Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 62ο

Ένας δυστυχισμένος πατέρας, γεμάτος αγωνία, έπεσε μπροστά στα πόδια του Κυρίου Ιησού και ζήτησε τη βοήθειά Του για το παιδί του, που ήταν δαιμονισμένο και υπέφερε φρικτά. Ο Κύριος άκουσε με συμπόνια τον ταλαίπωρο πατέρα και ζήτησε να οδηγήσουν το βασανισμένο παιδί ενώπιόν Του. Κι αφού το έφεραν, διέταξε τα δαιμόνια που είχαν κυριεύσει τον νέο να βγουν από μέσα του. 

Την ίδια ακριβώς στιγμή το παιδί ελευθερώθηκε από το πονηρό πνεύμα και θεραπευμένο πλέον, το παρέδωσε ο Χριστός στον πατέρα. Το θαυμαστό αυτό γεγονός, μας προσφέρει σήμερα μια καλή ευκαιρία να δούμε σε ποια κατάσταση καταντά ο νέος, όταν απομακρύνεται από τον Χριστό και πώς αναγεννάται και ζωογονείται πλησιάζοντάς Τον. Δεν είναι εύκολο, οπωσδήποτε, να περιγραφεί η τραγική κατάσταση του νέου εκείνου, όταν βρισκόταν μακριά από τον Χριστό. 

Το πονηρό πνεύμα, το δαιμόνιο είχε κατοικήσει μέσα του και τον είχε κυριεύσει σωματικά. Του στερούσε πλήρως την ελευθερία. Ο νέος δεν είχε τη δύναμη να αντισταθεί. Βασανιζόταν μέχρι θανάτου. Τα λόγια του πατέρα περιγράφουν την οδυνηρή ταλαιπωρία του γιου: "Κακῶς πάσχει· πολλάκιας γάρ πίπτει εἰς τό πῦρ καί πολλάκις εἰς τό ὕδωρ". Τα λόγια όμως αυτά περιγράφουν και τις καταστροφικές τάσεις των νέων που και σήμερα έχουν αιχμαλωτισθεί όχι όμως σωματικά, όπως ο νέος του ιερού Ευαγγελίου, αλλά με την επίδραση και την εξουσία που ασκούν τα πονηρά πνεύματα στην ψυχή. 

Μάχονται διαρκώς με ποικίλους πειρασμούς και παγίδες να απομακρύνουν τους νέους από τον Θεό και να τους οδηγήσουν στον αιώνιο θάνατο. Σαν βροχή πέφτουν τα πυρωμένα βέλη τους στις αισθήσεις τους, στον νου τους με τους ρυπαρούς λογισμούς και στην καρδιά τους με τις κατώτερες επιθυμίες. Σαν λιοντάρι που βρυχάται περπατά με μανία ο ανθρωποκτόνος διάβολος και ζητεί να τους κατασπαράξει. Όσα δε παιδιά μεγαλώνουν μακριά από τη Χάρι και την προστασία του Χριστού, χωρίς τον άγιο νόμο Του, μακριά από τα ιερά μυστήρια της Εκκλησίας του, είναι πολύ ευάλωτα. 

Διψούν τα παιδιά για ζωή. Θέλουν να ζουν χωρίς εντολές, χωρίς "μη" και "πρέπει", απομακρύνονται από την Εκκλησία, για να χαρούν, όπως νομίζουν, την ελευθερία τους· όμως αιχμαλωτίζονται τελικά από τον πονηρό διάβολο. Το κακό θεριεύει μέσα τους και θυσιάζουν τα πιο πολύτιμα και όμορφα χρόνια της ζωής τους. 

