Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 32ο

 

- Λίγο αλλαγμένη τη βλέπω τελευταία τη Ρένα είπε στη γυναίκα του πίνοντας τον καφέ τους ένα απόγευμα ο κύριος Γεράσιμος. Ή μήπως κάνω λάθος;

- Τελειώνει σε λίγο το Πανεπιστήμιο και σκέφτεται ασφαλώς τι θα κάνει έπειτα. 

- Αυτό το είπαμε. Θα πάει στην Αμερική, στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Με τόσες ικανότητες δεν θα την αφήσουμε. Είναι η δόξα του σπιτιού μας. Ό, τι θελήσει, θα της το δώσουμε! Αλίμονο!

- Μου κάνει εντύπωση όμως  γιατί φέτος δεν έκανε καμιά ετοιμασία για το τακτικό πάρτι της για τα γενέθλιά της. 

- Ωρίμασε, φαίνεται. 

- Δεν νομίζω. Κάτι άλλο θα συμβαίνει. 

- Σαν τι δηλαδή;

- Τη ρώτησα απ' έξω απ' έξω τις προάλλες και ξέρεις τι μου απάντησε;

- Τι: Θα' θελα να τ' ακούσω. 

- "Νομίζεις θέλω να μαζευτούν στο σπίτι μας ο ένας και η άλλη και να λένε τις σαχλαμάρες τους;"

- Έτσι είπε;

- Όπως τ' ακούς. 

- Από μια άποψη  ίσως έχει δίκιο. Μεγάλωσε. Σοβαρεύτηκε. Σκέφτεται το πτυχίο της, το μέλλον της. Εγώ τη δικαιολογώ. 

- Είναι κι αυτό, ίσως όμως είναι και κάτι άλλο. 

- Σαν τι άλλο δηλαδή;

- Κάποια κουβέντα που μου' πε προχθές, με πονήρεψε. 

- Σε πονήρεψε; Η Ρένα;

- Μάλιστα. 

- Και δεν μιλάς; Το κρατάς μέσα σου και μου το κρύβεις;

- Μου' πε να μη σου το πω, αλλά εμείς δέσαμε μαζί τη ζωή μας χρόνια τώρα και είμαστε ένα και δεν πρέπει να έχουμε μυστικά ο ένας από τον άλλο. 

- Λέγε λοιπόν, τι σου είπε;

- Μαμά, με βαπτίσατε όταν ήμουν μωρό; 

- Έκανε ένα τέτοιο ερώτημα η Ρένα μας;

- Ακριβώς όπως σου το είπα. 

- Στα είκοσι χρόνια της!

- Μάλιστα!

- Κάπου θα το άκουσε αυτό. Η βιβλιοθήκη μας δεν έχει κανένα θρησκευτικό βιβλίο.  

- Εγώ υποπτεύομαι τους νέους ενοίκους που εγκαταστάθηκαν στον τέταρτο όροφο της πολυκατοικίας μας. Έχουν πέντε παιδιά, ανάμεσά τους  και μια φοιτήτρια στην ίδια περίπου ηλικία με τη δική μας. Συμπαθητική, με πλατύ μέτωπο, ελκυστική, με καθαρά μάτια. Φαίνεται συναντήθηκαν μια-δυο φορές στο ασανσέρ, αντάλλαξαν δυο-τρεις κουβέντες κι αυτό ήταν. Η νέα ένοικος επηρέασε τη δική μας. Την κάλεσε, μου είπε η Ρένα και σε μια φοιτητική εκδήλωση με ομιλία και γιορτή και η Ρένα μας έκανε κάποια στροφή προς τη θρησκεία. 

- Λες;

- Έτσι νομίζω. Ακούω όμως κλειδί στην πόρτα. Έρχεται. Για να δούμε. 

Χαρούμενη η Ρένα μπήκε στο σαλόνι και φίλησε όπως πάντα τους γονείς της. 

- Καλώς την! Καλώς την! Από πού μας έρχεσαι;

- Από το Πανεπιστήμιο. Έχουμε μια ειδική Εξεταστική. Να τακτοποιηθώ λίγο κι έρχομαι αμέσως. 

Όταν ήρθε, άρχισε ο πατέρας:

- Ρένα μου, μού' πε η μάνα σου κάτι που με στενοχώρησε πολύ. 

