Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 141ο

 

Να του μοιάσουμε όμως όχι στη φύση του, αλλά σε κάποιες ενέργειές του. Για παράδειγμα, είναι ο Θεός Πανάγαθος;  Πρέπει να γίνουμε κι εμείς άνθρωποι της αγάπης. Είναι ο Θεός πολυεύσπλαχνος; Πρέπει κι εμείς να γίνουμε σπλαχνικοί. Και τα χαρακτηριστικά  αυτά δεν τα μιμούμαστε εξωτερικά, αλλά τα καλλιεργούμε μέσα μας, διότι τα έχουμε ήδη μέσα μας, είναι χαρακτηριστικά της θεϊκής μας εικόνας. Γι’ αυτό κι ο απόστολος Παύλος μας ζητά να μιμούμαστε τον Θεό λέγοντας: «Να γίνετε μιμητές του Θεού».

Όταν όμως καλούμαστε να μιμηθούμε τον Χριστό, δεν μιμούμαστε μόνο κάποια ιδιώματα της θείας του φύσεως, αλλά μιμούμαστε, όσο αυτό είναι δυνατόν, και κάποια χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσεώς του. Και πάλι όμως δεν μπορούμε να τα μιμηθούμε όλα. Γι΄ αυτό, όπως μας εξηγεί ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, "άλλα μπορούμε ως άνθρωποι να τα μιμηθούμε και άλλα, όσα δεν χωρούν στη φύση μας, τα προσκυνούμε με δέος". 

Και εξηγεί ο ιερός Πατήρ ότι "οι Χριστιανοί πρέπει να μιμηθούμε στις σκέψεις μας, στα λόγια μας και στις πράξεις μας τις αρετές του Χριστού, που αποτελούν και χαρακτηριστικά του ονόματός του, ώστε να δεχθούμε μέσα στην ψυχή και το σώμα μας τον αγιασμό του Θεού, αποκλείοντας κάθε σχέση μας με το κακό". Ο Απόστολος Παύλος άλλωστε τόλμησε να ζητήσει από τους Κορινθίους να τον μιμηθούν, διότι ο ίδιος είχε μιμηθεί τον Χριστό τόσο πολύ, ώστε μέσα του ήταν σχηματισμένη η μορφή του Κυρίου. 

Γι' αυτό και έλεγε ότι δεν ζούσε πλέον ο ίδιος, αλλά μέσα του ζούσε ο ίδιος ο Χριστός. Και έδειξε έτσι σε όλους μας ότι η μίμηση του Χριστού όχι μόνο δεν είναι ακατόρθωτη, αλλά είναι και ο μοναδικός δρόμος της θεώσεως του ανθρώπου. Ποιος είναι λοιπόν ο Κύριος Ιησούς Χριστός; Δεν είναι μόνο ο τέλειος άνθρωπος. Είναι και ο τέλειος Θεός, ο ίδιος ο άπειρος Θεός, ο κυβερνήτης του σύμπαντος, ο μονογενής Υιός του Θεού. 

Αυτός λοιπόν, καθώς έβλεπε εμάς τους ανθρώπους, τα πλάσματά του, να παραδέρνουμε μέσα στην αποστασία μας, από άπειρη αγάπη για μας, άφησε το μεγαλείο της θεότητός του κι έγινε άνθρωπος. Αυτός μπήκε στη ζωή μας. Γεννήθηκε και συναναστράφηκε ανάμεσά μας, για να σώσει εμάς, τα χαμένα του πρόβατα που κινδυνεύαμε να χαθούμε, για να μας χαρίσει πάλι τη θεϊκή ωραιότητα που χάσαμε!

Αυτός περπάτησε στους δρόμους της ζωής μας. Και μας αποκάλυψε ποιος είναι, τι έκανε για μας, πόσο μας αγάπησε. Ακτινοβόλησε στη γη μας το φως Του, φανέρωσε την τελειότητα της ανθρώπινης φύσεώς Του. Στο πρόσωπό Του έβλεπαν οι άνθρωποι όλες τις αρετές στον τέλειο βαθμό. Έβλεπαν τον Κύριό μας να έχει μια εκπληκτική ιλαρότητα στα λόγια Του και στη μορφή Του. 

Τον έβλεπαν να συναναστρέφεται με γλυκύτητα και ταπεινοφροσύνη. Αμέτρητα πλήθη έτρεχαν κοντά Του να ακούσουν τη διδασκαλία Του. Κι Εκείνος θέρμαινε τις καρδιές τους. Ξεδιψούσε κάθε διψασμένο, χόρταινε με ρήματα ζωής κάθε πεινασμένο, μετάγγιζε χαρά σ' όλους τους πονεμένους. Όλη η ζωή του Χριστού μπορεί να χαρακτηρισθεί ως αποκάλυψη της τέλειας θεϊκής αγάπης. 

