Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 152ο

 

Στην ευλογημένη αυτή Σκήτη έμεινε για πολλά χρόνια και ο γέρων Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης, ο ησυχαστής. Για ένα διάστημα είχε δημιουργήσει μια συνοδεία εκ των ενόντων, θα λέγαμε πειραματική, που την αποτελούσαν ο πατέρας Γεράσιμος Μενάγιας, ο λαυριώτης γιατρός Σπυρίδων-Αθανάσιος Καμπανάος, ο φαρμακοποιός Αθανάσιος Βαλσαμάκης. Έκαναν όλοι αυστηρότατη άσκηση. Τους έδινε συνήθως ένα κονσερβοκούτι βρεγμένο παξιμάδι για όλη την ημέρα και ακολουθούσαν το πρόγραμμα της προσευχής που είχε ρυθμίσει εκείνος: όλες τις ακολουθίες με κομποσκοίνι και καλλιέργεια της "εν γνώσει σιωπής". 

Στην έρημο του Αγίου Βασιλείου ο πατέρας Γεράσιμος έζησε περίπου μια δεκαπενταετία. Στα ασκηταριά και τις γύρω σπηλιές της Σκήτης υπήρχαν σπουδαίοι σύγχρονοί του ερημίτες, στολισμένοι με ποικίλα χαρίσματα όπως ο γέρων Χερουβείμ, ο παπα-Εφραίμ, ο παπα-Γεράσιμος. Ο γέρων Χερουβείμ είχε φθάσει στα μέτρα της τελείας ακτημοσύνης. Αποκλεισμένος μια χρονιά από το χιόνι, άσιτος επί μια εβδομάδα, δέχθηκε άγγελο Κυρίου με σχήμα μοναχού που του έφερε τρόφιμα. Ο παπα-Εφραίμ ήταν σπηλαιοδίαιτος. Ο παπα-Γεράσιμος συνδύαζε θαυμάσια φιλοκαλική θεωρητική κατάρτιση και φιλοκαλική εσωτερική ζωή. 

Αν την εποχή εκείνη έκανες μια επίσκεψη στη Σκήτη του Αγίου Βασιλείου, θα δικαίωνες τη μακαρία ζωή των ερημιτών πατέρων. Θα έβλεπες οσιακά πρόσωπα, κάτωχρα από τη νηστεία και την αγρυπνία, φωτεινά από την πολυχρόνια και πολύμοχθη προσευχή. Θ' άκουγες, περπατώντας στα δρομάκια της Σκήτης ν' αντηχεί το γλυκύτατο όνομα του Κυρίου μας με πόθο και προσδοκία: "Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με". Σ' αυτόν τον πνευματικό λειμώνα διέτριβε ο πατέρας Γεράσιμος. Η ''ευχή" ήταν η καθιερωμένη του τροφή. Ζούσε την "περιεκτική αρετή" της προσευχής σαν την αρετή που αγιάζει κάθε έργο σωματικό και πνευματικό. Μα ο αγώνας της προσευχής ήταν σκληρός.

Είχε να παλέψει με τον "κοσμοκράτορα του αιώνος τούτου" στήθος με στήθος. "Ας μη σταματά ποτέ", γράφει ο άγιος Ησύχιος ο πρεσβύτερος (Φιλοκ. τ. Α), "ούτε στιγμή η προσευχή και η νήψη και ο αντίλογος στους κακούς λογισμούς και η "ευχή" προς τον Ιησού Χριστό, τον Θεό μας. Διότι καλύτερη βοήθεια από τον Ιησού δεν θα βρεις σε όλη σου τη ζωή. Αυτός μόνος, ως Κύριος γνωρίζει ως Θεός τις πανουργίες, τα τεχνάσματα και τις δολοπλοκίες του διαβόλου. 

Η ψυχή λοιπόν ας έχει όλη την αυτοπεποίθησή της στον Χριστό. Ας τον παρακαλεί κι ας μη δειλιάζει καθόλου. Διότι δεν πολεμά μόνη της, αλλά μαζί με τον φοβερό Βασιλέα Ιησού Χριστό, τον Κτίστη όλων των όντων, ασωμάτων και ενσωμάτων". Απαραίτητη προϋπόθεση για την άσκηση της προσευχής είναι η νηστεία. Γι' αυτό οι ερημίτες διαιτώνται με απλές φυσικές τροφές, με παξιμάδι, με χόρτα, με λάχανα και με λίγα όσπρια. 