Πέφτουν στη φωτιά της αμαρτίας. Βυθίζονται στην πλημμύρα της ανηθικότητας. Μεθούν από το δηλητήριο της μόδας. Ναρκώνονται από τις ψεύτικες χαρές των παθών. Πόσοι νέοι φθείρουν το σώμα τους με το κάπνισμα και το αλκοόλ! Πόσοι αργοπεθαίνουν εξαρτημένοι από ουσίες! Πόσοι θυσιάζουν την ελευθερία τους μέσα σε μια φυλακή! Νέοι χωρίς ζωή, με σώματα πρόωρα γερασμένα κι ένα απερίγραπτο κενό στο βάθος της ψυχής. Πώς να μην πονούν οι μεγαλύτεροι και οι γονείς, βλέποντας την κατάσταση αυτή; 

Όταν όμως νέος πλησιάσει τον Κύριο, παραδοθεί σ' Εκείνον και πορευθεί κατά τις θείες εντολές Του, η ζωή του αλλάζει. Τότε ζει πραγματικά. Γίνεται αληθινά χαρούμενος και ελεύθερος. Δεν έχει εξουσία πάνω του ο διάβολος. Δεν τον σκιάζουν οι απειλές του, ούτε τον παρασύρουν οι προκλήσεις του. Η Χάρις του Κυρίου τον προστατεύει κι ανανεώνει διαρκώς τις δυνάμεις του, όπως ανακαινίζεται το πτέρωμα του μακρόβιου αετού. "Ἀνακαινισθήσεται ὠς ἀετοῦ ἡ νεότης σου (Ψαλμός ρβ [102], 5)", σημειώνει ο ιερός Ψαλμωδός. 

Όπως συνέβη και στον νέο της ευαγγελικής περικοπής, κοντά στον Χριστό γίνεται καινούργια η ζωή του ανθρώπου. Άλλο νόημα απέκτησε πλέον η ζωή του από τη στιγμή που τον θεράπευσε ο Κύριος. Μπορούσε να χαρεί ακμαίος τη ζωή, την παρουσία του πατέρα του. Μπορούσε να παίξει, να ονειρευθεί, να κάνει σχέδια για το μέλλον του, να δημιουργήσει. 

Ζούσε και πριν, αλλά η ζωή του έμοιαζε περισσότερο με θάνατο. Ο Χριστός του χάρισε την αληθινή ζωή. Ο κόσμος μας γηράσκει από τη φθορά της αμαρτίας. Καταπίπτει εξαιτίας της αποστασίας από τον Θεό. Η ελπίδα πλέον βρίσκεται στους νέους ανθρώπους. Πώς θα μπορέσουν οι νέοι να γίνουν το φύραμα που θα ζυμώσει και θα αναστήσει όλη την κοινωνία μας; Μόνο αν πλησιάσουν τον Κύριο! Γι' αυτό είναι ευθύνη όλων μας, ιδιαιτέρως των γονέων και των δασκάλων, να δώσουν χριστιανική αγωγή στα παιδιά τους, να τα αναθρέψουν με φόβο Θεού και να χαρίσουν με τον τρόπο αυτό ζωή στη ζωή τους. 

(Περιοδικό ο Σωτήρ, Τεύχος 2292, Αύγουστος 2023) 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 60ο (β μέρος-τελευταίο)

Η συγχώρηση λοιπόν είναι απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να λάβουμε άφεση για τις αμαρτίες μας. Πώς όμως θα αποκτήσουμε την υπέροχη και τόσο σημαντική αυτή αρετή; Οπωσδήποτε δεν είναι εύκολη η συγχώρηση. Απαιτεί να χωρέσουμε στην καρδιά μας όσους μας έχουν αδικήσει. Αντί λοιπόν να κατακρίνουμε τους ανθρώπους αυτούς, ας ανακρίνουμε τον εαυτό μας κι ας αναλογισθούμε το δικό μας χρέος ενώπιον του Θεού. 

"Σύνδουλοι" είμαστε κι εμείς. Μήπως δεν έχουμε κάνει λάθη; Δεν έχουμε αδικήσει άλλους; Δεν έχουμε πει λόγια που πλήγωσαν τους συνανθρώπους μας, τα οποία συγχώρησε ο Κύριος; Ίσως να υποφέρουμε για πράγματα που δεν φταίμε. Είμαστε όμως ένοχοι σε τόσα άλλα αμαρτήματα ενώπιον του Θεού, που επιβεβαιώνουν ότι η αδικία σε βάρος μας τελικά δεν είναι αδικία. 

