Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 139ο

Γι' αυτό ο Θεός τους Αγίους του τους τίμησε ασυγκρίτως περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο, τους κατέστησε ρυθμιστές της ιστορίας, πρεσβευτές της ανθρωπότητας. Είναι οι πολυδύναμοι υπερασπιστές των λαών, οι ισχυρότεροι βοηθοί των ανθρώπων μετά τον Θεό. Ο ιερός Χρυσόστομος εξηγεί ότι "ο φιλάνθρωπος Κύριος συνηθίζει να τιμά τους Αγίους του και για χάρη τους να σώζει τους άλλους από μεγάλα δεινά... Η αρετή και ενός μόνο Αγίου σώζει από κινδύνους πολλούς ανθρώπους". Ο ίδιος ο Θεός άλλωστε διαβεβαίωσε τον πατριάρχη Αβραάμ ότι για δέκα και μόνο δίκαιους ανθρώπους δεν θα κατέστρεφε μια ολόκληρη περιοχή στα Σόδομα και στα Γόμορρα. 

Και ο αββάς Βαρσανούφιος έλεγε ότι για τρεις και μόνο Αγίους της εποχής του,ο Θεός δεν εξολόθρευσε τότε τον κόσμο. Διότι αυτοί πενθούσαν για τα κακά του κόσμου και με τις προσευχές τους είλκυαν το έλεος του Θεού. "Ένας και μόνο άνθρωπος, όταν νικά το κακό μέσα του, επιφέρει τόσο μεγάλη ήττα εναντίον του κοσμικού κακού, ώστε επενεργεί ευεργετικά στην πορεία όλου του κόσμου. Οι Άγιοι και μόνο που υπάρχουν επιφέρουν σ' όλη τη γη πλούσια την ευλογία του Θεού... Για χάρη των Αγίων ο Κύριος διαφυλάττει τον κόσμο... Και ο κόσμος στέκεται με τις προσευχές των Αγίων (Αρχ. Σωφρόνιος Ζαχάρωφ)". 

Οι Άγιοι είναι κοντά μας. Είναι οι ακαταμάχητοι σύμμαχοί μας, οι παρηγορητές στις θλίψεις μας, οι ιατροί στις ασθένειές μας, οι προστάτες μας στις αντιξοότητες, τις αδικίες και τα προβλήματα της ζωής, οι αντιλήπτορες στον πόνο μας, οι ενισχυτές στον αγώνα μας. Μπορεί να βρίσκονται στον ουρανό, αλλά από εκεί παρακολουθούν με ενδιαφέρον τη ζωή μας, τους κόπους μας, τους αγώνες και τις αγωνίες μας. Αυτοί δεν πέθαναν ποτέ. Ζουν ανάμεσά μας. Μας αγαπούν πολύ. Τους αισθανόμαστε ολοζώντανους να μας μεταγγίζουν τη Χάρι του Θεού. 

Στην Αγία Γραφή βλέπουμε τους Αγίους κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής τους να προσεύχονται για τους αδερφούς τους, για το έθνος τους, για τον κόσμο όλο. Κι ο αδελφόθεος Ιάκωβος λέει ότι "έχει πολύ μεγάλη δύναμη η ικεσία ενός αγίου ανθρώπου, γιατί ενεργεί άμεσα". Εφόσον λοιπόν οι Άγιοι, όταν βρίσκονταν στη γη, προσεύχονταν για τους αδερφούς τους, πώς είναι δυνατόν τώρα που ζουν στον ουρανό να μας ξεχάσουν, να αδιαφορήσουν για τα βάσανά μας; 

Και μάλιστα τώρα που βρίσκονται δοξασμένοι στον ουρανό, οι ικεσίες τους έχουν ασυγκρίτως μεγαλύτερη δύναμη. Με τις ικεσίες τους αυτές διοχετεύουν στον κόσμο μας τη Χάρι του Θεού. Μας περιβάλλουν σαν ένα προστατευτικό σύννεφο που μας σκεπάζει από τις επιθέσεις των δαιμόνων. Κι όταν κάτι τους το ζητάμε με πίστη, εφόσον αυτό είναι ωφέλιμο για μας, μς το χαρίζουν με τη θαυματουργική δύναμη που τους έχει δώσει ο Θεός. 

Ο τόπος μας σε κάθε του σπιθαμή είναι διάσπαρτος από λείψανα Αγίων και Μαρτύρων! Κρύβει έναν μοναδικό πλούτο, που αποτελεί το μεγαλύτερο εθνικό μας κεφάλαιο! Και θα πρέπει να εκτιμήσουμε τους μεγάλους αυτούς θησαυρούς που έχουμε. Στο συναξάρι των Αγίων Πάντων ο ιερός υμνογράφος τονίζει "τοῦ Κυρίου μου πάντας ὑμνῶ τούς φίλους" και μας δείχνει έτσι αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μας: να τιμούμε τους φίλους του Θεού. 