Εκεί στο ερημικό και φτωχό αγιοβασιλιάτικο καλύβι του, το χωματένιο και πλίθινο, ο πατέρας Γεράσιμος, το αρχοντόπουλο των Αθηνών, ο αριστοκράτης, το μεγάλο όνομα Μενάγιας, έμοιαζε με το φιλέρημο τρυγόνι του ψαλμωδού που βρήκε "νοσσιά", για να εναποθέσει τα "νοσσία" του. Μέσα σε εκείνη τη φωλιά τεκνοποίησε η ψυχή του και ανέθρεψε τις αρετές της μοναχικής ζωής. Μέσα σε εκείνη τη φωλιά στήριζε το ετοιμόρροπο από τις πολυπληθείς ασθένειες σώμα του κι έδινε πτέρυγες "ωσεί περιστεράς" στο πνεύμα του. 

Ήταν ασυμβίβαστος με την "εχθρά φίλη" σάρκα. Άλλωστε και το περιβάλλον δεν του έδινε πολλά περιθώρια συμβιβασμών. Όσο ζούσε στα Κατουνάκια, ο γέρων Καλλίνικος τον οικονομούσε κάπως στο θέμα του φαγητού. Από τη στιγμή όμως που ήρθε σ' αυτή την έρημο, τα πράγματα δυσκόλεψαν. Ο γέρων Ιωσήφ ως γέροντας της μικρής του συνοδείας, τον έβαζε να τρώει για πολλές μέρες φασόλια. --Γέροντα, θα πεθάνω, δεν μπορώ συνέχεια φασόλια, παραπονούνταν ο πατέρας Γεράσιμος. - Να πεθάνουμε ήρθαμε εδώ. Μη δειλιάζεις, του απαντούσε εκείνος.

"Και ιδού! Όχι μόνο δεν έπαθα τίποτε, αλλά έγινα και καλά. Είναι μια άλλη δύναμη που ενεργεί στις περιπτώσεις αυτές. Είναι η δύναμη της υπακοής. Ανωτέρα από τη δύναμη της λογικής", έλεγε διηγούμενος τα θαυμαστά αποτελέσματα που έχει και η ευλογία των γερόντων. Αλλά και αργότερα, καθώς διηγείται ο παπα-Βαρθολομαίος, που έζησε ένα διάστημα μαζί του, ήταν ανυποχώρητος στη νηστεία. Μ' ένα λιτό φαγητό περνούσαν μια ολόκληρη εβδομάδα. Η νηστεία και η έντονη προσευχή πολύ σύντομα τον οδήγησαν στους "λειμώνας" της κατανύξεως. Τα δάκρυά του έγιναν η καθημερινή του τροφή. 

"Ἐγεννήθη τἀ δάκρυά μου ἐμοί ἄρτος ἡμέρας καί νυκτός", έψαλλε μαζί με τον μέγα προφήτη της μετανοίας και της χαρμολύπης, τον Δαβίδ. Με πόσα δάκρυα δεν πότισε εκείνο το ασκητικό και οργωμένο από τις μετάνοιες χώμα για την περίοδο της αρνήσεως, για τα χαμένα χρόνια.... "Ὅλον τόν βίον ἠνάλωσα αἰσχρῶς καί ἀσώτως, φιλάνθρωπε.... ἀλλά νῦν ἐπιστρέφοντα δέξαι Σωτήρ μου, ὥσπερ τόν ἄσωτον..." "Ὄμματι εὐσπλάχνῳ, Κύριε, ἴδε τήν ἐμήν ταπείνωσιν καί σῶσον με", αντηχούσαν οι κατανυκτικοί ύμνοι του χαροποιού πένθους από το πετροκάλυβο του πατρός Γερασίμου. 

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Φράσεις για προβληματισμό 124ο μέρος

Ένας λαός γράφει την ιστορία του όχι για να αφηγηθεί όσα του συνέβησαν στο παρελθόν, αλλά πρωτίστως για να σφυρηλατήσει την αυτογνωσία και την ηθική ταυτότητα που του χρειάζονται, για να κτίσει το μέλλον του (Αμερικανός φιλόσοφος Ρίτσαρντ Ρόρτι). 

