Θεία κοινωνία και εικόνες: μπορούν να βλάψουν τους πιστούς λόγω πανδημίας; (μέρος 4ο-τελευταίο)

"Χάρις δίδοται θεία ταῖς ὕλαις διά τῆς τῶν εἰκονιζομένων προσηγορίας". Δια των εικονιζομένων αγίων δἰδεται θεία Χάρις και στην ύλη πάνω στην οποία είναι αποτυπωμένη η εικόνα τους. Η Χάρις που σκηνώνει στον άγιο περνά δηλαδή και στο ξύλο της εικόνας του, το οποίο το αγιάζει και το χαριτώνει, ώστε και αυτό να μεταδίδει αγιασμό και Χάρι και να επιτελούνται συχνά και μέσω αυτού θαύματα εκπληκτικά.

Την αλήθεια αυτή διατυπώνουν σαφώς οι άγιοι Πατέρες της Ζ Οικουμενικής Συνόδου, καθώς διδάσκουν ότι "ἀσπαζόμενοι τῆν είκόνα καί τιμητικῶς προσκυνοῦντες μεταλαμβάνομεν ἁγιασμοῦ". 

Όπως συμβαίνει και με όλα τα άγια σκεύη και ιερά αντικείμενα του ναού, που χρησιμοποιούνται στη θεία Λατρεία, τα οποία ως αφιερωμένα στον άγιο θεό και στους αγίους Του μετέχουν αγιασμού και Χάριτος. Γι' αυτό η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος διακηρύττει: "Οἱ τῷ Θεῷ μόνῳ τήν λατρείαν ἡμῶν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ προσάγοντες, πάντα τά αὐτῷ ἀνατεθειμένα καί καθιερωμένα, εἴτε θεῖος τόπος τοῦ τιμίου σταυροῦ, εἴτε ἅγιον εὐαγγἐλιον, εἴτε σεπταί εἰκόνες, εἴτε ἱερά σκεύη εἰσί, καί ἀσπασώμεθα καί περιπτυξώμεθα, ὡς ἐλπίδα ἔχοντες ἁγιασμοῦ μεταλαμβάνειν παρ' αὐτῶν". 

Η λατρεία ανήκει μόνον στον Θεό, τον οποίο και προσκυνούμε λατρευτικά. Τιμητικά όμως προσκυνούμε και όλα τα κτίσματα, διά των οποίων ο Θεός εργάσθηκε τη σωτηρία μας, πχ. τη φάτνη, το σπήλαιο, τον Γολγοθά, τον Τίμιο Σταυρό, καθώς και κάθε άγιο ναό του Θεού και καθετί το οποίο αφιερώνεται στον Θεό, "οὐ διά τήν αὐτῶν φύσιν, ἀλλ' ὅτι θείας ἐνεργείας εἰσί δοχεῖα... Καί ἀγγέλους καί ἀνθρώπους, καί πᾶσαν ὕλιν τῆς θείας ἐνεργείας μέτοχον, καί διακονησαμένην τήν σωτηρίαν μου, σέβω καί προσκυνῶ διά τήν θείαν ἐνέργειαν". 

Και αγγέλους και αγίους ανθρώπους, και κάθε υλικό που μετέχει στη Χάρη του Θεού, όλα δηλαδή αυτά που διακόνησαν τη σωτηρία μας, τα σεβόμαστε και τιμητικά τα προσκυνούμε, διότι έχουν και μεταδίδουν και σε εμάς τη σωτήρια Χάρη. Είναι χαρακτηριστικό ότι στον όρο της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου διευκρινίζεται ότι η προσκύνηση σημαίνει ασπασμό. Το ρήμα "προσκυνῶ" είναι σύνθετο, αποτελείται από την πρόθεση "πρός" και το ρήμα "κυνέω-ῶ", το οποίο "ἐστί τό φιλῶ τοῖς χείλεσι", η δε πρόθεση "πρός" δηλώνει μεγαλύτερη έμφαση.