Διότι ο Χριστός αγάπησε τέλεια κάθε άνθρωπο: τους άσημους, τους περιφρονημένους, τους αμαρτωλούς, ακόμη και τους εχθρούς του. Σπλαχνιζόταν τον λαό Του κι έτρεχε να ανακουφίσει κάθε βασανισμένο, να παρηγορήσει κάθε πονεμένο. Θεράπευε αρρώστους, παράλυτους, τυφλούς, κωφάλαλους, δαιμονισμένους, Ανάσταινε νεκρούς. Πρόσφερε την αγάπη Του σε όλους: μια αγάπη που έφτασε μέχρι τον θάνατο. 

Κι εκεί, επάνω στον μαρτυρικό Σταυρό, ακτινοβόλησε όλη η αγία ζωή Του και ιδιαιτέρως3 η άφθαστη αγάπη, η υπομονή και η ταπείνωση Του. Στάθηκε με ανέκφραστο μεγαλείο μπροστά στους εχθρούς Του και τους συγχώρησε. Και αντιμετώπισε το φρικτό μαρτύριο με ένα μεγαλείο που εκπλήσσει όλη την ανθρωπότητα. Επάνω στον Σταυρό μας αποκάλυψε όχι μόνο πόσο πολύ μας αγαπά, αλλά και το μεγαλείο της αγιότητάς Του. Πέθανε Εκείνος, για να χαρίσει ζωή σε εμάς. Κατέβηκε και στον Άδη, για να προσφέρει την αγάπη Του στις ψυχές που υπέφεραν εκεί. Και με τη δική Του Ανάσταση ανάστησε και εμάς, μας έδωσε τη δυνατότητα κι εμείς από τον πνευματικό θάνατο. 

Δεν σταμάτησε όμως μέχρις εκεί, αλλά θέλησε να μας ανεβάσει ακόμη ψηλότερα, εκεί που ήταν ο αρχικός προορισμός μας, στο υψηλότερο σημείο που θα μπορούσαμε να φθάσουμε: στον θρόνο του Θεού! Διότι με την Ανάληψή του ο Κύριος ανέβηκε ως άνθρωπος στα δεξιά του Θεού Πατρός και μας άνοιξε τον δρόμο, για να φθάσουμε κι εμείς εκεί, όπου ως πρόδρομος μπήκε Αυτός πριν από μας για μας, για να μας ανοίξει τον δρόμο και να μας ετοιμάσει τόπο. Άνοιξε ο Ίδιος τον δρόμο που έπρεπε να βαδίσουμε εμείς, έγινε Εκείνος σε όλα πρώτος, για να ακολουθήσουμε εμείς, να Τον μιμηθούμε, να κάνουμε ό, τι Αυτός έκανε, να φθάσουμε στο "καθ' ὁμοίωσιν". 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα! 

Ας είναι δημιουργικός και ευφρόσυνος ο μήνας Φεβρουάριος δια της Υπαπαντής του Κυρίου μας!

Φράσεις για προβληματισμό 123ο μέρος

Όταν ήλθε η ώρα να αναχωρήσει η Παναγία από τον πρόσκαιρο και φθαρτό κόσμο και να εγκατασταθεί στον άφθαρτο και θεσπέσιο κόσμο των ουρανίων σκηνωμάτων, δεν εγκατέλειψε τον κόσμο. Ενώ έφυγε από τη γη και πέταξε με τη χάρη του Υιού και Θεού της στον ουρανό, εξακολουθεί να είναι κοντά μας. Τη νιώθουμε δίπλα μας. Την αισθανόμαστε να μας βλέπει στοργικά με το πανάγιο και όλο αγάπη βλέμμα της, σαν Μητέρα μας (Από το υμνολόγιο του Δεκαπενταύγουστου). 

Πρέπει νά ἔχωμεν δύο ἀγάπες, ἀγάπην εἰς τόν Θεόν καί εἰς τούς ἀδελφούς μας. Φυσικόν μας εἶναι νά ἔχωμεν αὐτές τές δύο ἀγάπες, παρά φύσιν εἶναι νά μήν τές ἔχωμεν. Καί καθώς ἕνα χελιδόνι χρειάζεται δύο πτέρυγες διά νά ἀπετᾶ εἰς τόν ἀέρα, ἔτσι καί ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, χρειαζόμασθε αὐτές τές δύο ἀγάπες, διατί χωρίς αὐτές τές δύο ἀγάπες εἶναι ἀδύνατον νά σωθοῦμεν. Καί πρῶτον ἔχομεν χρέος νά ἀγαποῦμεν τόν Θεόν μας, διατί μᾶς ἐχάρισε τόσην γῆν μεγάλην, εὐρύχωρον ἐδῶ πρόσκαιρα νά κατοικοῦμεν, τόσες χιλιάδες μυριάδες χόρτα, φυτά, βρύσες, ποταμούς, πηγάδια, θάλασσα, ψάρια, ἀέρα, ἡμέρα, νύκτα, φωτιά, οὐρανόν, ἄστρα, ἥλιον, φεγγάρι. ῞Ολα αὐτά διά ποῖον τά ἔκαμε; διά τ᾿ ἐμᾶς. Τί μᾶς ἐχρεωστοῦσε; τίποτε (Αγίου Κοσμά, Διδαχές Α).

Ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος τονίζει "ἡ ἔξω σοφία δέν εἶναι ἀπό τήν ἰδικήν της φύσιν οὔτε κακή, οὔτε καλή, άλλά ἀπό τήν μεταχείρισιν τῶν ἐχόντων αὐτήν γίνεται καλή ἤ κακή". 

Ο Απόστολος Παύλος δεν εξομοιώνει τους ανθρώπους, δεν καταργεί τις διαφορές που έχουν μεταξύ τους, ακυρώνοντας το προνόμιο που έχει ο καθε άνθρωπος να έχει τη δική του ιδιοπροσωπία ως πλάσμα του Θεού δημιουργού κι όχι ως απλό προϊόν της εξελίξεως των ειδών ή ως κατασκεύασμα της τύχης. Απέναντι στον Θεό όλοι είναι ίσοι, χωρίς να καταργούνται οι βιολογικές διαφορές: "Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ" (Προς Γαλάτας γ, 28). 

Ἀγρυπνία πλούτου ἐκτήκει σάρκας καί ἡ μέριμνα αὐτοῦ ἀφιστᾶ ὕπνον: η αυπνία που προκαλείται απὀ τη φροντίδα για απόκτηση και διατήρηση πλούτου, λιώνει και φθείρει το σώμα. Και η αγωνιώδης αυτή φροντίδα για τον πλούτο αφαιρεί τον ύπνο (Σοφία Σειράχ λα, 1). 

Μηδένα ζήλου τῶν μετ' ἀδικίας κερδαινόντων, ἀλλά μᾶλλον ἀποδέχου τούς μετά δικαιοσύνης ζημιωθέντας: μη ζηλεύεις καθόλου αυτούς που αποκτούν κέρδη με αδικίες και άνομα μέσα. Πιο πολύ να επιδοκιμάζεις εκείνους που ζημιώθηκαν, μολονότι το δίκιο ήταν με το μέρος τους (Ισοκράτης). 

Ένας φτωχός άνθρωπος ζούσε κάθε μέρα με το παράπονο στην καρδιά και με τα χείλη του έλεγε: "Γιατί, Θεέ μου, όλα τα πλούτη στους άλλους και όλη τη φτώχεια σε μένα;". Κάποια μέρα, είδε στον ύπνο του έναν άγγελο που του έδειχνε και τα δικά του πλούτη. Τα μάτια σου είναι ένας θησαυρός. Τα χέρια σου και τα πόδια σου επίσης. Σκέψου πόσοι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν μάτια, δεν έχουν πόδια, δεν έχουν χέρια.... Ξύπνησε ο φτωχός άνθρωπος και κατάλαβε το λάθος του. Σε όλους έδωσε ο Θεός χαρίσματα και πλούτη *Σπουδαία σκέψη). 

Ξέρεις τι είναι χειρότερο από το να πληγωθείς; Το να πληγώσεις! Ξέρεις τι είναι χειρότερο από το να πονάς; Το να είσαι εσύ η αιτία που κάποιος άλλος υποφέρει! Ξέρεις τι είναι χειρότερο από το να πεθάνεις; Το να περάσεις μια ολόκληρη ζωή και να μην έχεις πάρει χαμπάρι τον λόγο για τον οποπίο ζεις! (Ελευθέριος Ελευθεριάδης, Ψυχολόγος). 

Κι αν λαβωθείς κι αν πέσεις, μη δειλιάσεις, γοργά πάλι μπορείς να σηκωθείς. Κι αν χίλιες δυο φουρτούνες δοκιμάσεις, παιδί μου, ατσαλώσου, αλλιώς θα νικηθείς. Ω, ναθ! Το ξέρω, δύσκολες οι ώρες, όταν ο κόσμος με υποσχέσεις σε καλεί. Μπροστά σου η εύκολη ζωή χωρίς αγώνες, της νιότης σου τις χάρες θ' απειλεί. Μα συ που έχεις νιώσει κι άλλους κόσμους, όχι, δεν πρέπει, παιδί μου, να χαθείς. Στηρίξου πάνω στον Φίλο τον Μεγάλο και θα΄ ναι δικές σου οι νίκες και συ ο νικητής (Περιοδικό Λυδία). 