Η ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη κληρονομιά που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος για την ανέλιξη του εγκεφάλου του. Απέναντι στην ελληνική όλες -και επιμένω όλες- οι γλώσσες είναι ανεπαρκείς. Η αρχαία ελληνική γλώσσα πρέπει να γίνει η δεύτερη γλώσσα όλων των Ευρωπαίων, ειδικά των καλλιεργημένων ατόμων. Η ελληνική γλώσσα είναι από ουσία θεϊκή (Φρειδερίκος Σαγκρέδο, Βάσκος καθηγητής γλωσσολογίας, Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Βασκωνίας). 

Η θητεία μου στην ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στη γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία μεταξύ της λέξεως και του εννοιολογικού της περιεχομένου (Werne Heisenberg, Γερμανός Φυσικός και φιλόσοφος). 

Οφείλω χάριτες στη Θεία Πρόνοια, γιατί ευδόκησε να διδαχθώ τα αρχαία ελληνικά, που με βοήθησαν να διεισδύσω βαθύτερα στο νόημα των φυσικών επιστημών (Max von Laye, Γερμανός Φυσικός, που πήρε το Νόμπελ το 1914). 

Τό νικᾱν αὐτόν πασῶν νικῶν πρώτη τε καί ἀρίστη, τό δέ ἡττᾶσθαι αὐτόν ὑφ' ἑαυτοῦ, πάντων καί αἴσχιστον τε καί ἅμα κάκιστον: η νίκη επί του εαυτού μας είναι η κορυφαία και η άριστη από όλες τις νίκες, το να ηττάται όμως από τον ίδιο τον εαυτό του είναι μέγιστη ντροπή και συγχρόνως μέγιστη βλάβη (Πλάτων).

Ό,τι έχεις μέσα σου παιδιάτικο σαν θησαυρό να το φυλάξεις τους λογισμούς, τους πόθους σου άλλαξε, μα αυτό ποτέ να μην αλλάξεις. Όποτε της ζωής τα ψεύτικα κι άσχημα σφίγγουν την καρδιά σου, μες σ’ ό,τι φύλαξες παιδιάτικο θα βρίσκεις την παρηγοριά σου. Κι όταν χλομοφυλλιάσει η όψη σου και στα μαλλιά σου πέσουν χιόνια, μόνο ό,τι φύλαξες παιδιάτικο θα μείνει απείραχτο απ’ τα χρόνια (Γ. Δροσίνη, Ό, τι έχεις παιδιάτικο, από την Ποιητική συλλογή Φευγάτα χελιδόνια).

Όταν πλησιάζεις τον/τη σύζυγο, το παιδί σου ή έναν αδελφό, μην ξεχάσεις πρώτα να του πεις δυο κουβέντες που θα του δώσουν παρηγοριά, μια ανάσα. Να τον κάνεις να πει "ανακουφίστηκα, χάρηκα". Να κάνεις τους άλλους να χαίρονται, όταν σε συναντούν. Διότι όλοι οι άνθρωποι στη ζωή έχουν πόνο, δυσκολίες, βάσανα. Ο καθένας κρύβει τον πόνο του μέσα στην καρδιά του. Γι' αυτό δώστε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο (πατέρας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης).

Να μη ζητάς να ακούς τα ευχάριστα από τους φίλους, αλλά μάλλον τα αληθινά. Όσα από τα μυστικά αυξάνουν την αρετή σου να τα γνωστοποιείς στους φίλους. Όσα όμως εκφαυλίζουν τη γνώμη, αυτά ούτε ο ίδιος να τα εκτελείς ούτε στους φίλους να τα διαβιβάζεις (Μεγάλου Φωτίου, Επιστολή προς ηγεμόνα).

Τόν φιλοῦντα με, οὐχ ὅταν ἐπαινῇ με μόνον, ἀλλά καί ὅταν ἐγκαλῇ καί διορθῶται, τότε φαίην ἔγωγε φιλεῖν: Πραγματικά με αγαπά και είναι φίλος μου, όχι αυτός που μόνο με επαινεί, αλλά κυρίως αυτός που με ελέγχει και με διορθώνει (Ιωάννης Χρυσόστομος). 

