Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 159ο

Μεταξύ των κειμηλίων της Μονής ξεχωρίζουν δυο μεγάλα τεμάχια Τιμίου Ξύλου, το άγιο λείψανο του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, τα Τίμια Δώρα των μάγων σε δυο κιβώτια, τα οποία διατήρησε η βασίλισσα των Σέρβων Κυρά Μάρω. Η Ευλαβής αυτή βασίλισσα εξέφρασε την επιθυμία να πάει μόνη της τα Τίμια Δώρα των μάγων στο μοναστήρι. Κατέβηκε με επισημότητες, στο λιμανάκι (αρσανά) της Μονής και ξεκίνησε πεζοπορώντας για το μοναστήρι, που απέχει από τη θάλασσα περίπου μισή ώρα. Αλλά είχε καθιερωθεί προ πολλού το "ἄβατον" του Αγίου Όρους για τις γυναίκες. 

Όταν λοιπόν προχώρησε αρκετά, ως τη μισή σχεδόν διαδρομή, τη σταμάτησε μια μεγαλοπρεπής γυναίκα και δεν την άφησε να προχωρήσει. - Ποια είσαι εσύ -της είπε- που τόλμησες να μπεις στο Περιβόλι μου; - Είμαι η βασίλισσα των Σέρβων και φέρνω τα Τίμια Δώρα των μάγων. - Βασίλισσα εδώ είμαι εγώ, γι' αυτό γύρισε πίσω. Κι έγινε άφαντη η γυναίκα εκείνη που αστραποβολούσε από θείο κάλλος και δόξα. Ήταν η Παναγία μας! 

Η Κυρά Μάρω έπεσε στα γόνατα, προσκύνησε, ζήτησε συγχώρεση, έδωσε τα Τίμια Δώρα στους πατέρες και επέστρεψε. Στο σημείο εκείνο του θαύματος κτίσθηκε ένα προσκυνητάρι, που υπάρχει μέχρι και σήμερα. Το "ἄβατον" του Αγίου Όρους για τις γυναίκες είναι αιωνόβιος παράδοσις και αποτελεί μια από τις βασικές προϋποθέσεις της ησυχαστικής, υπέρλογης, αγίας και υπερκόσμιας ζωής των μοναχών. όσο κι αν κτύπησαν το "ἄβατον" με τις κατηγορίες περί μεσαιωνικού κ.λπ., αυτό παραμένει το προστατευτικό κέλυφος, μια ασφαλής ομπρέλα, που περιφρουρεί την ουσία της μοναχικής ζωής. Συγκρατεί τη δρόσο του Αγίου Πνεύματος, ώστε να κυοφορούνται οι καρποί Του μακριά από τη λίβα των ποικίλων πειρασμών της πεσμένης ανθρωπίνης φύσεως. 

Καταξιώνει το Άγιον Όρος ιδιαιτέρως στην εποχή μας, που ο σύγχρονος άνθρωπος ζητάει, ωθούμενος από αδήριτη ψυχολογική ανάγκη, να βρει την ησυχία, να βρει τον χαμένο εαυτό του, πέραν του χώρου της ταραχής και της συγχύσεως. Ο αποκλεισμός των γυναικών από το Άγιον Όρος δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως υποτίμηση των γυναικών. 

Οι αγιορείτες πατέρες τιμούν την Παναγία μας, την πρώτη κυρία του κόσμου και Μητέρα του Θεού, και στο θεοχαρίτωτο πρόσωπό Της τιμούν κάθε γυναίκα με την τιμή και την αξία που της έδωσε ο Δημιουργός. Αλλά η ζωή των μοναχών λέγεται και είναι αγγελική. Κι επειδή οι αισθήσεις καταδυναστεύουν και υποδουλώνουν τον "ἡγεμόνα νοῦν" πριν καθαρθούν και επειδή "ἐκ τοῦ ὁρᾶν προέρχεται τό ἐρᾶν", μεγάλη βοήθεια προσφέρει το "ἄβατον" στον άφθαρτο μοναχικό θεσμό. Είναι μια πρόνοια των πατέρων της ερήμου στον αγώνα της καθαρότητας και του υπερφυσικού βιώματος των θείων ενεργημάτων.

"Ἄβατον" καθιερώθηκε και σε άλλα μοναστικά γυμναστήρια εκτός του Αγίου Όρους. "Ἄβατον" επίσης για τους άνδρες υπάρχει και σε γυναικεία μοναστήρια για τους ίδιους πνευματικούς λόγους. Μέσα στο ευλογημένο περιβάλλον του κοινοβίου του Αγίου Παύλου ο πατέρας Γεράσιμος βρήκε κάθε παρηγοριά και ανάπαυση. Οι αδελφοί της Μονής τον εκτιμούν, τον σέβονται και τον περιποιούνται πρόθυμα σε όλες του τις ανάγκες.