Μας εμπνέει επιπλέον το παράδειγμα του ανεξίκακου Κυρίου μας, ο Οποίος κατά το θείο Πάθος "λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει, πάσχων οὐκ ἠπείλει (Α Πετρ. β, 23)", όπως σημειώνει ο απόστολος Πέτρος. Δεν ανταπέδιδε τις ύβρεις. Δεν φοβέριζε με εκδικητικές απειλές. Στην κορύφωση μάλιστα του πόνου και της ταπεινώσεώς του πάνω στον Τίμιο Σταυρό Του, έδειξε το ύψος της αγάπης Του προσευχόμενος στον Θεό Πατέρα να συγχωρήσει εκείνους που Τον είχαν σταυρώσει: "Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι (Λουκά κγ, 34)". 

Ο Σταυρός του Κυρίου μας γίνεται για εμάς παράδειγμα, αλλά και πηγή Χάριτος και δυνάμεως, για να συγχωρήσουμε όσους μας έχουν βλάψει. Αυτή η ανεξικακία του Κυρίου μας ενέπνευσε και τους Αγίους όλων των αιώνων, όπως τον Άγιο Διονύσιο της Ζακύνθου, ο οποίος συγχώρησε κι ευεργέτησε τον φονιά του αδελφού του. Καθώς επίσης τον Άγιο Νεκτάριο, ο οποίος σε όλη τη ζωή του δεν έπαψε να διώκεται, να συκοφαντείται και να συγχωρεί τους διώκτες και τους συκοφάντες του. Ας συγχωρούμε λοιπόν κι εμείς με την καρδιά μας όσους μας αδίκησαν. Ας "εκδικούμαστε" με την αγάπη, ώστε να ομοιάσουμε στον Θεό της αγάπης και να λάβουμε το πλούσιο έλεός Του. 

Χρόνια πολλά κι ευλογημένα σε κάθε "ανθρώπινη φάτνη" που υποδέχεται τον Κύριό μας! Ιησούς ετέχθη! 

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 58ο

Στον γάμο της Κανά ήταν καλεσμένη και η Παναγία Μητέρα του Κυρίου ως συγγενής, ο Κύριος και οι πρώτοι Μαθητές Του. Ο εορτασμός του γάμου, σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής, διαρκούσε επτά ημέρες. Κάποια στιγμή τελείωνε το κρασί τους και ο αρχιτρίκλινος με τους υπηρέτες που διακονούσαν στο τραπέζι του γάμου δεν ήξεραν τι να κάνουν. Η Παναγία Μητέρα του Κυρίου αντιλήφθηκε σε πόσο δύσκολη θέση βρέθηκαν και είπε στον Υιό της: "οἶνον οὐκ ἔχουσιν (Ιω. β, 3)". Δεν έχουν κρασί! Ο Κύριος την παρατήρησε λέγοντας: "τί ἐμοί καί σύ, γύναι; οὔπω ἤκει ἡ ὥρα μου (Ιω.  β, 4)". Δεν ήλθε ακόμη η ώρα να κάνω θαύματα και να αποκαλύψω δημόσια ότι είμαι ο Μεσσίας. 

Τα λόγια όμως αυτά τα είπε με τέτοιο τρόπο, ώστε η Παναγία κατάλαβε ότι ο Υιός της θα εκπληρώσει το αίτημά της. Γι' αυτό είπε στους υπηρέτες που διακονούσαν στο επίσημο τραπέζι του γάμου: "ὅ, τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε". Ὀ, τι σας πει να το κάνετε (Ιω. β, 5). Ο λόγος αυτός της Υπεραγίας Θεοτόκου έχει πολύ μεγάλη βαρύτητα. Πρωτίστως, διότι είναι ο μοναδικός λόγος της Παναγίας περί του Κυρίου Ιησού Χριστού και ο τελευταίος λόγος της που διασώζεται στο ιερό Ευαγγέλιο. Μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως διαθήκη της. Είναι η ιερή παρακαταθήκη που μας άφησε. 