Ο Θεός γνωρίζει επακριβώς ό, τι πιο απόκρυφο και μυστικό υπάρχει μέσα μας. Σκέψεις, επιθυμίες, συναισθήματα, λογισμοί, ελατήρια, συνειδητό και υποσυνείδητο του ανθρώπου, όλα είναι ανοικτά μπροστά Του. Ο Θεός μπορεί να περπατά μέσα στον νου και την καρδιά μας. Μόνος Αυτός. Ούτε οι άγγελοι, ούτε ακόμα περισσότερο ο διάβολος. Γι' αυτό ας μη δίνουμε σημασία σε αστρολόγους και μέντιουμ που λένε ότι τάχα γνωρίζουν τις σκέψεις σου. Μόνο τον Θεό να υπολογίζεις (Αρχιμ. Αποστ. Χ. Τσολάκη, Μίλησέ μου, Χριστέ).

Κάποτε ο άγιος Επιφάνιος, επίσκοπος Κύπρου, ξεκίνησε να εκφωνεί ομιλία για την ανάσταση του Λαζάρου με το εξής ωραίο απόσπασμα: "Πρό ἕξ ἡμερῶν τοῦ Πάσχα, διά τῶν πέντε αἰσθήσεων, τόν τετραήμερον ὁ τριήμερος, ταῖς δυσίν (ἀδελφοῖς) τόν ἕνα χαρίζεται" (Σπουδαία σκέψη)

Τρεις άνθρωποι βαδίζουν στον δρόμο. Ο πρώτος που προηγείται είναι ο εαυτός μας όπως τον Θέλει ο Θεός. Ο δεύτερος που τον ακολουθεί είναι ο εαυτός μας όπως τον βλέπουν οι άλλοι. Ο τρίτος που είναι πιο πίσω είναι ο εαυτός μας όπως είναι στην πραγματικότητα. Πρέπει οι δυο τελευταίοι "εαυτοί" μας να σπεύσουν να προλάβουν τον εαυτό μας όπως τον θέλει ο Θεός. Αυτό προϋποθέτει αγώνα ζωής. Σ' αυτόν ας μας εμπνέει η Παναγία, στην οποία έχουμε ταύτιση των τριών (Μητροπολίτης Κορωνείας Παντελεήμων). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 151ο

Το έτος 1925 επιστρέφει στα Κατουνάκια, στην καλύβη της μετανοίας του. Βλέποντας όμως ο διακριτικός γέρων Καλλίνικος πώς η υγεία του υποτακτικού του χειροτερεύει, τον κάλεσε ύστερα από πολλή προσευχή και του είπε: - Παιδί μου, η κλονισμένη υγεία σου δεν δίνει περιθώρια να μείνεις εδώ στα Κατουνάκια, όπου δεν σε ευνοεί το κλίμα. Το πλέον ξερό κλίμα, κατάλληλο για την υγεία σου, το διαθέτει η Σκήτη του Αγίου Βασιλείου. Από εκεί θα έρχεσαι περιοδικώς να παρακολουθώ την πνευματική σου κατάσταση.Με την ευχή έτσι του γέροντος Καλλινίκου και με την πανοπλία της νοεράς προσευχής, "ηὐλίσθη" στην έρημο, τη φερώνυμο έρημο του μεγάλου ασκητού ιεράρχου Βασιλείου του Ουρανοφάντορος. 

Η Σκήτη αυτή είναι η πιο μικρή, η πιο αφανής και η πιο ασκητική του Αγίου Όρους. Αν δεν είσαι καλά ενημερωμένος, δεν μπορείς εύκολα να την ανακαλύψεις. Δεν φαίνεται σχεδόν από πουθενά. Εγγυτέρα έρημος. Ευρίσκεται σε υψόμετρο 800 περίπου μέτρων από τη θάλασσα, κοντά στην περιοχή της Κερασιάς. Το φυσικό πλεονέκτημα της Σκήτης είναι, όπως είπαμε, η έλλειψη υγρασίας, το ξηρότατο κλίμα της. Το πνευματικό πλεονέκτημα, "η καθαίρουσα τό νοερόν της ψυχής ησυχία". 

Τόπος παντέρημος σε μια απόκρημνη πλευρά κάτω από το Καρμήλιον όρος της Κερασιάς. Έτσι λέγεται ο κωνοειδής λόφος που είναι στεφανωμένος με το εκκλησάκι του προφήτου Ηλιού. Υπάρχει παράδοσις ότι την έρημο του Μεγάλου Βασιλείου την κατοίκησαν ασκηταί που ήρθαν από την Καισάρεια της Καππαδοκίας και για αυτόν τον λόγο έδωσαν στη Σκήτη και το Κυριακό το όνομα του Ουρανοφάντορος. 