Δόξα σ' εσένα, Ανώνυμε που σε καμιά σελίδα της Ιστορίας δεν βρίσκεται γραμμένο τ' όνομά σου. Μα ωστόσο κι η τρανότερη στον κόσμο αυτό πατρίδα έχει θεμέλιο ατράνταχτο τ' άσημο ανάστημά σου. Μυριάδες άγνωστοι Άτλαντες, χωρίς τιμή και δόξα, στης προκοπής τη γέφυρα γίνονται στέρεα τόξα (Ν. Ι. Μαραγκουδάκης, Χανιά)

Προσευχή σε περίπτωση σεισμού: " Ὁ Θεός ὁ μέγας καί φοβερός καί θαυμαστός, ὁ ἐπιβλέπων ἐπί τήν γῆν καί ποιῶν αὐτήν τρέμειν, Αὐτός μνήσθητι τῶν οἰκτιρμῶν Σου, Κύριε. Παράσχου ἡμῖν τά ἐλέη Σου. Στήριξον τήν κτίσιν. Στερέωσον τήν γῆν. Παῦσον τόν κλονισμόν αὐτῆς. Ἔδρασον τήν δονηθεῖσαν οἰκουμένην. Μή συναπολέσῃς ἠμᾶς ταῖς ἀνομίαις ἡμῶν. Ὅτι Σύ εἷ ὀ Θερός ἡμῶν Θεός τοῦ ἐλεεῖν καί σὠζειν καί Σοί τήν δόξαν ἀναπέμπομεν τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἀγίῳ Πνεύματι νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων, Αμήν, "

Συ είσαι, Κύριε, που ενδυνάμωσες την ανίσχυρη δούλη Σου, όχι μόνο να μη Σε αρνηθώ, αλλά και να αγωνισθώ, όπως οι αθλητές στο στάδιο. Και τώρα Σε παρακαλώ, Κύριε, να συγχωρήσεις τους δημίους μου, που είναι έτοιμοι για τη σφαγή μου. Το κατά δύναμιν, με τη δική Σου πάντοτε βοήθεια, « Τόν ἀγῶνα τόν καλόν ἠγώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα». Δέξου με λοιπόν με τις φρόνιμες παρθένες (Τα τελευταία λόγια της Αγίας Κυριακής). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 140ο

Οι Άγιοι λοιπόν με τη ζωή τους μας καλούν να τους ακολουθήσουμε στον δρόμο που εκείνοι διάβηκαν. Είναι οι μεγαλύτεροι αδελφοί μας στον αγώνα μας, μας δίνουν το χέρι, για να προχωρήσουμε μαζί στον δρόμο της θεώσεως. Μας δείχνουν τις πηγές των υδάτων και φωνάζουν στον καθένα μας: "Έλα και πιες", όπως ο απόστολος Φίλιππος έλεγε στον Ναθαναήλ "έλα και δες". Μας δείχνουν το ιερό Ευαγγέλιο και μας λένε: "Αυτό το βιβλίο δεν είναι ανεφάρμοστο. Εμείς το εφαρμόσαμε. Διαβάστε το κι εσείς". Μας δείχνουν τις δυσκολίες του δρόμου που βάδισαν κι εκείνοι και τώρα βαδίζουμε κι εμείς. 

Μας εξηγούν τα μυστικά του πνευματικού αγώνα στον οποίο κι αυτοί άθλησαν, και τώρα αθλούμαστε κι εμείς. Στον δικό τους δρόμο βρισκόμαστε, στην ίδια πορεία βαδίζουμε. Να τους αναγνωρίζουμε λοιπόν ως πρότυπα ζωής και δείκτες πορείας. Στον αγώνα της ζωής, μη βλέπουμε τι κάνουν οι άλλοι γύρω μας, οι μέτριοι ή ή τελευταίοι, αλλά τι κάνουν οι πρώτοι, οι πρωταθλητές, οι Άγιοι. 

Κι ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης συμβούλευε σχετικά: "Πολύ θα βοηθηθούμε στην εργασία για την απόκτηση των αρετών, αν έχουμε πρότυπο τους Αγίους. Συγκρίνοντας τον εαυτό μας με τους Αγίους, βλέπουμε τα πάθη μας, ελεγχόμαστε, ταπεινωνόμαστε και αγωνιζόμαστε με φιλότιμο και με θείο ζήλο να τους μιμηθούμε". Ως επιστέγασμα ας ακούσουμε την προτροπή του οσίου Εφραίμ που μας λέει: "Έχεις κοντά σου πολλούς ήλιους πνευματικούς που φωτίζουν τα μάτια σου μέρα και νύχτα. Να πορεύεσαι με το φως τους και να περπατάς στα ίχνη τους, για να εισέλθεις μαζί τους στα αιώνια σκηνώματα. Τρέξε με ζήλο στα βήματά τους, για να μπορέσεις να φθάσεις κάποιους. Γνωρίζω ότι αν θέλεις, μπορείς να το πετύχεις. Μπορείς!. Αρκεί να τρέξεις γρήγορα. Τρέξε γρήγορα!"

