Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 164ο

 

Η κοινή διαπίστωση και παραδοχή ότι ο θυμός αποτελεί πάθος τυραννικόν, που διακατέχει πλήθος θνητών και δημιουργεί " ἔρεις καί μάχας (Τίτου γ, 9) ", "καί πᾶν φαῦλον πρᾶγμα (Ιακ. γ, 16)"· και περισσότερο η σταθερά πεποίθηση ότι ο θυμός είναι θεραπεύσιμος κατάστασις, διά της πνευματικής ασκήσεως και ιδίως των δραστικών μέσων της Χάριτος, απετέλεσαν το κίνητρο για τη σύνταξη των ακόλουθων σκέψεων. 

Με το μοναδικό σκοπό να βοηθήσουν τις καλοπροαίρετες ψυχές, που επιθυμούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους και να ελευθερωθούν από τα δεσμά του ολεθρίου πάθους του θυμού. Περισσότερο όμως απ' αυτά που είναι κοινά και γνωστά, υπάρχει και μια άλλη πλευρά του θέματος του θυμού που είναι αισιόδοξος και ελκυστική, που αποτελεί ισχυρότερον κίνητρον δια την θεάρεστον αυτή προσπάθεια της απαλλαγής από του θυμού. 

Το πάθος του θυμού όχι μόνον θεραπεύεται, αλλά κι εάν το θελήσουμε, από πάθος μπορεί να γίνει προτέρημα, από καταλυτική δύναμις να μεταβληθεί σε δημιουργική, από κατάρα σε ευλογία. Όσα εκτίθενται δεν αποτελούν προσωπικές απόψεις και θεωρίες απρόσιτες στην ανθρώπινη φύση, αλλά αλήθειες του Θεού που προβάλλονται δια της Αγίας Γραφής και αναλύονται και προσφέρονται από την Πατερική σοφία και εμπειρία. 

Η ευχή που διατυπώνεται είναι ο αγαπητός αναγνώστης, που αντιμετωπίζει το πρόβλημα του θυμού, να κατανυγεί από τις θείες αλήθειες και "τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος" να να αναλάβει "τόν καλόν ἀγῶνα" τηςπνευματικής του ελευθερίας και ολοκληρώσεως. Ασφαλώς το χειρότερο συναίσθημα του ανθρώπου με τις πιο απρόβλεπτες και συχνά ολέθριες συνέπειες είναι το πάθος του θυμού. 

Δεν νομίζουμε ότι πέρασε ποτέ θνητός άνθρωπος από αυτή τη γη, χωρίς να γευθεί τους κατάπικρους καρπούς του θυμού του ή του θυμού των άλλων. Και όμως αυτό είναι το παράδοξο. Αυτόν τον θυμό που τόσο μας ταλαιπωρεί. και κάνει προβληματική τη ζωή μας, δεν τον προσέχουμε τουλάχιστον όσο πρέπει. 

Πολλές φορές τον υποθάλπουμε και συχνά τον δικαιολογούμε και τον θεωρούμε ως φυσιολογική εκδήλωση του χαρακτήρα μας, χωρίς να καταβάλλουμε καμιά συγκεκριμένη και συντονισμένη προσπάθεια απαλλαγής του εαυτού μας από το θανάσιμο αυτό πάθος, που λυμαίνεται την ψυχή μας. Αυτήν δε την αδράνειά μας την καταδικάζει ολόκληρη η Αγία Γραφή και ιδιαιτέρως ο Απόστολος Παύλος: με τρόπο επιτακτικό μας καλεί, σαν ένα ακάθαρτο ένδυμα, μαζί με τις άλλες κακίες, να πετάξουμε από πάνω μας και τον θυμό. 

"Ἀπόθεσθε καί ὑμεῖς", μας λέγει, "τά πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν". Και αλλού: "Πᾶσα πικρία καί θυμός καί ὀργή.... ἀρθήτω ἀφ' ὑμῶν σύν πάσῃ κακίᾳ (Εφ. σ, 32)". Τι είναι ο θυμός τον οποίο καλούμαστε να αποθέσουμε; Ο θυμός ως πάθος της ψυχής ήταν άγνωστος στον προπτωτικό άνθρωπο. Μετά την πτώση των πρωτοπλάστων στην αμαρτία, τόσο αυτοί, όσο κι εμείς οι απόγονοί τους, κληρονομήσαμε μια αμαρτωλή φύση, με πολλές εμπαθείς καταστάσεις, μια από τις οποίες είναι και ο θυμός. "Φανερά έστι τά ἔργα τῆς σαρκός, ἅτινά ἐστι.....ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, θυμοί, κ.λπ. (Γαλ. ε, 19)."