Είναι γεγονός πως από την πρώτη σχεδόν στιγμή του ερχομού του στο Άγιον Όρος, ο Άγιος Παύλος υπήρξε το δικό του μοναστήρι, το οικείο περιβάλλον του. Είχε ανέκαθεν ιδιαίτερη συμπάθεια με τους αγιοπαυλίτες πατέρες, που κατά παράδοσιν οι περισσότεροι απ΄ αυτούς ήταν Κεφαλλονίτες. Τόση μάλιστα υπήρξε η επικοινωνία και ο σύνδεσμός του με το μοναστήρι αυτό, ώστε να θεωρείται  από πολλούς αγιοπαυλίτες μοναχός. 

Και να, που τώρα ευδόκησε ο Κύριος να συγκαταριθμηθεί στους αδερφούς της Μονής και να ζήσει μέσα σε θερμό και γεμάτο αγάπη περιβάλλον τα πέντε τελευταία χρόνια της ζωής του. Παρά τη νοσηλευτική και φαρμακευτική παρακολούθηση στην Αθήνα, η ασθένειά του προχωρούσε τον δρόμο της. Αλλά "δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν" λέει και γράφει το χρυσοστομικό ρητό με περισσότερο ζήλο, καθώς τα βήματά του τον οδηγούν προς το ηλιοβασίλεμα. Αυξάνει η υπομονή, αυξάνει και η δοξολογία και η ευχαριστία προς τον Ευεργέτη του. 

"Δεν ευρίσκω λόγους - έγραφε σε μια επιστολή - να ευχαριστήσω τον Κύριό μας, όστις με απήλλαξεν από την ματαιότητα του κόσμου τούτου, αν και δεν ηξιώθην μέχρις σήμερον να ανταποκριθώ εις την τοσαύτην ευεργεσίαν του Παναγίου Θεού. Δια τούτο παρακαλώ και υμάς όπως εύχεσθε, ίνα με αξιώσει ο Κύριός μας, πριν ή απέλθω, έστω και κατά τα τέλη του βίου μου, ίνα ευαρεστήσω εις Αυτόν". 

Ρίχνει μια ματιά στο παρελθόν. Και με τους πεντακάθαρους οφθαλμούς της ψυχής του ατενίζει τη ματαιότητα του κόσμου. Βιώνει ότι "πάντα ματαιότης τά ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετά θάνατον". Ακούει την αληθινή φωνή του Αιωνίου: "Τί ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὄλον καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ";

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Ας είναι δημιουργικός και ευφρόσυνος ο μήνας Ιούλιος! 

Εισήγηση στην εορτή της 28ης Οκτωβρίου

 

28η Οκτωβρίου: ημέρα δόξας και τιμής, μνήμης εθνικής των ηρωικών γεγονότων του 1940. Η Ιταλία μας ζητούσε γη και νερό με το τελεσίγραφό της. 28η Οκτωβρίου 1940, όλοι οι Έλληνες είχαν τη θαυμαστή προστασία της Παναγίας μας σε εκείνες τις εξαιρετικά κρίσιμες περιστάσεις για την πατρίδα μας. Σήμερα είναι μέρα μνήμης του Αγίου Δημητρίου, Πολιούχου της Θεσσαλονίκης. 26 Οκτωβρίου 1912 η Θεσσαλονίκη ελεύθερη, μετά από πέντε αιώνες τουρκικής δουλείας. 

Εκείνο το αξέχαστο βράδυ στις 1.30 το πρωί οι αξιωματικοί Δούσμανης και Μεταξάς μπαίνουν στυο διοικητήριο, συναντούν τον Χασάν Ταχσίν Πασά και υπογράφουν το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης. Ο στρατός μας μπήκε αλαλάζοντας σε μια πόλη που μετά από 480 χρόνια ήταν από άκρη σε άκρη Ελλάδα. Ο Άγιος Δημήτριος ελευθέρωσε την πόλη την ημέρα της γιορτής του. Πώς να μην πανηγυρίζει πόλη η Ελλάδα σήμερα και να του ψάλει ύμνους; 

Οκτώβριος 1940, 2ος παγκόσμιος πόλεμος. Ομόψυχοι όλοι οι Έλληνες τολμούν τον πόλεμο κατά του Μουσολίνι και νικούν. Ντροπιάζουν με την ιαχή της ηρωικής ψυχής τους την υπερφίαλη καύχηση. Πρώτη ήττα του άξονα, πρώτη ελπίδα στον κόσμο. Ο Ιταλός εισβολέας δεν είναι αήττητος. Οι νίκες της Ελλάδας μας στην αρχή του πολέμου σηματοδοτούν την αρχή του τέλους του.  Όλοι οι Έλληνες με κοινούς στόχους αγωνίζονται για μια Ελλάδα ελεύθερη. 