- Τι μπαμπά;

- Ρώτησες αν σε βαπτίσαμε όταν ήσουν μωρό;

- Το ρώτησα πράγματι. 

- Ποιος σου το σφύριξε στο μυαλό σου αυτό, παιδάκι μου;

- Κανείς. Έρευνα κάνω, σαν επιστήμων που γίνομαι. 

- Έρευνα σ' ένα ψέμα;

- Ψέμα; Ποιο είναι το ψέμα, μπαμπά;

- Κόρη μου, μην ξεχνάς ότι γεννήθηκες σ' ένα σπίτι αθέων. Εγώ κι η μάνα σου είμαστε άθεοι, δεν πιστεύουμε πουθενά. Πώς σου κατέβηκε στα καλά καθούμενα να μας ρωτάς αν είσαι βαπτισμένη; Πρόσεξε καλά μη μας ντροπιάσεις! Θα σε ξεγράψουμε από κόρη μας. Και μην περιμένεις καμιά βοήθεια για το μέλλον σου. 

- Έρευνα κάνω, πατέρα. Επιστημονική έρευνα αναζητώντας την αλήθεια. Απαγορεύεται η έρευνα; Θα σας ντρόπιαζα αν έκανα πράξεις ντροπής και ατιμίας. Οι άνθρωποι που τους έχω γνωρίσει τώρα τελευταία είναι πολύ αξιοπρεπείς, ευυπόληπτοι, επιστήμονες σπουδαίοι, με προσφορά στην κοινωνία μεγάλη. 

- Πάψε, δεν τα ξέρεις καλά τα πράγματα.

- Καλά, πατέρα. Έρευνα, είπαμε, κάνω. Ελευθερία δεν έχουμε; 

- Να διακόψεις την έρευνα. 

- Σταματήστε αυτή τη συζήτηση, είπε η μητέρα και ελάτε να φάμε. Τα ξαναλέτε άλλοτε. 

Η Ρένα ύστερα από  μέρες σε μια από τις φοιτητικές συναντήσεις παρακάλεσε κάποια υπεύθυνη να της συστήσει  έναν ιερέα, για να συζητήσει μαζί του. 

Αυτό κι έγινε. Του είπε ότι ήταν αβάπτιστη κι ότι ήθελε να βαπτιστεί παρά την άρνηση των γονέων της, που ήταν άθεοι. Εκείνος την έστειλε με σύστασή του έπειτα από τηλεφώνημά του σ' έναν ηλικιωμένο, σεβάσμιο ιερέα, ο οποίος ανέλαβε την κατήχησή της και τη βάπτισε ένα βράδυ στον Ναό του με τη βοήθεια της ηλικιωμένης νεωκόρισσας. Ανάδοχοι ήταν δυο ευσεβείς επίτροποι του Ναού. Ήταν μια συγκινητική τελετή. 

Η Ρένα μετά τη βάπτιση κοινώνησε για πρώτη φορά στη ζωή της κι ένιωθε ευτυχισμένη. Οι γονείς της δεν έμαθαν τίποτε. Τελείωσε το Πανεπιστήμιο με "Άριστα" και πήρε υποτροφία για σπουδές στο Μόναχο. Όταν την αποχαιρετούσε η μητέρα της στο αεροδρόμιο, της είπε με λυγμούς:

- Μαμά, πες στον μπαμπά, βαπτίστηκα! Θα προσεύχομαι πάντα να σας φωτίσει ο Θεός κι εσάς! Είμαι ευτυχισμένη! Λυπάμαι μόνο που φεύγω μακριά σας! Νοερά θα είμαι συνεχώς μαζί σας. 

Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Μαμά, βαπτίστηκα!, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

Καλημέρα σας! 

Καλή και ευλογημένη εβδομάδα επιστροφής στις σχολικές αίθουσες!

Θαυμαστές διηγήσεις (μέρος 30ο β μέρος-τελευταίο)

 

Με την καρδιά του γεμάτη χαρά μπήκε στο αυτοκίνητό του ο παπα-Γιώργης κι έφτασε στον Ναό του. Προσκύνησε τον άγιο Νικόλαο και του είπε μυστικά:

- "Άγιέ μου, έκανα το χρέος μου. Με ξέρεις. Σε διακονώ χρόνια τώρα και είμαι φτωχός. Αυτά τα χρήματα τα είχα για να δώσω τη δόση για το χρέος μου. Η προθεσμία λήγει μεθαύριο, τη Δευτέρα. Όμως τον λυπήθηκα τον φτωχό. Ζητώ τη δική σου βοήθεια, γιατί δεν έχω τώρα άλλα στην άκρη". Μπήκε στο γραφείο του Ναού και σε λίγο ήλθε ο αγαπητός ενορίτης του, ο γέρος Παναγής. 