Τα καλύβια των ερημιτών μέχρι την εποχή του πατρός Γερασίμου ήσαν "γιδοκάλυβα".Καμωμένα δηλαδή με ξερολιθιά, χαμηλοτάβανα δωμάτια, σαν σπηλιές. Σκεπή τους μια σκουριασμένη λαμαρίνα. Χωρίς ξεχωριστό δάπεδο, από φυσικό χώμα και πέτρες. Νερό πόσιμο, συναγμένο σε στέρνες, όσο οι στέγες κατόρθωναν να συμμαζέψουν από τις βροχές. Θέα της Σκήτης: Βράχια θεόρατα, απότομες ορθόκοφτες χαράδρες, που ρίχνουν ορμητικά τα κράσπεδά τους ως τη θάλασσα. 

Υπάρχει η φήμη ότι στην έρημο αυτή ασκήτευσε για λίγο καιρό και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο κήρυξ της Χάριτος και του ακτίστου φωτός, "των μοναστών η καλλονή". Σε αυτό το άγριο μεγαλείο έζησε δυο χρόνια ο περίφημος Ρώσος ασκητής Παΐσιος Βελτσκόφσκυ, και μετέφρασε τη Φιλοκαλία των ιερών Νηπτικών στα ωσικά. Ίσως δεν βρήκε ησυχαστικότερο τόπο στον Άθωνα από την ευλογημένη αυτή Σκήτη. 

Εδώ έζησαν μεγάλοι αγωνιστές πατέρες, με αξιόλογα ασκητικά παλαίσματα και βαθιά πνευματική ζωή, όπως ο νηπτικός διδάσκαλος της νοεράς προσευχής Βαρνάβας και οι Ρουμάνοι Μαρτινιανός, Ιωνάς και Θεοφύλακτος. Οι πιο πολλοί έκαναν το εργόχειρο της ξυλογλυπτικής. Έφτιαχναν χτένες, κουτάλια, χαρτοκόπτες. Ο γέρων Μαρτινιανός ζούσε πάντα με τις ελεημοσύνες των άλλων αδελφών. Όταν του έδινες μια "ευλογία", δηλαδή λίγο φαγάκι, είχε καθιερωμένη την ευχαριστία του:

Ω! Τεός σχωρέσ! Πώς όνομα τικό σου; Πώς όνομα πατέρα και μητέρα; (Ζητούσε τα ονόματα, για να προσεύχεται και να τα μνημονεύει). Ο γέρων Ιωνάς ήταν λόγιος, πτυχιούχος του Πολυτεχνείου, και ασχολήθηκε με αξιόλογες μεταφραστικές εργασίες στο ησυχαστικό και νηπτικό κλίμα της ερήμου του αγίου Βασιλείου. Μετέφρασε στη ρουμανική γλώσσα βιβλία του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου και άλλα πατερικά έργα. 

Ο γέρων Θεοφύλακτος υπήρξε μια αγία μορφή στον χορό των ουρανοπολιτών της Σκήτης. Διηγούνται γι' αυτόν ότι κάποτε ήρθε έξω από το καλυβάκι του και ξάπλωσε ένα πληγωμένο ζαρκάδι με σπασμένο το πόδι του. Εκείνος το πλησίασε και με συμπαθέστατη γλώσσα του μίλησε σαν σε άνθρωπο: - Κάθισε να σου δέσω το σπασμένο ποδαράκι σου, για να γίνεις καλά. Το ζαρκάδι έκανε υπακοή και κάθισε ήρεμα. Ο γέρων με όλη την "υπέρ πάσης κτίσεως αγάπην καί οικτίρμονα διάθεσιν της καρδίας του", πήρε δυο καλάμια και μια λουρίδα πανί για επίδεσμο και έδεσε το σπασμένο μέλος του δυστυχισμένου πλάσματος, σαν καλός ορθοπεδικός γιατρός. 

Μετά το χάιδεψε ευσπλαχνικά και του είπε: - Πήγαινε τώρα, καλό μου, στην ευχή της Παναγίας και να έρθεις μετά από 30-40 μέρες να σου το λύσω. Πράγματι δεν πέρασε η προθεσμία που του καθόρισε και το ζαρκαδάκι ήρθε στο καλύβι του γέροντος. Του έλυσε τον ορθοπεδικό επίδεσμο. Είχε τελείως θεραπευθεί. Τα τέλη του αγιασμένου αυτού ανθρώπου ήταν οσιακά. Το πρόσωπό του έλαμψε σαν πρόσωπο αγγέλου στις τελευταίες του στιγμές, ήταν σαν ένα ολοφώτεινο φεγγάρι. 