Αναθέτουν τις ελπίδες τους στην Υπέρμαχο Στρατηγό, την Παναγιά μας και νικούν. Τη βλέπουν στα βουνά της Πίνδου μέσα στα χιόνια να τους προστατεύει και να τους οδηγεί από τις οβίδες. Σήμερα, που τόσοι κίνδυνοι παραμονεύουν γύρω μας, όλοι οι Έλληνες να σταθούν στον αγώνα μας με πίστη στον Θεό και την Παναγιά μας. Ψηλά το κεφάλι! Ψηλά οι καρδιές. Για μια Ελλάδα ελεύθερη, φωτεινή, και προπάντων Χριστιανική. 

(Από εισήγηση που διάβασα σε ιερό ναό την 26η Οκτωβρίου επί τη επετείω της 28ης Οκτωβρίου 1940)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Αθάνατοι οι ήρωές μας!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 58ο

Στον γάμο της Κανά ήταν καλεσμένη και η Παναγία Μητέρα του Κυρίου ως συγγενής, ο Κύριος και οι πρώτοι Μαθητές Του. Ο εορτασμός του γάμου, σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής, διαρκούσε επτά ημέρες. Κάποια στιγμή τελείωνε το κρασί τους και ο αρχιτρίκλινος με τους υπηρέτες που διακονούσαν στο τραπέζι του γάμου δεν ήξεραν τι να κάνουν. Η Παναγία Μητέρα του Κυρίου αντιλήφθηκε σε πόσο δύσκολη θέση βρέθηκαν και είπε στον Υιό της: "οἶνον οὐκ ἔχουσιν (Ιω. β, 3)". Δεν έχουν κρασί! Ο Κύριος την παρατήρησε λέγοντας: "τί ἐμοί καί σύ, γύναι; οὔπω ἤκει ἡ ὥρα μου (Ιω.  β, 4)". Δεν ήλθε ακόμη η ώρα να κάνω θαύματα και να αποκαλύψω δημόσια ότι είμαι ο Μεσσίας. 

Τα λόγια όμως αυτά τα είπε με τέτοιο τρόπο, ώστε η Παναγία κατάλαβε ότι ο Υιός της θα εκπληρώσει το αίτημά της. Γι' αυτό είπε στους υπηρέτες που διακονούσαν στο επίσημο τραπέζι του γάμου: "ὅ, τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε". Ὀ, τι σας πει να το κάνετε (Ιω. β, 5). Ο λόγος αυτός της Υπεραγίας Θεοτόκου έχει πολύ μεγάλη βαρύτητα. Πρωτίστως, διότι είναι ο μοναδικός λόγος της Παναγίας περί του Κυρίου Ιησού Χριστού και ο τελευταίος λόγος της που διασώζεται στο ιερό Ευαγγέλιο. Μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως διαθήκη της. Είναι η ιερή παρακαταθήκη που μας άφησε. 

Ως προς το περιεχόμενό του, ο λόγος αυτός της Παναγίας Μητέρας του Κυρίου είναι σύσταση υπακοής στον Υιό της. Μας συνιστά να κάνουμε υπακοή σε ό, τι μας λέει ο Κύριος. Προξενεί εντύπωση ότι, και στη Μεταμόρφωση του Χριστού, ο Θεός Πατέρας την ίδια σύσταση μας έκανε: "αὑτοῦ ἀκούετε (Ματθ. ιζ, 5)". Να υπακούτε σ' Αυτόν, σε ό, τι σας λέει. Ο λόγος αυτός της Αειπαρθένου, "ὅ, τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε", δεν μας αφήνει περιθώρια από όσα μας λέγει ο Κύριος, άλλα να τα πράττουμε κι άλλα να μην τα πράττουμε, αλλά όλα να τα εφαρμόζουμε. Να πειθαρχούμε πλήρως στο άγιο θέλημα του Κυρίου. 