Να τιμούμε όλους τους Αγίους της Εκκλησίας μας. Και ιδιαιτέρως την ημέρα της μνήμης τους. Να μετέχουμε στις γιορτές τους. Είναι παράδοση στην Εκκλησία μας να ασπαζόμαστε με ευλάβεια τα ιερά λείψανα των Αγίων και τα εικονίσματά τους. Διότι οι ιερές τους εικόνες είναι βιβλία που μιλούν και διδάσκουν την αρετή και αγιότητά τους. 

Όταν ασπαζόμαστε τις εικόνες τους, δεν ασπαζόμαστε το ξύλο ή το χρώμα, αλλά τιμούμε το πρόσωπο των Αγίων που εικονίζει. Αλλά και τα ιερά λείψανα των Αγίων πρέπει να τα τιμούμε και να προσκυνούμε. Διότι αυτά με την ευωδία τους ή και τη μυροβλυσία τους, διαλαλούν την αγιότητα των προσώπων στα οποία ανήκουν και τη Χάρι του Θεού με την οποία τους χαρίτωσε και τους κατέστησε ιατρούς των ασθενών και βοηθούς μας σε κάθε κίνδυνο.  

Τους Αγίους τους νιώθουμε δικούς μας, αφού έζησαν κι εμάς στη γη μας, στην εποχή μας. Και στις προσωπικές μας δυσκολίες και στις γενικότερες της πατρίδας μας και στην ακαταστασία όλου του κόσμου να καταφεύγουμε σ' αυτούς και να τους παρακαλούμε να μας σκεπάζουν με τη Χάρι τους. Να μας συντρέχουν και να θεραπεύουν τις ψυχικές και τις σωματικές μας ασθένειες. Ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης συμβουλεύει: "Αν μπορείς, να διαβάζεις κάθε μέρα το συναξάρι του Αγίου που γιορτάζει, για να συνδέεσαι με όλους τους Αγίους. 

Η μελέτη του βίου του Αγίου της ημέρας και γενικά το συναξάρι, πολύ βοηθάει, γιατί θερμαίνεται η ψυχή και παρακινείται να μιμηθεί τους Αγίους. Αφήνει τότε ο άνθρωπος στην άκρη κάθε είδος κακομοιριάς και προχωρά με λεβεντιά. Τα συναξάρια βοηθούν στην ψυχική ανδρεία, ακόμα και στο μαρτύριο. Είναι ζωντανή η παρουσία των Αγίων! Κι όταν ακόμη εμείς δεν τους βρίσκουμε, εκείνοι μας βρίσκουν". 

Με τα συναξάρια των Αγίων η Εκκλησία μας προβάλλει καθημερινά τα πραγματικά τρόπαια της ζωής μας. Μας παρουσιάζει με τρόπο διηγηματικό και πρακτικό όλο το Ορθόδοξο ήθος. Και μας μαθαίνει έμπρακτα πώς μπορούμε "να προοδεύσουμε πνευματικά, μέχρι να αποκτήσουμε το μέτρο της πνευματικής τελειότητας του Χριστού (Προς Εφεσίους, δ, 13)". Γι' αυτό κι ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ονομάζει τα συναξάρια "ιατρεία των ψυχών μας" από τα οποία κάθε Χριστιανός "αποκτά τη θεραπεία του πάθους του". 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 87ο

Ο Πνευματικός μας είναι και ο προσωπικός μας γιατρός. Είναι ο γιατρός της ψυχής μας, που με μεγάλη αγάπη, με βάση τη διδασκαλία του Κυρίου, θεραπεύει τα πάθη μας και μας βοηθά να αποκτήσουμε την εν Χριστώ υγεία. Γιατί όπως αρρωσταίνει το σώμα μας, αρρωσταίνει κι η ψυχή μας. Όπως περνάμε διάφορα νοσήματα, ορθοπεδικά, παθολογικά και άλλα, έτσι και στην πνευματική ζωή η ψυχή μας συχνά νοσεί και υποφέρει από διάφορα πνευματικά πάθη. Και ο Πνευματικός μας έχει τον ρόλο και του ιατρού. 

Αλλά ένας καλός γιατρός δεν δίνει σε όλους τα ίδια φάρμακα, χωρίς πρώτα να κάνει τη σωστή διάγνωση. Βλέπει σε ποια κατάσταση βρίσκεται ο άρρωστος. Και δεν δίνει σε όλους παυσίπονα. Αλλά σε άλλους αντιβιοτικά, σε άλλους κορτιζόνες, σε άλλους συνιστά ξεκούραση και σε άλλους εγχείρηση. Προτείνει δηλαδή στον καθένα διαφορετική θεραπεία, δίνει διαφορετικές οδηγίες, διαφορετική φαρμακευτική αγωγή. Έτσι κι ο πνευματικός πρέπει πρώτα να κάνει τη σωστή διάγνωση κι έπειτα να συστήσει την αντίστοιχη θεραπεία. 

Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να είναι ο Πνευματκός έμπειρος, κατάλληλος. Πώς θα βρούμε λοιπόν έναν τέτοιο Πνευματικό; Όταν, για παράδειγμα, έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, δεν πηγαίνουμε σ΄ όποιον γιατρό βρούμε μπροστά μας! Δεν λέμε: Αυτός ο γιατρός είναι καλός άνθρωπος, ας πάμε σ' αυτόν! Αλλά ψάχνουμε να βρούμε τον καλύτερο, κάποιον ειδικευμένο, που να ξέρει καλά να θεραπεύει τις συγκεκριμένς παθήσεις. Ανάλογα λοιπόν, ψάχνουμε να βρούμε και έναν έμπειρο Πνευματικό. 

Γι' αυτό δεν θα ψάξουμε να βρούμε κάποιον , για να μας κάνει εκπτώσεις, να βολέψει τα πάθη μας, να αμνηστεύσει τις αδυναμίες μας. Αν πάμε σ' έναν γιατρό και μας πει: "Δεν έχεις τίποτα, δεν πειράζει, πάρε μια ασπιρίνη" κι εμείς έχουμε κάτι πολύ σοβαρό, θα πεθάνουμε. Δεν επιδιώκουμε λοιπόν να βρούμε κάποιον χαλαρό οδηγό, που θα μας πει: "Δεν έχεις τίποτα, φύγε". Αλλά αυτόν που θα προσπαθήσει με στοργή ν' ακουμπήσει την πληγή μας και να μας βοηθήσει να την θεραπεύσουμε. 

Ούτε μπορούμε να έχουμε παράλληλα δυο-τρεις Πνευματικούς, για να λέμε άλλα στον έναν, άλλα στον άλλον κι άλλα στον τρίτο. Τα βαριά στον άγνωστο, τα μέτρια στον μακρινό και τα καθημερινά στον κοντινό μας. Πρέπει ο Πνευματικός μας να είναι ένας και να τα ξέρει όλα. Αλλιώς δεν μπορεί να προχωρήσει ούτε σε σωστή διάγνωση, ούτε στη σωστή θεραπεία. 

Γράφει ο άγιος Συμεών: "Μη γυρνάς εδώ κι εκεί αναζητώντας ονομαστούς μοναχούς... Εάν με τη Χάρι του Θεού γνώρισες έναν πνευματκό πατέρα, λέγε τα θέματά σου σ' αυτόν και μόνο". Ο Πνευματικός μας λοιπόν πρέπει να είναι πνευματικός και στο όνομα και στη ζωή του. Να είναι δηλαδή άνθρωπος της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Για να χειραγωγήσει και να θεραπεύσει τον κάθε πιστό, θα πρέπει πρώτα να είναι ο ίδιος υγιής, αγωνιστής του καλού αγώνα. 

Να εξομολογείται κι ο ίδιος σε άλλον καλό Πνευματικό. Να ζει πρώτα ο ίδιος αυτά που ζητάει από τους άλλους. Να ζει τη χριστιανική ζωή και να είναι ένα πρότυπο ζωής. Να είναι τύπος των πιστών. Να μας παιδαγωγεί όχι μόνο με αυτά που λέει, αλλά και με αυτά που ζει. Πρέπει να είναι η ζωή του εναργές υπόδειγμα κάθε εντολής του Κυρίου. Πώς όμως θα μπορέσουμε να βρούμε τον κατάλληλο, έμπειρο και αγιασμένο Πνευματικό; Δεν είναι εύκολη η επιλογή. 

Δεν είναι πάντοτε αντικειμενική η κρίση μας. Γι' αυτό πρέπει και το θέμα της ευρέσεως Πνευματικού να το δούμε όχι μόνο ως μια δική μας αναζήτηση, αλλά και ως δώρο του Θεού, ως απάντηση στις προσευχές μας. Γι' αυτό ο Πνευματικός πρέπει να έχει απαραίτητα τη μεγαλύτερη αρετή που ονομάζεται "διάκριση". Και η αρετή αυτή αποτελεί δώρο του Θεού. Και τι σημαίνει διάκριση;

Διάκριση σημαίνει να μπορεί ο Πνευματικός μας να μας καταλαβαίνει. Να ξέρει πότε πρέπει να μας μαλώσει και πότε πρέπει να μας παρηγορήσει. Να διακρίνει τα βάθη της ψυχής μας, τις διαθέσεις μας, τα κίνητρά μας. Διότι κάποιες φορές εμείς πηγαίνουμε στον Πνευματικό και άλλα λέμε, άλλα εννοούμε και άλλα έχουμε κάνει. 

Ο Πνευματικός όμως πρέπει να είναι έμπειρος και να έχει τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Να έχει τη Χάρι του Αγίου Πνεύματος, για να μας δίνει και τις κατάλληλες οδηγίες. "Ο πνευματικός πρέπει να έχει διάκριση, πνευματικά δηλαδή μάτια, για να βλέπει μέσα στην καρδιά των πνευματικών του παιδιών. Έτσι θα μπορεί να προβαίνει κάθε φορά σε σωστή διάγνωση και να δίνει την κατάλληλη θεραπεία". 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Οκτώβριος!