Η παιδεία είναι εκ φύσεως λιμάνι-καταφύγιο- για όλους τους ανθρώπους (Μένανδρος)--Το πιο σημαντικό είναι να μη σταματάς ποτέ να ρωτάς. Η περιέργεια έχει το δικό της λόγο ύπαρξης (Άλμπερτ Αϊνστάιν)--Μάθε να αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη (Γ. Ρίτσος)--Τα εμπόδια δεν με πτοούν: καθένα από αυτά ενδυναμώνει τη θέληση για το ξεπέρασμά του (Λεονάρντο ντα Βίντσι)--Η πεμπτουσία της γνώσης είναι όταν την έχεις να την εφαρμόζεις κι όταν δεν την έχεις να ομολογείς την άγνοιά σου (Κομφούκιος) --Όλοι σκέπτονται να αλλάξουν τον κόσμο και κανείς τον εαυτό του (Λέων Τολστόι) --Ό, τι επαναλαμβάνουμε μας καθορίζει (Αριστοτέλης) --Δεν αγαπούν αυτοί που δεν δείχνουν την αγάπη τους (Σαίξπηρ) --Η αρετή είναι μια κατάσταση πολέμου και για να ζήσουμε μ' αυτήν πρέπει να πολεμάμε με τον εαυτό μας (Ζαν Ζακ Ρουσσώ) --Ό,τι είναι η γλυπτική για ένα κομμάτι μάρμαρο, είναι και η μόρφωση για την ψυχή (Τζότζεφ Άντισον) --Ο μέτριος δάσκαλος λέει. Ο καλός δάσκαλος εξηγεί. Ο ανώτερος δάσκαλος επιδεικνύει. Ο μεγάλος δάσκαλος εμπνέει (Γουίλιαμ Άρθουρ Γουόρντ)--Ο αληθινά σοφός δάσκαλος δεν σε προσκαλεί στον οίκο της σοφίας του, αλλά σε οδηγεί στο κατώφλι του δικού σου πνεύματος (Χαλίλ Γκιμπράν)



Δευτέρα 25 Μαΐου 2020

Ποια η στάση των ανθρώπων απέναντι στους Ιερείς;