Επίσης, ο λόγος αυτός της Κυρίας Θεοτόκου "ὅ, τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε", δεν μας αφήνει περιθώρια να αλλάξουμε κάτι απ' αυτά που μας λέγει ο Κύριος, να τα νοθεύσουμε ή να τα παραχαράξουμε, αλλά να τηρούμε επακριβώς τις εντολές του Θεού. Ό, τι μας λέγει ο Κύριος, να το πράττουμε. Ακόμη, ο λόγος αυτός της υπερευλογημένης Θεοτόκου μας προτρέπει να εκτελούμε με μεγάλη προθυμία ό, τι μας λέει ο Κύριος, χωρίς καμία καθυστέρηση, χωρίς καμία χρονοτριβή! Επίσης, ο λόγος αυτός της Υπεραγίας Θεοτόκου "ὅ, τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε", δεν μας αφήνει περιθώρια να κριτικάρουμε τους λόγους του Κυρίου μας, ακόμα κι όταν μας φαίνονται παράδοξοι.

Αν, λόγου χάριν, έλεγε ο Κύριος στους υπηρέτες να αδειάσουν τελείως τα πιθάρια, θα έπρεπε να τα αδειάσουν, χωρίς να φέρουν καμιά αντίρρηση, Κι αν τους έλεγε να γεμίσουν, πάλι να μην Του έφερναν καμία αντίρρηση! Όπως η ίδια υπάκουε πάντοτε στους λόγους του Κυρίου μας- ας θυμηθούμε τον χαρακτηριστικό λόγο που είπε στον αρχάγγελο Γαβριήλ: -''Ἰδού ἠ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ῥῆμα σου (Λουκά α, 38)"-, έτσι κι εμείς να υπακούμε πλήρως στο θέλημα του Θεού χωρίς να φέρνουμε καμία αντίρρηση, χωρίς να λέμε πώς και γιατί!

Και ακόμη μας κάνει εντύπωση: Επειδή η Υπεραγία Θεοτόκος υπάκουε πάντοτε και πλήρως στο θέλημα του Θεού, υπάκουσε και ο Υιός της στην παράκληση της Παναγίας Μητέρας Του και μετέβαλε τελικά το νερό σε κρασί, παρόλο που δεν ήταν ακόμη η ώρα Του να κάνει θαύματα και να αποκαλύψει δημόσια ότι ήταν ο Μεσσίας. Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι μητέρα όλων μας και πρεσβεύει στον Υιό Της για όλους μας. 

Κι όλοι γνωρίζουμε πόσο μεγάλη δύναμη έχουν οι πρεσβείες της: ''Πολλά ἰσχύει δέησις Μητρός πρός εὐμένειαν Δεσπότου"! Όμως, για να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, προϋποθέτουν και τη δική μας ολόψυχη αφοσίωση στον Κύριο, Προϋποθέτουν την ελεύθερη και εκούσια προσωπική μας απόφαση να ζήσουμε ολοκληρωτικά και ισόβια "εἰς τήν ὑπακοήν τοῦ Χριστοῦ (Β Κορ. ι, 5)". Να πειθαρχούμε στον νόμο του Θεού και στα προστάγματά του. Να υπακούμε πλήρως στο άγιο θέλημά Του. 

(Περιοδικό Σωτήρ, Τεύχος 2294, 1/10/2023)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 55ο (β μέρος-τελευταίο)

 

Αν για λίγο έβγαινες από την εκκλησιά, κάτι σαν φόβος, δέος, μυστικό θα σε διαπερνούσε και θα ριγούσε το σώμα σου. Το βαθύ σκοτάδι της ασέληνης νύχτας να το ραγίζει μόνο το αγνό λαμπύρισμα των άστρων και το ψυχρό ρίπισμα του ανέμου να χτυπά το πρόσωπό σου, λες καθαρτικά, ανακαινιστικά, μέχρι τα κατάβαθά σου, με την οσμή του ιωδίου της θάλασσας ανάμεικτη με τις ευωδιές των εαρινών ανθέων και των αρωματικών βοτάνων της γης, Ξανάνιωμα νου και ψυχής... 

Τέλειωσε κάποτε η αγρυπνία και οι μύστες της αληθινής του Θεού λατρείας βγήκαν έξω απ' την εκκλησιά. Κατευθύνθηκαν τώρα σ' ένα από τα κελάκια, ώστε οι γυναίκες να ετοιμάσουν το καριώτικο (ικαριώτικο) πρωινό. Ζεστό φλισκούνι, από αυτό που άφθονο φυτρώνει στις ράχες του νησιού, με ντόπιες ελιές και τυρί απ' τα ''ρασκά", τα αγριοκάτσικα της Ικαρίας. Απολάμβαναν το ευώδες ρόφημα, όταν ο ένας από τους δυο ψάλτες, γέννημα-θρέμμα του νησιού, με γνώσεις πολλές από την ιστορία και την παράδοση του τόπου, απευθύνθηκε στους υπόλοιπους. 

