεν υπάρχουν αληθινοί διδάσκαλοι και παιδαγωγοί, ούτε αληθινή παιδεία άνευ της αγιότητος...Οι Άγιοι, επειδή είναι ηγιασμένοι και φωτισμένοι διά του Αγίου Πνεύματος, διά τούτο είναι και αληθινοί διδάσκαλοι και παιδαγωγοί". 
Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για τον πρώτο Διδάσκαλο και μέγιστο Παιδαγωγό, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Δίδασκε με τον πάνσοφο λόγο Του. Προπάντων δίδασκε με το μοναδικό παράδειγμα της αγίας ζωής Του. Αφού ταπεινώθηκε και έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του, το είπε καθαρά: "Ὑπόδειγμα δέδωκα ὑμῖν, ἵνα καθώς ἐγώ ἐποίησα ὑμῖν, καί ὑμεῖς ποιῆτε (Ιω, ιγ, 15)". 
Πώς μιλούσε το παράδειγμά Του στις ψυχές τους! Ασφαλώς έφερναν συχνά στη μνήμη τους τα λόγια Του, αλλά προπάντων την αγία ζωή Του· και προσπαθούσαν να Τον μιμούνται.
Υπενθύμιζαν δε και στους άλλους χριστιανούς ότι ο Κύριος μας άφησε "ὑπογραμμόν", παράδειγμα τέλειο, ώστε να ακολουθούμε ακριβώς τα ίχνη Του, να μιμούμαστε Αυτόν, ο Οποίος ''ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ (Α΄ Πετρ. β, 21-22)". 
Στον σύγχρονο αμαρτωλό κόσμο τα παραδείγματα που παίρνουν τα παιδιά στην κοινωνία και στο σχολείο από την τηλεόραση και το διαδίκτυο, από τους εκπροσώπους της τέχνης και της πολιτικής, από συμμαθητές και δασκάλους ακόμη, είναι συνήθως τελείως αρνητικά. 
Γι' αυτό μέσα στο σπίτι είναι ανάγκη να δέχονται ισχυρά αντίδοτα. Το καλό παράδειγμα των γονέων, επειδή η εμπιστοσύνη και η αγάπη προς αυτούς είναι φυσική, μιλάει πολύ δυνατά στις ψυχές των παιδιών!
Όταν βλέπουν τους γονείς να συζητούν ήρεμα, να είναι συγκρατημένοι στη συμπεριφορά τους, να ζουν με αγάπη και ομόνοια, όταν τους παρατηρούν να στέκονται με ευλάβεια σε προσευχή, να εκκλησιάζονται με κατάνυξη και προσοχή, να είναι φιλάνθρωποι και ευγενικοί προς όλους, παίρνουν μαθήματα που δεν θα τα ξεχάσουν ποτέ στη ζωή τους. 
Όσο ανεβαίνουν οι γονείς, τόσο ανεβάζουν τα παιδιά τους. Βέβαια, καθώς τα παιδιά θα μεγαλώσουν, θα διαλέξουν ελεύθερα τον δρόμο τους. Όμως οι γονείς, ζώντας οι ίδιοι πνευματικά, θα έχουν προσφέρει την πιο μεγάλη περιουσία στα παιδιά τους και θα δικαιούνται να τρέφουν γι' αυτά τις πιο καλές και άγιες ελπίδες. 
(Αρχιμανδρίτη Αστερίου Χατζηνικολάου, Προβλήματα στη σύγχρονη οικογένεια, Η καλύτερη διδασκαλία είναι το παράδειγμα , Βιβλιοπωλείο Σωτήρ, Αθήνα 2016)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 




Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

Οικογένεια και εφηβεία (3ο μέρος)

