Η παιδεία είναι εκ φύσεως λιμάνι-καταφύγιο- για όλους τους ανθρώπους (Μένανδρος)--Το πιο σημαντικό είναι να μη σταματάς ποτέ να ρωτάς. Η περιέργεια έχει το δικό της λόγο ύπαρξης (Άλμπερτ Αϊνστάιν)--Μάθε να αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη (Γ. Ρίτσος)--Τα εμπόδια δεν με πτοούν: καθένα από αυτά ενδυναμώνει τη θέληση για το ξεπέρασμά του (Λεονάρντο ντα Βίντσι)--Η πεμπτουσία της γνώσης είναι όταν την έχεις να την εφαρμόζεις κι όταν δεν την έχεις να ομολογείς την άγνοιά σου (Κομφούκιος) --Όλοι σκέπτονται να αλλάξουν τον κόσμο και κανείς τον εαυτό του (Λέων Τολστόι) --Ό, τι επαναλαμβάνουμε μας καθορίζει (Αριστοτέλης) --Δεν αγαπούν αυτοί που δεν δείχνουν την αγάπη τους (Σαίξπηρ) --Η αρετή είναι μια κατάσταση πολέμου και για να ζήσουμε μ' αυτήν πρέπει να πολεμάμε με τον εαυτό μας (Ζαν Ζακ Ρουσσώ) --Ό,τι είναι η γλυπτική για ένα κομμάτι μάρμαρο, είναι και η μόρφωση για την ψυχή (Τζότζεφ Άντισον) --Ο μέτριος δάσκαλος λέει. Ο καλός δάσκαλος εξηγεί. Ο ανώτερος δάσκαλος επιδεικνύει. Ο μεγάλος δάσκαλος εμπνέει (Γουίλιαμ Άρθουρ Γουόρντ)--Ο αληθινά σοφός δάσκαλος δεν σε προσκαλεί στον οίκο της σοφίας του, αλλά σε οδηγεί στο κατώφλι του δικού σου πνεύματος (Χαλίλ Γκιμπράν)



Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ορθοδοξία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ορθοδοξία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2020