- Λοιπόν, ξέρετε πώς βρέθηκε η αγία αυτή εικόνα του Ευαγγελισμού, που κοσμεί το τέμπλο της εκκλησίας;

- Πώς δεν το ξέρουμε... Αλλά  πες το εδώ στον Απόστολο, που είναι ξένος και σίγουρα δεν το' χει ακούσει. 

- Ήταν στα παλιά τα χρόνια, πριν από την Ελληνική Επανάσταση. Τότε λοιπόν κάποια βράδια έβλεπαν ορισμένοι απλοί άνθρωποι πάνω απ' το χωριό, ξωμερίτες, τσοπαναραίοι οι περισσότεροι, ένα φως φως σαν αστεράκι, εδώ χαμηλά, κοντά στη θάλασσα. Απορούσαν τι ήταν το παράδοξο αυτό φως. Την ημέρα κατευθυνόταν προς τον τόπο εδώ, αλλά δεν ήταν δυνατόν να γνωρίζουν πού ακριβώς έλαμπε το φως τη νύχτα, διότι δεν μπορούσαν να δουν τον τόπο. 

Συνέχιζε τις νύχτες κι έλαμπε το αστεράκι της γης. Αυτό κάτι δείχνει, έλεγαν, αλλά πώς να καταλάβουμε πού ακριβώς δείχνει.  Τότε ένας απ' αυτούς σκέφθηκε κι έκανε το εξής: Πήρε το όπλο του τη νύχτα κι έβαλε το φως μέσα στο στόχαστρο της κάννης. Στο σημείο ακριβώς εκείνο στήριξε το όπλο και την άλλη μέρα το πρωί είδε πού ακριβώς ήταν ο τόπος που σημάδευε η κάννη. 

Πήγαν λοιπόν την ημέρα, ήρθαν στα μέρη αυτά, κι εδώ, μέσα στις πέτρες, στον βράχο, βρήκαν θαμμένη την εικόνα. Θαύμασαν, το πήραν για μεγάλη ευλογία της Παναγίας και είπαν: "Θα χτίσουμε μοναστήρι στη χάρη της". Έτσι λοιπόν χτίσθηκε το μοναστηράκι αυτό που ήρθαμε και λειτουργηθήκαμε σήμερα. Η χάρη της να μας συνοδεύει πάντα και να μη μας βγάζει απ' το δικό της.... στόχαστρο! 

- Αμήν, χαμογέλασαν όλοι...

(Περιοδικό Ο Σωτήρ, τεύχος 2292)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 23ο

Τη χαιρόταν τη δουλειά του ο κ. Μιχάλης. Όχι μόνο γιατί μπορούσε να συντηρεί την πολύτεκνη οικογένειά του, μα γιατί ένιωθε πως πρόσφερε κι αυτός κάτι στους συνανθρώπους του και μάλιστα στην Πατρίδα. Ανήκε στο πολιτικό προσωπικό του στρατιωτικού αεροδρομίου κι από τον πύργο ελέγχου, όπου δούλευε, βοηθούσε με την προσοχή και επιμέλειά του στην ασφάλεια των αεροπορικών πτήσεων του Στρατού μας. 

Δεν έμενε όμως μόνο στα καθαρώς υπηρεσιακά του καθήκοντα. Ήθελε να βοηθήσει και μ' άλλον τρόπο το περιβάλλον του. Πιστός Χριστιανός ο ίδιος, με τακτική μυστηριακή ζωή και με ζήλο και φλόγα στην καρδιά του, σκεφτόταν συχνά τους αξιωματικούς και στρατιώτες, που έμεναν αλειτούργητοι και ζούσαν σαν να ήταν άπιστοι και άθεοι. Μετά από πολλή σκέψη και προσευχή, κατέστρωσε το σχέδιό του και ρίχθηκε επί το έργο. 

Αγόραζε ωραίες βυζαντινές εικόνες σε χαρτί, τις κολλούσε μόνος του σε ειδικό ξύλο, τις έβαφε, τις γυάλιζε και τις έκανε αληθινό στολίδι. Έπαιρνε έπειτα ένα-ένα τα γραφεία και τους θαλάμους της Αεροπορικής Μοίρας κι όπου δεν έβλεπε εικόνα, κρεμούσε μια του Χριστού ή της Παναγίας, παίρνοντας βέβαια τη σχετική άδεια από τον κάθε αρμόδιο. Τον αγαπούσαν και τον εκτιμούσαν όλοι, γιατί ήταν πολύ εξυπηρετικός και πάντα πρόσχαρος. Τους υποχρέωνε όλους με την καλοσύνη του. Τους θυμόταν μάλιστα και στις γιορτές τους και στα δώρα του μαζί με τα γλυκά έβαζε πάντα και κάποια εικόνα δικής του κατασκευής. 