Τα παιδιά, όσο βρίσκονται στο λιμάνι της οικογένειας, περνούν μια περίοδο αναπτύξεως, ωριμάνσεως και προετοιμασίας, για το μεγάλο ταξίδι της ζωής. Πρέπει να μάθουν πολλά, να οπλισθούν με εφόδια, να αποκτήσουν γνώσεις, να ωριμάσει η σκέψη τους, να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους, να μεγαλώσουν.
Είναι γεγονός, που το τονίζουν ιδιαίτερα οι έμπειροι παιδαγωγοί, ότι το οικογενειακό περιβάλλον συμβάλλει αποφασιστικά στην ανάπτυξη των γνωστικών, συναισθηματικών και συμπεριφορικών ικανοτήτων των παιδιών και παίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην κοινωνική και συναισθηματική ωρίμανσή τους.
Πολύ αποφασιστικότερη είναι η συμβολή της οικογένειας στην καλλιέργεια του θρησκευτικού συναισθήματος μέσα στην παιδική ψυχή, στην ανάπτυξη της ορθής σχέσεως με τον Θεό, στην πορεία μέσα στον θαυμαστό κόσμο της ζωντανής πίστεως, καθώς μάλιστα το σύγχρονο σχολείο δεν βοηθεί στην κατεύθυνση αυτή και η κοινωνία μας αποπροσανατολίζει τα παιδιά.
Για να βγουν τα παιδιά στη ζωή άρτια και ολοκληρωμένα, άνθρωποι ώριμοι, ικανοί να παλεύουν στη ζωή και να νικούν, είναι απαραίτητο οι γονείς που τα μεγαλώνουν να προσέξουν πολύ την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία τα παιδαγωγούν. Στο σπίτι πρέπει να βασιλεύει η ειρήνη. Σε ένα περιβάλλον που επικρατούν οξείες αντιπαραθέσεις, έντονοι διαξιφισμοί, ανταγωνιστικές τάσεις, μάχες για το ποιος θα επικρατήσει, δεν αναπτύσσονται ομαλά οι ψυχές. 
Έχουν ανάγκη από ένα ισορροπημένο και ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον οι παιδικές και νεανικές ψυχές, για να αναπτυχθούν ομαλά. Ο ευαίσθητος ψυχικός τους κόσμος επηρεάζεται άμεσα από την ατμόσφαιρα του σπιτιού. Η νευρικότητα ταράζει τις ψυχές τους. Μια δυσαρμονία στις σχέσεις των γονέων ρίχνει σκοτάδι μέσα τους. 
Ένας έντονος διαπληκτισμός μπορεί να προκαλέσει μεγάλες και βαθιές πληγές που δύσκολα κλείνουν. Και τότε αντιδρούν είτε με το να απομονώνονται και να αναπνέουν μόνα τους σε μια καταθλιπτική ατμόσφαιρα είτε με έντονες και έξαλλες ενέργειες, καθώς μάλιστα προχωρούν στην εφηβική ηλικία. Πολλές φορές πίσω από ακραίες συμπεριφορές και απαράδεκτες αντιδράσεις μπορεί να κρύβεται ένα τελείως αρνητικό οικογενειακό περιβάλλον. 
Σε τέτοιες περιπτώσεις τα παιδιά δεν μπορούν να σταθούν πουθενά, δεν μπορούν να σκεφθούν ήρεμα, να διαβάσουν, να δεχθούν την επίδραση κάποιας αγωγής. Αντιδρούν με ανεξέλεγκτους τρόπους και κανείς δεν δικαιούται να τα κατηγορήσει γι' αυτό.
Εκτός όμως από αυτές τις ιδιαίτερα έντονες καταστάσεις, μπορεί να υπάρχουν και μικρότερες αφορμές στην καθημερινή ζωή της οικογένειας, που να φυγαδεύουν την ειρήνη από το σπίτι και να προκαλούν ανεπιθύμητες αναστατώσεις. Πάντοτε οι γονείς πρέπει να φροντίζουν να κατευνάζουν τα πνεύματα, να ηρεμούν τις ψυχές· για να μπορούν να οικοδομούν σωστά τον χαρακτήρα των παιδιών τους, με υπομονή, με κατανόηση και αγάπη. 
Όταν π.χ. επιστρέφουν τα παιδιά από το σχολείο, από τα φροντιστήριά τους, όπου είναι πιθανόν να έχουν δεχθεί καταιγισμό αρνητικών εντυπώσεων ἠ να σημείωσαν κάποια αποτυχία που έφερε μέσα τους τη απογοήτευση, μπορεί να παρουσιάζονται στο σπίτι με νευρικότητα, με απαιτήσεις υπερβολικές, με το συνηθισμένο για την ηλικία τους πείσμα. Ας φερθούν με αυτοσυγκράτηση οι γονείς.