- Ευλόγησον, πάτερ μου. 

- Καλώς τον κυρ Παναγή. Τι έχουμε κυρ Παναγή μου;

- Μεγάλες χαρές, παπα-Γιώργη μου! 

- Μεγάλες! Δηλαδή;

- Έχουμε στεφανώματα. Γνώρισαν δυο καλές κοπέλες και παντρεύονται τα δυο εγγόνια μου, ο Πέτρος και ο Νίκος, τους ξέρει δα η αγιοσύνη σου! Κι επειδή εκείνοι εργάζονται, μου' παν να έρθω εγώ να σε παρακαλέσω να βγάλεις τα ''στεφανοχάρτια". Θέλουν, είπαν, να κάνουν γάμο θρησκευτικό, να' χουν την ευχή του Θεού και της Εκκλησίας μας. Ετοίμασε, παπά μου, τα χαρτιά και ευλόγησε τα παιδιά να είναι κσλοστέριωτα σ' αυτή την τρελή εποχή που ζούμε. Διάλεξαν καλές, σεμνές κοπέλες για γυναίκες τους. Θα' ρθουν μια Κυριακή αν τους δεις όλους μαζί, μου είπαν, για να τους χαρείς και να τους ευλογήσεις.

Αφού τέλειωσαν τα γραφειοκρατικά που σημείωσε ο παπα-Γιώργης, σηκώθηκε να φύγει ο γερο- Παναγής και φεύγοντας άφησε έναν φάκελο πάνω στο γραφείο του ιερέα. 

- Παπά μου, με συμπαθάς! Αυτά για τα καλορίζικα των παιδιών! 

- Τι είναι αυτά που λες, κυρ Παναγή; Τι είναι αυτό που κάνεις; Εσύ το σκέφτηκες αυτό για μένα; Δεν με ξέρεις, δεν με έμαθες τόσα χρόνια πια! 

- Σε ξέρω, παπά μου! Σε καλοξέρω. Ξέρω κι εγώ κι όλοι το ξέρουν ότι δεν παίρνεις ποτέ χρήματα εσύ! Όμως επιμένω, αυτά θα τα πάρεις. Είμαι σίγουρος πως αυτή τη στιγμή δεν θα' χεις ούτε ένα ευρώ πάνω σου, γιατί παντού, όπου διαπιστώσεις ανάγκη, αδειάζεις τις τσέπες σου. Παρ' τα, σε παρακαλώ, παρ' τα, μόνο αυτή τη φορά...Να ευχηθείτε με όλη την οικογένειά σου, παπά μου, για το καλό των παιδιών. Εγγόνια μου είναι.... κι είναι δυο φορές παιδιά μου. Και... πού είσαι, παπά μου! Τούτα μην τα σκορπίσεις εδώ κι εκεί... κοίτα να γεμίσεις καμιά τρύπα του σπιτιού σου, που ξέρω εγώ πόσο παρατημένο το' χεις... Άντε να μου ευχηθείς για τα βλαστάρια μου. 

Θα πιάσουν τόπο, για να στεριώσουν καλύτερα, λέω, έτσι τα σπιτικά που θα χτίσουν τα εγγόνια μου. Έλα, παπά μου, ησύχασε, παρ' τα, σε παρακαλώ!....

Φεύγοντας ο γεοο Παναγής, ο παπα-Γιώργης ανοίγει τον φάκελο με τρεμάμενα χέρια και βλέπει μέσα ένα κολλαριστό διακοσάευρο. Δυο δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπό του. 

- Άγιε Νικόλαε, σε ευγνωμονώ! Απάντησες τόσο γρήγορα, Άγιε, στην ικεσία μου! Ζω το θαύμα σου, ψέλλισε συγκινημένος. 

