Φράσεις για προβληματισμό 125ο μέρος

Λέγεται ότι ο Διογένης όταν ρωτήθηκε πώς μπορούμε να εκδικηθούμε τους εχθρούς μας, απάντησε: Αν εμείς γίνουμε σ' αυτούς καλοί και αγαθοί με τις ευεργεσίες μας (Αρχαία Ελλάδα). 

Ο Απόστολος Πέτρος (Α Πετρ. γ,9) έλεγε να μην ανταποδίδουμε το κακό με το κακό, αλλά να σκορπίζουμε ευλογίες σε εκείνους που μας αδικούν (Σπουδαία σκέψη). 

Μη νομίζεις ότι μάρτυρες είναι μόνο εκείνοι που τους έκοψαν το κεφάλι μια φορά, επειδή δεν αρνήθηκαν τον Χριστό. Είναι και άλλοι πολλοί που δεν αρνούνται την αρετή, την υπομονή. Οι πρώτοι μάρτυρες μαρτύρησαν μια φορά, ενώ οι δεύτεροι μαρτυρούν κάθε λίγο, μια ζωή (Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης). 

Οὐδείς ἐφ' ἑαυτοῦ τά κακά συνορᾷ σαφῶς ἑτέρου ἀσχημονοῦντος ὄψεται: κανείς δεν αντιλαμβάνεται σαφώς τα ελαττώματά του. Όταν όμως ένας άλλος ενεργεί κατά τρόπο αισχρό, θα το δει και θα το προσέξει (Μένανδρος). 

Αν έχεις θάρρος, θα λες την αλήθεια, θα διατηρείς τις αρχές και τις αξίες σου. Κι ακόμα, θα νικάς τα πάθη σου και θα ομολογείς την πίστη σου (Σπουδαία σκέψη). 

Αν πηγαίνεις στην εργασία από φόβο ή αν κάνεις υπομονή από ντροπή ή αν σιωπάς από θυμό και υπερηφάνεια ή αν πηγαίνεις στην υπηρεσία με γογγυσμό και όχι με ευχαρίστηση ή αν πηγαίνεις στην ακολουθία με αμέλεια και ανορεξία, αυτές τις αρετές που γίνονται χωρίς ευχαρίστηση και καλή διάθεση τις πετάς μέσα σ' ένα παλιοκάλαθο (Όσιος ο Άνθιμος ο εν Χίω). 

Τρεῖς εἰσίν ἀρετάς τάς χρεών σ' ἀσκεῖν, τέκνον῾ θεούς τιμᾶν, τούς τε θρέψαντας γονεῖς, νόμους τε κοινούς Ἑλλάδος῾ καί ταῦτα δρῶν, κάλλιστον ἕξεις στέφανον εὐκλείας ἀεί: τρεις είναι οι αρετές τις οποίες έχεις χρέος να ασκείς, παιδί μου: να τιμάς τους θεούς και τους γονείς που σε ανέθρεψαν, αλλά και τους κοινούς νόμους της Ελλάδας. Κι αυτά αν πράξεις, θα αποκτήσεις στέφανο μακροχρόνιας φήμης (Ευριπίδης). 

Βίαιον μέν μάθημα οὐ πέφυκε παραμένειν, τό δέ μετά τέρψεως καί χάριτος εἰσδυόμενον μονιμώτερον πως ταῖς ψυχαῖς ἐνιζάνει: το μάθημα που επιβάλλεται με τη βία από τη φύση του δεν παραμένει και δεν διαρκεί, ενώ αυτό που γίνεται με ευχάριστο και χαριτωμένο τρόπο γίνεται μονιμότερο και παραμένει στις ψυχές (Μέγας Βασίλειος). 

Καλή δύναμη, μανούλες στον αγώνα που κριθήκατε άξιες να αναλάβετε και μην αποκάμετε. Τα δάκρυα της αγίας Μόνικας (4 Μαΐου) έσωσαν και ανέδειξαν άγιο τον υιό της Αυγουστίνο (15 Ιουνίου). Οι προσευχές της άνοιξαν τη θύρα του θείου ελέους, για να εισέλθει στη χαρά του Κυρίου ο καταπικραμένος από τις χαρές του κόσμου υιός της (Σπουδαία ευχή). 