"Προσκυνῶ" επομένως δεν σημαίνει απλώς υποκλίνομαι μπροστά στην εικόνα, αλλά με πόθο και πίστη βαθιά και απέραντη τιμή στο εικονιζόμενο πρόσωπο, σκύβω και ασπάζομαι την εικόνα του. Όταν με αυτόν τον τρόπο προσκυνούμε τις άγιες εικόνες, παίρνουμε Χάρη, δύναμη και αγιασμό και ιάματα σώματος και ψυχής. Ταυτόχρονα δοξάζουμε τον άγιο Θεό, ο οποίος ενεργεί μεγάλα και θαυμαστά διά των αγίων Του, διά των πρεσβειών τους, διά των ιερών λειψάνων και διά των αγίων εικόνων τους. 

(Αρχ. Αστερίου Χατζηνικολάου, Με πίστη στον καιρό της πανδημίας, Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα 2020)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θεία κοινωνία και εικόνες: μπορούν να βλάψουν τους πιστούς λόγω πανδημίας; (μέρος 3ο)

 

Στολίζουν τα σπίτια μας, κοσμούν τα εικονοστάσια μας, τα γραφεία, τις αίθουσες διαφόρων συνάξεών μας, στολίζουν προπάντων τους ιερούς μας ναούς. Οι εικόνες του Χριστού, της Παναγίας, των αγίων Αποστόλων, των αγίων Πατέρων, αγίων Μαρτύρων και οσίων Ασκητών και λοιπών ανθρώπων του Θεού, που με την αγία ζωή τους ευαρέστησαν ενώπιον του. Επίσης οι εικόνες των μεγάλων γεγονότων, με τα οποία ο Θεός εργάσθηκε τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους, όπως π.χ. ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η Γέννηση του Σωτήρος Χριστού, η Σταύρωση και η Ανάστασή Του. Έχουμε ακόμη εικόνες από το έργο του Χριστού, τα θαύματα και άλλα περιστατικά της ζωής του, εικόνες από τη ζωή, τα μαρτύρια και τα θαύματα των αγίων μας.

Όλα αυτά αποτελούν ένα ζωντανό Ευαγγέλιο, που, καθώς το διαβάζουμε εικονογραφημένο, μας διδάσκει, μας εμπνέει, μας συγκινεί και καθοδηγεί στην οδό του Κυρίου. Αυθόρμητα τότε μια δύναμη μέσα μας ενεργεί, που μας ωθεί να σκύψουμε με σεβασμό και να προσκυνήσουμε τις άγιες εικόνες. Δεν προσκυνούμε και δεν τιμούμε το ξύλο ή το άλλο υλικό, πάνω στο οποίο υπάρχει η εικόνα, αλλά το γεγονός ή το πρόσωπο που παριστάνεται πάνω σ' αυτήν. 

Όταν δηλαδή προσκυνήσουμε την εικόνα του Χριστού, της Παναγίας ή κάποιου αγίου, προσκυνούμε τον Χριστό, την Παναγία, τον άγιο της Εκκλησίας που παριστάνει η εικόνα. Διότι, όπως έχει πει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, προσκυνούμε τις εικόνες "οὐ τῇ ὕλῃ προσφέροντες τήν προσκύνησιν", όχι προσφέροντας την προσκύνηση στο υλικό των εικόνων, αλλά δι' αυτών προσκυνούμε εκείνους που εικονίζονται πάνω σ' αυτές. "Ἡ γάρ τῆς εἰκόνος τιμή ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει". Η τιμή που αποδίδουμε στην εικόνα απευθύνεται στο πρωτότυπο. Την αλήθεια αυτή διακήρυξε λίγα χρόνια αργότερα και η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος. 

Οι εικόνες δεν είναι απλές αναμνηστικές απεικονίσεις, δεν αποτυπώνουν απλώς κάποια γεγονότα ή πρόσωπα, όπως οι φωτογραφίες συγγενικών και φιλικών προσώπων, που δεν έχουν καμιά ουσιαστική σχέση με τα ίδια τα πρόσωπα. 