Φράσεις για προβληματισμό 49ο μέρος

 
Σύμφωνα με έρευνα Ισπανών επιστημόνων που δόθηκε στη δημοσιότητα, η ψυχική υγεία των εφήβων συνδέεται άμεσα με τον «ποιοτικό χρόνο» που περνούν μαζί με την οικογένειά τους και συγκεκριμένα με τον αριθμό των οικογενειακών γευμάτων στα οποία συμμετέχουν. Όσο περισσότερο κάθονται οι έφηβοι στο ίδιο τραπέζι με τους γονείς τους, τόσο καλύτερη είναι η ψυχική κατάσταση της υγείας τους. Αυτό αποδίδεται στο ότι ο χρόνος γύρω από το οικογενειακό τραπέζι (όπως και τις άλλες οικογενειακές δραστηριότητες-γιορτές, εκδρομές) είναι χρόνος ποιότητας και ηρεμίας, κατά τον οποίο τα παιδιά επικοινωνούν με τους γονείς και τα αδέλφια τους! (Σπουδαία σκέψη).
Άλλος ανάφτει τη φωτιά κι άλλος την ανεμίζει (Παροιμία: ο ένας αρχίζει το κακό κι ο άλλος το μεγαλώνει).
Φωτιά δεν άναψε ποτέ χωρίς να βγει καπνός. Ούτε κρυφό και άδικο χωρίς να βγει στο φως (Σπουδαία σκέψη).
Στην ευτυχία εύκολο είναι να βρει κανένας φίλο. Στη δυστυχία όμως είναι πάρα πολύ δύσκολο (Δημόκριτος). 
Ο συνετός άνθρωπος υποφέρει τη φτώχεια με αξιοπρέπεια (Δημόκριτος). 
Τρία πράγματα χρειάζονται για την εκπαίδευση: η φύση, η μάθηση και η άσκηση (Αριστοτέλης).
Ἀπ' ἐσθλῶν ἐσθλά μαθήσεαι· ἤν δέ κακοῖσι συμμίσγῃς, ἀπολεῖς καί τόν ἑόντα νόον: από τους καλούς και άξιους θα μάθεις άξια πράγματα. Εάν όμως συναναστρέφεσαι με κακούς, θα χάσεις και το μυαλό που έχεις (Θέογνις ο Μεγαρεύς).
Ο άνθρωπος που δίνει καλή συμβουλή, χτίζει με το ένα χέρι. Ο άνθρωπος που δίνει καλή συμβουλή και καλό παράδειγμα χτίζει και με τα δυο χέρια. Εκείνος όμως που δίνει καλή συμβουλή και κακό παράδειγμα, με το ένα χέρι χτίζει και με το άλλο γκρεμίζει (Βάκων).
Καμιά χαρά δεν μπορεί να συγκριθεί με τη χαρά που νιώθεις, όταν πατάς γερά στο έδαφος της αλήθειας (Βάκων).
Γνώσεσθε τήν ἀλήθεια καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς: να έχετε γνώση της αλήθειας και εκείνη θα σας ελευθερώσει (Ιωάννου η, 32).
Γέλα με να σε γελώ να περνούμε τον καιρό: αναφέρεται σε όσους αλληλοαπατώνται και ξεγελάει ο ένας τον άλλο (Παροιμία).
Όπου η αρετή δεν εκτιμάται, εκεί η κακία μιλάει ελεύθερα (Δημόκριτος).
Με την επιθυμία ελάχιστα πράγματα επιτυγχάνονται, ενώ με την προνοητικότητα πάρα πολλά (Θουκυδίδης).
Η καθαριότητα του σώματος πηγάζει από οφειλόμενο σεβασμό στον Θεό, την κοινωνία κι εμάς τους ίδιους (Βάκων). 
Γίνε συ κύριος της καρδιάς σου και μην αφήνεσαι να σε κυβερνά αυτή (Βάκων). 
Ο κίνδυνος της εποχής μας δεν είναι που υπάρχουν μερικοί αλήτες, τυχοδιώκτες, ληστές, ανώμαλοι. Η λάσπη αυτή υπήρχε στα περιθώρια όλων των πολιτισμών. Ο κίνδυνος είναι που υπάρχουν μερικοί, οι οποίοι διατείνονται ότι είναι γενναίο να δικαιώνεις την ανηθικότητα, τον νόμο της ζούγκλας (André Maurois). 
Αυτός που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην εξουσία, πάντα είναι σκληρός (Αισχύλος).