Το' πε και το' κανε η Μαλβίνα. 
- Παιδιά, έχω μια απορία για τον Γεωργίου... Θ' ανάψει η συζήτηση, βοηθήστε κι εσείς να μην τον αφήσουμε να προχωρήσει παρακάτω. 
Το μάθημα άρχισε, όλοι παρακολουθούσαμε προσεκτικά:
-.... Αν και πανεπιστήμονας της εποχής του, προτιμά τη διακονία του θυσιαστηρίου, γίνεται Ιερέας. Στην πείνα του 368, ξοδεύοντας την πατρική του περιουσία οργανώνει συσσίτια και σώζει χιλιάδες φτωχούς από τον θάνατο. Όταν γίνεται Επίσκοπος στην Καισάρεια, χτίζει τη Βασιλειάδα, πρωτοποριακό συγκρότημα φιλανθρωπικών ιδρυμάτων....
Η Μαλβίνα άκουγε απορροφημένη. Έλεγε ότι είχε αλλάξει γνώμη, όμως...
- Κύριε, να μάθουμε για τον άγιο Βασίλειο, δεν λέω, όμως αυτά έγιναν μια φορά κι έναν καιρό. Δεν μας λέτε καλύτερα τι γίνεται σήμερα;
- Είδατε χθες στην ΕΤ1 για έναν παπά;
- "Μεγάλη φάση", να τα συζητήσουμε, όλοι έχουμε απορίες....
- Ναι, κύριε, εγώ δεν το είδα, θέλω να μάθω τι έγινε. 
- Ούτε εγώ το είδα, παιδιά, όμως δεν θέλω ούτε να μάθω, ούτε να συζητήσουμε τι έγινε, άλλωστε... δεν τελειώσαμε, πρέπει να προχωρήσουμε παρακάτω....
- Αποφεύγετε τη συζήτηση, μην πείτε όχι. 
- Θρησκευτικός είστε, δεν σας συμφέρει.... λάθος; 
- Πολύ σωστά το είπες Μαλβίνα, αποφεύγω τη συζήτηση. Κι εσύ Αλέξανδρε, καλά το κατάλαβες, την αποφεύγω γιατί δεν με συμφέρει ή καλύτερα γιατί δεν μας συμφέρει. Αν θέλετε σας εξηγώ το γιατί:
Ο Χριστός μας έχει πει να μην κατακρίνουμε, για να μην κατακριθούμε. Προσπαθώ λοιπόν να μην κρίνω με σκληρότητα κανέναν συνάνθρωπό μου, πολύ περισσότερο όσους ο Ίδιος τοποθέτησε ανάμεσα σε μας και σε Εκείνον, τους Ιερείς μας. 
Ο Ιερέας, παιδιά, δεν είναι ένα συνηθισμένο πρόσωπο, και το έργο του δεν είναι ένα ανθρώπινο έργο. Ποιο είναι θα μου το πείτε εσείς. Σίγουρα το θυμάσαι, Γιώργο.... 
Κάτι θυμόμουν από προηγούμενα μαθήματα και είπα: 
- Μας διδάσκει πώς ο Θεός θέλει να ζούμε, και τελώντας τα ιερά μυστήρια, μας ενώνει μαζί Του. Φροντίζει ακόμα για τις ανάγκες των πιστών, ιδιαίτερα τις δύσκολες ώρες τους....
- Άριστα! Και δεν θα διστάσω να σας το πω, ο Ιερέας συνεχίζει το έργο του Χριστού. Είναι, λένε οι Πατέρες, ένας "μικρός Χριστός".
- Ο κάθε Ιερέας; Είστε σίγουρος;
- Απόλυτα. Γιατί όπως το χρυσάφι δεν παθαίνει τίποτα, αν ανακατευτεί με το χώμα, και τα μαργαριτάρια με τη λάσπη, έτσι κι η Ιεροσύνη δεν κηλιδώνεται, ακόμα κι αν είναι όπως υπονοείς, Κατερίνα, ανάξιος αυτός που την κατέχει. 
- Ευτυχώς, γιατί σήμερα είναι πολλοί οι ανάξιοι. 
- Κάνεις λάθος. Δεν είναι πολλοί. Τα ΜΜΕ δημιουργούν αυτή την εντύπωση προβάλλοντας συστηματικά τα σκοτεινά παραδείγματα. 
Καμιά εκπομπή όμως δεν αποκάλυψε πως στο βιβλιάριο του πατρός Δ. δεν υπήρχαν τα απαραίτητα χρήματα για την κηδεία του, αφού όσο ζούσε τα κατέθετε σε κάποια χέρια που τα χρειάζονταν. 
Ούτε κάποια εφημερίδα έγραψε πως ο πατήρ Θ. παραμονές του Πάσχα, λίγες μέρες πριν ξεκινήσει το ταξίδι του για την αιωνιότητα, άρρωστος βαριά, ζητούσε να τον οδηγήσουν με την αναπηρική καρέκλα του στον ναό, για να εξομολογήσει τις ψυχές που είχαν ανάγκη.