Οι εικόνες έχουν μια εσωτερική μυστική σχέση με τα εικονιζόμενα πρόσωπα των αγίων. Γι' αυτόν τον λόγο αφενός μεν η τιμή που αποδίδουμε στην εικόνα "διαβαίνει" στο πρωτότυπο, στο πρόσωπο του αγίου, αφετέρου δε η Χάρις του αγίου περνάει στην εικόνα του. Όπως η Χάρις του θεού που στολίζει τις ψυχές των αγίων περνά και στα σώματά τους, και γι' αυτό τα ιερά λείψανα πολλών αγίων μένουν άφθαρτα, μυροβλύζουν και θαυματουργούν, έτσι περνά και στις άγιες εικόνες τους. Υπάρχουν εικόνες αγίων οι οποίες κατά θαυμαστό και υπερφυσικό τρόπο μυροβλύζουν και θαυματουργούν. 

Είναι επομένως και οι εικόνες αγωγοί Χάριτος για τους πιστούς. "Ἡ τῶν ἀποστόλων σκιά, τά σουδάριά τε καί σιμικίνθια, νόσους ἀπήλαυνε, δαίμονας ἐφυγάδευε". Και πώς, ρωτά ο ιερός Δαμασκηνός, "ἠ σκιά καί εικών τῶν ἁγίων οὐ δοξασθήσεται;" Όπως η σκιά των Αγίων Αποστόλων και τα μαντήλια και περιζώματα, με τα οποία σφούγγιζαν τον ιδρώτα τους ή κάλυπταν το σώμα τους, θεράπευαν τους ασθενείς και απελευθέρωναν τους δαιμονισμένους από τα δαιμόνια, έτσι και οι εικπόνες των αγίων μετέχουν στη δόξα τους και παίρνουν από τον αγιασμό τους. 

(Αρχ. Αστερίου Χατζηνικολάου, Με πίστη στον καιρό της πανδημίας, Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα 2020)

συνεχίζεται.....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θεία κοινωνία και εικόνες: μπορούν να βλάψουν τους πιστούς λόγω πανδημίας; (μέρος 2ο)

 

Με τη συμμετοχή μας συνεπώς στην Τράπεζα της Θείας Ευχαριστίας, το αγιασμένο με τη Θεία Μετάληψη σώμα μας αποκτά τη χάρη της αφθαρσίας, τη δυνατότητα να αναστηθεί άφθαρτο και αθάνατο κατά την ανάσταση των νεκρών, που θα συμβεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, για να ενωθεί με την ψυχή, ώστε ο όλος άνθρωπος ένδοξος και λαμπρός να απολαμβάνει αιώνια την ατελεύτητη χαρά και άφθαρτη δόξα της ουρανίου Βασιλείας. 

Δεν μεταδίδει λοιπόν μικρόβια και ιούς η Θεία Κοινωνία. Δεν προκαλεί ασθένειες. Αντίθετα θεραπεύει. Και δεν θεραπεύει μόνο, αλλά αφθαρτίζει και αθανατίζει. Ο άρτος της Θείας Ευχαριστίας είναι "φάρμακον ἀθανασίας ἀντίδοτον τοῦ μή ἀποθανεῖν, ἀλλά ζῆν έν Ἰησοῦ Χριστῷ διά παντός". Ασεβούν με απαράδεκτο τρόπο όσοι πολεμούν το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και υποστηρίζουν ότι μπορεί να βλάψει. Και όχι μόνο αυτό. Επιπλέον αδικούν κατάφωρα τον εαυτό τους, καθώς του στερούν αυτή την ασύλληπτη δυνατότητα της αφθαρσίας, της αθανασίας και θεώσεως. 

Όμως υπάρχει η περίπτωση που μπορεί να βλάψει πνευματικά, να βλάψει δε και την υγεία και να απειλήσει και την ίδια τη ζωή μας η συμμετοχή στο Ποτήριο της Ζωής, όπως διδάσκει ο Απόστολος Παύλος. Αυτό συμβαίνει όταν κάποιος προσέρχεται, ενώ δεν του επιτρέπεται, όταν δηλαδή δεν κάνει την κατάλληλη προετοιμασία, όταν δεν εξετάζει πρώτα λεπτομερώς τον εαυτό του και, ενώ έχει πέσει σε βαριά αμαρτήματα, προσέρχεται χωρίς προηγουμένως να μετανοήσει, να εξομολογηθεί και να αλλάξει πορεία. 