Μια μάνα που' χε οκτώ παιδιά ερώτησε ο χάρος: να πάρω ένα σου παιδί ή να σε πάρω εσένα; - Άμε να βρεις τον κύρη τους κι ό, τι σου πει να κάνεις, αφού είν' αφέντης του σπιτιού κι έχει τον πρώτο λόγο. Τρέχει ο χάρος στα βουνά να πάει να βρει τον κύρη να πάρει την απάντηση απ' τα δικά του χείλη. - Άστα, να μεγαλώσουνε πέντε έξι χρόνια ακόμα, να γίνει ο πρώτος είκοσι και ο τελευταίος δέκα κι ύστερα πάρε μας μαζί εμένα και τη μάνα, να μην τα λένε ορφανά, που' ναι κακή η ορφάνια (Κρητικό τραγούδι). 

Τα νέφη αστράφτουν στα βουνά, βροντούν και μπουμπουνίζουν, εσκέπασαν τον ουρανό, το κύμα φοβερίζουν. Ο νέος ναύτης τραγουδεί και το πανί του σιάζει. - Εγώ είμαι ελληνικό παιδί, το νέφος δεν με σκιάζει. Αγέρας πέφτει στα πανιά, τα σχίζει και τ' αρπάζει και συνταράζει τα σχοινιά και το κατάρτι σπάζει. Ο νέος ναύτης τραγουδεί, παρών όπου προστάζουν. - Εγώ είμαι ελληνικό παιδί, άνεμοι δεν με σκιάζουν. 

Η θάλασσα λυσσομανά και κυματεί κι αφρίζει, το πλοίο του καταπονά, το σπα και το σκορπίζει. Ο νέος ναύτης τραγουδεί και μια σανίδα αρπάζει. - Εγώ είμαι ελληνικό παιδί, φουρτούνα δεν με σκιάζει. Το ένα κύμα τον πετά και το άλλο τόνε χάφτει κι η μαύρη θάλασσα ζητά να καταπιεί τον ναύτη. Μ' αυτός ακόμα τραγουδεί και κολυμπά και πάει. - Εγώ είμαι ελληνικό παιδί κι ο Πλάστης με φυλάει (Γ. Βιζυηνού, Αναγνωστικό Δ Δημοτικού 1963). 

Του καλού του οικονόμου κι απ' τα λίγα περισσεύουν. Μάζευε όταν μπορείς, για να έχεις όταν πρέπει. Πολλά "λίγα" κάνουν ένα "πολύ". Όσο είναι το πάπλωμα να είναι και το άπλωμα, δηλαδή να μην ξεπερνάς τις οικονομικές σου δυνατότητες (Σπουδαίες σκέψεις). 

Χριστός Ανέστη! Ανοίγουν και υμνολογούν τα χείλη, εχθροί και φίλοι σμίγουν και γίνοντ' όλοι φίλοι, Χριστός στο θρόνο ανέβη και αγάπη βασιλεύει! Ο θάνατος εχάθη, ο Άδης ενικήθη, αφάνισε τα πάθη κι ενδόξως ανεστήθη ο Λυτρωτής του κόσμου, ο Πλάστης και Θεός μου. Ημέρα δοξασμένη,χαρμόσυνη, μεγάλη! Η φύσις ανθισμένη "Χριστός Ανέστη!" ψάλλει. Κώδων χαράς σημαίνει. Χαρείτε, λυπημένοι! Το μέγα Πάσχα σπέρνει παντού χαρές και ελπίδες, κόκκιν' αυγά μας φέρνει κι ολόχρυσες λαμπάδες και ύμνους και τραγούδια(Αριστομένης Προβελέγγιος, Αναγνωστικό Ε Δημοτικού, 1964). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Μάϊος! 

Φράσεις για προβληματισμό 124ο μέρος

Ένας λαός γράφει την ιστορία του όχι για να αφηγηθεί όσα του συνέβησαν στο παρελθόν, αλλά πρωτίστως για να σφυρηλατήσει την αυτογνωσία και την ηθική ταυτότητα που του χρειάζονται, για να κτίσει το μέλλον του (Αμερικανός φιλόσοφος Ρίτσαρντ Ρόρτι). 