Ο θυμός θεωρείται "κοινόν πάθος", που χαρακτηρίζει όλους τους ανθρώπους. Με την εξής σημαντική διαφορά. Ο βαθμός εμφανίσεως του θυμού εξωτερικώς παρουσιάζεται αναλόγως με την ιδιοσυγκρασία του ατόμου που θυμώνει και αναλόγως με το βαθμό του ερεθισμού που εδέχθη. Δηλαδή παρατηρείται στα άτομα μια διαβάθμιση του θυμού, ανάλογα με τον βαθμό της πυρακτώσεως του νου και της καρδιάς. 

συνεχίζεται.....

(Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ Γ. Αθανασιάδη, Ο θυμός, Εκδόσεις Σωτήρ, Δεκέμβριος 2002)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 163ο (τελευταίο)

Ο προφήτης Ησαΐας θέλησε να γνωστοποιηθούν σ' όλον τον κόσμο οι πλήρεις αγάπης σκέψεις, τις οποίες ο Θεός έδειξε για να ελκύσει στον εαυτό του την αγάπη των ανθρώπων: "Πώς, λέγει ο ιερός Αυγουστίνος, δεν φαίνεται σαν παραφροσύνη να πει κάποιος: Φάτε τη σάρκα μου, πιείτε το αίμα μου;" Όταν αρχικά ο Χριστός μίλησε στους μαθητές του για το μυστήριο αυτό, μερικοί από αυτούς δεν μπορούσαν να το πιστέψουν και απομακρύνθηκαν από αυτόν λέγοντας:

"Πώς μπορεί αυτός να μας δώσει να φάμε τη σάρκα του"; Εντούτοις, αυτό το οποίο οι άνθρωποι δεν μπορούν ούτε να σκεφθούν ούτε να πιστέψουν, η εξαίρετη αγάπη του Χριστού το πραγματοποίησε. "Λάβετε, φάγετε" είπε στους μαθητές Του και δια μέσου αυτών προς όλους εμάς. Σ' αυτό μας παροτρύνει υποσχόμενος και την είσοδο εις την Βασιλείαν Του: 

"Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἶμα, ἔχει ζωήν αιώνιον". Τέλος μεταχειρίζεται ακόμα και απειλή κολάσεως σ' εκείνον ο οποίος δεν θέλει να μετάσχει στο μυστήριον αυτό. Όλες αυτές οι προκλήσεις, οι υποσχέσεις, οι απειλές προέρχονται μόνο από τη θερμή επιθυμία την οποία έχει για να μας δίνει τον εαυτό Του κατά τη θεία Κοινωνία. Τούτο γίνεται γιατί η αγάπη επιθυμεί και σκοπό έχει την ένωσή μας μετά της Θεότητός Του. 

Με τη θεία Κοινωνία ο Χριστός ενώνεται με την ψυχή και η ψυχή ενώνεται με τον Χριστό. Η ένωση δε αυτή είναι εντελώς πραγματική. Ο Χριστός δεν παρέχεται πουθενά τόσο φιλόστοργος και τόσο πραγματικός όσο εις το μυστήριο αυτό και δίνεται ως τροφή, για να ενωθεί με τις καρδιές των πιστών. Ο Χριστός με τη θερμή αγάπη αυτή, θέλησε να ενωθεί τόσο με μας, ώστε να αποτελέσουμε μια μόνον ύπαρξη μαζί Του. 

"Ω θείε Νυμφίε των ψυχών μας, θέλησες μέσα από το μυστήριο της αγάπης, η καρδιά Σου και η δική μας να γίνουν μια και μόνη καρδιά αδιαχωρίστως ενωμένες"! Όπως ο Χριστός ζητά την ένωσή μας μαζί Του, έτσι κι εμείς με την ίδια αγάπη συχνά πρέπει να μεταλαμβάνουμε τη θεία Κοινωνία, κατά τη γνώμη όμως του πνευματικού πατρός, εις τον οποίον οφείλουμε να εξομολογούμαστε. Πάντως κανένα απολύτως εμπόδιο δεν μπορεί να υπάρξει στη συνεχή θεία Κοινωνία και την οποία πάλι θα κοινωνήσει ο πνευματικός πατέρας. 