Ο φακός της δημοσιότητας δεν στράφηκε ποτέ στον παππούλη της ενορίας μας, τον πατέρα Ν., που χτυπούσε τις πόρτες μας, για να κρατά αναμμένο το φως του λόγου του Θεού στο σπιτικό μας με το χριστιανικό περιοδικό, ή φέρνοντας ο ίδιος από το σούπερ μάρκετ τα τρόφιμα που κάποια φτωχά παιδιά του είχαν ανάγκη. 
Και καμιά κάμερα δεν "συνέλαβε" τον άγιο φόβο του Θεού που μετάγγιζε στις ψυχές μας, όταν λειτουργούσε ο πατέρας Σ., ούτε προλάβαινε το γοργό βήμα που τον έφερνε συχνά κοντά στους ανήμπορους ενορίτες του, για να ενισχύσει τα σώματα και τις ψυχές τους με τη χάρη των αγίων Μυστηρίων. 
- Πόσοι να' ναι οι καλοί παπάδες, κύριε; Εγώ πάντως δεν ξέρω κανέναν. 
- Εγώ ξέρω. Να πω; Η θεία μου που ήταν δασκάλα σε μια επαρχία κοντά στα σύνορα, μου έλεγε πως ο δεσπότης τους δεν μπορούσε κάποτε που χιόνιζε να κυκλοφορήσει, γιατί τον εμπόδιζαν τα τρύπια του παπούτσια που συνδυάζονταν με τα λιωμένα ράσα του. 
- Είναι πολλοί, παιδιά, εκείνοι που ακολουθούν τον δρόμο της θυσίας που χάραξε ο μέγας Αρχιερεύς, ο Χριστός. Μακάρι να τον ακολουθούσαν όλοι, υπάρχουν όμως πάντα κι οι θλιβερές παρεκκλίσεις. 
- Γιατί να υπάρχουν;
- Γιατί κι οι Ιερείς είναι άνθρωποι, αδύναμοι. Ανάμεσα στους δώδεκα μαθητές, ο Κύριος ανέχθηκε κι έναν ανάξιο της κλήσης του, για να μη μας απασχολεί τόσο η κακή εξαίρεση. Γίνεται όμως ακριβώς το αντίθετο.ΟΙ σχετικές ειδήσεις μαγνητίζουν το ενδιαφέρον των πολλών.Κι οι συζητήσεις γίνονται ασταμάτητες. 
Εξηγείται βέβαια το φαινόμενο. Ο πολύς κόσμος στα λάθη των άλλων και κυρίως των κληρικών βρίσκει "άλλοθι" για τα δικά του και ιδίως για τη χαλαρή ή και ανύπαρκτη σχέση του με την Εκκλησία. 
Διάβαζα όμως κάπου: "Όποιος προφασίζεται την αναξιότητα των κληρικών και δεν εκκλησιάζεται, γκρεμίζει τη γέφυρα από την οποία πρέπει να περάσει στη βασιλεία του Θεού.Η γέφυρα αυτή μπορεί να είναι χρυσή, αργυρή, σιδερένια, μα και πέτρινη και ξύλινη αν είναι, πάλι περνούμε, αρκεί να μην τη γκρεμίσουμε". 
Στις μέρες μας υποχθόνιες δυνάμεις δονούν συνεχώς τη γέφυρα που μας ενώνει με τον ουρανό. Θέλουν να τη γκρεμίσουν, για να μας έχουν σκλάβους εδώ στη γη. 
Το να τους βοηθάμε και με τις συζητήσεις μας να υποτιμούμε τη χάρη της Ιεροσύνης είναι τρέλα, λέει ο ιερός Χρυσόστομος. Η ιεροκατηγορία, παιδιά, είναι αμαρτία. "Όποιος λέει κατηγορίες ανάβει τη φωτιά κι όποιος τις ακούει βάζει τα ξύλα", αποφάνθηκε σοφά ο λαός. Δε θέλω λοιπόν ούτε να λέω ούτε ν' ακούω τέτοιες κουβέντες. Γιατί δεν με συμφέρει. 
Τι με συμφέρει; Το λέει ο Πατροκοσμάς: "Όταν απαντήσω έναν Ιερέα, να σκύψω να του φιλήσω τα χέρια και να του ζητήσω να παρακαλεί τον Θεό για τις αμαρτίες μου. Διότι όλος ο κόσμος να παρακαλέσει τον Θεό, δεν δύναται να τελεσθούν τα άχραντα Μυστήρια. Ένας Ιερεύς, έστω κι αμαρτωλός, δύναται με τη χάρη του Θεού να τα τελέσει". 
Να γίνει ο συνεργός του Θεού για τη σωτηρία μου. 
Στον δρόμο της ζωής μας θέλουμε να βλέπουμε τη σεπτή μορφή του να συμπορεύεται, να προπορεύεται, να τον φωτίζει... το έχουμε ανάγκη. Σ' όσους θέλουν να τη σβήσουν, θ' αντισταθούμε...
(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, 8:15 π.μ., Μαθήματα εκτός ύλης, Γιατί "δε με συμφέρει" να κατηγορώ τους Ιερείς..., Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα 2016)
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 
 