Γεράματα και φτώχεια πληγές αγιάτρευτες (Παροιμία).
Με την συγγένεια δεν ταιριάζει η δικαιοσύνη (Αισχύλος).
Στα παιδιά, όταν κοιμούνται, να τους κάνεις όλα τα χατίρια. Όταν ξυπνάνε, να τους μαθαίνεις το όχι. Στη ζωή μας δεν είναι όλα ρόδινα (Σπουδαία σκέψη).
Όποιος φροντίζει για τον αδελφό του, φροντίζει για τον εαυτό του (Ξενοφών).
Ποτέ οι γιατροί που συναντιούνται πάνω στον άρρωστο, για να τον εξετάσουν από κοινού, δεν πρέπει να φιλονικούν μεταξύ τους (Ιπποκράτης).
Ο αργόσχολος και ο οκνηρός οδηγούνται προς την κακία (Ιπποκράτης).
Σκοπός της ζωής είναι η ευθυμία (δηλαδή να ζει κανείς χαρούμενος), όχι όμως ταυτιζόμενη με την ηδονή. Αλλά η ευθυμία να είναι η χαρά, κατά την οποία, γενικά, η ψυχή διάγει με γαλήνη και ηρεμία, χωρίς να ταράσσεται από φόβο ή δεισιδαιμονία ή από κάποιο άλλο πάθος (Δημόκριτος).
Ρώτησαν κάποτε έναν μοναχό: - Τι κάνετε τόσες ώρες στην Εκκλησία; δε βαριέστε; Κι εκείνος απάντησε: - Εσύ, τι έκανες εννιά μήνες στην κοιλιά της μητέρας σου; Τίποτε. Ήσουν εκεί και τρεφόσουν με το μητρικό αίμα. Το ίδιο κάνουμε κι εμείς. Είμαστε εκεί και τρεφόμαστε από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Γιατί η Εκκλησία είναι η Μάννα που μας τρέφει... (Αντίδωρο, Μαρίας Μουρζά).
Θείο ζωοποιό δώρο στη βασανισμένη γη μας. Αυτή η θεϊκή φλόγα του Αγίου Πνεύματος που κρύβεται στα βάθη της υπάρξεώς μας και που μας δόθηκε δωρεάν από τον φιλάνθρωπο Κύριο την ημέρα που βαπτισθήκαμε και χρισθήκαμε με το άγιο Χρίσμα, ας μην τη σβήσουμε ποτέ. Ας την αφήσουμε να ενεργεί δραστικά με τη φωτιστική και καθοριστική της δύναμη. "Βασιλεῦ οὐράνιε..... ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἡμῖν" (Σπουδαία σκέψη).
Το μήνυμα της ευαγγελικής περικοπής της Θείας πρόνοιας δεν είναι να μη φροντίζουμε για τη συντήρηση της οικογένειάς μας, αλλά να μην ξεχνιόμαστε στα γήινα και να έχουμε σωστό προσανατολισμό: πάνω από όλα να φροντίζουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας. Να μην καταλαμβανόμαστε από αγωνιώδη μέριμνα για την επιβίωσή μας. Δεν κερδίζουμε τίποτα με την αγωνία μας. Ο Θεός είναι πατέρας μας. Μας έδωσε τα ανώτερα, τη ζωή και το σώμα, θα μας δώσει και τα κατώτερα, τα αναγκαία για τη συντήρησή μας (Σπουδαία σκέψη).
"Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων (Ματθ. δ, 18-23)". Ο Κύριος ζητούσε μαθητές, εργάτες του Ευαγγελίου, οι οποίοι, απερίσπαστοι από κάθε άλλη μέριμνα, θα εκπαιδεύονταν κοντά Του, για να γίνουν απόστολοι, δηλαδή αυθεντικοί κήρυκες του Ευαγγελίου, αξιόπιστοι μάρτυρες της ζωής και του απολυτρωτικού έργου Του, στύλοι της εκκλησίας Του. και Τον ακολούθησαν οι απλοί ψαράδες της λίμνης Γεννησαρέτ. Αυτή την απλότητα, αυτή την ταπείνωση να ποθήσουμε κι εμείς, για να ζήσουμε τον Θεό, για να αλλάξει η ζωή μας, για να αλλάξει ο κόσμος (Σπουδαία σκέψη). 

         Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
 


Δευτέρα 14 Αυγούστου 2017

Η θέση της γυναίκας στην Ορθοδοξία (μέρος 2ο- τελευταίο)


Στα δύσκολα χρόνια των διωγμών οι γυναίκες αξιώνονται να δώσουν μαρτυρία Ιησού Χριστού, να μαρτυρήσουν για το όνομά Του και πολλές φορές "ν' αγωνιστούν περισσότερο από τους άνδρες και να στήσουν λαμπρότερα τρόπαια νίκης (Ιωάννης Χρυσόστομος)". Η τιμητική θέση την οποία ο Θεός έδωσε στη γυναίκα, γίνεται τιμημένη από τις μεγάλες άγιες γυναικείες μορφές που έζησαν και ζουν στην Εκκλησία Του, δείχνοντας στις γυναίκες όλων των εποχών τον τρόπο ζωής που αληθινά τις καταξιώνει.
Ανάμεσά τους κορυφαία μια γυναικεία μορφή. Εκείνη που, όταν ο Θεός ζήτησε την ανθρώπινη συγκατάθεση για την πραγμάτωση του σχεδίου της σωτηρίας μας, την έδωσε και έγινε ο μοναδικός και άξιος συνεργός Του στο έργο της φανέρωσής Του στον κόσμο. 
Η απλή μα πάναγνη, κεχαριτωμένη κόρη της Ναζαρέτ, η ταπεινή δούλη του Κυρίου, η Μαριάμ, δέχεται το χαρούμενο αγγελικό μήνυμα. Αποδέχεται τη θεϊκή κλίση, εξαγιάζεται από το Πανάγιο Πνεύμα και γίνεται παλάτι και θρόνος του Παμβασιλέως, αλλά και Βασίλισσα πιο τιμημένη απ' όλες τις αγγελικές δυνάμεις. Γύρω της νέφος Αγίων γυναικών που με τις σεπτές μορφές τους στολίζουν τα συναξάρια και τους τοίχους των ναών στην Εκκλησία μας.
Βαδίζουν με σταθερότητα το δρόμο της αγιότητας κι αποδεικνύουν πραγματικό, τον πατερικὀ λόγο. " Το όνομα άνθρωπος είναι κοινό για τους άνδρες και τις γυναίκες, γιατί και για τους δύο κοινή είναι η ζωή, κοινή η χάρη, κοινή η σωτηρία, κοινή κι η αγιότητα (Κλήμης Αλεξανδρεύς)". Τότε γιατί δεν είναι κοινή η δυνατότητα μετοχής στο μυστήριο της Ιεροσύνης; Γιατί οι γυναίκες δε γίνονται ιερείς;
•Μέσα στην Εκκλησία ο Μέγας Αρχιερέας και μόνος Λειτουργός των μυστηρίων είναι ο Χριστός. Το
Θεανδρικό Του πρόσωπο αντιπροσωπεύει ο κάθε ιερέας.
•Ο Χριστός ανέθεσε το ιερατικό λειτούργημα στους Αγίους Αποστόλους, δίνοντάς τους την εξουσία να μεταδίδουν στους πιστούς τη θεία χάρη τελώντας τα ιερά Μυστήρια, που ο Ίδιος συνέστησε.
•Στο υπερώο της Πεντηκοστής "ἐπλήσθησαν Πνεύματος ἁγίου" όλοι όσοι ήταν εκεί συναγμένοι, οι μαθητές και οι γυναίκες μαθήτριες.
•Όταν όμως εκεί είχε γίνει ο Μυστικός Δείπνος, παρόντες ήταν μόνο οι δώδεκα Απόστολοι. Σ' αυτούς παραδίδει το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας με την παραγγελία να το τελούν. Δεν ήταν παρούσες οι μαθήτριες, ούτε η Παναγία Μητέρα Του. Μολονότι Εκείνη που πρόσφερε την ανθρώπινη φύση μας στον Θεό ήταν πολύ ανώτερη των Αποστόλων και υπεράξια να προσφέρει την ύψιστη θυσία.
•Αν οι γυναίκες είχαν την κλήση να γίνονται ιερείς, η πρώτη θα έπρεπε να είναι η Υπεραγία Θεοτόκος. Ούτε εκείνη όμως ούτε καμία άλλη γυναίκα είχε την ειδική Ιεροσύνης, αφού οι άγιοι Απόστολοι, κατά το παράδειγμα του Κυρίου δε χειροτόνησαν γυναίκες.
•Στην πρωτοχριστιανική Εκκλησία  υπήρχε ο θεσμός των διακονισσών. Οι διακόνισσες δε σχετίζονταν με τη θέληση μυστηρίων. Βοηθούσαν στη βάπτιση και διδασκαλία των γυναικών και μετέφεραν, σε περίπτωση ανάγκης, τη θεία Κοινωνία στα σπίτια τους, για να μη δοθεί αφορμή συκοφαντίας των πρεσβυτέρων και των διακόνων. Πρωτοστατούσαν επίσης στα έργα αγάπης μέσα στην εκκλησιαστική κοινότητα.
Η χριστιανή γυναίκα συνειδητοποιεί την ιδιαιτερότητα και τη διαφορετικότητα του φύλου της, γι' αυτό δε μειονεκτεί ούτε παραπονείται που στερείται την ειδική Ιεροσύνη, την οποία εξάλλου δεν έχουν όλοι οι άνδρες. Δέχεται το μεγάλο της χάρισμα να δίνει μέσα στα σπλάχνα της ζωή στην εικόνα Του, τον μικρό άνθρωπο, κι ύστερα να τον πλάθει μέσα στην αγκαλιά της χαριτωμένο παιδί Του.
Γίνεται μάνα η γυναίκα, που σημαίνει ευτυχισμένη, αν βέβαια κατανοεί πως τότε πραγματώνει την πρώτη και μεγάλη αποστολή της. Αυτή αληθινά την καταξιώνει, καθώς την κάνει αναντικατάστατη για την οικογένειά της και για τον κόσμο ολόκληρο, ενώ παράλληλα δεν την αποκλείει από τη θέση του καλού εργάτη στον αμπελώνα του Κυρίου.
Αυτή η κοινή τιμητική κλήση του γυναικείου φύλου και δίπλα της -σε μια άλλη συχνότητα- μια άλλη κλήση. Αυτή όταν γίνει αποδεκτή, κάνει τη γυναίκα ν' αγωνίζεται σκληρά να καθαρίσει την εικόνα του Χριστού μέσα της, για να μπορεί να δώσει τον εαυτό της στη διακονία όλων των παιδιών του Θεού με την προσευχή και τα έργα της φιλανθρωπίας και της ιεραποστολής. Μέσα στην Εκκλησία του Χριστού η πιστή γυναίκα προσπαθεί να βρει τον προσωπικό της δρόμο, αυτόν που θα την οδηγήσει όχι εύκολα, ούτε άκοπα, αλλά με ασφάλεια και σιγουριά στην πιο τιμητική θέση: στη δίκη της θέση στη βασιλεία Του.