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Τόσο γρήγορα Άγιε!, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

                  Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

                 Ευχές για πνευματικά και ειρηνικά Χριστούγεννα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 30ο (α μέρος)

Εξυπηρετούσε και τη φυλακή της πόλης τους ο παπα-Γιώργης. Λειτουργούσε κάθε Σάββατο πρωί στον Ναό της Φυλακής. Και προσπαθούσε με την αγάπη του να βοηθήσει τους φυλακισμένους να γνωρίσουν την αγάπη του Θεού. Τις άλλες μέρες εφημέρευε στον γειτονικό ενοριακό ναό του Αγίου Νικολάου. Πόσοι και πόσοι φυλακισμένοι πέρασαν κάτω από το πετραχήλι του και βρήκαν τον δρόμο της μετάνοιας!

Ένα Σάββατο πρωί μετά τη Θεία Λειτουργία τον πλησίασε ένας νεοφερμένος φυλακισμένος. Φαινόταν αγχωμένος κι αναστατωμένος. 

- Πώς σε λένε, παιδί μου; Γιατί σε φέρανε εδώ; 

- Λευτέρη με λένε πάτερ και με έκλεισαν μέσα για ένα χρέος. 

- Για πόσο χρέος, Λευτέρη μου;

- Για διακόσια ευρώ, πάτερ.

- Αδύνατο! Κάποιο λάθος θα έχει γίνει. Πάμε στο Γραφείο να εξετάσουμε το θέμα σου. Ησύχασε!

Πήγαν στο Γραφείο και διαπιστώθηκε ότι πραγματικά ο Λευτέρης οδηγήθηκε από κάποιους στη φυλακή για διακόσια ευρώ που δεν είχε να τα πληρώσει, τη στιγμή που άλλοι χρωστάνε χιλιάδες κι εκατομμύρια και κυκλοφορούν ελεύθεροι. 

Βγαίνοντας από το Γραφείο ο καλός ιερέας θυμήθηκε ότι στην τσάντα του είχε έναν φάκελο με 200 ευρώ, για να πληρώσει τον λογαριασμό του αυτοκινήτου του, που τον ξοφλούσε κάθε τόσο στην Τράπεζα με δόσεις των διακοσίων ευρώ. Έβγαλε λοιπόν τα χρήματα αμέσως και χωρίς πολλή σκέψη, πλήρωσε στο αρμόδιο Γραφείο της φυλακής και αποφυλακίστηκε ο φτωχός Λευτέρης, που έκλαιγε από χαρά και συγκίνηση και φιλούσε τα χέρια και τα ράσα του παπα-Γιώργη.

- Παιδί μου, του είπε ο κληρικός, φρόντιζε να ζεις στη ζωή σου με τιμιότητα και σύμφωνα με τις εντολές του Ευαγγελίου του Χριστού μας. Αν θέλεις, μπορείς να' ρθείς στον Ναό του Αγίου Νικολάου, όπου είμαι όλες τις μέρες, για να τα πούμε καλύτερα. Να πας στο καλό, με την ευχή του Θεού και της Παναγίας μας!

- Ευχαριστώ πολύ, πάτερ μου. Με σώσατε! Ευχαριστώ!. Θα' ρθώ οπωσδήποτε....

συνεχίζεται....

Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Τόσο γρήγορα Άγιε!, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

                  Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα 

                         διά των πρεσβειών του αγίου Σπυρίδωνος!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 29ο (β μέρος- τελευταίο)

 

Πέρασε ένας χρόνος από τότε. Το μικρό μεγάλωνε κανονικά. Κι ο Παντελής συνέχιζε τη δουλειά του. Την παραμονή λοιπόν της εορτής των Εισοδίων, βγάζει από την ντουλάπα τους ένα κοστούμι, το γαμπριάτικό του, βρίσκει και καθαρό πουκάμισο και λέει στη σύζυγό του:

- Αύριο δεν θα πάω στο εργοστάσιο. Ετοίμασε και τα παιδιά και θα πάμε όλοι μαζί στην εκκλησία. 

- Μα θα σε απολύσουν, αν δεν πας στη δουλειά, του λέει διστακτικά εκείνη. 

- Ας πάμε κι ο Θεός βοηθός, απαντά εκείνος. 

Πήγαν στην εκκλησία και γύρισαν στο σπίτι χαρούμενοι. Υπήρχε όμως ανησυχία σε όλους για τον φόβο της άλλης ημέρας, εκτός από τον πατέρα, που ήταν ήρεμος. 