Δευτέρα 18 Μαΐου 2020

Φράσεις για προβληματισμό 46ο μέρος



Είναι προτιμότερο να είναι κανείς επαίτης παρά απαίδευτος.Διότι οι μεν ζητιάνοι έχουν ανάγκη χρημάτων, οι δε απαίδευτοι έχουν ανάγκη ανθρωπισμού, δηλαδή έχουν ανάγκη να γίνουν άνθρωποι (Διογένης Λαέρτιος). Έχουν ανάγκη από παίδευση (παιδεία), η οποία κάνει τον άνθρωπο πραγματικά άνθρωπο (Ν.Π. Βασιλειάδη, Χριστιανισμός και ανθρωπισμός, σελ. 21, εκδόσεις Σωτήρ).
Τα μεγάλα έργα ανήκουν στους νέους, οι συνετές σκέψεις στους μεσήλικες, οι ευχές στους γέροντες (Υπερείδης). 
Η φρόνηση είναι η μητέρα όλων των αρετών. Όταν είσαι συνετός, επιτυγχάνεις πάντοτε στη ζωή σου (Αριστοτέλης).

Όπου τελειώνει ο νόμος αρχίζει η τυραννία (Πιτ).
Η τάξη και η πειθαρχία είναι οι δυο μεγαλύτερες αρετές για κάθε άνθρωπο και για κάθε λαό (Όμηρος). 
Τάξη στο χώρο, πρόγραμμα στον χρόνο, μέθοδο στην εργασία (Ευριπίδης). 
Η χειρότερη αρρώστια είναι να έχεις αχαλίνωτη γλώσσα (Ευριπίδης). 

Τα γεράματα δεν σε προστατεύουν από τον έρωτα. Όμως ο έρωτας σε προστατεύει από τα γεράματα (Ζαν Μορό).
Όποιος πείθεται από διαβολές και συκοφαντίες ή ύπουλος είναι ή ανόητος (Μένανδρος). 
Κάθε υπερβολή εναντιώνεται στη φύση (Ιπποκράτης). 
Ο άνθρωπος μπορεί να ξεχωρίζει το καλό από το κακό, όταν δεν αφήνει να τον παρασύρει ο θυμός του (Δημοσθένης).

Εμπιστεύσου όχι όσους σε επαινούν για καθετί που κάνεις ή που λες, αλλά όσους σε επιπλήττουν για τα σφάλματά σου (Ισοκράτης).
Οὐχί τόν ἔλεγχον κωλύει (εμποδίζει) ὁ Κύριος, ἀλλά τό κατακρίνειν.Ὁ μέν ἔλεγχος ἐπ' ὠφελείᾳ ἐστίν, ἡ δέ κατάκρισις ἐπί ὀνειδισμῷ καί ἐξουδενώσει. Μή κρίνετε, ἵνα μή κριθεῖτε (Σπουδαία σκέψη).
Ο απαισιόδοξος βλέπει δυσκολίες σε κάθε ευκαιρία και ο αισιόδοξος βλέπει ευκαιρίες σε κάθε δυσκολία (Ουίνστον Τσόρτσιλ).