Η ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη κληρονομιά που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος για την ανέλιξη του εγκεφάλου του. Απέναντι στην ελληνική όλες -και επιμένω όλες- οι γλώσσες είναι ανεπαρκείς. Η αρχαία ελληνική γλώσσα πρέπει να γίνει η δεύτερη γλώσσα όλων των Ευρωπαίων, ειδικά των καλλιεργημένων ατόμων. Η ελληνική γλώσσα είναι από ουσία θεϊκή (Φρειδερίκος Σαγκρέδο, Βάσκος καθηγητής γλωσσολογίας, Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Βασκωνίας). 

Η θητεία μου στην ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στη γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία μεταξύ της λέξεως και του εννοιολογικού της περιεχομένου (Werne Heisenberg, Γερμανός Φυσικός και φιλόσοφος). 

Οφείλω χάριτες στη Θεία Πρόνοια, γιατί ευδόκησε να διδαχθώ τα αρχαία ελληνικά, που με βοήθησαν να διεισδύσω βαθύτερα στο νόημα των φυσικών επιστημών (Max von Laye, Γερμανός Φυσικός, που πήρε το Νόμπελ το 1914). 

Τό νικᾱν αὐτόν πασῶν νικῶν πρώτη τε καί ἀρίστη, τό δέ ἡττᾶσθαι αὐτόν ὑφ' ἑαυτοῦ, πάντων καί αἴσχιστον τε καί ἅμα κάκιστον: η νίκη επί του εαυτού μας είναι η κορυφαία και η άριστη από όλες τις νίκες, το να ηττάται όμως από τον ίδιο τον εαυτό του είναι μέγιστη ντροπή και συγχρόνως μέγιστη βλάβη (Πλάτων).

Ό,τι έχεις μέσα σου παιδιάτικο σαν θησαυρό να το φυλάξεις τους λογισμούς, τους πόθους σου άλλαξε, μα αυτό ποτέ να μην αλλάξεις. Όποτε της ζωής τα ψεύτικα κι άσχημα σφίγγουν την καρδιά σου, μες σ’ ό,τι φύλαξες παιδιάτικο θα βρίσκεις την παρηγοριά σου. Κι όταν χλομοφυλλιάσει η όψη σου και στα μαλλιά σου πέσουν χιόνια, μόνο ό,τι φύλαξες παιδιάτικο θα μείνει απείραχτο απ’ τα χρόνια (Γ. Δροσίνη, Ό, τι έχεις παιδιάτικο, από την Ποιητική συλλογή Φευγάτα χελιδόνια).

Όταν πλησιάζεις τον/τη σύζυγο, το παιδί σου ή έναν αδελφό, μην ξεχάσεις πρώτα να του πεις δυο κουβέντες που θα του δώσουν παρηγοριά, μια ανάσα. Να τον κάνεις να πει "ανακουφίστηκα, χάρηκα". Να κάνεις τους άλλους να χαίρονται, όταν σε συναντούν. Διότι όλοι οι άνθρωποι στη ζωή έχουν πόνο, δυσκολίες, βάσανα. Ο καθένας κρύβει τον πόνο του μέσα στην καρδιά του. Γι' αυτό δώστε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο (πατέρας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης).

Να μη ζητάς να ακούς τα ευχάριστα από τους φίλους, αλλά μάλλον τα αληθινά. Όσα από τα μυστικά αυξάνουν την αρετή σου να τα γνωστοποιείς στους φίλους. Όσα όμως εκφαυλίζουν τη γνώμη, αυτά ούτε ο ίδιος να τα εκτελείς ούτε στους φίλους να τα διαβιβάζεις (Μεγάλου Φωτίου, Επιστολή προς ηγεμόνα).

Τόν φιλοῦντα με, οὐχ ὅταν ἐπαινῇ με μόνον, ἀλλά καί ὅταν ἐγκαλῇ καί διορθῶται, τότε φαίην ἔγωγε φιλεῖν: Πραγματικά με αγαπά και είναι φίλος μου, όχι αυτός που μόνο με επαινεί, αλλά κυρίως αυτός που με ελέγχει και με διορθώνει (Ιωάννης Χρυσόστομος). 