Τίποτε στον κόσμο αυτό δεν είναι τόσο ωφέλιμο όσο η θεία Μετάληψις. Ο αιώνιος Πατήρ κατέστησε κάτοχο του θέματος αυτού τον Χριστό και εις τη διάθεσή Του όλους τους θείους θησαυρούς. Επομένως, όταν ο Χριστός έρχεται στην ψυχή μέσα από τη θεία Κοινωνία, φέρνει μαζί του άπειρους θησαυρούς της Χάριτος και μετά τη θεία Μετάληψη, ο καθένας μπορεί να πει ότι όλα τα καλά ήρθαν σε νένα μαζί με το μυστήριο αυτό. 

Ο άγιος Διονύσιος διδάσκει ότι το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας είναι το πλέον δραστήριο μέσον του αγιασμού των ψυχών. Μέσα από τη θεία Κοινωνία ελευθερωνόμαστε από τις γνωστές αμαρτίες μας και προφυλασσόμαστε από όσες είναι θανατηφόρες. Το μυστήριο αυτό ανάβει στις ψυχές μας τη θεία αγάπη. Ο Θεός είναι αγάπη. Είναι φωτιά, η οποία εξαφανίζει από τις καρδιές μας κάθε γήινη κλίση και η φωτιά αυτή της θεϊκής αγάπης που έφερε ο Χριστός μας πάνω στη γη, δεν επιδιώκει τίποτε άλλο παρά μόνο να δει φλογισμένες τις καρδιές μας από τη θεία αγάπη. 

Η θεία Κοινωνία μας σύρει τόσο στην αγάπη, ώστε μετά την αποχώρησή μας από αυτή να γινόμαστε τρομεροί στους δαίμονες. Μερικοί λέγουν ότι εγώ μεταλαμβάνω σπανίως διότι δεν αισθάνομαι εντός μου παρά μικρά μόνον αγάπην προς τον Θεόν. "Πώς, λοιπόν, επειδή είσαι ψυχρός, γι' αυτό απομακρύνεσαι από τη θεία αυτή φωτιά; Απεναντίας, επειδή είσαι ψυχρός, πρέπει να πλησιάζεις πολύ συχνά στο μυστήριο αυτό, εάν πράγματι επιθυμείς να αγαπάς τον Χριστόν".

Και όταν κανείς είναι ασθενής, τόσο περισσότερο έχει ανάγκη των ιατρών. Έτσι, λοιπόν, για τη θεραπεία της ψυχής μας, πρέπει να πλησιάζουμε τον ιατρό αυτής πολύ συχνά. Κάπου αναφέρεται ότι υπάρχουν δυο ειδών άνθρωποι, οι οποίοι πρέπει να κοινωνούν συχνά. Οι τέλειοι για να διατηρήσουν την τελειότητα και οι ατελείς για να φθάσουν στην τελειότητα. 

Μοναχός Γεράσιμος Μενάγιας

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Ας είναι ο μήνας Αύγουστος χαρούμενος και ευλογημένος! 

Καλή Παναγιά!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 162ο

Στην ίδια επιστολή σημειώνει τις εντυπώσεις ενός διανοουμένου Ελβετού ονόματι Brushweiler, ο οποίος αφού επισκέφθηκε τον πατέρα Γεράσιμο στη μονή Αγίου Παύλου, γράφει περί τούτου στον πατέρα Σωφρόνιο: "... Χάρηκα πολύ που μπόρεσα να μιλήσω πολλές ώρες μ' αυτόν τον άγιο άνθρωπο και κάθε φορά που τον άφηνα, αισθανόμουν μέσα στην καρδιά μου μια ειρήνη, που πλημμύριζε όλου μου το είναι. Μου μίλησε για την προσευχή και πώς πρέπει να διατηρείται μέσα στην αγάπη. Αληθινά ευχαριστώ τον Θεό που μου επέτρεψε να συναντήσω έναν τέτοιο άνθρωπο. Έδειξε φιλία για μένα και ιδίως μου παρουσίασε τα άγια λείψανα του μοναστηριού, για να τα προσκυνήσω. Πήρε μάλιστα ένα μικρό κομμάτι από βαμβάκι, το οποίο άγγιξε στο καθένα από τα λείψανα, παρακαλώντας με να σας το φέρω. Θα το κάνω στο προσεχές μου ταξίδι". 