Σήμερα ο Χριστός ζητά κι από μας να γίνουμε Άγιοι. Μας περιμένει να πούμε το "ναι" στη μεγάλη κλήση που μας κάνει. Ποιος λοιπόν από μας θα τα δώσει όλα για τον Χριστό; Ποιος θα γίνει ένας αυριανός Άγιος; Ένας Άγιος μας χρειάζεται να ξεσηκώσει συνειδήσεις, να πυρπολήσει διαθέσεις, να εμπνεύσει αγάπη Χριστού, να προτρέψει με τη ζωή του στην αγιότητα, να θερμάνει την αγάπη μας για την πατρίδα, να μας μάθει να αγαπάμε δυνατά τον Θεό και τους γύρω μας. 

Μας χρειάζεται ένας άγιος Δημήτριος ν' αλλάξει μια Μακεδονία, ένας Χρυσόστομος ν' αλλάξει μια Αυτοκρατορία, ένας Πατροκοσμάς ν' αλλάξει μια Ελλάδα. Ένας Άγιος μας χρειάζεται και σήμερα, για να δούμε τα αστραφτερά του μάτια, το φωτεινό του πρόσωπο, το εγκάρδιό του χαμόγελο, την αγάπη του για τον Χριστό, για να μας μάθει τη ζωή της αγιότητας, να αγγίξει την καρδιά μας, να μας μάθει να πονούμε για τον άλλον, να κλαίμε για την αποστασία, να μας μάθει να γίνουμε κι εμείς Άγιοι. Ποιος από μας θα ακούσει μέσα του δυνατά τη φωνή του Χριστού, ποιος από μας θα θελήσει να γίνει Άγιος;

Ο σκοπός της ζωής μας είναι να μοιάσουμε στο Θεό. Γι' αυτό μας έπλασε ο Θεός. Κι έγινε άνθρωπος. Και με την επίγεια ζωή του μας έδειξε πού μπορούμε να φτάσουμε κι εμείς, αν μιμηθούμε το άγιο παράδειγμά Του. Γι' αυτό κι όσο ήταν ακόμη στη γη, μας ζήτησε να ακολουθήσουμε τον δρόμο που Εκείνος βάδισε, σηκώνοντας ο καθένας μας τον σταυρό του. Να ακολουθήσουμε τη στενή οδό που βάδισε Αυτός. Κι ο Απόστολος Πέτρος μας εξηγεί ότι ο Χριστός σταυρώθηκε για χάρη μας και μας άφησε παράδειγμα τέλειο, για να το μιμηθούμε, ακολουθώντας τα ίχνη που μας άφησε. 

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης πάλι τονίζει ότι "όποιος θέλει να είναι ενωμένος με τον Χριστό, οφείλει να ζει και να συμπεριφέρεται όπως έζησε και συμπεριφέρθηκε ο Χριστός". "Τη ζωή λοιπόν που έζησε ο Κύριος, για μας την έζησε, για να μας επαναφέρει στην αληθινή ζωή. Για αυτό όλοι μας πρέπει να μιμούμαστε, όσο είναι δυνατόν, τον τρόπο ζωής που είχε ο Χριστός στη γη". Διότι "η μίμηση του Χριστού μας οδηγεί σ' ένα θαυμάσιο τρόπο ζωής. Τα λόγια και οι πράξεις του Χριστού είναι κανόνες της ευσέβειας και της αρετής". 

Είναι όμως δυνατόν ο άνθρωπος να μιμηθεί τον Χριστό; Και μπορεί να μιμηθεί κάποια χαρακτηριστικά και της ανθρώπινης φύσεως του Χριστού και της θείας; Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης μας απαντά ότι μπορούμε να μιμηθούμε και κάποια χαρακτηριστικά της θείας φύσεως του Κυρίου μας, αφού τα έχουμε ήδη μέσα στη θεία εικόνα μας. Διότι όλοι είμαστε εικόνες του Θεού. Έχουμε δηλαδή μέσα μας κάποια χαρακτηριστικά του Θεού. Και η ζωή μας πρέπει να είναι μίμηση του Θεού, αφού πλαστήκαμε για να μοιάσουμε στον Θεό. 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 139ο

Γι' αυτό ο Θεός τους Αγίους του τους τίμησε ασυγκρίτως περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο, τους κατέστησε ρυθμιστές της ιστορίας, πρεσβευτές της ανθρωπότητας. Είναι οι πολυδύναμοι υπερασπιστές των λαών, οι ισχυρότεροι βοηθοί των ανθρώπων μετά τον Θεό. Ο ιερός Χρυσόστομος εξηγεί ότι "ο φιλάνθρωπος Κύριος συνηθίζει να τιμά τους Αγίους του και για χάρη τους να σώζει τους άλλους από μεγάλα δεινά... Η αρετή και ενός μόνο Αγίου σώζει από κινδύνους πολλούς ανθρώπους". Ο ίδιος ο Θεός άλλωστε διαβεβαίωσε τον πατριάρχη Αβραάμ ότι για δέκα και μόνο δίκαιους ανθρώπους δεν θα κατέστρεφε μια ολόκληρη περιοχή στα Σόδομα και στα Γόμορρα. 