Ως προς το περιεχόμενό του, ο λόγος αυτός της Παναγίας Μητέρας του Κυρίου είναι σύσταση υπακοής στον Υιό της. Μας συνιστά να κάνουμε υπακοή σε ό, τι μας λέει ο Κύριος. Προξενεί εντύπωση ότι, και στη Μεταμόρφωση του Χριστού, ο Θεός Πατέρας την ίδια σύσταση μας έκανε: "αὑτοῦ ἀκούετε (Ματθ. ιζ, 5)". Να υπακούτε σ' Αυτόν, σε ό, τι σας λέει. Ο λόγος αυτός της Αειπαρθένου, "ὅ, τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε", δεν μας αφήνει περιθώρια από όσα μας λέγει ο Κύριος, άλλα να τα πράττουμε κι άλλα να μην τα πράττουμε, αλλά όλα να τα εφαρμόζουμε. Να πειθαρχούμε πλήρως στο άγιο θέλημα του Κυρίου. 

Επίσης, ο λόγος αυτός της Κυρίας Θεοτόκου "ὅ, τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε", δεν μας αφήνει περιθώρια να αλλάξουμε κάτι απ' αυτά που μας λέγει ο Κύριος, να τα νοθεύσουμε ή να τα παραχαράξουμε, αλλά να τηρούμε επακριβώς τις εντολές του Θεού. Ό, τι μας λέγει ο Κύριος, να το πράττουμε. Ακόμη, ο λόγος αυτός της υπερευλογημένης Θεοτόκου μας προτρέπει να εκτελούμε με μεγάλη προθυμία ό, τι μας λέει ο Κύριος, χωρίς καμία καθυστέρηση, χωρίς καμία χρονοτριβή! Επίσης, ο λόγος αυτός της Υπεραγίας Θεοτόκου "ὅ, τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε", δεν μας αφήνει περιθώρια να κριτικάρουμε τους λόγους του Κυρίου μας, ακόμα κι όταν μας φαίνονται παράδοξοι.

Αν, λόγου χάριν, έλεγε ο Κύριος στους υπηρέτες να αδειάσουν τελείως τα πιθάρια, θα έπρεπε να τα αδειάσουν, χωρίς να φέρουν καμιά αντίρρηση, Κι αν τους έλεγε να γεμίσουν, πάλι να μην Του έφερναν καμία αντίρρηση! Όπως η ίδια υπάκουε πάντοτε στους λόγους του Κυρίου μας- ας θυμηθούμε τον χαρακτηριστικό λόγο που είπε στον αρχάγγελο Γαβριήλ: -''Ἰδού ἠ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ῥῆμα σου (Λουκά α, 38)"-, έτσι κι εμείς να υπακούμε πλήρως στο θέλημα του Θεού χωρίς να φέρνουμε καμία αντίρρηση, χωρίς να λέμε πώς και γιατί!

Και ακόμη μας κάνει εντύπωση: Επειδή η Υπεραγία Θεοτόκος υπάκουε πάντοτε και πλήρως στο θέλημα του Θεού, υπάκουσε και ο Υιός της στην παράκληση της Παναγίας Μητέρας Του και μετέβαλε τελικά το νερό σε κρασί, παρόλο που δεν ήταν ακόμη η ώρα Του να κάνει θαύματα και να αποκαλύψει δημόσια ότι ήταν ο Μεσσίας. Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι μητέρα όλων μας και πρεσβεύει στον Υιό Της για όλους μας. 

Κι όλοι γνωρίζουμε πόσο μεγάλη δύναμη έχουν οι πρεσβείες της: ''Πολλά ἰσχύει δέησις Μητρός πρός εὐμένειαν Δεσπότου"! Όμως, για να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, προϋποθέτουν και τη δική μας ολόψυχη αφοσίωση στον Κύριο, Προϋποθέτουν την ελεύθερη και εκούσια προσωπική μας απόφαση να ζήσουμε ολοκληρωτικά και ισόβια "εἰς τήν ὑπακοήν τοῦ Χριστοῦ (Β Κορ. ι, 5)". Να πειθαρχούμε στον νόμο του Θεού και στα προστάγματά του. Να υπακούμε πλήρως στο άγιο θέλημά Του. 