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Το Αναστάσιμο φως ας σκορπίσει τη ζωηφόρο λάμψη του σε όλες τις ανθρώπινες ψυχές! Χριστός ανέστη!

"

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 150ο

Κάποτε έστειλε τον πατέρα Γεράσιμο ο γέροντάς του στη μονή της Λαύρας που απέχει από τα Κατουνάκια 3 με 4 ώρες. Ήταν χειμώνας και είχε ρίξει χιόνι, αλλά η υπόθεσις ήταν επείγουσα και ο γέροντας επέμενε να πάει. Ο πατέρας Γεράσιμος έκανε υπακοή, έβαλε μετάνοια, πήρε την ευλογία του γέροντος και ξεκίνησε. 

Όταν προχώρησε λίγο μετά την Κερασιά, ξέσπασε τρομερή χιονοθύελλα. Σε λίγο τυλίχτηκε μέσα σε ένα πέπλο από πυκνές-πυκνές νιφάδες. Δεν διέκρινε σχεδόν πού βρισκόταν. Εν τω μεταξύ το μονοπάτι σκεπάσθηκε από το χιόνι. Το έχασε! Σταμάτησε, σκεπτόμενος τον κίνδυνο που διέτρεχε. Άρχισε τότε να προσεύχεται θερμότατα στον Κύριο και στην Παναγία μας, ζητώντας κάποια θεία επέμβαση και βοήθεια: 

"Κύριος εἰσακούσεταί μου ἐν τῷ κεκραγέναι με πρός αὐτόν. Ἐπί σοι, Κύριε, ἤλπισα, μή καταισχυνθείην εἰς τόν αἰῶνα· ἐν τῇ δικαιοσύνῃ ῥύσαι με καί ἐξελοῦ με· κλῖνον πρός με τό οὖς σου, τάχυνον τοῦ ἐξελέσθαι με· γενοῦ μοι εἰς Θεόν ὑπερασπιστήν καί εἰς οἶκον καταφυγῆς τοῦ σῶσαί με....". Και να! Δεν παρήλθν λίγα λεπτά της ώρας και ο Κύριος απάντησε. 

Φανερώνεται μπροστά του ένα χαριτωμένο παιδάκι 8 ως 10 ετών. - Ευλογείτε, γέροντα! - Ο Κύριος. - Πού πηγαίνεις, γέροντα με αυτόν τον καιρό; Θα σε σκεπάσουν τα χιόνια θα χαθείς μέσα στο δάσος με τέτοια χιονοθύελλα. - Τι να κάνω, παιδάκι μου; Με έστειλε ο γέροντάς μου στη Λαύρα. Είναι ανάγκη να πάω οπωσδήποτε. - Έλα τότε να σε βοηθήσω να προσανατολιστείς. Τον οδήγησε σε ένα σημείο και του είπε: - Θα πάρεις τον κάτω δρόμο κι ύστερα θα βγεις στο μονοπάτι που οδηγεί στη Λαύρα. 

Ο πατέρας Γεράσιμος ευχαρίστησε, αλλά όταν έκανε μερικά βήματα, τότε συνήλθε καλά-καλά. "Πώς άραγε, αναρωτήθηκε, βρέθηκε αυτό το παιδί σε τόσο μικρή ηλικία εδώ και μάλιστα μέσα στα χιόνια;". Γύρισε αμέσως πίσω, αλλά δεν είδε τίποτε. Ούτε ίχνη βημάτων στα χιόνια. Το παιδάκι είχε γίνει άφαντο! Ήταν άγγελος Κυρίου! 

"Ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περί σοῦ τοῦ διαφυλάξαι σε ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου", δόξασε κατασυγκινημένος το όνομα του Πανάγαθου Κυρίου, που χρησιμοποιεί πολλούς τρόπους για να δείξει την πρόνοιά Του στους δούλους Του, σ' όσους υπακούουν αδίστακτα στο θέλημά Του. "Υπακοή σημαίνει - κατά τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος- ενέργεια χωρίς εξέταση." 