Ξημέρωσε η επόμενη μέρα και ο Παντελής πήγε στο εργοστάσιο. Τον περιτριγύρισαν οι συνάδελφοί του και του έλεγαν ειρωνικά:

- Μήπως από χθες δεν ήρθες γιατί έθαψες τη μάνα σου; Αυτό έλεγαν συνήθως, για να δικαιολογηθούν όσοι απουσίαζαν από τη δουλειά. 

Ο Παντελής δεν απάντησε. τους κοίταξε μόνο κι άρχισε να δουλεύει. Σε λίγο έρχεται ο Έλληνας Διευθυντής και με αυστηρό ύφος του λέει:

- Έλα αμέσως στο Γραφείο της Διευθύνσεως. Σηκώθηκε, έβαλε το σακάκι του κι ανέβηκε στο γραφείο του Άγγλου γενικού διευθυντή. Μπαίνει μέσα, χαιρετάει με ευγένεια και περιμένει. Αναλαμβάνει να κάνει την ανάκριση ο Έλληνας Διευθυντής. 

- Πού ήσουν χθες κι εγκατέλειψες τη δουλειά σου; τον ρωτάει.  

- Όπως ξέρετε, κύριε Διευθυντά, χθες ήταν μεγάλη εορτή για τους Έλληνες Ορθόδοξους. Ήταν τα Εισόδια της Θεοτόκου. Εγώ τιμώ και σέβομαι την Υπεραγία Θεοτόκο, γιατί στη ζωή μου και στην οικογένειά μου μας έχει προστατεύσει πολλές φορές. Θεωρώ χρέος μου να αφιερώνω κάθε χρόνο αυτή την ημέρα στην Παναγία και μαζί με την οικογένειά μου πήγαμε στην εκκλησία και την ευχαριστήσαμε για ένα θαύμα που 'έκανε σε μένα. 

Σηκώνει το δεξί χέρι του και λέει ότι από κάποιο ατύχημα κινδύνευσε να του το κόψουν από ψηλά και τελικά γλίτωσε. Και κάθε χρόνο πηγαίνει στην εκκλησία, για να ευχαριστήσει τον Θεό. 

Πέρσι μάλιστα την ίδια μέρα απέκτησε και έκτο παιδί. Και πήγε στην εκκλησία, για να ευχαριστήσει και γι' αυτό τον Θεό. Παραδέχθηκε ότι ήταν λάθος του που δεν τους το είχε πει από προχθές, και ζήτησε συγγνώμη. Ο Έλληνας Διευθυντής μετέφραζε στον Άγγλο Διευθυντή αυτά που έλεγε ο εργάτης του. Σηκώνεται όρθιος ο Άγγλος Διευθυντής τον κοιτάζει στα μάτια, μένει για μερικά λεπτά σιωπηλός και λέει στα Αγγλικά στον Έλληνα διευθυντή:

- Μην του κόψετε το χθεσινό ημερομίσθιο και κάθε χρόνο να του δίνετε άδεια, για να πηγαίνει τη μέρα αυτή στην εκκλησία και να εορτάζει τα θαύματα που του έκανε η Παναγία. 

Ο Παντελής ευχαρίστησε συγκινημένος τον Διευθυντή και πήγε στη δουλειά του. Το απόγευμα, όταν γύρισε στο σπίτι, είπε στη γυναίκα του τρισχαρούμενος:

- Παναγιώτα, η Παναγία έκανε πάλι το θαύμα της! Όχι μόνον δεν μου έκοψαν το ημερομίσθιο, αλλά φώτισε τον Διευθυντή να πάρει την απόφαση να έχει κάθε χρόνο την ημέρα της Παναγίας άδεια μετ' αποδοχών. Είδες, γυναίκα μου, τι ευλογία μας έστειλε η Παναγία μας με το έκτο παιδί που αποκτήσαμε; 

- Ήταν δώρο Της για το νέο μωρό μας, άντρα μου! Σκέψου, λοιπόν, πότε θα το βαφτίσουμε. Μεγάλη η Χάρη Της!