Οι πιστοί Χριστιανοί οφείλουμε "μηδέν προπετές πράσσειν (Πραξ. ιθ, 36)". Να αποφεύγουμε την προπέτεια. Ο λόγος μας να είναι μετρημένος, σεμνός, καρπός ώριμης σκέψης. Οι ενέργειές μας να μην είναι βιαστικές και με συναισθηματική φόρτιση. Ο πραγματικά πιστός "οἰκονομήσει τούς λόγους αὐτοῦ ἐν κρίσει", θα προσέχει πολύ τα λόγια και τις κρίσεις του, ώστε να μην θίξει κανέναν (Ψαλμός ρια 111, 5)(Σπουδαία σκέψη).
Αὐτός (ὁ Θεός) ἐξ΄ἀρχῆς ἐποίησεν ἄνθρωπον καί ἀφῆκεν αὐτόν ἐν χειρί διαβουλίου αὐτοῦ: εάν υπάρχει αμαρτία, υπεύθυνος για αυτήν είναι μόνο ο άνθρωπος και όχι ο Θεός. Ο Θεός εξαρχής δημιούργησε τον άνθρωπο και τον άφησε στην εξουσία της ίδιας του της εκλογής και αποφάσεως (Σοφία Σειράχ, ιε, 14).
Είναι κάποιες ώρες δύσκολες, ώρες μαύρες, σκοτεινές, που πνίγεται η ψυχή και τα χάνει. Θλίψεις μεγάλες και απροσδόκητες, δοκιμασίες πολλές, πειρασμοί αλλεπάλληλοι, ασθένειες βαριές μας λυγίζουν. Γιατί Θεέ μου; 
"Ἕως πότε, Κύριε, ἐπιλήσῃ μου εἰς τέλος; (Ψαλμ. ιβ, 2-3)". Ας μην αφήνουμε την πίστη μας να εξασθενήσει. Εμείς συχνά Τον λησμονούμε. Εκείνος ποτέ δεν μας λησμονεί, ποτέ δεν μας εγκαταλείπει. Ας καταφεύγουμε με πίστη στον Κύριο, με θερμή προσευχή και να περιμένουμε την ώρα Του (Σπουδαία σκέψη).
"Λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, Ιωα.ιβ, 1-18": Από ευγνωμοσύνη για το θαύμα που είχε κάνει στον αδελφό τους,οι δυο αδερφές, Μάρθα και Μαρία, προσφέρουν στον Κύριο ό, τι πολύτιμο έχουν. Η πιστή μαθήτρια Μαρία εκδηλώνει τα αισθήματα αγάπης και ευγνωμοσύνης προς τον λατρευτό της Διδάσκαλο με το πολύτιμο μύρο. Στον Χριστό δίνουμε ό, τι πιο ακριβό και πολύτιμο διαθέτουμε: τα πιο ακριβά μας αισθήματα, τους πιο θερμούς χτύπους της καρδιάς μας, τους πιο αγνούς πόθους μας (Αρχιμ. Αποστόλου Τσολάκη, Μίλησέ μου, Χριστέ, εκδόσεις Σωτήρ).
Ἦν προάγων αὐτούς ὁ Ἰησοῦς καί ἐθαμβοῦντο (Μαρκ. ι, 32-45). Προχωρούσε μπροστά μόνος Του. Επιτάχυνε το βήμα Του. Και οι μαθητές ακολουθούσαν θαμπωμένοι από το βλέμμα του Διδασκάλου τους. Και με ένα αδιόρατο φόβο στην καρδιά... Ο Κύριος πορεύεται προς το πάθος Του. Το βλέμμα καρφωμένο στα Ιεροσόλυμα. Ο Κύριος μας υπενθυμίζει τη δική μας πορεία προς την Ιερουσαλήμ - την ουράνια. Και η πορεία μας αυτή να μη γίνεται ανέμελα, χαλαρά, άτονα με νωθρότητα και αδιαφορία. Σταθερή και η δική μας πορεία (Αποστόλου Τσολάκη, Μίλησέ μου, Χριστέ, εκδόσεις Σωτήρ).
Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ονομάζεται έτσι διότι τη μέρα αυτή η Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη διαχρονική νίκη της έναντι όλων των αιρέσεων, καθώς κι όλων εκείνων που την καταδίωξαν. Η Εκκλησία δεν είναι γήινο κατασκεύασμα. 
Η Εκκλησία είναι από τον ουρανό, είναι ουρανός η Εκκλησία, η Βασιλεία των ουρανών πάνω στη γη. Η Εκκλησία αποτελεί τον χώρο εκείνο από τον οποίο ο πιστός ανάγεται στον ουρανό. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο άνθρωπος από γήινος και χοϊκός γίνεται ουράνιος και υπερκόσμιος, (Ιω. α, 44-52), (Αρχιμ.Αποστόλου Τσολάκη, Μίλησέ μου, Χριστέ, εκδόσεις Σωτήρ).