(Περιοδικό Σωτήρ, Τεύχος 2294, 1/10/2023)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Με την αυτοκριτική πορευόμαστε στην Αιωνιότητα!

Μοιάζει πολύς ο δρόμος ως την κορυφή. Άραγε, θα αντέξω; Και όμως "στενή καί τεθλιμμένη" η οδός που βαδίζουμε. Μα σαν ξέρω πως πορεύομαι το δρόμο Του, γαλήνη με πλημμυρίζει. Ξαφνικά οι μπόρες ασθενούν και το κάθε βήμα γίνεται ένας αγώνας για να Τον προσεγγίζουμε. 

Άραγε, πόσο αφουγκράζομαι τον Θεό στη ζωή μου; Κατά πόσο του επιτρέπω να φωτίσει τα σκοτάδια μου και να με οδηγήσει; Τελικά, κλείνομαι στον εαυτό μου και δεν ανοίγομαι στον Θεό. Παρόλο που μια κίνηση δικιά Του ησυχάζει κάθε τρικυμία. Χάνομαι, γιατί δεν κοιτάζω Εκείνον. Και χάνομαι, γιατί δεν κοιτάζω τον εαυτό μου. Έρχονται στιγμές ενδόμυχων συζητήσεων και αυτοκριτικής στις οποίες νιώθω ότι μιλάω με έναν άγνωστο....

Τελικά, πόσο γνωρίζουμε ποιοι είμαστε; Σε τι βαθμό έχουμε επίγνωση των παθών μας, των ατελειών μας και της φθοράς μας; Είναι ταξίδι ατελεύτητο και μοναχικό αυτό της εξερεύνησης του εαυτού μας. Ένα ταξίδι όμως που με οδηγό τον Θεό αποκτά μια απίστευτη γλυκύτητα. Γλυκύτητα μετανοίας. Γιατί, μόνο όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας, θα μπορέσουμε να μετανοήσουμε πραγματικά. Μόνο τότε αρχίζει το "ξερίζωμα".

Και τελικά, μόνο τότε επέρχεται η αληθινή ταπείνωση. Κάθομαι, στέκομαι ενώπιον του Θεού με τις πληγές μου ανοιχτές, όπως ακριβώς είμαι. Συλλογίζομαι, πώς είναι και πώς εγώ είμαι. Ακόμη πού είμαι και πού Εκείνος είναι. Ξέρω, όμως, ότι θα με βοηθήσει, ξέρω ότι θα συμπληρώσει το "ψηφιδωτό" μου κι έτσι δεν σταματώ. Έλεγε χαρακτηριστικά ο Β. Ουγκώ: "ο ενθουσιασμός είναι ο πυρετός της λογικής". Βλέπω την ανηφόρα και διστάζω. Μα μια φωνή μέσα μου μου ψιθυρίζει: "προχώρα, πορεύου"! Έχει ο Θεός λοιπόν. Με τρόπους ασύλληπτους μας βοηθά, πολλούς από τους οποίους δεν τους συνειδητοποιούμε... 

Ξεχνάμε πόσο μας αγαπά και υποτιμούμε το τι μπορεί να κάνει για εμάς: "Τά ἀδύνατα παρά ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστίν". Δεν είναι και λίγες οι φορές μάλιστα που ο Θεός επιτρέπει να συμβεί κάποιο θαύμα. Έχουμε εμείς την κατάλληλη πνευματική κατάσταση να το αντικρίσουμε; 

Γιατί η λογική βρίσκει δήθεν τρόπους, απαντήσεις, μα μια είναι η Αλήθεια. Τα θαύματα λοιπόν, εν πολλοίς παράλογα και αδύνατα, "θυμώνουν, όταν δεν τα πιστεύεις", όπως έγραψε η Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου. Ακόμη, μας καλούν να τα πιστέψουμε ή καλύτερα καλούμαστε να τα πιστέψουμε.