Οποιοσδήποτε, διδάσκει ο απόστολος Παύλος, τρώγει τον άγιο Άρτο και πίνει το Ποτήριο της κοινωνίας του Κυρίου ανάξια, "ἔνοχος ἔσται τοῦ σώματος καί αἵματος τοῦ Κυρίου", θα είναι ένοχος για ασέβεια και βεβήλωση που αποτολμά στο Σώμα και στο Αίμα του Κυρίου. Αυτός "κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καί πίνει, μή διακρίνων τό σῶμα τοῦ Κυρίου", τρώει και πίνει κατάκριμα και καταδίκη στον εαυτό του, επειδή δεν κάνει διάκριση του Σώματος και Αίματος του Κυρίου, αλλά μεταχειρίζεται και τρώει αυτά σαν να ήσαν κοινές τροφές. Επειδή δε ανάξια προσέρχονται κάποιοι από σας στη Θεία Κοινωνία, καταλήγει ο θείος Απόστολος, γι' αυτό υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και πέθαναν αρκετοί. 

Είναι φοβερό! Η Θεία Μετάληψη που μπορεί να γίνεται "εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον", γίνεται για κάποιους "εἰς κρῖμα καί εἰς κατάκριμα". Αντί να οδηγεί στη σωρηρία, προκαλεί την καταδίκη. Και αυτό δεν συμβαίνει διότι αλλάζει η φύση της Θείας Κοινωνίας, αλλά διότι είναι διαφορετική η κατάσταση της ψυχής εκείνου που τη δέχεται. 

Γι' αυτό ο απόστολος Παύλος συμβουλεύει: "δοκιμαζέτω ἄνθρωπος ἑαυτόν, καί οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καί ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω". Ας εξετάζει ο καθένας με προσοχή τον εαυτό του κι αφού έτσι προετοιμασθεί, τότε ας προσέρχεται να κοινωνεί τα άχραντα Μυστήρια (Α Κορινθ. ια, 27-30).  Η Εκκλησία μας έχει και το Μυστήριο της μετανοίας και ιεράς Εξομολογήσεως, που πρέπει να προηγείται της συμμετοχής μας στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ακριβώς για να καθαρίζεται η ψυχή από όσα τη μολύνουν και την καθιστούν ανάξια.

Όταν ο Χριστιανός εξομολογείται με βαθιά συντριβή, με ειλικρίνεια και πραγματική μετάνοια τα αμαρτήματά του, τότε ο Θεός του δίνει τη  άφεση και τον συγχωρεί. Τότε, με την άδεια και την καθοδήγηση του πνευματικού, θα προσέλθει "μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης" στο ιερότατο Μυστήριο και θα κοινωνήσει, για να πάρει τη δύναμη, την υγεία, την αιώνια λύτρωση και σωτηρία. 

(Αρχ. Αστερίου Χατζηνικολάου, Με πίστη στον καιρό της πανδημίας, Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα 2020)

συνεχίζεται.....

                  Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

          Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Ιούνιος! 

Θεία κοινωνία και εικόνες: μπορούν να βλάψουν τους πιστούς λόγω πανδημίας; (μέρος 1ο)

Ξοδεύτηκε πολύ μελάνι τον τελευταίο καιρό, για να αμφισβητηθεί το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, το μέγιστο και ιερότατο Μυστήριο της Εκκλησίας μας. Γράφτηκαν πολλά και ειπώθηκαν πολλά σε συνεντεύξεις, δημοσιογραφικές συζητήσεις και έρευνες. Ειδικοί και μη εκφράσθηκαν και διατύπωσαν διάφορες γνώμες. Η όλη συζήτηση έθετε καίρια ερωτήματα: Μπορούμε στην περίοδο της πανδημίας του κορωνοϊού να προσερχόμαστε άφοβα στο ιερό Μυστήριο και να κοινωνούμε όλοι από το ίδιο άγιο Ποτήριο με την ίδια αγία λαβίδα; Δεν διατρέχουμε τον κίνδυνο να μεταδώσουμε ο ένας στον άλλο την ασθένεια; Για όσους πιστεύουμε στη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, αυτές οι απορίες αν δεν συνιστούν συγκεκαλυμμένη πολεμική κατά της αμωμήτου Πίστεώς μας, φανερώνουν άγνοια και αποτελούν απαράδεκτη και ασεβή στάση απέναντι στο Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. 