Και ο αββάς Βαρσανούφιος έλεγε ότι για τρεις και μόνο Αγίους της εποχής του,ο Θεός δεν εξολόθρευσε τότε τον κόσμο. Διότι αυτοί πενθούσαν για τα κακά του κόσμου και με τις προσευχές τους είλκυαν το έλεος του Θεού. "Ένας και μόνο άνθρωπος, όταν νικά το κακό μέσα του, επιφέρει τόσο μεγάλη ήττα εναντίον του κοσμικού κακού, ώστε επενεργεί ευεργετικά στην πορεία όλου του κόσμου. Οι Άγιοι και μόνο που υπάρχουν επιφέρουν σ' όλη τη γη πλούσια την ευλογία του Θεού... Για χάρη των Αγίων ο Κύριος διαφυλάττει τον κόσμο... Και ο κόσμος στέκεται με τις προσευχές των Αγίων (Αρχ. Σωφρόνιος Ζαχάρωφ)". 

Οι Άγιοι είναι κοντά μας. Είναι οι ακαταμάχητοι σύμμαχοί μας, οι παρηγορητές στις θλίψεις μας, οι ιατροί στις ασθένειές μας, οι προστάτες μας στις αντιξοότητες, τις αδικίες και τα προβλήματα της ζωής, οι αντιλήπτορες στον πόνο μας, οι ενισχυτές στον αγώνα μας. Μπορεί να βρίσκονται στον ουρανό, αλλά από εκεί παρακολουθούν με ενδιαφέρον τη ζωή μας, τους κόπους μας, τους αγώνες και τις αγωνίες μας. Αυτοί δεν πέθαναν ποτέ. Ζουν ανάμεσά μας. Μας αγαπούν πολύ. Τους αισθανόμαστε ολοζώντανους να μας μεταγγίζουν τη Χάρι του Θεού. 

Στην Αγία Γραφή βλέπουμε τους Αγίους κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής τους να προσεύχονται για τους αδερφούς τους, για το έθνος τους, για τον κόσμο όλο. Κι ο αδελφόθεος Ιάκωβος λέει ότι "έχει πολύ μεγάλη δύναμη η ικεσία ενός αγίου ανθρώπου, γιατί ενεργεί άμεσα". Εφόσον λοιπόν οι Άγιοι, όταν βρίσκονταν στη γη, προσεύχονταν για τους αδερφούς τους, πώς είναι δυνατόν τώρα που ζουν στον ουρανό να μας ξεχάσουν, να αδιαφορήσουν για τα βάσανά μας; 

Και μάλιστα τώρα που βρίσκονται δοξασμένοι στον ουρανό, οι ικεσίες τους έχουν ασυγκρίτως μεγαλύτερη δύναμη. Με τις ικεσίες τους αυτές διοχετεύουν στον κόσμο μας τη Χάρι του Θεού. Μας περιβάλλουν σαν ένα προστατευτικό σύννεφο που μας σκεπάζει από τις επιθέσεις των δαιμόνων. Κι όταν κάτι τους το ζητάμε με πίστη, εφόσον αυτό είναι ωφέλιμο για μας, μς το χαρίζουν με τη θαυματουργική δύναμη που τους έχει δώσει ο Θεός. 

Ο τόπος μας σε κάθε του σπιθαμή είναι διάσπαρτος από λείψανα Αγίων και Μαρτύρων! Κρύβει έναν μοναδικό πλούτο, που αποτελεί το μεγαλύτερο εθνικό μας κεφάλαιο! Και θα πρέπει να εκτιμήσουμε τους μεγάλους αυτούς θησαυρούς που έχουμε. Στο συναξάρι των Αγίων Πάντων ο ιερός υμνογράφος τονίζει "τοῦ Κυρίου μου πάντας ὑμνῶ τούς φίλους" και μας δείχνει έτσι αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μας: να τιμούμε τους φίλους του Θεού. 

Να τιμούμε όλους τους Αγίους της Εκκλησίας μας. Και ιδιαιτέρως την ημέρα της μνήμης τους. Να μετέχουμε στις γιορτές τους. Είναι παράδοση στην Εκκλησία μας να ασπαζόμαστε με ευλάβεια τα ιερά λείψανα των Αγίων και τα εικονίσματά τους. Διότι οι ιερές τους εικόνες είναι βιβλία που μιλούν και διδάσκουν την αρετή και αγιότητά τους. 