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, ΥποΤΙΜΗΤΙΚΗ η θέση της γυναίκας στην Εκκλησία;, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Ο Σωτήρ, Αθήνα 2016) 


 Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
Η Παναγιά μας ας μας σκεπάζει με τη χάρη Της! 
Χρόνια πολλά σε όσες και όσους εορτάζουν!   

 

Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017

Η θέση της γυναίκας στην Ορθοδοξία (μέρος 1ο)




- "Γιατί η Εκκλησία υποτιμά τη γυναίκα;", διατυπώνεις την απορία σου πολύ συχνά, άλλοτε με αντίδραση και άλλοτε με παράπονο. Μελετώντας τις πηγές της πίστης μας, την Αγία Γραφή και την Ιερή Παράδοση, αλλά και τη ζωή της συνειδητής χριστιανής γυναίκας του χθες και του σήμερα, παίρνουμε απάντηση.
Στην Παλαιά Διαθήκη, από τις συμβολικές και ανθρωπομορφικές διηγήσεις της δημιουργίας μέσα στον τέλειο κόσμο του Θεού, βασίλισσα δίπλα στο βασιλιά του, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην ιστορία του κόσμου η γυναίκα.
Ο Δημιουργός Θεός, επειδή δε θα ήταν καλό να μείνει στον Παράδεισο μόνος ο πρωτόπλαστος, αποφασίζει να δημιουργήσει κάποιον βοηθό. Ο βοηθός αυτός δε θα είναι ένα κατώτερό του, βοηθητικό ον. Θα έχει την ίδια μ' αυτόν ουσία και την ίδια αξία. Θα είναι διαφορετικός απ' όλα τ' άλλα δημιουργήματα και ικανός να του προσφέρει τη βοήθεια που χρειαζόταν.
Και οι δύο άνθρωποι με τη δημιουργική πνοή του Θεού αποκτούν τις ίδιες ιδιότητες και τις ίδιες δυνατότητες, αφού κι οι δύο είναι "κατ' εἰκόνα" και "καθ' ὁμοίωσίν" Του. Ο Αδάμ στο πρόσωπο της γυναίκας αναγνωρίζει έναν άνθρωπο που είναι σάρκα από τη σάρκα του, έχει την ίδια φύση και την ίδια αξία, ταυτόχρονα όμως είναι και διαφορετικός από αυτόν. Θα έχει στον κόσμο ένα μοναδικό ρόλο: θα είναι μητέρα όλων των γενεών των ανθρώπων. Γι' αυτό και την ονομάζει Εύα, που σημαίνει ζωή.
Οι πρωτόπλαστοι είναι μια σάρκα σε δύο πρόσωπα, μέχρι που στη ζωή τους μπαίνει η αμαρτία. Αυτή διασπά την ενότητα και καταστρέφει την ομοτιμία που ο Δημιουργός είχε ορίσει. Μιλώντας για τις συνέπειες της παρακοής, λέει στην Εύα ο Θεός: Όλη σου η ζωή θα είναι ζυμωμένη με λύπες, και με ωδίνες θα φέρνεις στον κόσμο τα παιδιά σου. Στα βάσανα και στους κινδύνους σου όμως θα καταφεύγεις στην προστασία του άνδρα σου, κι ενώ αυτός θα είναι η καταφυγή σου, θα γίνει και κύριος και εξουσιαστής σου.
Τα θεϊκά λόγια επαληθεύονται. Στη μεταπτωτική κοινωνία η γυναίκα, κατά κανόνα, είναι κατώτερη του άνδρα και ζει σε εξευτελιστικές συνθήκες, μέχρι που φθάνει η στιγμή να πραγματοποιηθεί το σχέδιο της σωτηρίας μας. Απαραίτητη γι' αυτό η συγκατάθεση του ανθρώπου. Αυτή δόθηκε από μια γυναίκα. 
Η νέα Εύα, η Παναγία, με την υπακοή της θεραπεύει την παρακοή της προμήτορος Εύας και προσφέρει στον Θεό την ανθρώπινη φύση μας, για να την ενώσει με τη δική Του, τη θεία,και να έρθει ανάμεσά μας ο Θεάνθρωπος Λυτρωτής μας. Στα τρία χρόνια του δημόσιου έργου Του στη γη ο Κύριος έχει και μαθήτριες. Δέχεται, εκτός από τους δώδεκα μαθητές, να Τον ακολουθούν,να ακούν τη διδασκαλία Του, και να Τον διακονούν ευλαβείς γυναίκες. 
Κι ενώ οι Ιουδαίοι νομοδιδάσκαλοι απαξίωναν τις γυναίκες και δεν δίδασκαν τον νόμο σ' αυτές, ο ουράνιος Διδάσκαλος δεν διστάζει ν΄ αποκαλύψει μεγάλες αλήθειες, ακόμα και το Μεσσιακό πρόσωπό Του, σε μια γυναίκα που είχε στο παρελθόν σκοτεινή ζωή κι ιστορία, αλλά στο μέλλον φωτεινή ψυχή και πορεία. Την ώρα της ύψιστης θυσίας, οι γυναίκες μένουν κάτω από τον Σταυρό, κοντά στη Μητέρα Του. 
Κι ενώ το κλίμα της τρομοκρατίας έκλεισε τους μαθητές στα σπίτια τους, εκείνες τολμούν να φθάσουν στον πανάγιο Τάφο, για να αποδώσουν λατρευτική τιμή στο νεκρό σώμα του Διδασκάλου τους. Εκεί πρώτες βλέπουν άδειο τον Τάφο, ακούν από τον Άγγελο ότι "Χριστός ἀνέστη" και γίνονται εκείνες απόστολοι των Αποστόλων κομίζοντάς τους "χαρᾶς εὐαγγέλια". Κι όταν το Σώμα του Χριστού, η Εκκλησία, συνεχίζει το έργο Του στη γη, οι πολύτιμοι συνεργοί των Αποστόλων στην ιεραποστολή και στη φιλανθρωπία γίνονται οι γυναίκες. Η έξυπνη και δυναμική, έμπορος πορφύρας, Λυδία, γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που δέχεται το χριστιανικό βάπτισμα, και το σπίτι της η πρώτη χριστιανική Εκκλησία στην Ευρώπη. 