Όποιος προσέρχεται στο Μυστήριο, μεταλαμβάνει Σώμα και Αίμα Χριστού κι όχι απλό άρτο και οίνο, που μπορεί κάτι να συμβολίζει ή να θυμίζει απλώς. Μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, κατά τη Θεία Λειτουργία, επάνω στην Αγία Τράπεζα, δεν υπάρχει πλέον άρτος και οίνος, αλλά υπό τα είδη του άρτου και του οίνου, υπάρχει πραγματικά, αληθινά και ουσιαστικά το ίδιο το Σώμα και το ίδιο το Αίμα του Χριστού. Και όσοι προσέρχονται και κοινωνούν, κοινωνούν τον ίδιο τον Χριστό! 

Ο Χριστός δεν μεταδίδει μικρόβια, αρρώστια και θάνατο. Ο Χριστός δίνει υγεία, δύναμη, λύτρωση και ζωή. Όποιον άγγιζε ο Χριστός, τον θεράπευε. Άγγιζε τα μάτια των τυφλών κι εκείνα άνοιγαν και γέμιζαν φως. Άγγιζε τα αυτιά των κωφών και τη γλώσσα των άλαλων κι εκείνοι άκουγαν και μιλούσαν. Όπου μάθαιναν οι άνθρωποι ότι ερχόταν ο Χριστός, έφεραν επάνω στα κρεβάτια τους αρρώστους τους και σ' όποια χωριά ή πόλεις ή εξοχικούς συνοικισμούς έφθανε, τοποθετούσαν στην αγορά τους ασθενείς και Τον παρακαλούσαν να αγγίξουν έστω "τό κράσπεδον τοῦ ἱματίου αὐτοῦ", την άκρη του εξωτερικού του ενδύματος. "Καί ὅσοι ἄν ἥπτοντο αὐτοῦ, ἐσώζοντο". Όσοι Τον άγγιζαν, θεραπεύονταν από την ασθένειά τους (Μάρκου στ, 55, 56). 

Και μόνο το άγγιγμα του εξωτερικού ενδύματος με πίστη ήταν άμεσα θεραπευτικό, μάλιστα για κάθε ασθένεια. Εμείς δεν αγγίζουμε απλώς, αλλά κοινωνούμε τον ίδιο τον Χριστό, παίρνουμε μέσα μας τον Χριστό και θα πάθουμε κάτι κακό. Η διαχρονική εμπειρία της Εκκλησίας μας είναι αποστομωτική για καθέναν που αμφιβάλλει. Στην πορεία 20 αιώνων δεν υπάρχει ούτε ένα περιστατικό το οποίο να δικαιολογεί τους φόβους που εκφράζονται τόσο έντονα σήμερα. 

Η Θεία Κοινωνία δεν μπορεί να μεταδώσει ασθένεια. Είναι αμαρτία μεγάλη να το λέμε, είναι αμφισβήτηση των λόγων του Χριστού, απόρριψη της θείας διδασκαλίας της Εκκλησίας, άρνηση μιας καταφανούς και αδιάψευστης πραγματικότητας. Είναι ασέβεια και βλασφημία. Η Θεία Κοινωνία δίνει ζωή. 

Η Θεία Κοινωνία είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος "διά τῆς ἰδίας σαρκός" κρύβει μέσα μας τη ζωή και την τοποθετεί μέσα μας σαν έναν σπόρο αθανασίας, ο οποίος εξαφανίζει "ὅλην τήν ἐν ἡμῖν φθοράν". Με την Προσέλευσή μας στο Ποτήριο της Ζωής και με τη μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου, "τό τῆς φθορᾶς καταλύεται κράτος", καταρρέει το βασίλειο της φθοράς, οι πιστοί γίνονται "ἁγιασμοῦ μέτοχοι", αναδεικνύονται ουράνιοι και πνευματικοί άνθρωποι και μετέχουν "τῆς ἐν Χριστῷ ἀθανασίας". 