"Ο πατήρ Γεράσιμος έχει σήμερα πολύ αδυνατίσει εξαιτίας της αρρώστιας του στην καρδιά και δεν αφήνει πλέον το κελί. Εντούτοις είναι ευτυχισμένος και κρατά την "ευχή", που τρέχει χωρίς σταματημό μέσα του". Ο αρχιμανδρίτης Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος στο βιβλίο του "Άγιες μορφές της νεοτέρας Ελλάδος", γράφει με ρεαλισμό και σαφήνεια: "... Η ιστορία του (πατρός Γερασίμου) δεν είναι πολύ συνηθισμένη και δείχνει ακριβώς τα μυστικά μονοπάτια, εις τα οποία οδηγεί η θεία Χάρις εκείνους που θέλει να τραβήξει κοντά της". 

"Με όλη αυτήν την ακτινοβολία του ο πατήρ Γεράσιμος ανεδεικνύετο συνεχώς ένας λύχνος  που εφώτιζε και εχθρούς και φίλους, ξένους και ημετέρους. μοναχούς και κοσμικούς... Ήτο εις όλους απλούς και μετρημένος.... Η καλή του καρδιά ακτινοβολούσε πάντοτε μια δροσεράν και ουρανίαν ευγένειαν εις όσους τον επλησίαζαν... Ήτο πάντοτε γλυκός και πράος..... Η αγάπη του ήτο τόσο βαθιά και τόσο μεγάλη, ώστε να θυμίζει άνθρωπον της αποστολικής εποχής....".

Ο σεβαστός και αείμνηστος γέροντάς μας, αρχιμανδρίτης Χερουβείμ στο βιβλίο του "Από το περιβόλι της Παναγίας - νοσταλγικές αναμνήσεις (σελ. 201, 202)" περιγράφει τη συνάντησή του με τον πατέρα Γεράσιμο: "... Είχα πλησιάσει πλέον στον προορισμό μου ύστερα από εξαντλητική πορεία, όταν άρχισε μια δυνατή νεροποντή. 

Αναγκάσθηκα τότε να κτυπήσω στην πλησιέστερη καλύβη για καταφύγιο. Με έκπληξη βρέθηκα εμπρός στον φημισμένο μοναχό, πατέρα Γεράσιμο Μενάγια. Τον έβλεπα για πρώτη φορά. Ο λόγος, η αγάπη, η συμπεριφορά του με εντυπωσίασαν... Στο πρόσωπό του έβλεπα τον επιστήμονα, τον ασκητή, τον υποτακτικό του γέροντος Καλλινίκου του ησυχαστού, τον άνθρωπον της νοεράς προσευχής, αυτόν τον οποίο τιμούσε και σεβόταν όλο το Άγιον Όρος...."

Ως κατακλείδα κρίναμε ωφέλιμο να παραθέσουμε τις λίγες αυτές σελίδες γύρω από το Μυστήριο της Θείας Μεταλήψεως, οι οποίες αποτελούν προϊόν της πένας και της καρδιάς του πατρός Γερασίμου και εκφράζουν τόσο τον βιβλικό και αγιοπατερικό καταρτισμό του, όσο και το ευαίσθητο λειτουργικό αισθητήριο της παλλομένης από τον θείο έρωτα ψυχής του: "Ο Σωτήρ ημών Ιησούς Χριστός, επειδή γνώριζε ότι έφθασε η ώρα της θυσίας αυτού, θέλησε προ του πάθους του να μας αφήσει την πλέον μεγάλη απόδειξη της αγάπης Του. Και γι' αυτό συνέστησε το μέγα μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας". 

Η παρουσίαση της αγάπης αυτής, η οποία εξεδηλώθη κατά τας τελευταίας στιγμάς, προ του θανάτου αυτού, προξενεί βαθιά εντύπωση εις τας καρδίας των ανθρώπων και λογίζεται πάρα πολύ πολύτιμος. Δια τον λόγον αυτόν και οι άνθρωποι εις τας διαθήκας τους συνήθως κληροδοτούν κάποια δώρα στα πλέον προσφιλή σε αυτούς πρόσωπα, εις ανάμνησιν της αγάπης που είχαν σε αυτά. 