Ο Θεός γνωρίζει επακριβώς ό, τι πιο απόκρυφο και μυστικό υπάρχει μέσα μας. Σκέψεις, επιθυμίες, συναισθήματα, λογισμοί, ελατήρια, συνειδητό και υποσυνείδητο του ανθρώπου, όλα είναι ανοικτά μπροστά Του. Ο Θεός μπορεί να περπατά μέσα στον νου και την καρδιά μας. Μόνος Αυτός. Ούτε οι άγγελοι, ούτε ακόμα περισσότερο ο διάβολος. Γι' αυτό ας μη δίνουμε σημασία σε αστρολόγους και μέντιουμ που λένε ότι τάχα γνωρίζουν τις σκέψεις σου. Μόνο τον Θεό να υπολογίζεις (Αρχιμ. Αποστ. Χ. Τσολάκη, Μίλησέ μου, Χριστέ).

Κάποτε ο άγιος Επιφάνιος, επίσκοπος Κύπρου, ξεκίνησε να εκφωνεί ομιλία για την ανάσταση του Λαζάρου με το εξής ωραίο απόσπασμα: "Πρό ἕξ ἡμερῶν τοῦ Πάσχα, διά τῶν πέντε αἰσθήσεων, τόν τετραήμερον ὁ τριήμερος, ταῖς δυσίν (ἀδελφοῖς) τόν ἕνα χαρίζεται" (Σπουδαία σκέψη)

Τρεις άνθρωποι βαδίζουν στον δρόμο. Ο πρώτος που προηγείται είναι ο εαυτός μας όπως τον Θέλει ο Θεός. Ο δεύτερος που τον ακολουθεί είναι ο εαυτός μας όπως τον βλέπουν οι άλλοι. Ο τρίτος που είναι πιο πίσω είναι ο εαυτός μας όπως είναι στην πραγματικότητα. Πρέπει οι δυο τελευταίοι "εαυτοί" μας να σπεύσουν να προλάβουν τον εαυτό μας όπως τον θέλει ο Θεός. Αυτό προϋποθέτει αγώνα ζωής. Σ' αυτόν ας μας εμπνέει η Παναγία, στην οποία έχουμε ταύτιση των τριών (Μητροπολίτης Κορωνείας Παντελεήμων). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Φράσεις για προβληματισμό 123ο μέρος

Όταν ήλθε η ώρα να αναχωρήσει η Παναγία από τον πρόσκαιρο και φθαρτό κόσμο και να εγκατασταθεί στον άφθαρτο και θεσπέσιο κόσμο των ουρανίων σκηνωμάτων, δεν εγκατέλειψε τον κόσμο. Ενώ έφυγε από τη γη και πέταξε με τη χάρη του Υιού και Θεού της στον ουρανό, εξακολουθεί να είναι κοντά μας. Τη νιώθουμε δίπλα μας. Την αισθανόμαστε να μας βλέπει στοργικά με το πανάγιο και όλο αγάπη βλέμμα της, σαν Μητέρα μας (Από το υμνολόγιο του Δεκαπενταύγουστου). 

Πρέπει νά ἔχωμεν δύο ἀγάπες, ἀγάπην εἰς τόν Θεόν καί εἰς τούς ἀδελφούς μας. Φυσικόν μας εἶναι νά ἔχωμεν αὐτές τές δύο ἀγάπες, παρά φύσιν εἶναι νά μήν τές ἔχωμεν. Καί καθώς ἕνα χελιδόνι χρειάζεται δύο πτέρυγες διά νά ἀπετᾶ εἰς τόν ἀέρα, ἔτσι καί ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, χρειαζόμασθε αὐτές τές δύο ἀγάπες, διατί χωρίς αὐτές τές δύο ἀγάπες εἶναι ἀδύνατον νά σωθοῦμεν. Καί πρῶτον ἔχομεν χρέος νά ἀγαποῦμεν τόν Θεόν μας, διατί μᾶς ἐχάρισε τόσην γῆν μεγάλην, εὐρύχωρον ἐδῶ πρόσκαιρα νά κατοικοῦμεν, τόσες χιλιάδες μυριάδες χόρτα, φυτά, βρύσες, ποταμούς, πηγάδια, θάλασσα, ψάρια, ἀέρα, ἡμέρα, νύκτα, φωτιά, οὐρανόν, ἄστρα, ἥλιον, φεγγάρι. ῞Ολα αὐτά διά ποῖον τά ἔκαμε; διά τ᾿ ἐμᾶς. Τί μᾶς ἐχρεωστοῦσε; τίποτε (Αγίου Κοσμά, Διδαχές Α).

Ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος τονίζει "ἡ ἔξω σοφία δέν εἶναι ἀπό τήν ἰδικήν της φύσιν οὔτε κακή, οὔτε καλή, άλλά ἀπό τήν μεταχείρισιν τῶν ἐχόντων αὐτήν γίνεται καλή ἤ κακή". 

Ο Απόστολος Παύλος δεν εξομοιώνει τους ανθρώπους, δεν καταργεί τις διαφορές που έχουν μεταξύ τους, ακυρώνοντας το προνόμιο που έχει ο καθε άνθρωπος να έχει τη δική του ιδιοπροσωπία ως πλάσμα του Θεού δημιουργού κι όχι ως απλό προϊόν της εξελίξεως των ειδών ή ως κατασκεύασμα της τύχης. Απέναντι στον Θεό όλοι είναι ίσοι, χωρίς να καταργούνται οι βιολογικές διαφορές: "Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ" (Προς Γαλάτας γ, 28). 

Ἀγρυπνία πλούτου ἐκτήκει σάρκας καί ἡ μέριμνα αὐτοῦ ἀφιστᾶ ὕπνον: η αυπνία που προκαλείται απὀ τη φροντίδα για απόκτηση και διατήρηση πλούτου, λιώνει και φθείρει το σώμα. Και η αγωνιώδης αυτή φροντίδα για τον πλούτο αφαιρεί τον ύπνο (Σοφία Σειράχ λα, 1). 

Μηδένα ζήλου τῶν μετ' ἀδικίας κερδαινόντων, ἀλλά μᾶλλον ἀποδέχου τούς μετά δικαιοσύνης ζημιωθέντας: μη ζηλεύεις καθόλου αυτούς που αποκτούν κέρδη με αδικίες και άνομα μέσα. Πιο πολύ να επιδοκιμάζεις εκείνους που ζημιώθηκαν, μολονότι το δίκιο ήταν με το μέρος τους (Ισοκράτης). 

Ένας φτωχός άνθρωπος ζούσε κάθε μέρα με το παράπονο στην καρδιά και με τα χείλη του έλεγε: "Γιατί, Θεέ μου, όλα τα πλούτη στους άλλους και όλη τη φτώχεια σε μένα;". Κάποια μέρα, είδε στον ύπνο του έναν άγγελο που του έδειχνε και τα δικά του πλούτη. Τα μάτια σου είναι ένας θησαυρός. Τα χέρια σου και τα πόδια σου επίσης. Σκέψου πόσοι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν μάτια, δεν έχουν πόδια, δεν έχουν χέρια.... Ξύπνησε ο φτωχός άνθρωπος και κατάλαβε το λάθος του. Σε όλους έδωσε ο Θεός χαρίσματα και πλούτη *Σπουδαία σκέψη). 

Ξέρεις τι είναι χειρότερο από το να πληγωθείς; Το να πληγώσεις! Ξέρεις τι είναι χειρότερο από το να πονάς; Το να είσαι εσύ η αιτία που κάποιος άλλος υποφέρει! Ξέρεις τι είναι χειρότερο από το να πεθάνεις; Το να περάσεις μια ολόκληρη ζωή και να μην έχεις πάρει χαμπάρι τον λόγο για τον οποπίο ζεις! (Ελευθέριος Ελευθεριάδης, Ψυχολόγος). 

Κι αν λαβωθείς κι αν πέσεις, μη δειλιάσεις, γοργά πάλι μπορείς να σηκωθείς. Κι αν χίλιες δυο φουρτούνες δοκιμάσεις, παιδί μου, ατσαλώσου, αλλιώς θα νικηθείς. Ω, ναθ! Το ξέρω, δύσκολες οι ώρες, όταν ο κόσμος με υποσχέσεις σε καλεί. Μπροστά σου η εύκολη ζωή χωρίς αγώνες, της νιότης σου τις χάρες θ' απειλεί. Μα συ που έχεις νιώσει κι άλλους κόσμους, όχι, δεν πρέπει, παιδί μου, να χαθείς. Στηρίξου πάνω στον Φίλο τον Μεγάλο και θα΄ ναι δικές σου οι νίκες και συ ο νικητής (Περιοδικό Λυδία). 