Όταν ασπαζόμαστε τις εικόνες τους, δεν ασπαζόμαστε το ξύλο ή το χρώμα, αλλά τιμούμε το πρόσωπο των Αγίων που εικονίζει. Αλλά και τα ιερά λείψανα των Αγίων πρέπει να τα τιμούμε και να προσκυνούμε. Διότι αυτά με την ευωδία τους ή και τη μυροβλυσία τους, διαλαλούν την αγιότητα των προσώπων στα οποία ανήκουν και τη Χάρι του Θεού με την οποία τους χαρίτωσε και τους κατέστησε ιατρούς των ασθενών και βοηθούς μας σε κάθε κίνδυνο.  

Τους Αγίους τους νιώθουμε δικούς μας, αφού έζησαν κι εμάς στη γη μας, στην εποχή μας. Και στις προσωπικές μας δυσκολίες και στις γενικότερες της πατρίδας μας και στην ακαταστασία όλου του κόσμου να καταφεύγουμε σ' αυτούς και να τους παρακαλούμε να μας σκεπάζουν με τη Χάρι τους. Να μας συντρέχουν και να θεραπεύουν τις ψυχικές και τις σωματικές μας ασθένειες. Ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης συμβουλεύει: "Αν μπορείς, να διαβάζεις κάθε μέρα το συναξάρι του Αγίου που γιορτάζει, για να συνδέεσαι με όλους τους Αγίους. 

Η μελέτη του βίου του Αγίου της ημέρας και γενικά το συναξάρι, πολύ βοηθάει, γιατί θερμαίνεται η ψυχή και παρακινείται να μιμηθεί τους Αγίους. Αφήνει τότε ο άνθρωπος στην άκρη κάθε είδος κακομοιριάς και προχωρά με λεβεντιά. Τα συναξάρια βοηθούν στην ψυχική ανδρεία, ακόμα και στο μαρτύριο. Είναι ζωντανή η παρουσία των Αγίων! Κι όταν ακόμη εμείς δεν τους βρίσκουμε, εκείνοι μας βρίσκουν". 

Με τα συναξάρια των Αγίων η Εκκλησία μας προβάλλει καθημερινά τα πραγματικά τρόπαια της ζωής μας. Μας παρουσιάζει με τρόπο διηγηματικό και πρακτικό όλο το Ορθόδοξο ήθος. Και μας μαθαίνει έμπρακτα πώς μπορούμε "να προοδεύσουμε πνευματικά, μέχρι να αποκτήσουμε το μέτρο της πνευματικής τελειότητας του Χριστού (Προς Εφεσίους, δ, 13)". Γι' αυτό κι ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ονομάζει τα συναξάρια "ιατρεία των ψυχών μας" από τα οποία κάθε Χριστιανός "αποκτά τη θεραπεία του πάθους του". 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 138ο

Και μένουμε στη θέση μας μέχρι το "Δι' εὐχῶν", μέχρι το τέλος της θείας Λειτουργίας. Όταν επιστρέψουμε στο σπίτι μας, καλό είναι να βρούμε λίγα λεπτά να διαβάσουμε την Ευχαριστία της Θεία Μεταλήψεως, δηλαδή τις ειδικές προσευχές που έχει η Εκκλησία μας, για να διαβάζουμε οι πιστοί μετά τη θεία Κοινωνία. Είναι προσευχές ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης προς τον Κύριό μας που μας αξίωσε να Τον πάρουμε μέσα μας. Και κάτι ακόμη: Εάν έχουμε κάποιο βρέφος στην αγκαλιά μας, για να κοινωνήσει, θα πρέπει να κρατήσουμε διακριτικά το κεφαλάκι του ακίνητο στον δεξιό ώμο μας, αλλά και τα χέρια του και τα πόδια του, χωρίς όμως να ερεθίζουμε το παιδί, για να μην κάνει απότομες κινήσεις απωθώντας την αγία Λαβίδα ή το άγιο Ποτήριο και προκληθεί έτσι κάποιο ατύχημα. 

Γι' αυτό στις περιπτώσεις αυτές, πρέπει να προσερχόμαστε έχοντας μαζί μας και κάποιο άτομο που θα μας βοηθήσει. Η θεία Λειτουργία δεν πρέπει να τελειώνει με το "Δι' εὐχῶν", αλλά να συνεχίζεται σ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, σ' όλη μας τη ζωή. Η θεία Λατρεία ν' αγκαλιάζει όλη τη ζωή μας. Να είναι αδιάλειπτη, για να εξαγιάζει την κάθε στιγμή, τη ζωή μας και το περιβάλλον μας. Κάθε λεπτό σε καθετί που κάνουμε, να νιώθουμε τον Κύριο αοράτως παρόντα. Να λιτανεύεται ο Χριστός μέσα μας και γύρω μας. Κάθε μας βήμα να αναφέρεται στο υπερώο της Ιερουσαλήμ, να είναι μα ακατάπαυστη ευχαριστία μετά τη θεία Ευχαριστία. Τότε η ζωή μας θα γίνει αυτό που πρέπει να είναι πάντα: μια διαρκής Λειτουργία. 