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, ΥποΤΙΜΗΤΙΚΗ η θέση της γυναίκας στην Εκκλησία;, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Ο Σωτήρ, Αθήνα 2016)

συνεχίζεται.... 

  Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 
Ας είναι δημιουργικός και ευφρόσυνος ο μήνας Αύγουστος! Καλή Παναγιά! 

Δευτέρα 27 Μαρτίου 2017

Νηστεία και χριστιανοί μέρος 3ο (τελευταίο)/Επέτειος 25ης Μαρτίου



Νηστεία και Θεία Κοινωνία
Για τους περισσότερους χριστιανούς η νηστεία συνδέεται άμεσα με την Θεία Κοινωνία. Πιστεύουν λαθεμένα πως οι μεγάλες νηστείες έχουν θεσπιστεί για την Θεία Κοινωνία. Άλλοι λένε: «Εγώ δεν κοινωνώ αν δεν νηστέψω 20 μέρες, 40 μέρες». Άλλοι αναρωτιούνται: «Δεν κράτησα όλη την νηστεία, άραγε επιτρέπεται να κοινωνήσω;» 
Κάποιοι άλλοι, έχουν
 δυσκολίες στις 
διαπροσωπικές τους σχέσεις, κρατούν μίση και κακίες, αλλά τηρούν όλες τις νηστείες και έχουν την απαίτηση να κοινωνήσουν. Όταν ο πνευματικός τους παροτρύνει να συμφιλιωθούν πρώτα με τον συνάνθρωπό τους και μετά να κοινωνήσουν, τους φαίνεται παράξενο. Δεν το 
δέχονται. «Μα γιατί, αντιτείνουν, αφού νήστεψα!». 
Μία άλλη ομάδα ανθρώπων κοινωνούν π.χ. τη Μεγάλη 
Πέμπτη κι έπειτα καταλύουν τη νηστεία. Αν τους ρωτήσει κανείς απαντούν: «Νήστεψα τρεις μέρες και κοινώνησα. Ποιός ο λόγος να συνεχίζω τη νηστεία;» Και χωρίς ενδοιασμό καταλύουν κρέας ακόμη και τη Μεγάλη Παρασκευή!
Όλ’ αυτά και άλλα πολλά δείχνουν σε πόση σύγχυση βρίσκονται οι χριστιανοί και πόση άγνοια έχουν. Η νηστεία, όπως είδαμε, έχει άλλο σκοπό. Δεν μπορούμε να την χρησιμοποιούμε ως 
πρόφαση για τη συμμετοχή μας ή όχι στη Θεία Κοινωνία. 
Αν και δεν αναφέρεται πουθενά νηστεία πριν τη Θεία Κοινωνία, έχει επικρατήσει ως ευσεβής συνήθεια, που βοηθάει στην προετοιμασία. Όμως στο στάδιο της προετοιμασίας για τη συμμετοχή μας στο μυστήριο των μυστηρίων, τη Θεία Ευχαριστία, υπάρχουν πολύ σοβαρότερα πράγματα που πρέπει να κάνει κανείς, όπως η συμφιλίωση με τους άλλους, η προσευχή, η μελέτη της Αγίας Γραφής και πνευματικών αναγνωσμάτων, η εντονότερη αγωνιστική προσπάθεια, η νηστεία της διασκέδασης, της τηλεόρασης, του θεάματος, της μουσικής, γενικά των οπτικο-ακουστικών μέσων και όλων εκείνων των κοσμικών πραγμάτων και ευκαιριών που μας προσφέρει αφειδώς η υλιστική εποχή μας, προσπαθώντας να μας εκμαυλίσει και να μας οδηγήσει μακριά από τον ζώντα Θεό. 
Βλέπουμε επομένως πως η νηστεία έχει μεγάλο πλάτος και βάθος και δεν περιορίζεται μονάχα στη χύτρα μας. Και η προετοιμασία για την Θεία Κοινωνία απαιτεί νηστεία σε πολύ περισσότερες «τροφές», ανθυγιεινές για την ψυχή μας, που αντί να την τρέφουν την ατροφούν.
ΜΕΡΕΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ
Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, εκτός από τις 
Τετάρτες και Παρασκευές των παρακάτω εβδομάδων.
Η εβδομάδα μεταξύ της Κυριακής του Τελώνου και του Φαρισαίου και της Κυριακής του Ασώτου: Καταλύονται τα πάντα
Η εβδομάδα πριν από την Κυριακή της Τυρινής: Καταλύεται το τυρί, τα αβγά και το ψάρι – νηστεύουμε μόνο το κρέας
Η εβδομάδα της Διακαινησίμου: Καταλύονται τα πάντα
Η εβδομάδα μετά την Κυριακή της Πεντηκοστής: Καταλύονται τα πάντα
Οι ημέρες που μεσολαβούν μεταξύ Χριστουγέννων και Θεοφανείων (πλην της 5ης Ιανουαρίου, που είναι ημέρα ξηροφαγίας): Καταλύονται τα πάντα.
Ειδικές Ημέρες Ξηροφαγίας
Σ’ αυτές τις μέρες νηστεύουμε το κρέας, τα γαλακτερά, το ψάρι, το λάδι και το κρασί. Όταν οι γιορτές αυτές πέσουν σε Σάββατο ή Κυριακή, γίνεται κατάλυση οίνου και ελαίου.
14 Σεπτεμβρίου - Η Ύψωση του 
Τιμίου Σταυρού.
24 Δεκεμβρίου - Παραμονή Χριστουγέννων.
5 Ιανουαρίου - Παραμονή Θεοφανείων
29 Αυγούστου - Η Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου
Νηστήσιμες Περίοδοι
Νηστεία των Χριστουγέννων Από τις 15 Νοεμβρίου μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου. Κατάλυση Ιχθύος από τις 15 Νοεμβρίου μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου (πλην Τετάρτης και Παρασκευής).
Μεγάλη Τεσσαρακοστή Από την Καθαρή Δευτέρα μέχρι 
το Μεγάλο Σάββατο
Κατάλυση Ιχθύος στις 25 Μαρτίου – Γιορτή του Ευαγγελισμού – και την Κυριακή των Βαΐων
Νηστεία των Αγίων Αποστόλων Από την ημέρα μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων μέχρι την παραμονή των Αγίων Πέτρου και Παύλου (28 Ιουνίου). Κατάλυση Ιχθύος (πλην Τετάρτης και Παρασκευής).
Νηστεία της Παναγίας Από την 1η Αυγούστου μέχρι τις 14 
Αυγούστου.
Κατάλυση Ιχθύος στις 6 Αυγούστου – εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Γιορτές που καταλύεται το ψάρι όταν η ημέρα είναι Τετάρτη ή Παρασκευή
8 Σεπτεμβρίου Η γέννηση της Θεοτόκου
14 Νοεμβρίου Του Αγίου Φιλίππου του Αποστόλου
21 Νοεμβρίου Τα Εισόδια της Θεοτόκου
7 Ιανουαρίου Του Αγ. Ιωάννου του Βαπτιστή
2 Φεβρουαρίου Η Υπαπαντή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού
24 Ιουνίου Η γέννηση του Προδρόμου
29 Ιουνίου Των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου
6 Αυγούστου Η Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού
15 Αυγούστου Η Κοίμηση της Θεοτόκου
Νηστεία, το αληθινό νόημα και το περιεχόμενό της, Εκδόσεις Επιστροφή)
________________________________________________