Δόξα σ' εσένα, Ανώνυμε που σε καμιά σελίδα της Ιστορίας δεν βρίσκεται γραμμένο τ' όνομά σου. Μα ωστόσο κι η τρανότερη στον κόσμο αυτό πατρίδα έχει θεμέλιο ατράνταχτο τ' άσημο ανάστημά σου. Μυριάδες άγνωστοι Άτλαντες, χωρίς τιμή και δόξα, στης προκοπής τη γέφυρα γίνονται στέρεα τόξα (Ν. Ι. Μαραγκουδάκης, Χανιά)

Προσευχή σε περίπτωση σεισμού: " Ὁ Θεός ὁ μέγας καί φοβερός καί θαυμαστός, ὁ ἐπιβλέπων ἐπί τήν γῆν καί ποιῶν αὐτήν τρέμειν, Αὐτός μνήσθητι τῶν οἰκτιρμῶν Σου, Κύριε. Παράσχου ἡμῖν τά ἐλέη Σου. Στήριξον τήν κτίσιν. Στερέωσον τήν γῆν. Παῦσον τόν κλονισμόν αὐτῆς. Ἔδρασον τήν δονηθεῖσαν οἰκουμένην. Μή συναπολέσῃς ἠμᾶς ταῖς ἀνομίαις ἡμῶν. Ὅτι Σύ εἷ ὀ Θερός ἡμῶν Θεός τοῦ ἐλεεῖν καί σὠζειν καί Σοί τήν δόξαν ἀναπέμπομεν τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἀγίῳ Πνεύματι νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων, Αμήν, "

Συ είσαι, Κύριε, που ενδυνάμωσες την ανίσχυρη δούλη Σου, όχι μόνο να μη Σε αρνηθώ, αλλά και να αγωνισθώ, όπως οι αθλητές στο στάδιο. Και τώρα Σε παρακαλώ, Κύριε, να συγχωρήσεις τους δημίους μου, που είναι έτοιμοι για τη σφαγή μου. Το κατά δύναμιν, με τη δική Σου πάντοτε βοήθεια, « Τόν ἀγῶνα τόν καλόν ἠγώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα». Δέξου με λοιπόν με τις φρόνιμες παρθένες (Τα τελευταία λόγια της Αγίας Κυριακής). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Φράσεις για προβληματισμό 121ο μέρος

105 και πλέον φορές στην Παλαιά Διαθήκη και 35 φορές στην Καινή Διαθήκη (συνολικά 140 φορές) γίνεται λόγος για την αρετή της υπομονής. Χωρίς υπομονή ο βίος μας γίνεται αβίωτος· "ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τἀς ψυχάς ὑμῶν (Λουκά κα, 9)" Ας παρακαλούμε τον Θεό ''τῆς ὑπομονῆς", όπως τον ονομάζει ο Απόστολος Παύλος (Ρωμ. ιε, 5), να μας χαρίζει την τόσο απαραίτητη για τη ζωή μας αρετή της υπομονής (Σπουδαία σκέψη).

Τα θαλασσινά ψάρια ζουν όλη τη ζωή τους στη θάλασσα σ' ένα αλμυρό περιβάλλον. Κι όμως δεν είναι αλμυρά. Αν πάρεις και τηγανίσεις ένα τέτοιο ψάρι, χωρίς να το αλατίσεις, θα είναι τελείως άνοστο. Παρέμεινε ανάλατο, αν και έζησε χρόνια μέσα σ' ένα περιβάλλον αλμυρό. Μήπως κι αυτό διδάσκει εμάς ότι μπορούμε να ζήσουμε μέσα στον κόσμο ως Χριστιανοί, ανεπηρέαστοι από τον κόσμο; (Σπουδαία σκέψη)

Είναι καλύτερα να χτίσεις έναν φράχτη μπροστά από την άκρη ενός γκρεμού, πριν το παιδί φτάσει εκεί, παρά να χτίσεις ένα άρτιο νοσοκομείο στους πρόποδες του γκρεμού (Σπουδαία σκέψη).