"Αλλά Συ, ω Ιησού μου, όταν έφυγες εκ του κόσμου αυτού, τι άφησες σε μας εις ανάμνηση της αγάπης Σου; Μας έδωσες όλον τον εαυτόν σου. Μας άφησες το σώμα Σου, το αίμα Σου, την ψυχήν Σου, τη Θεότητά Σου, Με ένα λόγον ολόκληρον τον εαυτόν Σου, χωρίς ουδεμίαν επιφύλαξη. Δικαίως όθεν άγιος τις ονόμασε το μυστήριον τούτο "μυστήριον της αγάπης", διότι μόνη η αγάπη είναι εκείνη η οποία οδήγησε τον Χριστόν να σώσει όλον τον εαυτόν του εις εμάς". 

Και ως εγγύηση, σε περίπτωση που είχαμε κάποια αμφιβολία για την αγάπη αυτού, να βρίσκουμε στο μυστήριο αυτό τρανή απόδειξη γι΄ αυτή, όπως αν ο Λυτρωτής όταν συνιστούσε αυτό, έλεγε: "Ψυχαί των χριστιανών, προσέξατε το μυστήριον αυτό, διότι δι' αυτού σας δίνω όλο τον εαυτό μου. Έχοντας λοιπόν μια τέτοια απόδειξη στα χέρια σας, δεν επιτρέπεται να αμφιβάλλετε ότι δεν σας αγαπώ πολύ". 

Ένας άγιος ονόμασε το μυστήριον αυτό "αγάπην πρό πάσης άλλης αγάπης", διότι η δωρεά έχει εντός της όλες τις άλλες δωρεές του Κυρίου. Δηλαδή της δημιουργίας, της απολυτρώσεως και της αιωνίου δόξας. Διότι η θεία Κοινωνία δεν είναι μόνο μια απόδειξη της αγάπης του Χριστού, είναι ακόμη και μια εγγύηση της απολαύσεως της Βασιλείας των Ουρανών, την οποία όπως τονίζει η Εκκλησία μας, θέλει να μας χαρίσει. 

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα δια των πρεσβειών του ιαματικού Αγίου Παντελεήμονα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 161ο

"Όταν ένα απόγευμα ανεβαίναμε τα υψώματα των Καρυών και μου έκαμε λόγον περί του ασκητισμού του, ερώτησα πώς ετελείωσε τους λογαριασμούς του με τη Χημείαν. - Η Χημεία είναι μια επιστήμη, απάντησε, που ερευνά μερικούς νόμους της φύσεως. Αλλά τι γνωρίζει πέραν αυτών; Αν νομίζει ότι οι τρόποι με τους οποίους μας παρουσιάζονται τα φαινόμενα είναι το παν, τόσο το χειρότερο γι' αυτήν.- Κι ο κόσμος; - Ο κόσμος! Τον είδα προ δυο ετών, όταν επήγα να χαιρετίσω την οικογένειά μου. Δεν άλλαξα γνώμην. Είναι μια ευτυχία να ζει κανείς μακριά από την απληστίαν του". 

"Ο πάτερ Γεράσιμος καθισμένος εις ένα ψήλωμα, έβλεπε προς την έρημον του Άθω, νοσταλγών τα άγρια Κατουνάκια και την σκήτην του. Αλλά φιλοξενούσε εκεί δια ολίγας ημέρας τον αδελφόν του, τον γνωστόν μηχανικόν ηλεκτρολόγον, πρώην διευθυντή του ηλεκτρολογικού τμήματος του Υπουργείου της Συγκοινωνίας. Οι δυο επιστήμονες πήγαιναν συχνά εις εξοχικούς περιπάτους. Ήταν δυο αντίθετοι κόσμοι. Νομίζω όμως ότι εσεβάσθη ο καθένας τας πεποιθήσεις του άλλου ". 

Σ' ένα κεφάλαιο εξάλλου του βιβλίου του "Άγιον Όρος", ο σκεπτικιστής Παπαντωνίου ενθυμείται τον πατέρα Γεράσιμο και την ακλόνητη πίστη του στη θεία Πρόνοια. Γράφει: "Ο φαρμακοποιός Βαλσαμάκης έξαφνα πούλησε την κλινική που διατηρούσε στην Κεφαλληνία και πήγε κι έγινε ασκητής στα Κατουνάκια του Άθω. Μαζί του είχε φέρει φάρμακα  για να διαθέσει την επιστήμη του για τους καλογέρους. Πέταξέ τα, του είπε ο γέροντας της καλύβας. Τι χρησιμεύουν τα φάρμακα; Είναι δυσπιστία εις το θείον. Και τα πέταξε". 