Αποτελούν χαραυγή φωτός, στίγματα της αγάπης Του και μας καθοδηγούν νοητά προς τον Ουρανό. Έχουμε όμως αναλογιστεί πόσο τελικά παράλογος μοιάζει συχνά ο κόσμος γύρω μας, με τους ρυθμούς του, τη φασαρία του; Και πως το "άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά" ίσως είναι ένα βήμα προς την Αιωνιότητα;  (Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά, Άρθρο του Χρήστου Γραμματικόπουλου, φοιτητή Βιολογίας ΕΚΠΑ, περιοδικό Παρεμβολή)

Καλημέρα σας! Καλή πορεία ανύψωσης στην αγία και  Μεγάλη εβδομάδα! Ευλογημένη Ανάσταση!

 

Πώς θα σχεδιάσω τη ζωή μου; (μέρος 2ο-τελευταίο)

Έχεις σίγουρα διαβάσει πως κάποτε μερικοί φιλόσοφοι (Επικούρειοι και Στωικοί στην αρχαιότητα, Ντεϊστές τον 18ο αιώνα) σκέφθηκαν και υποστήριξαν πως "ο Δημιουργός του κόσμου, ο Θεός, έφτιαξε τον κόσμο και τον άφησε στην τύχη του, δεν ασχολείται συνεχώς μαζί του"· Κάτι ανάλογο επαναλαμβάνουν και σήμερα -αφιλόσοφα- κάποιοι λίγοι: " Τι να σου κάνει κι ο Θεός;", "ποιον να πρωτοκοιτάξει;".

Η συνείδηση όμως των χριστιανών, από τον 1ο μ.Χ. αιώνα, βεβαιώνει: Μέσα στα χέρια του Θεού βρίσκεται ο κόσμος όλος (Πᾶσα ἡ κτίσις διά τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ βαστάζεται, όσιος Ποιμήν του Ερμά). Τα χέρια που μας δημιούργησαν αυτά και μας φροντίζουν και μας προστατεύουν. Αυτά τα ίδια στοργικά χέρια φτιάχνουν το σχέδιο της ζωής μας, αυτά διορθώνουν και τα δικά μας σχέδια, για να γίνουν οι γραμμές τους οδοί σωτηρίας.

Σίγουρα όμως εσύ αναρωτιέσαι:
"Μήπως θα ήταν καλύτερο να μην κάνουμε σχέδια;"
Δεν είναι όμως δυνατόν, γιατί είμαστε εικόνες του Θεού. Έχουμε νου και βούληση. Σκεφτόμαστε, κρίνουμε, επιθυμούμε, άρα σχεδιάζουμε και θέλουμε να γίνουν τα όνειρά μας πραγματικότητα. Θα σχεδιάζουμε λοιπόν, αλλά με προϋποθέσεις.

"Πώς να σχεδιάζουμε;"
• Σε λευκό χαρτί. Με σκέψη και καρδιά κατά το δυνατόν απαλλαγμένη από επηρεασμούς και συγκρίσεις, εφήμερες συμπάθειες και αντιπάθειες, βραχύβιες επιδιώξεις και μικροσυμφέροντα.

• Με σταθερό χέρι, χωρίς έντονη συναισθηματική φόρτιση, κι εξάρτηση από καταστάσεις, συνθήκες, πρόσωπα...
•  Με μολύβι και όχι μελάνι ανεξίτηλο, για να μπορούμε να σβήσουμε και να ξαναχαράξουμε μια, δυο, τρεις, όλες, αν χρειάζεται, τις γραμμές του σχεδίου μας. Έτσι θα γλιτώσουμε τον μεγάλο κίνδυνο να μετατραπούν σε αδιέξοδο λαβύρινθο που θα μας εγκλωβίσει.

• Να σχεδιάζουμε με πολύ φως.... που θα ρίχνει στην ύπαρξή μας η χάρη της προσευχής και των μυστηρίων κι η μελέτη του λόγου του Θεού.
• Το σχεδιαστήριο να' ναι καλά στερεωμένο στη βάση του ταπεινού φρονήματος. Είμαι άνθρωπος, που σημαίνει δε βλέπω ούτε πολύ μακριά, ούτε πολύ καλά. Άρα μπορεί να λαθεύω.