Ένα πρωί βρέθηκε μπροστά στο Γραφείο του Διοικητή της Μοίρας εφοδιασμού και βλέποντάς το ανοικτό, πρόσεξε πως έλειπε η εικόνα. Ένιωσε σφίξιμο στην καρδιά. Χτύπησε ευγενικά και ακούγοντας "μπρος" πέρασε μέσα. 

- Καλώς τον κυρ Μιχάλη! Πώς απ' εδώ;

- Περνούσα για κάποια δουλειά, κ. Διοικητά, και πρόσεξα μια έλλειψη στο Γραφείο σας και θέλησα να βοηθήσω. 

- Έλλειψη; Τι εννοείς;

- Για την εικόνα, κ. Διοικητά. Δεν τη βλέπω να κρέμεται στον τοίχο από πάνω σας. Μήπως την έβγαλε κανείς; Να σας φέρω κάποια άλλη;

- Δεν χρειάζεται, κυρ Μιχάλη. 

- Γιατί κ. Διοικητά; Εσείς είσθε τόσο καλός!

- Γιατί δεν λείπει, κυρ Μιχάλη! Να την απέναντι! Την έβαλα εκεί, για τη βλέπω και να με βλέπει. 

Στρέφοντας χαρούμενος προς τα πίσω ο υπάλληλος βλέπει την εικόνα της Παναγίας να κρέμεται στον απέναντι τοίχο, πάνω από την πόρτα κι αναγαλλιάζει. 

- Μα κ. Διοικητά, η θέση της είναι εδώ από πάνω σας, για να σας ευλογεί και να τη βλέπουν όλοι όσοι μπαίνουν στο Γραφείο σας. 

- Σύμφωνοι, μα εγώ θέλω να τη βλέπω ο ίδιος. Και ξέρεις το γιατί;

- Όχι, μα θα' θελα πολύ να το ακούσω. 

- Θυμάσαι τότε που μου τη χάρισες και τη δέχθηκα μάλιστα κάπως ανόρεχτα;

- Κάτι θυμάμαι, αλλά ξέχασα τις λεπτομέρειες. 

- Λοιπόν, κυρ Μιχάλη, πρέπει να ξέρεις ότι η εικόνα αυτή μ' έσωσε. Είχα μια φοβερή συνήθεια. Βλασφημούσα και κατέβαζα όλα τα θεία και τα ιερά με το παραμικρό. Μια μέρα που λες, καθώς είχα θυμώσει ως συνήθως κι έμπαινα με φόρα στο γραφείο μου, έπεσε η ματιά μου στην εικόνα. Συναντήθηκαν τα βλέμματά μας. Τι να σου πω! Εκείνο το θεϊκό βλέμμα της μ' έκοψε σαν μαχαίρι. Συγκρατήθηκα και κατάπια τη βλαστήμια, που' χε φτάσει σχεδόν στα χείλη μου. Κάτι γοργοχτυπούσε μέσα μου. Κατάλαβα πως κάποια άλλη δύναμη με συγκρατούσε και ηρέμησα σύντομα. 

Από τότε την ξεκρέμασα από εδώ και την έβαλα εκεί που βλέπεις, Μια και κάθομαι τις πιο πολλές ώρες απέναντί της, θέλω να με συγκρατεί στις συχνά δύσκολες ώρες της δουλειάς μου το βλέμμα της Θεοτόκου. Σ' ευχαριστώ πολύ για το δώρο σου. 

- Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι, αναφώνησε ο κ. Μιχάλης κι έφυγε γρήγορα για τη δουλειά του. 

Έπειτα από καιρό ο Διοικητής εκείνος πήρε προαγωγή και μετάθεση σ' άλλη Μοίρα. Ένα πρωί στο τηλέφωνο του πύργου ελέγχου του αεροδρομίου ζητούν τον κ. Μιχάλη. 

- Ποιος, παρακαλώ;

- Εδώ αντισμήναρχος Π....

- Ω! Καλημέρα σας, κ. Διοικητά. Συγχαρητήρια για την προαγωγή! Και εις ανώτερα! Ο Θεός να σας ευλογεί!

- Ευχαριστώ, κυρ Μιχάλη! Ευχαριστώ πολύ. Μα ξέρεις γιατί σε πήρα;

- Όχι, μα είμαι όλος αυτιά!