Της ίδιας γνώμης με τον γέροντα και τον φαρμακοποιό είναι ο συνασκητής των πάτερ Γεράσιμος, χημικός διπλωματούχος της Ζυρίχης. Εγώ δεν πιστεύω εις τα φάρμακα, μου είπε. Μόνο εις τον Θεόν πιστεύω. Τα φάρμακα τα φτιάχνει η Χημεία. Είναι μια επιστήμη και ερευνά μερικούς νόμους της φύσεως. Αλλά δεν ξεύρει τι γίνεται πίσω από τους νόμους αυτούς... Έκαμε καλά ο αδελφός μου και δεν μεταχειρίζεται πλέον τα φάρνακα. Αν εφέρναμε εδώ την επιστήμη μας, αυτός θα ήταν φαρμακοποιός κι εγώ χημικός, δηλαδή θα μας επλανούσαν ακόμη τα φαινόμενα. Αλλά εδώ ήλθαμε για να πλησιάσουμε την αιτίαν!

Ο Ελληναμερικανός εξάλλου καθηγητής Πανεπιστημίου Κ. Καβαρνός στο βιβλίο του "Anchored on God (Αγκυροβολημένοι εις τον Θεόν, Αθήναι, 1959, σελ. 116), γράφει για τον πατέρα Γεράσιμο που τον γνώρισε στον Άθω σαν μια αξέχαστη αγιορείτικη φυσιογνωμία. Στη σελίδα αυτή αφήνει τον ίδιο τον γέροντα να αφηγηθεί την επιστροφή του στην Εκκλησία:" "Εις τα νεανικά μου χρόνια ήμουν αδιάφορος εις την θρησκείαν. Εις τα τελευταία μου όμως φοιτητικά έτη ήρχισα να ενδιαφέρομαι δια την τηλεπάθειαν, τα μέντιουμ κι άλλα ψυχικά φαινόμενα και βαθμιαίως επείσθην περί της υπάρξεως της ψυχής και του πνευματικού κόσμου. Δεν με ενδέφερε πάρα πολύ ποια ήτο ακριβώς ή φύσις των. Το σπουδαίο δι' εμέ ήτο ότ αυτά τα όντα πράγματι υπήρχαν. Αργότερα, ενδιεφέρθην τόσο για την θρησκείαν, ώστε ήλθα εις το Άγιον Όρος, αν και με απέτρεπον ο αδελφός μου και η μητέρα μου". 

Όταν ήμουν στην Ελβετία - συνέχισε - ηγάπησα μια νεαρά Γερμανίδα. Την ηγάπησα έντονα, ώστε ήθελα να τη βλέπω συνεχώς και την εσκεπτόμην διαρκώς, ακόμη και στο όνειρό μου. Αλλά με την αύξησιν του ενδιαφέροντός μου για την θρησκείαν, η αγάπη μου μετετοπίσθη εις τον Θεόν. Έφθασα να αγαπώ τον Θεόν περισσότερον απ' ό, τι αγαπούσα εκείνην. Και επιθυμία μου ήτο να ζήσω την ήσυχον "θεωρητικήν" ζωήν του μοναχού, την αφιερωμένη εις την αδιάλειπτον λατρείαν Του". 

Ο αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάρωφ, πνευματικός πατήρ και ηγούμενος της μονής του Τιμίου Προδρόμου στο Essex της Αγγλίας, είχε δημιουργήσει ισχυρό πνευματικό σύνδεσμο με τον πατέρα Γεράσιμο και τον διατήρησε μέχρι τέλος. Σε επιστολή του (4-7-1955), ο πατέρας Σωφρόνιος γράφει προς τον πατέρα Γεράσιμο: "Μου έδωσες πολλές μαρτυρίες ακλονήτου ευμενείας σου σε μένα τον ανάξιο της προσοχής σου. Ευδόκησε ο Θεός να συνδέσει την πνευματική μου ύπαρξη με την ευχή και προστασία σου. Κι εγώ κατά τη δύναμή μου (μάλλον αδυναμία) προσπαθώ να μη φανώ αχάριστος και αίτιος κάποιος εντροπής σου σε μένα, όταν θα παρουσιασθείς ενώπιον Κυρίου". 