Αλλά αυτή η ενέργεια του υποτακτικού, η απόλυτη δηλαδή εμπιστοσύνη στον γέροντά του, φανερώνει πίστη ακράδαντη προς την πανσωστική πρόνοια Εκείνου, που με μόνο το νεύμα Του συγκρατεί τα σύμπαντα και παραγγέλλει στους πνευματικούς πατέρες: "Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καί ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμέ ἀθετεῖ "Ο πατέρας Γεράσιμος λάτρευε τον γέροντά του. Τον θεωρούσε "στόμα Χριστοῦ".

 

"Άφησε δυσαναπλήρωτο κενό -θα γράψει αργότερα-, στις 5-9-1930- ο θάνατός του, και ιδίως δι' εμέ... Ο γέροντάς μου μετά Θεόν ήτο η μόνη παρηγορία μου εν ταις θλίψεσι και πειρασμοίς... Αι δε ευχές του, τας οποίας μέχρις τελευταίας αναπνοής του μας έδιδε, αύται με ενθαρρύνουν και παρηγορούν δια την εν τω μέλλοντι πορείαν μου.....  "

Η σκληρή ασκητική ζωή στα Κατουνάκια και προπαντός το βαρύ τους κλίμα δεν άργησαν να κλονίσουν την επισφαλή υγεία του πατρός Γερασίμου. Μια προφυματική κατάστασις άρχισε να κάνει την εμφάνισή της. Ο γέρων Καλλίνικος έλαβε τα μέτρα του. Του έδωσε ακόμα ευλογία να λείψει για λίγο καιρό στο Βουλγαρέλι της Άρτας, μέχρι να δυναμώσει σωματικά και να βελτιωθεί η υγεία του. Εκεί έγινε "φῶς μέγα" με την αρετή και το ήθος του. Οι χριστιανοί της περιοχής ενθυμούνται μέρι σήμερα το πνευματικό ανάστημα του πατρός Γερασίμου, το γλυκόφθεγγο στόμα, την προσηνή συμπεριφορά του, την απλότητα και το παράδειγμα που άφησε η διέλευσίς του από τον τόπο τους. 

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας συσταυρωθούμε με τον Κύριό μας στην πορεία προς τον Γολγοθά! 

Καλή Ανάσταση!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 149ο

Προσκύνησε το ιερό σπήλαιο της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, που μαρτυρεί την άπειρη πτωχεία του "πλουσίου ἐν ἐλέει" προαιωνίου Θεού, ψάλλοντας συγκλονισμένος από κατάνυξη το απολυτίκιο της Γεννήσεως: "Ἡ γέννησίς σου, Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ἀνέτειλε τῶ κόσμῳ (καί ἐμοί τῷ ἐσκοτισμένῳ) τό φῶς τό τῆς γνώσεως....". Πέρασε από τη Ναζαρέτ, το χωριό της σιωπής του Θεανθρώπου Κυρίου μας. Πήρε το ιορδάνειο λουτρό στα νερά του αγιασμένου ποταμού, όπου "ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις". Η ψυχή του σαν δεύτερη Σαμαρείτις στο ζωοποιό φρέαρ του ιερού Ευαγγελίου προσκύνησε τον ιερό τόπο του ιστορικού ευαγγελικού διαλόγου. 

Είδε την Τιβεριάδα, την Κανά, την Καπερναούμ, τον λοφίσκο των Μακαρισμών, τη Νεκρά Θάλασσα. Πήγε στη Βηθανία, τη Γεθσημανή. το γήινο πλαίσιο της θεανθρώπινης αγωνίας, στον ιερότατο τάφο της Παναγίας μας. Επισκέφθηκε το Υπερώον, όπου έγινε ο ιερός Νιπτήρ, ο Μυστικός Δείπνος και δόθηκε η δεσποτική Διαθήκη  στους μαθητές. Στο παρεκκλήσιο της Σταυρώσεως ο Σπυρίδων ένιωσε όλο το μεγαλείο της θείας ταπεινώσεως και της θείας αγάπης: "Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὤστε τόν Υἰόν αὐτοῦ τόν Μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλά ἕχῃ ζωήν αἰώνιον". 