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Το δράμα μιας μάνας, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

                  Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 29ο (α μέρος)

Ο Παντελής με την πολύτεκνη οικογένειά του ζούσαν πριν από πολλά χρόνια σ' ένα χωριό της Φθιώτιδας. Άνεργος. Χτυπούσε πολλές πόρτες, για να βρει μια δουλίτσα, μα όλες τελικά έκλειναν. Πάντα περνούσε από την εκκλησία της Υπαπαντής να ανάψει το κεράκι του και να παρακαλέσει την Παναγία να βρει κάποια δουλειά. Πίστευε πολύ στην Παναγία, την είχε προστάτιδά του. Όταν η οικογένειά του παραπονιόταν για την οικονομική τους κατάσταση, εκείνος έλεγε:

- Υπομονή, η Παναγία δεν μας ξεχνά, θα μας βοηθήσει. 

Ο καιρός περνούσε και κάποτε η σύζυγος έμεινε έγκυος. Όλοι οι συγγενείς την πίεζαν να ρίξει το παιδί, με το επιχείρημα πώς θα το μεγαλώσει. 

- Μαζί με τα άλλα σου παιδιά θα πεθάνει και αυτό, της έλεγαν. 

Για το θέμα αυτό όμως ούτε συζήτηση δεν ήθελε το ανδρόγυνο. 

- Η Παναγία που φροντίζει για όλα, θα φροντίσει και γι' αυτό, απαντούσαν. 

Ο καιρός περνούσε, η φτώχεια και η δυστυχία χειροτέρευε. Ένα πρωί - ξημέρωνε η γιορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου - η σύζυγος ξυπνά τον άντρα της και του λέει: 

- Ειδοποίησε τη μάμμη, γιατί γεννάω. 

Σηκώνεται ο Παντελής, ανάβει το πετρογκάζ, βάζει μια κατσαρόλα με νερό επάνω και βρίσκει ένα σεντόνι άσπρο με δαντέλες που τους είχε δώσει η μάνα της για προίκα. Τότε κάποιος χτυπάει το παράθυρο του σπιτιού. 

- Ποιος να' ναι άραγε τέτοια ώρα; αναρωτιέται.

Πάει στο παράθυρο και ανοίγει το μάνταλο με φόβο. 

- Άνοιξε, του λέει μια αντρική φωνή, σε θέλω. 

Ανοίγει με επιφύλαξη και βλέπει τον γείτονά του, τον Γιώργη. 

- Μια εταιρεία πετρελαίων αγγλική θα πάρει υπαλλήλους και εργάτες. Έλα οπωσδήποτε μήπως φανείς τυχερός και σε πάρουν. 

Γυρνάει πίσω στο δωμάτιο και βλέπει τη γυναίκα του στο κρεβάτι. 

- Φεύγω, της λέει. Πάω να πω στη μάμμη να έλθει να σε βοηθήσει. 

Η μάμμη έμενε στην άκρη του χωριού. Τρέχει και την ξυπνάει, της δίνει το κλειδί του σπιτιού και της λέει:

- Πήγαινε αμέσως στη γυναίκα μου. Την έπιασαν οι πόνοι της γέννας. Θα ειδοποιήσω την κουνιάδα μου. Τα παιδιά κοιμούνται. 

Ενημέρωσε φεύγοντας και την κουνιάδα του για όλα και της είπε να ξυπνήσει τα παιδιά και να τα πάει στο σχολείο. Και έφυγε τρέχοντας για την εταιρεία πετρελαίων. 

Εκεί βλέπει πολύ κόσμο: άνδρες, γυναίκες, νέα παιδιά, μια τεράστια ουρά. Εν τω μεταξύ με τις φροντίδες της μάμμης γεννήθηκε ένα χαριτωμένο αγοράκι. Η κουνιάδα φρόντισε να ετοιμάσει το μεσημεριανό φαγητό των παιδιών που θα ερχόντουσαν από το σχολείο. 

Ο Παντελής ήλθε το απόγευμα στο σπίτι χαμογελαστός μ' ένα χαρτί στο χέρι. 

- Είδες, γυναίκα; της λέει. Σήμερα αποκτήσαμε ένα ακόμα αγοράκι και η Παναγία που γιορτάζουμε σήμερα τα Εισόδιά της μας βρήκε και δουλειά. Η Παναγία και πάλι μας βοήθησε. Μας χάρισε δυο δώρα!

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Το δράμα μιας μάνας, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! 

Καλή και ευλογημένη εβδομάδα δια των πρεσβειών της Θεοτόκου!