Να μιλήσουν ήρεμα, να καθησυχάσουν τα παιδιά, να μην εισχωρήσει η ταραχή του κόσμου μέσα στο σπίτι και το αναστατώσει·ώστε να ηρεμήσουν τα παιδιά, να εκφρασθούν ελεύθερα, να πουν τι ακριβώς συνέβη, τι τα λύπησε και τι τα απασχολεί· και να δεχθούν στη συνέχεια από τους γονείς τη βοήθεια που χρειάζονται. Εκτός από την ειρήνη πρέπει και η χαρά να επικρατεί μέσα στο σπίτι. Ένα φτωχικό αλλά χαρούμενο σπίτι είναι πολύ ανώτερο από ένα σπίτι στο οποίο υπάρχουν τα πάντα εκτός από τη χαρά.
Για τα παιδιά η χαρά είναι πιο απαραίτητη και από το φαγητό. Το φαγητό αναπτύσσει το σώμα τους, η χαρά είναι ανάγκη της ψυχής τους. Από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες μετά τη γέννησή τους, τα βρέφη αρχίζουν να γελούν. Είναι φανερό ότι τότε βρίσκονται στην καλύτερη ώρα τους. Και είναι για τους γονείς χαρά και ανακούφιση το γέλιο των μικρών τους.
Καθώς η ηλικία προχωρεί, η ανάγκη να είναι χαρούμενα τα παιδιά είναι προφανής. Αγαπούν πιο πολύ τους χαρούμενους φίλους, τους χαρούμενους δασκάλους, τους χαρούμενους συγγενείς. Τρέχουν σ' αυτούς με τους οποίους θα παίξουν, θα γελάσουν και θα χαρούν. 
Και οι ώριμοι άνθρωποι προτιμούμε τις επικοινωνίες που γίνονται σε χαρούμενη ατμόσφαιρα. Πολύ περισσότερο ο αθώος και άδολος κόσμος των παιδιών αναπτύσσεται φυσιολογικά και αναπνέει μέσα στην ατμόσφαιρα της αληθινής χαράς. Οι χαρούμενοι γονείς με το φωτεινό πρόσωπο, το γλυκό χαμόγελο, τον ευχάριστο τρόπο, είναι πολύ πιο αποδεκτοί από εκείνους που τους χαρακτηρίζει η σκυθρωπότητα, που τους βασανίζει η λύπη και η μελαγχολία και όλα σκοτεινιάζουν γύρω τους.
Σκοτεινιάζουν τότε και οι ψυχές των παιδιών τους. Τα παιδιά θέλουν να λάμπει ο ήλιος της χαράς μέσα στο σπίτι και παραδίδονται τότε άνευ όρων στην αγωγή των γονέων τους. Από το να δώσεις σ' ένα παιδί χρήματα για να αγοράσει ένα παιχνίδι είναι πολύ προτιμότερο να ψάξεις εσύ να βρεις το παιχνίδι που του αρέσει και να του το προσφέρεις με χαρά.
Στην πρώτη περίπτωση ικανοποιείς μια ανάγκη του. Στη δεύτερη συμμετέχεις στη χαρά του. Στην πρώτη μπορεί να αισθάνεται ότι του κάνεις ένα χατίρι. Στη δεύτερη νιώθει ότι το καταλαβαίνεις. Στην πρώτη ότι συγκαταβαίνεις στην αδυναμία του. Στη δεύτερη ότι αναγνωρίζεις την αξία του και θέλεις και ξέρεις να παίζεις μαζί του και να χαίρεσαι με τρόπους απλούς την απλή χαρά της ζωής του.
Έτσι κερδίζεις το παιδί και το βοηθείς να δέχεται την ορθή διαπαιδαγώγηση και τις συμβουλές σου πρόθυμα και ευχάριστα, όπως παρόμοια δέχεται και τα δώρα σου. 
Είναι ζηλευτές οι οικογένειες που ζουν με αυτόν τον τρόπο. 
Είναι λιμάνια αληθινής γαλήνης που ξεκουράζουν τις ψυχές. Είναι μικροί παράδεισοι χαράς μέσα στον ταραγμένο και απογοητευμένο κόσμο μας. Τέτοια είναι τα σπίτια που ζουν μέσα στην παρουσία του Χριστού και απολαμβάνουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, του Οποίου πολύτιμοι καρποί είναι η αδιατάρακτη ειρήνη και η αληθινή χαρά. 
(Αρχιμανδρίτη Αστερίου Χατζηνικολάου, Προβλήματα στη σύγχρονη οικογένεια, Η ειρηνική και χαρούμενη ατμόσφαιρα του σπιτιού, Βιβλιοπωλείο Σωτήρ, Αθήνα 2016)

συνεχίζεται....

 Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 
Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Φεβρουάριος! 
Related Posts with Thumbnails