"Θεέ μου, ἁμαρτίας νεότητός μου καί ἀγνοίας μου μή μνησθῆς. Μόνο μνήσθητί μου ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ Σου", θα σιγοψιθύρισε γονατιστός, έχοντας την αίσθηση του ληστού, του τελώνου, του απωλολότος προβάτου. Και δάκρυα καυτερά, γλυκύτατα, εξιλαστήρια δάκρυα έβρεξαν τον ιερό τόπο.... Ιδιαίτερη εντύπωση του προκάλεσαν τα προπύργια της Ορθοδοξίας, τα μοναστήρια των Αγίων Τόπων: Μονή Αγίου Σἀββα, Μονή Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου, Μονή Αγἰου Γεωργίου του Χοζεβά, με τις αναρίθμητες ασκητικές σπηλιές και τα ιερά ησυχαστήρια, Σαραντάρειον όρος. 

Εκείνο το όρος, εκείνη η έρημος θεμελίωσαν μέσα του χριστολογικά τη μέλλουσα μοναχική του ζωή με την άσκηση, τον αγώνα της νηστείας και της αγρυπνίας του Θεανθρώπου, του πρώτου ερημίτου... Μετά το προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, φούντωσε πιο πολύ μέσα του η επιθυμία να "ακολουθήσει" τον Ιησού, να γίνει μέτοχος και κοινωνός του πάθους και της αναστάσεώς Του. Μια ακαταμάχητη δύναμις οδηγεί τώρα τα βήματά του στον άλλο αγιασμένο τόπο, το Άγιον Όρος, 

Ερχόμενος για δεύτερη φορά στο Άγιον Όρος κατέφυγε, συστημένος από τον γέροντα Αβιμέλεχ, στον νηπτικό ησυχαστή των Κατουνακίων γέροντα Καλλίνικο, τον υψιπέτη αετό της νοεράς προσευχής και θεωρίας. Ο γέρων Καλλίνικος δέχθηκε μετά χαράς τον Σπυρίδωνα, που ήταν τότε στην ηλικία των 39 ετών. Η καλύβη του ερημίτου βρίσκεται στο κέντρο περίπου των άλλων ερημιτικών καλυβών, ανάμεσα σε άλλες βραχώδεις πλαγιές που σχηματίζουν τη χαράδρα των Κατουνακίων. Καλύβη φτωχική, χαμηλή, αφιερωμένο στον Άγιο Γεράσιμο Κεφαλληνίας. 

Η κατάνυξις του Σπυρίδωνος καθώς προσευχόταν στο ταπεινό εκκλησάκι του αγίου της Κεφαλληνίας, του φοβερού διώκτου των δαιμόνων, ημέρα με την ημέρα μεγάλωνε. Κορυφώθηκε δε όταν κατά την ευλογημένη μέρα της κουράς του, ο γέρων Καλλίνικος του έδωσε και το όνομα του αγίου Γερασίμου. 

Την παραμονή της κουράς τα πονηρά πνεύματα έκαναν γενικό συναγερμό. Τον κτύπησαν τόσο, καθώς διηγήθηκε αργότερα στον αγιοπαυλίτη γέροντα Θεοδόσιο, που τον άφησαν αναίσθητο.  Η απελευθέρωσή του από τον πνευματισμό και η απόφασή του να γίνει μοναχός είχαν αυξήσει υπερβολικά τον φθόνο του Σατανά. . Έκτοτε, σε όλη του τη ζωή, δεν έπαυσαν οι ενοχλήσεις από τις σκοτεινές δυνάμεις. 

Έκανε όμως πολλή υπομονή. Ανέφερε τους πειρασμούς του στον πνευματικό του οδηγό κι εκείνος άλλοτε μεν ως σοφός ιατρός έδινε τα κατάλληλα φάρμακα, άλλοτε δε ως έμπειρος πολεμιστής του μάθαινε την τέχνη του πολέμου. Έτσι ξεγλιστρούσε απ' όλες τις παγίδες του εχθρού. Η υπακοή, λένε στο Άγιον Όρος, κάνει θαύματα. Κι έχουν πολλά να διηγούνται τα τέκνα της υπακοής του Άθω για τη θαυματουργική ενέργειά της. Ο πατέρας Γεράσιμος από νωρίς είχε εισδύσει στα μυστικά της μεγάλης αυτής αρετής, όπως μας φανερώνει το ακόλουθο περιστατικό, που συνέβη στα πρώτα χρόνια της μοναστικής του ζωής, κάτω από την πνευματική καθοδήγηση του γέροντος Καλλίνικου. 

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι δημιουργικός και ευφρόσυνος ο μήνας Απρίλιος!