- Θα' θελα να μου στείλεις δυο εικόνες σαν εκείνη, που είχα στο Γραφείο. Θέλω να τις δώσω σε δυο συναδέλφους εδώ, που έχουν την ίδια με μένα κακή συνήθεια. Πιστεύω να βοηθηθούν κάποτε κι εκείνοι, όπως κι εγώ και να διορθωθούν. 

- Σε τρεις μέρες, πρώτα ο θεός, θα τις έχετε, κ. Διοικητά. 

- Τις περιμένω κι ευχαριστώ εκ των προτέρων. Τώρα κλείνω, γιατί με ζητούν στο άλλο τηλέφωνο. Ευχαριστώ και πάλι. 

- Ο Θεός μαζί σας, κ. Διοικητά, πρόφθασε κι είπε ο πιστός υπάλληλος, κι ένα κοραλλένιο δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του. 

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, με την εικόνα, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

Καλημέρα σας! 

Καλή και ευλογημένη εβδομάδα δια των πρεσβειών της Θεοτόκου!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 22ο

 Έδειχνε κουρασμένη η κυρία Ειρήνη. τρεις μήνες στο ίδιο κρεβάτι του δίκλινου θαλάμου του μεγάλου Νοσοκομείου. Αν είχε στόμα να μιλήσει το κρεβάτι της, δεν θα' φταναν ώρες να διηγιέται τους πόνους και τα βογγητά της...

- Αχ, Θεέ μου, πότε θα πάρω κι εγώ το εξιτήριο, να πάω στο σπιτάκι μου, στους δικούς μου! 

Όσες άρρωστες ήρθαν στο διπλανό κρεβάτι, δεν έμειναν πάνω από μια βδομάδα κι εγώ κλείνω σήμερα εδώ μέσα τρεις μήνες! Σχώρα με, Θεέ μου, δεν γογγύζω, μα κουράστηκα. Γι' αυτό τα λέω σε Σένα που Σε νιώθω πατέρα μου στοργικό. Πριν αποσώσει καλά καλά τις σκέψεις της, φέρνουν με ένα φορείο στον θάλαμο μια φρεσκοχειρουργημένη νεαρή κοπέλα που τη συνόδευε ένας νεαρός. Και οι δυο τους είναι κατατρυπημένοι με σκουλαρίκια και γεμάτοι με ανατριχιαστικά τατουάζ. Από ό, τι δείχνουν φαίνεται αρκετά δύσκολο να επικοινωνήσει κανείς μαζί τους. 

Το πρώτο εικοσιτετράωρο ήταν πολύ δύσκολο για τη νέα. Οι συνοδοί της κυρίας Ειρήνης πολύ διακριτικά προσπαθούσαν να τη βοηθήσουν σε κάθε της ανάγκη. Το δεύτερο βράδυ ο άπειρος και κατάκοπος νεαρός συνοδός της κοπέλας βγήκε από τον θάλαμο να ξεκουραστεί, μα άργησε πολύ να επιστρέψει. Τότε εκείνη, η Ναταλία, ξέσπασε. Εκνευρίστηκε κι άρχισε να μονολογεί με αναφιλητά. 

- Είμαι μόνη! Είμαι δυστυχισμένη! Δεν με νοιάζεται κανείς! Τι τη θέλω τέτοια ζωή; Φοβάμαι! Δεν θέλω να ζήσω! Καλύτερα να πεθάνω! Δεν μπορώ να ζήσω!

Κάποια στιγμή κουράστηκε και ησύχασε αναστενάζοντας πού και πού βαριά. Η αποκλειστική νοσηλεύτρια της Ειρήνης πλησίασε προσεκτικά την κοπέλα και της έπιασε το χέρι. Η κυρία Ειρήνη, που την άκουγε δακρυσμένη και προσευχόταν, πήρε την απόφαση και της είπε απαλά:

- Ναταλία μου, είμαι μάνα και πονάω μαζί σου. Δεν αντέχω να σε βλέπω να υποφέρεις, παιδί μου. Κάνε λίγη υπομονή, σε παρακαλώ. Θα περάσουν τα δύσκολα! Θέλεις να μ' ακούσεις; Μπορείς; 

Η Ναταλία αιφνιδιασμένη κάρφωσε τα οργισμένα μάτια της στην άλλη άρρωστη και περίμενε. 

- Εσύ, Ναταλία μου, φαίνεσαι δυναμικός άνθρωπος. Και ξέρεις.... οι δυνατοί με τις δυσκολίες γίνονται δυνατότεροι. Έχεις μέσα σου πολλές ανεξερεύνητες δυνάμεις. Ανακάλυψέ τες και βγάλε ωφέλεια από τη μεγάλη δυσκολία σου στην οποία βρίσκεσαι τώρα. Μην αφήνεις ανεκμετάλλευτη αυτή την ευκαιρία. Μην αφήνεσαι, παιδί μου. Εσύ θα βοηθήσεις τον εαυτό σου. Μπορείς!...