(Αρχ. Αστερίου Χατζηνικολάου, Με πίστη στον καιρό της πανδημίας, Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα 2020)

συνεχίζεται......

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ο Χριστός αγκαλιάζει την παιδεία (μέρος 2ο)

Η πρωτότυπη «συζήτησή μας» τελείωσε. Στην τάξη είχε απλωθεί μια σιωπή που έλεγε πολλά. Πρώτος τη διέκοψε ο πρόεδρος: 

- «Λοιπόν, στο διάλειμμα βάζουμε την εικόνα, υπάρχει αντίρρηση;»

Η τόσο εκφραστική σιωπή συνέχισε να μιλάει, μέχρι που τη διέκοψα: 

- Παιδιά, ειλικρινά σας ευχαριστώ, γιατί στα τόσο γνήσια βιώματά σας βλέπω να επιβεβαιώνονται τα όσα η παράδοση της Εκκλησίας μας έχει θησαυρίσει για τη θέση των ιερών εικόνων στη ζωή μας. Οι χριστιανοί ως άνθρωποι με ψυχή και σώμα, έχουμε ανάγκη, με την ψυχή και το σώμα μας, να προσεγγίζουμε τον Θεό, να βλέπουμε με τα μάτια μας τη μορφή Του (Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός). Μια εικόνα είναι ένα άλλο στόμα που διδάσκει, κι εσείς παιδιά, είναι φανερό πως ακούτε και μαθαίνετε καλά τα μαθήματά της... οι περισσότεροι, και μακάρι κάποτε όλοι. 

Βέβαια, όπως η ένσαρκη παρουσία του Κυρίου Ιησού στη γη μας, έτσι κι η παρουσία της εικόνας Του στην τάξη μας δεν ψυχαναγκάζει κανέναν να Τον πιστέψει, να Τον ακολουθήσει. Μένει στη θέση της εκεί ψηλά, για να ξεχύνει πλούσια τη θεία χάρη και να καλεί, όποιον θέλει, να ξεδιψάει στη δροσιά της. 

Παιδιά, κάθε πρωί που θα μπαίνουμε στην τάξη, ας στρέψουμε το πρόσωπό μας στο πρόσωπο του Κυρίου κι ας του λέμε «ευχαριστώ» που θα περάσουμε τη μέρα μας κάτω από τη στοργική μάτια Του. Κι ας Τον παρακαλούμε να διασφαλίζει Εκείνος τη δυνατότητά μας μέσα στο χώρο της εργασίας μας, το σχολειό μας, να συναντάμε με το βλέμμα μας την «εικόνα του Θεού του αοράτου (Κολασσαείς, α15)», τον Χριστό, που έγινε άνθρωπος για να μας συναντήσει. 

———————————————————————— 

«Δε θα ξαναγίνει». Με αυτή την υπόσχεση έφευγε πάντα απ’ το Γραφείο του Διευθυντή καταλυπημένος και κατακόκκινος. Ξαναγινόταν όμως, κι έτσι κάποιος καθηγητής τον έστελνε πάλι Γραφείο για να γραφτεί στο ποινολόγιο η ποινή του: αποβολή... κι η αιτιολογία της: συμπεριφορά ανάρμοστη σε μαθητή· και η απολογία του: «Δε μπόρεσα να συγκρατηθώ... δε θα ξαναγίνει». 

Αυτό επαναλαμβανόταν συχνά πέρυσι. Την εφετινή σχολική χρονιά όμως τα πράγματα άλλαξαν. 

Πέρασε μια εβδομάδα, πέρασε δεύτερη, τρίτη... ένας μήνας και δεύτερος, κι ο Χάρης δεν είχε δώσει καμία αφορμή για τιμωρία. 