Η εν Χριστώ ζωή είναι ορατή μέσα στη ζωή των Αγίων. Διότι οι άγιοι αγάπησαν τον Χριστό με όλη τους την καρδιά. Αυτόν μιμήθηκαν. Αυτόν ομολόγησαν γενναία μπροστά στους ανθρώπους. Και πρόσφεραν τον εαυτό τους σε μύριους κινδύνους. "Άνθρωποι ήταν κι εκείνοι, όπως κι εμείς και δεν είχαν περισσότερο από μας, παρά μόνο καλή διάθεση, υπομονή, ταπείνωση και αγάπη προς τον Θεό. Αυτά λοιπόν απόκτησέ τα κι εσύ ο ίδιος και η ψυχή σου που τώρα είναι πέτρινη, θα γίνει για σένα πηγή δακρύων (Συμεών, Νέου Θεολόγου, Κατηχητικός λόγος  ΚΘ΄, Φιλοκαλία της ΕΠΕ 19Δ, 403)". 

Οι Άγιοι είναι οι φίλοι του Χριστού. Είναι αυτοί που αγάπησαν πολύ τον Θεό, έζησαν με τον Θεό και για τον Θεό. Πέρασαν από τη γη ως ξένοι και περαστικοί, έχοντας κάθε μέρα τη σκέψη τους στον ουρανό. Έζησαν ως επίγειοι άγγελοι και ουράνιοι άνθρωποι. Επειδή διαφύλαξαν μέσα τους απαραχάρακτη τη θεϊκή εικόνα, τα χαρακτηριστικά του Θεού που είχαν μέσα τους έγιναν καθαροί καθρέφτες του θείου φωτός. 

Δέχθηκαν τον Θεό ως μόνιμο ένοικο στην ψυχή τους, έγιναν έμψυχοι ναοί του Θεού. Έκαναν τη ζωή του Χριστού ζωή τους. Κι έτσι η ζωή του Χριστού φανερώνεται μέσα από τη δική τους ζωή. Γι' αυτό και κάθε Άγιος με τη ζωή του μας διακηρύττει: "δεν ζω πλέον εγώ, ζει μέσα μου ο Χριστός (Απόστολος Παύλος, Προς Γαλάτας, β, 20)". Στην πραγματικότητα κάθε Άγιος είναι η φανέρωση του ίδιοι του Χριστού σε κάθε εποχή, σε κάθε τόπο. Ένας και μόνο Άγιος γίνεται η φωνή του Θεού στους ανθρώπους. 

Με τον λόγο του και τη ζωή του επιβεβαιώνει κάθε στιγμή την ύπαρξη του Θεού, φανερώνει την αγάπη και το φως του. Διαλαλεί περίτρανα ότι "ζῆ Κύριος ὁ Θεός", ότι Αυτός είναι ο κυρίαρχος της ιστορίας. Όταν πλησιάσεις έναν Άγιο που είναι πλημμυρισμένος με τη Χάρη του Θεού, διαισθάνεσαι ότι ο άνθρωπος αυτός ακτινοβολεί το φως του Θεού και τα λόγια του έρχονται στην ψυχή σου μ' έναν τρόπο ειρηνικό, άμεσο. Αλλάζει τις διαθέσεις σου. 

Οι Άγιοι απαρνήθηκαν τις ανέσεις και τις απολαύσεις του αμαρτωλού κόσμου. Κυριάρχησαν στα πάθη κι έδειξαν στους γύρω τους πόσο ψηλά μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος, σε ποια ύψη αρετής, προσφοράς και αυταπαρνήσεως μπορεί να ανέλθει. Μπροστά τους εξευτελίστηκαν ολόκληρες αυτοκρατορίες και αποδείχθηκαν ανίσχυροι οι πάνοπλοι, και άσοφοι οι σοφοί του κόσμου. Σήκωσαν στους ώμους τους τον Σταυρό του Χριστού και πολλοί απ' αυτούς για την αγάπη του Χριστού υπέμειναν πειρασμούς, δοκιμασίες, αδικίες, κατατρεγμούς, βασανιστήρια και φρικτό θάνατο. 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλή σας μέρα! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Ας έχουμε θεία φώτιση και χρόνια ευλογημένα διά της Βαπτίσεως του Θεανθρώπου!