Ανέλπιστη χαρά δοκίμασαν οι δέκα λεπροί από την ανεκτίμητη ευεργεσία που τους χάρισε ο Χριστός. Άκουσε την ικεσία τους και θεράπευσε πλήρως την ασθένειά τους. Τελείως υγιείς μπορούσαν τώρα να επανενταχτούν στην κοινωνία. Αυτό κι έκαναν. Έφυγαν για τις οικογένειές τους παραλείποντας όμως κάτι σημαντικό: να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς τον Ευεργέτη τους. Ένας μόνο από τους δέκα επέστρεψε κι εξέφρασε στον Χριστό την ευγνωμοσύνη του. Και σε μας ο Κύριος έχει χαρίσει πλούσιες ευεργεσίες, αφανείς κι εμφανείς. Τις αναγνωρίζουμε; Εκφράζουμε και πώς την ευγνωμοσύνη μας σ' Αυτόν; (Σπουδαία σκέψη). 

Πολλές φορές έρχεται ο Χριστός, σου χτυπάει την πόρτα, Τον βάζεις να καθίσει στο σαλόνι της ψυχής σου, κι εσύ, απορροφημένος από τις ασχολίες σου, ξεχνάς τον μεγάλο επισκέπτη. Εκείνος περιμένει να εμφανιστείς, περιμένει... κι όταν πλέον αργήσεις πολύ, σηκώνεται και φεύγει. Άλλη φορά πάλι, είσαι τόσο απασχολημένος, που του απαντάς από το παράθυρο. Δεν έχεις καιρό ούτε να του ανοίξεις! (Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής)

Είναι έμφυτος πόθος και σταθερή επιδίωξη του ανθρώπου το να θέλει να φαίνεται σπουδαίος απέναντι στους άλλους, επιτυχημένος, καταξιωμένος. Συνήθως όμως πώς το επιδιώκει αυτό; Όπως ο Φαρισαίος, εξυψώνοντας τον εαυτό του και υποβιβάζοντας τους άλλους; Δηλαδή με την αυτοπροβολή; Ο ίδιος, σε άλλες περιπτώσεις, δεν θέλει να αποδεχθεί το λάθος του, αλλά αραδιάζει σωρείσ από δικαιολογίες. Όμως η απόφαση του δικαιοκρίτου Θεού.... τελικά θα τον καταδικάσει. Τι παγίδα φοβερή στήνουμε εναντίον του εαυτού μας, με την προσπάθεια για αυτοπροβολή; (Αρχιμ. Αποστόλου Χ. Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ").

Ο Χριστός διαβάζει τη σκέψη των Εβραίων νομοδιδασκάλων και την αποκαλύπτει. Αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Ο Θεός γνωρίζει επακριβώς ό, τι πιο απόκρυφο και μυστικό υπάρχει μέσα μας. Σκέψεις, επιθυμίες, συναισθήματα, λογισμοί, ελατήρια, συνειδητό και υποσυνείδητο του ανθρώπου, όλα είναι ανοιχτά μπροστά Του. Ο Θεός μπορεί να περπατά μέσα στον νου και στην καρδιά μας. Μόνος Αυτός. Ούτε οι άγγελοι, ούτε ακόμη περισσότερο ο διάβολος. Γι' αυτό, ας μη δίνουμε σημασία σε αστρολόγους και μέντιουμ, που λένε ότι τάχα γνωρίζουν τις σκέψεις σου. Μόνο τον Θεό να υπολογίζεις (Αρχιμ. Αποστόλου Χ. Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ").

Σε ξέχασαν; Δεν σε πήραν ούτε ένα τηλέφωνο; Δεν πειράζει και προπαντός μην παραπονείσαι. Σε αδίκησαν; Ξέχασέ το. Σε περιφρόνησαν; Να χαίρεσαι. Σε κατηγορούν; Μην αντιλέγεις. Σε κοροϊδεύουν; Μην απαντάς. Σε βρίζουν; Σιωπή και προσευχή. Σου αφαιρούν τον λόγο, σε διακόπτουν; Μη λυπάσαι. Σε κακολογούν; Μην αντιμάχεσαι. Σου μεταδίδουν ευθύνες τα παιδιά σου, οι συγγενείς σου, οι δικοί σου άνθρωποι; Μη διαμαρτύρεσαι. 