Σαν μια βροχή ήρθε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας, και όλοι, και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι γραμματισμένοι και οι έμποροι, όλοι 
συμφωνήσαμε στον ίδιο σκοπό και κάναμε την επανάσταση ( Θεόδωρος 
Κολοκοτρώνης). 
Ο Βασιλιάς Όθωνας έστειλε κάποιον στον Μακρυγιάννη να τον ρωτήσει με τι ήθελε να τον ανταμείψει για τις υπηρεσίες που πρόσφερε στην Πατρίδα. Τότε αποκρίθηκε περήφανα ο στρατηγός: " Καμία χάρη ατομική δεν θέλω. Τους άλλους αγωνιστές να ανταμείψετε. Και στη διοίκηση της Πατρίδος βάλετε τίμιους και ηθικούς ανθρώπους".
Χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των εγγράφων και διακηρύξεων μέσα από τα οποία σκιρτούσε η καρδιά της φυλής μας ήταν η πίστη στον Θεό. 
"Ὁ ὕψιστος Θεός μᾶς ἐβοήθησε, καίτοι ὄχι ἰκανά προετοιμασμένους εἰς τό τοιοῦτον μέγα τῷ ὄντι ἐπιχείρημα", αναφέρει η διακήρυξη της πρώτης εθνικής συνελεύσεως των Ελλήνων, που συνήλθε στην Επίδαυρο τον Ιανουάριο του 1822. Και προσθέτει η διακήρυξη εκείνη, την οποία ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος χαρακτηρίζει "ὡς τό κάλλιστον ἴσως ἔγγραφον ἐξ' ὅσων ποτέ ἐπί 60 ἔτη ἐξέδωκεν ἑλληνική συνέλευσις ἤ κυβέρνησις". "Εἴθε ὁ κραταιός τοῦ Υψίστου βραχίων νά ἀνυψώσῃ καί ἀρχομένους καί ἄρχοντας, τήν Ἑλλάδα ὁλόκληρον πρός τήν πάρεδρον αὐτοῦ Σοφίαν...."(Προς τη Νίκη)
Αραιές οι δάφνες· δάσος τα Μεσολόγγια! Όλοι τους Έλληνες με την απόφαση της μυρσίνης. Κι η Νίκη άπτερη γονάτισε πάνω στους τάφους. Παλιγγενεσία! (Ανδρέα Κάλβου, Ωδή εις τον Ιερόν Λόχον).
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

 







Related Posts with Thumbnails