• Επομένως κάνω τα σχέδια μου με λιγότερη σκέψη και περισσότερη προσευχή και περιμένω την υπογραφή του Δημιουργού και Τεχνουργού της κτίσεως και της ζωής μου, που θα μπει με το χέρι του πνευματικού πατέρα.

Λέει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: " Κλείσε τα μάτια και πέσε μέσα στο πέλαγος, κι άφησε τον εαυτό σου στα δυνατότατα κύματα της θελήσεώς του, χωρίς να εναντιώνεται σ' αυτά, κι αυτά θα σε φέρουν στο λιμάνι της τελειότητας και της σωτηρίας". 

Αν έτσι κάνεις, μπορείς να βλέπεις την όποια αλλαγή στα σχέδιά σου, ειρηνικός στην αρχή, κι αργότερα, ίσως πολύ αργότερα, με χαρά, καθώς τα γεγονότα θα σου αποδεικνύουν ότι το αύριο που άφησες τον Θεό να σου φτιάξει ήταν καλύτερο από αυτό που εσύ ονειρευόσουν. 

Κάνε λοιπόν τα σχέδιά σου και μην ξεχνάς την υπόσχεσή Του: "Ἐάν μείνητε ἐν ἐμοί καί τά ῥήματά μου ἐν ὑμῖν μείνῃ, ὅ ἐάν θέλητε αἰτήσασθε, καί γενήσεται ὑμῖν, Ιω, ΙΕ, 7". Εάν μείνετε ενωμένοι μαζί μου και εάν οι λόγοι μου μένουν στην καρδιά σας, τότε ό, τι θέλετε να το ζητάτε και θα γίνεται, γιατί οι προσευχές σας τότε θα είναι ηχώ των λόγων μου και τα σχέδιά σας αντίγραφα του σχεδίου μου. 

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Πώς να σχεδιάζω;, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Ο Σωτήρ, Αθήνα 2016)

Η ανάρτηση αφιερώνεται στην ξαδελφούλα μου, Ξένια, που χθες είχε τα γενέθλιά της!

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
Εύχομαι να είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Σεπτέμβριος! 

Πώς θα σχεδιάσω τη ζωή μου; (μέρος 1ο)

- "Νιώθω σα σε μια φυλακή με χρυσά κάγκελα κι αμπάρες", φώναξε η όψη του Κωνσταντίνου, όταν με άκουσε να του λέω "έχει το σχέδιό Του ο Θεός, μην το ξεχνάς". Ήθελε να περάσει Ιατρική Αθήνας και δεν πέρασε. Πολλοί του είπαν πολλά. Τα άκουγε λυπημένος, σκεφτικός, σιωπηλός. Μόνο ο λόγος μου τον προκάλεσε να μιλήσει: 

-"Γιατί να υπάρχει ένα σχέδιο μέσα στο οποίο πρέπει να εγκλωβίσουμε τα όνειρά μας;" Διότι υπάρχει Κάποιος που μας αγαπά περισσότερο απ' όσο αγαπούμε εμείς τον εαυτό μας. Εκείνος γνωρίζει καλύτερα από μας, όχι μόνο ό, τι τώρα μας ευχαριστεί, αλλά και ό, τι πραγματικά μας συμφέρει, ό, τι μας χρειάζεται, για να ζήσουμε το κοντινό, αλλά και το αιώνιο μέλλον μας μέσα στη χαρά Του.

Ο Θεός έχει ένα σχέδιο σωτηρίας του κόσμου ολόκληρου. Το έχει υπογράψει με το Τίμιο Αίμα Του. Μέσα σ' αυτό βρίσκεται και το σχέδιο της προσωπικής μας σωτηρίας. Οι γραμμές του δε χαράκτηκαν αυθαίρετα από κάποιο δυνατό χέρι. 