Θυμώνουν μαζί σου; Να παραμένεις ήρεμος. Σου κλέβουν φανερά; Κάνε τον τυφλό. Σε ειρωνεύονται; Να μακροθυμείς. Δεν ακούνε τις συμβουλές σου, ιδίως τα παιδιά σου; Πέσε στα γόνατα και κάνε προσευχή. Εκνευρισμός στο αντρόγυνο; Εσύ φταις. Κι εσύ φταις. Όχι ο άλλος. Έφταιξες; Ζήτησε συγγνώμη. Δεν έφταιξες; Πάλι ζήτησε συγγνώμη. Έχεις υγεία; Δόξαζε τον Θεό. Έχεις αρρώστια, έχεις καρκίνο, ταλαιπωρείσαι, υποφέρεις, βασανίζεσαι, πονάς; Δόξασε τον Θεό. Γκρίνια, ανεργία, φτώχεια μέσα στο σπίτι; Νήστευε, αγρύπνησε, κάνε προσευχή. Για όλους και για όλα προσευχή. Πολλή προσευχή. Νηστεία και προσευχή διότι "τοῦτο τό γένος τῶν παθῶν καί τῶν δαιμόνων οὐκ ἐκπορεύεται παρά μόνον με νηστεία και προσευχή" (Πρωτ. π. Κ. Αναγνωστοπούλου). 

Δεν πρέπει να τρέφουμε ελπίδες ψευδείς για τη ζωή την επίγεια. Δεν πρέπει να περιμένουμε ότι είναι δυνατόν να περάσουμε τη θάλασσα του βίου, χωρίς να μας βρουν τρικυμίες και θύελλες. Ο Κύριος προειδοποιεί τους οπαδούς Του ότι θα δοκιμάσουν θλίψεις στη ζωή τους. Διότι το κράτος της αμαρτίας, που πάντοτε έχει υοηκόους πολλούς, είναι φυσικό να προκαλεί παθήματα και θλίψεις. Εξάλλου, ο καταρτισμός του Χριστιανού στην πίστη και την αρετή απαιτεί ως φάρμακο χρησιμότατο τη δοκιμασία της θλίψης. Διότι η θλίψη οδηγεί προς τον Θεό, διευκολύνει τη μετάνοια, τονώνει την πίστη, σφυρηλατεί την υπομονή, καταρτίζει για την αιώνια ευτυχία (Σπουδαία σκέψη). 

Να φυλαχθούμε από την αντίληψη ότι η εγκράτεια καταδικάζεται από τη φύση, ότι δήθεν τίποτε δεν είναι περισσότερο καταστρεπτικό από τη γενετήσια αποχή και ότι σ' αυτήν βρίσκεται η ρίζα της νευρώσεως. Και ας αναγνωρίσουμε ότι η γενετήσια εγκράτεια δεν είναι πρόξενος φυσικών ανωμαλιών, αλλά πηγή ενέργειας και δημιουργικής δνάμεως (Jean Lhermitte, καθηγητής Ιατρικής σχολής και Ακαδημίας Παρισίων). 

...ἀφέντες τά δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ: Κι εμάς μας κάλεσε και μας καλεί ο Χριστός. Και βέβαια δεν ζητά από μας να αφήσουμε τα πάντα, όπως οι δώσεκα Απόστολοι. Ζητά κάτι και από μας. Κάτι να θυσιάσουμε για την αγάπη Του. Αυτό που μας χωρίζει απ' Αυτόν. Αντικείμενο αγαπημένο; Πρόσωπο που καταλαβαίνουμε να μας χωρίζει από το δικό Του πρόσωπο; Παρέα ολόκληρη; Επιθυμία, όνειρο, σκέψη, προσδοκία για το μέλλον; Κάποια αδυναμία ή ελάττωμα που μας έγινε συνήθεια και μας έχει κυριεύσει; Ό, τι τέλος πάντων ζητά να μονοπωλήσει την καρδιά μας (Σπουδαία σκέψη). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!