Κάθε επικοινωνία μου μαζί σου είναι για μένα χαρά και ανακούφιση και παρηγοριά - όπερ δεν μου επιτρέπει η ζωή να λάβω. Ήθελα να περάσω μαζί σου πολύ καιρό, για να υποβάλλω στην πεφωτισμένη σου κρίση καθετί που κάνω και κηρύττω, κατά το παράδειγμα του αγίου αποστόλου Παύλου: "καί ἀνεθέμην αὐτοῖς τό εὐαγγέλιον ὅ κηρύσσω.... μήπως εἰς κενόν τρέχω ἤ ἔδραμον" και τούτο, το να κηρύττω δηλαδή, κάμνω πάλιν εξ' ανάγκης. Η επιθυμία μου είναι να ησυχάζω μαζί σου και ηυπό την επίβλεψίν σου, όπως και πριν, οπότε εμείς οι τρεις (εσύ, ο πάντοτε αγαπητός μου εν Χριστώ παπαᾹνδρέας κι εγώ ο άθλιος) είχαμεν περιοδεύσει την αγίαν χερσόνησον του Άθω, δια να βρούμε μια γωνίαν για την ησυχίαν. Ο Θεός όμως δεν ηυδόκησε εις τούτο. 

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα δια των πρεσβειών του Προφήτη Ηλία!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 160ο

Και παράλληλα με τους απολογισμούς αυτούς κάθεται και ζυγίζει την αξία του μοναχισμού, που είναι ένας πόθος κι ένας καρδιακός έρωτας, ο οποίος κάνει "αλλόφρονα" τα πλάσματα του Θεού. "Τι άλλο είναι αυτός ο πόθος σου -γράφει σ' έναν νέο- και η φροντίς, η οποία σε απασχολεί πώς θα σώσεις την ψυχή σου; Μόνον άνωθεν, αδελφέ μου, το δώρον τούτο στέλνεται σε μας που έχουμε βαρύνει από τα αμαρτήματα και στους αχαρίστους και μέσα από αυτές τις κλήσεις μας έλκει ο επουράνιος Πατέρας μας εις το θέλημά Του. 

Άλλοτε μας έλκει εμπνέοντας στην ψυχή μας τον φόβο της κολάσεως, άλλοτε μας σέρνει πίσω του, ακόμα κι αν δεν θέλουμε, λόγω της γλυκιάς αγάπης Του. Αγάπης την οποία εμφυτεύει μέσα στην ψυχή των πλασμάτων Του κι ως αλλόφρονα αυτά τρέχουν πίσω από τον Πλάστη τους, σαν διψασμένο ελάφι που λησμονεί μερικές φορές και όσα είναι χρήσιμα στον εαυτό του, ενώ ο κόσμος όλος μαζί με τις απολαύσεις του τους φαίνεται σαν ένα φορτίο δυσβάστακτο, οπότε αναχωρούν από τον κόσμο, όπως είναι τελείως απερίσπαστοι κι έτσι μπορούν τον γλυκύτατον Θεόν τους και να Τον λατρεύουν μέρα και νύκτα...."

Τα πέντε χρόνια που κοινοβίασε στη Μονή Αγίου Παύλου υπήρξε η καλύτερη προετοιμασία για το μεγάλο ταξίδι. Όσοι τον επισκέπτονται ελκύονται από την ειρηνική του μορφή και τα σοφά του λόγια. Ο νυν ηγούμενος του Αγίου Παύλου, αρχιμανδρίτης Παρθένιος, που τον πρόλαβε στη ζωή, μας είπε: "Τον θυμάμαι στο γηροκομείο. Ήμουν μικρός τότε. Με συνεβούλευε με καλοσύνη: Να μάθεις να προσεύχεσαι, παιδάκι μου, πολύ να προσεύχεσαι. Και μου χάρισε ένα ωραίο βιβλίο για την προσευχή, του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης. Ήταν άνθρωπος με θέληση σαν ατσάλι". 