Ο Διευθυντής ρωτούσε τους καθηγητές και μάθαινε πως η συμπεριφορά του είχε πολύ βελτιωθεί. Μια μέρα τον κάλεσε στο Γραφείο. Πήγε φανερά θορυβημένος. 

- Τι έκανα πάλι, κύριε; Δεν έγινε τίποτα...

- Έγινε κάτι, Χάρη... άλλαξες, διορθώθηκε... και σου αξίζουν συγχαρητήρια. Αλήθεια, πες μου, πώς τα κατάφερες; 

- Α, αυτό είναι το μυστικό μου, θα σας το πω όμως, απάντησε και κοκκίνισε πάλι, από χαρά τώρα. 

Μόλις άρχιζε το σχολείο, τον Σεπτέμβριο, μια μέρα ο κύριος των Θρησκευτικών είπε ότι γιόρταζε ο Σταυρός. Αφού μας διηγήθηκε την ιστορία αυτής της γιορτής, μας συμβούλεψε, όταν έρχονται δύσκολες ώρες, να κάνουμε με πίστη τον σταυρό μας, για να γίνεται δική μας η δύναμη του Εσταυρωμένου Χριστού. Από τότε, όταν νευριάζω και μου έρχεται να... φωνάξω... να χτυπήσω... κάνω τον σταυρό μου και... αλήθεια, σας λέω, κύριε, μου περνάει. Σα να έρχεται στην καρδιά μου αυτή η δύναμη και διώχνει μακριά το κακό. 

Το γεγονός συνέβη πριν λίγο καιρό και μαρτυρεί πως 2000 χρόνια οι πιστοί του Εσταυρωμένου ζούμε την ίδια εμπειρία, που έγινε ύμνος της εκκλησίας μας: «Σταυρός πιστῶν τό στήριγμα... καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα». 

Από τη στιγμή της Σταύρωσης του Κυρίου Ιησού Χριστού, το όργανο της καταδίκης έγινε όργανο σωτηρίας. Ο προαιώνιος αντίπαλός μας τραυματίσθηκε, αφοπλίσθηκε. Όλες οι δυνάμεις του απογυμνώθηκαν κι έγιναν ανίσχυρες. 

«Ο Σταυρός... έδιωξε την πλάνη, επανέφερε την αλήθεια, έκανε ουρανό τη γη και τους ανθρώπους "αγγέλους". Χάρη σ’ αυτόν οι δαίμονες δεν είναι πια φοβεροί, αλλά άξιοι περιφρόνησης. Ο Σταυρός είναι το τρόπαιο στον πόλεμο κατά του εχθρού, η μάχαιρα στην άμυνα κατά της αμαρτίας (Αγ. Ι. Χρυσόστομος). 

Ο Σταυρός είναι η ισχύς των πιστών και η πληγή των δαιμόνων. Δεν ενεργεί όμως μαγικά. Προϋποθέτει την απόφαση και τον αγώνα του χριστιανού να ακολουθεί τον Εσταυρωμένο Λυτρωτή του σηκώνοντας τον σταυρό της υπακοής στο θέλημά Του. 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας προτρέπει: Όταν βγαίνεις από την εξώπορτα, αυτό το λόγο πρώτα πες: «ἀποτάσσομαί σοι, σατανά, καί συντάσσομαί σοι, Χριστέ»· φεύγω από την παράταξή σου σατανά, και γίνομαι δικός σου στρατιώτης, Χριστέ. Αυτός ο λόγος θα γίνει η βακτηρία σου, αυτός και το όπλο σου, αυτός απροσμάχητος πύργος γύρω σου. Μαζί μ’ αυτόν τον λόγο σχημάτισε με πίστη και το σημείο του Σταυρού. Έτσι ούτε άνθρωπος, ούτε ο ίδιος ο διάβολος θα μπορέσει να σε βλάψει, βλέποντάς σε από παντού ασφαλισμένο.  

συνεχίζεται....

 

 (Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Άδεια η τάξη μας, Αυτό είναι το μυστικό μου, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Ο Σωτήρ, Αθήνα 2016) 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!