Κατέβηκε ο τελώνης από τον ναό και πήγε στο σπίτι του δικαιωμένος από τον Θεό, συγχωρεμένος κι αθωωμένος, ενώ ο άλλος, ο Φαρισαίος, που κοίταζε να προβάλει τον εαυτό του, έφυγε καταδικασμένος από τον Θεό (Λουκά, ιη, 10-14). Όποιος εξυψώνει μόνος του τον εαυτό του θα ταπεινωθεί από τον Θεό και θα κατακριθεί, ενώ αντίθετα όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του, αυτός θα υψωθεί και θα τιμηθεί από τον Θεό. Είναι έμφυτος πόθος και σταθερή επιδίωξη του ανθρώπου το να θέλει να φαίνεται σπουδαίος απέναντι στους άλλους, επιτυχημένος καταξιωμένος. Συνήθως όμως πώς το επιδιώκει αυτό; Παγίδα στήνουμε στον εαυτό μας με την αυτοπροβολή (Αρχιμανδρίτη Αποστόλου Τσολάκη, Μίλησέ μου, Χριστέ, Εκδόσεις Σωτήρ).
Οι Μυροφόρες στον Τάφο. "Ἠγέρθη". Μη φοβάστε. Ξέρω, ζητάτε τον Ιησού τον Ναζαρηνό, τον Εσταυρωμένο. Αναστήθηκε, δεν είναι εδώ. Έκρηξη φωτός, χαράς, θριάμβου. Όλα εκεί είναι νέα, όλα σταλάζουν φως, χαρά, δόξα. Έλα και συ, φίλε μου, κι εγώ να βρεθούμε μαζί με τις Μυροφόρες. Εκεί στον Τάφο τον ανοιχτό. Εσύ μόνο την προθυμία θα βάλεις. Και όλα τα άλλα, την έκπληξη, το ξαλάφρωμα, την ανανέωση της ζωής σου, θα σου τα χαρίσει Εκείνος ο Αναστημένος (Αρχιμανδρίτη Αποστόλου Τσολάκη, Μίλησέ μου, Χριστέ, Εκδόσεις Σωτήρ).
Κατορθώνουμε περισσότερα με τη φρόνηση παρά με την ισχύ (Τάκιτος).
Η εξουσία που αποκτήθηκε ένοχα δεν χρησιμοποιείται για καλό σκοπό (Τάκιτος).
Σε μια συζήτηση το δύσκολο δεν είναι να υποστηρίζεις τη γνώμη σου, αλλά να ξέρεις να την υποστηρίζεις (Τάκιτος).
Ὥσπερ ὁ κρατῶν κέρκου κυνός, οὕτως ὁ προεστώς ἀλλοτρίας κρίσεως: όπως εκείνος που κρατά την ουρά του σκύλου κινδυνεύει να δαγκωθεί από αυτόν, έτσι κινδυνεύει να κτυπηθεί κι εκείνος, που αναμειγνύεται απρόσκλητος σε φιλονικία άλλων (Παροιμίες, κστ, 17).
Πετάχτηκε η γριά από τον φράχτη με τη ρόκα και το αδράχτι (Λαϊκή παροιμία για τις αφόρητα περίεργες και φλύαρες γυναίκες).
Η αγάπη και ο θάνατος εξισώνουν όλες τις τάξεις (Λύττον).
Είμαστε ωραίοι όταν ανήκουμε στον εαυτό μας και άσχημοι όταν ξεπετούμε σε κατώτερη φύση. Είμαστε ωραίοι όταν γνωρίζουμε τον εαυτό μας και άσχημοι όταν δεν τον γνωρίζουμε (Πλωτίνος).
Βίος ἀνεόρταστος, μακρά ὁδός ἀπανδόχευτος: βίος χωρίς γιορτές είναι δρόμος μακρύς χωρίς να υπάρχει πανδοχείο, για να ξεκουραστείς (Δημόκριτος).
Πᾶς ὁ ὑπό γῆς καί έπί γῆς χρυσός ἀρετῆς οὐκ ἀντάξιος: όλο το χρυσάφι που βρίσκεται κάτω από τη γη και πάν σε αυτήν δεν αξίζει όσο η αρετή (Πλάτων).  
Νοῦς μέν γάρ μή σκεδαννύμενος ἐπί τά ἔξω, μηδέ ὑπό τῶν αἰσθητηρίων ἐπί τόν κόσμον διαχεόμενος, ἐπάνεισιν μέν πρός ἑαυτόν, δι' ἑαυτοῦ δέ πρός τήν τοῦ Θεοῦ ἔννοιαν ἀναβαίνει: νους που δεν διασκορπίζεται στα έξω, ούτε διαχέεται στον κόσμο μέσω των αισθητηρίων, επιστρέφει στον εαυτό του και δια του εαυτού του ανεβαίνει στην έννοια του Θεού (Μ. Βασίλειος, προς Άγιον Γρηγόριον). 
"Μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες (Ιωα. κ, 19-31)". Δηλαδή εμείς που πιστεύουμε, ενώ δεν έχουμε δει με τα σωματικά μας μάτια τον Κύριο, είμαστε σε θέση πλεονεκτικότερη από τον Θωμά. Διότι η πίστη είναι μια αίσθηση εσωτερική πολύ πιο δυνατή από την όραση των ματιών. Τα μάτια μπορεί κάποτε να σε απατήσουν, η πίστη όμως ποτέ. Πιστεύω στον Χριστό μου, στον Αναστημένο μου Κύριο, σημαίνει τον νιώθω διαρκώς κοντά μου, δίπλα μου, μέσα μου, σε κάθε βήμα της ζωής μου (Αρχιμανδρίτη Αποστόλου Τσολάκη, Μίλησέ μου, Χριστέ, εκδόσεις Σωτήρ). 
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
 
Related Posts with Thumbnails