Παρ' όλη τη φαρμακευτική περίθαλψη και τις φροντίδες των πατέρων, η ασθενική και κουρασμένη καρδιά του τον έριξε για τελευταία φορά στο κρεβάτι. Ωστόσο το ψυχικό του σθένος παραμένει ακατάβλητο. Η μυστηριακή του ζωή γίνεται εντονότερη. "Μετελάμβανε κάθε Σάββατο το θεουργικό Σώμα και Αίμα και ζητούσε να του κάνουν συχνά το άγιο Ευχέλαιο", βεβαίωνε ο τότε ηγούμενος αρχιμανδρίτης Σεραφείμ. 

Με τέτοια πνευματικά εφόδια προετοιμαζόταν για το ταξίδι του στους ουρανούς, ώσπου έφθασε η μέρα της αναχωρήσεώς του: 30 Ιανουαρίου 1957, εορτή των Τριών Ιεραρχών. Αποβραδίς ζήτησε να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων. Αργότερα χαιρέτισε τους αδερφούς που ήταν γύρω του, έκανε το σημείο του Σταυρού και στις 3 μετά τα μεσάνυχτα παρέδωσε την οσία του ψυχή στα χέρια του Θεού. 

"Δικαίων ψυχαί ἐν χειρί Θεοῦ καί ἐν Κυρίῳ ὁ μισθός αὐτῶν καί ἡ ἐλπίς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης". Η ψυχή του ενωμένη με τις ολονύκτιες δοξολογίες των πατέρων προς "τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας" της Εκκλησίας, προσφέρθηκε σαν ευωδιαστό θυμίαμα στον θρόνο του Θεού, για να ευφραίνεται αιωνίως με τους χορούς των αγίων.

Όλοι όσοι γνώρισαν από κοντά τον γέροντα Γεράσιμο, όλοι κάτι ένιωσαν από τα χαρίσματα και τη σπάνια προσωπικότητά του, κάτι θα είχαν να πουν για το πνευματικό ανάστημα του ανδρός. Ας κλείσουμε με τις εντυπώσεις ορισμένων ανθρώπων των γραμμάτων και του πνεύματος, που σαν τελευταίε δυνατές πινελιές θα ζωντανέψουν ακόμα πιο πολύ το έξοχο πορτρέτο του βιογραφουμένου. 

Ο γνωστός λογοτέχνης Ζαχαρίας Παπαντωνίου το έτος 1928 επισκέφθηκε το Άγιον Όρος με μεγάλη δόση προκαταλήψεως, περιεργείας και απιστίας. Γνωρίστηκε όμως με τον πατέρα Γεράσιμο και στην επιστροφή του έγραψε ένα ειδικό άρθρο στο "Ελεύθερο Βήμα" (28-10-1928) με τον τίτλο: "Το παράφορο πήδημα. Η επιστήμη ρασοφορούσα", αναφερόμενος στους ασκητές που ζουν μέσα στη μεγάλη σιωπή με μόνη περιουσία το ταγάρι τους. 

"... Θα έλεγε κανείς - έγραφε - ότι η αγραμματοσύνη και η άγνοια είναι ο πρώτος όρος για να γίνει το παράφορο αυτό πήδημα. Αλλά όχι! Υπάρχουν εις τον Άθω επιστήμονες, οι οποίοι εταπείνωσαν τον εαυτόν των εις σημείον, ώστε να γίνουν αγνότεροι του ερημίτου και φλογερότεροι από αυτόν εις την πίστην τους. Εγνώρισα εις τας Καρυάς τον χημικόν κ. Μενάγιαν, διπλωματούχον του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, ο οποίος αφού εξήσκησε την επιστήμην του εις την Αίγυπτον και εις τας Αθήνας, νέος ακόμη, απεσύρθη εις το Άγιον Όρος και είναι ήδη ασκητής εις απόμακρον σκήτην, εφτά ώρες μακράν των Καρυών". 

Ο πάτερ Γεράσιμος, όπως λέγεται τώρα, δεν είναι ακόμη 40 ετών. Ασκητεύει με σπανίαν αυστηρότητα, ελησμόνησε κάθε ύλην και ηρνήθη αυτήν που του εδίδαξεν η Χημεία του. Δυο λέξεις αν ανταλλάξει κανείς μαζί του, πείθεται ότι ο άνθρωπος αυτός με το σεμνόν ύφος, τους μεγάλους οφθαλμούς και το πρόσωπον, που το εβάθυνεν η θρησκευτικότης, έκαμε πράγματι το "παράφορον πήδημα". 

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!