Χαράκτηκαν με προσοχή, λεπτότητα και σταθερότητα θαυμαστή και ''περνούν" μέσα από τη ζωή μας: την ιδιοσυγκρασία μας, την ιδιαιτερότητα του χαρακτήρα μας, την κατάσταση της υγείας μας, αλλά και τις οικογενειακές συνθήκες, τις επιτυχίες ή αποτυχίες μας, την επαγγελματική μας εξέλιξη. Όλα μπορούν να αξιοποιηθούν μέσα στο σοφό σχέδιό Του και να μας ''ανοίξουν" τον δρόμο της σωτηρίας.

- "Δεν δεσμεύεται έτσι η ελευθερία μας;" Κάθε αλλαγή των σχεδίων μας είναι μετρημένη απ' την αγάπη και τη Σοφία του Θεού. Υπηρετεί τη σωτηρία μας και είναι η ευκαιρία μας. Μια ευκαιρία, αν θέλεις την αρπάζεις. Από εμάς εξαρτάται η συνεργασία με τον Θεό για την επίτευξη του σχεδίου Του για μας. 

Λέει ο ιερός Αυγουστίνος: ''Εκείνος που σε έπλασε χωρίς τη δική σου συνεργία, δεν μπορεί να σε σώσει χωρίς αυτήν (Ὁ πλάσας σε ἄνευ σοῦ, οὐ δύναται σῶσαἰ σε ἄνευ σοῦ)". Γι' αυτό και κάθε επέμβασή Του στη ζωή μας δεν θα καταργήσει ποτέ την ελευθερία μας.  "Ο Θεός δεν υποχρεώνει να Τον πλησιάσουν όσοι δεν το θέλουν, ελκύει όμως όσους το επιθυμούν (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)". 

Είμαστε ελεύθεροι μέσα στο σχέδιό Του. Έχουμε δηλαδή την "τιτανική δύναμη να το καταστρέψουμε" ή να το πραγματώσουμε με τη βοήθειά Του. 
Πώς είμαστε ελεύθεροι, αφού προγνωρίζει τις αντιδράσεις μας; Προγνωρίζει την κάθε μας κίνηση, δεν την προαποφασίζει όμως.

Εμείς δε γνωρίζουμε τι γνωρίζει ο Θεός. Δεν κάνουμε επομένως "κάτι" επειδή το γνωρίζει ή το προκαθορίζει. Επειδή εμείς θα το κάνουμε. Εκείνος το γνωρίζει κι επεμβαίνει. Ελεύθερα επιλέγουμε, σχεδιάζουμε και πραγματοποιούμε τις κινήσεις μας, κι ο Πατέρας μας διορθώνει ό, τι μπορεί να γίνει πρόσκομμα στον δρόμο μας. Τον κάνει έτσι βατό και ασφαλή και κάποτε πιο σύντομο. 

Αλλάζει το σχέδιο του Θεού; Ο Θεός είναι τέλειος. Η σοφή αγάπη Του έφτιαξε για μας τέλειο σχέδιο που δε χρειάζεται διόρθωση ή αλλαγή. Στα μάτια μας όμως φαίνεται ότι αλλάζει, γιατί βλέπουμε ένα κομμάτι αυτού του σχεδίου. Το επόμενο δεν το γνωρίζουμε, έτσι μπορούμε να ενεργούμε ελεύθερα και υπεύθυνα, να κάνουμε τις επιλογές μας και να ''σχεδιάζουμε"τη ζωή μας. 

Μια σημερινή αποτυχία, δηλαδή, δε σημαίνει απαραίτητα πως ο Θεός δεν ''υπογράφει" τα σχέδιά μας. Μπορεί να θέλει να ξαναπροσπαθήσουμε, να επιτύχουμε αργότερα ή να επιτύχουμε κάτι άλλο... Μια πιστή ψυχή Τον παρακαλούσε: "Κύριε, δώσε μου τη δύναμη να αγωνίζομαι για ό, τι αλλάζει... Δώσε μου υπομονή να αντέχω ό, τι δεν αλλάζει... Δώσε μου διάκριση να ξεχωρίζω το ένα από το άλλο. Κύριε, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου". 

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Γιατί να υπάρχει ένα σχέδιο; Δεν δεσμεύει την ελευθερία μου;, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Ο Σωτήρ, Αθήνα 2016)

συνεχίζεται....  

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!