Όση ώρα μιλούσε η Ειρήνη, ο θυμός της Ναταλίας υποχωρούσε και ηρεμούσε το  πρόσωπό της. Ζήτησε μάλιστα από την Αποκλειστική να της ανασηκώσει το κεφάλι, για να βλέπει καλύτερα την Ειρήνη. Και η Ειρήνη, ξεθαρρεύοντας περισσότερο, συνέχισε:

- Αν δεν σε κούρασα, παιδί μου, επίτρεψέ μου να σου πω και κάτι ακόμη. Δεν είσαι μόνη! Οι άνθρωποι δεν πρέπει να νιώθουμε μόνοι, εκτός βέβαια εάν επιλέγουμε να είμαστε μόνοι. 

Οι άνθρωποι έχουμε Πατέρα τον πανάγαθο και παντοδύναμο Θεό. Έχουμε μητέρα γλυκύτατη την Παναγία μας. Ζούμε μέσα στην ατμόσφαιρα της θεϊκής αγάπης. Τόσες και τόσες επεμβάσεις αυτής της αγάπης γίνονται γνωστές καθημερινά και γεμίζουν φως και ελπίδα τον κόσμο. Εγώ που με βλέπεις, Ναταλία μου, πήγα στον άλλο κόσμο και γύρισα. Δεν θα ζούσα τώρα. Η αγάπη όμως της Παναγίας, την οποία παρακάλεσαν για μένα πολλοί γνωστοί μου, με έσωσε. Οι άρρωστοι βλέπουν συνέχεια εδώ στο Νοσοκομείο αυτό την Παναγία μας να θαυματουργεί. Να μιλάς κι εσύ με την Παναγία, να της λες όλα τα προβλήματά σου. Θα σ' ακούσει με στοργή. 

Η Ναταλία την άκουγε σιωπηλή, με ορθάνοιχτα μάτια. Ένας νέος ψυχικός κόσμος, άγνωστος ως τότε, γεννήθηκε μέσα της. Το πρωί με το εξιτήριο στο χέρι, ο συνοδός της Ναταλίας, χαρούμενος διότι έφευγαν και προπάντων διότι την έβλεπε ήρεμη, στάθηκε μαζί της κι αυτός δίπλα στο κρεβάτι της κυρίας Ειρήνης κι άκουγε την Ναταλία:

- Απόψε, κυρία Ειρήνη, έζησα σαν σε όνειρο. Ασχολήθηκες μαζί μου. Μου είπες ότι έχω αξία και δύναμη. Μου έδειξες αγάπη. Μου γνώρισες την Παναγία. Όλη τη νύχτα μιλούσα μαζί της. πρώτη μου φορά μίλησα στην Παναγία. Ξαλάφρωσα. Ξέρετε, δεν έχουμε γονείς. Μεγαλώσαμε σε Ορφανοτροφείο. Δράμα η ζωή. Εγώ ποτέ μου δεν πήγαινα στην Εκκλησία.

Τώρα βλέπω δρόμο με φως. Τη νύχτα η Αποκλειστική μου είπε και για τον καλό ιερέα που υπάρχει εδώ στο Νοσοκομείο και με παρακίνησε να εξομολογηθώ. Θα γίνει κι αυτό, σας το υπόσχομαι. Το τηλέφωνό μου το έχει η Αποκλειστική. Σας ευχαριστώ πολύ για ό, τι  κάνατε για μένα, κυρία Ειρήνη, πρόσθεσε δακρυσμένη. 

- Ευχαριστούμε πολύ, συμπλήρωσε σοβαρά κι ο νεαρός κι έφυγαν κι οι δυο τους ήρεμοι. 

Συγκινημένη η κυρία Ειρήνη μονολογεί στην ησυχία του θαλάμου της: "Αν έφευγα νωρίτερα, πάνσοφε Κύριε, δεν θα ένιωθα την αγαλλίαση που πλημμυρίζει τώρα την καρδιά μου. Δοξασμένο το άγιο Όνομά Σου. Φώτισε κι οδήγησε στον δρόμο Σου κι αυτά τα παιδιά Σου. Θα κάνω κι εγώ γι' αυτά ό, τι μπορώ, για να σε γνωρίσουν καλύτερα. Ανοίγει ωραίος αγώνας εμπρός μου. Με ευχαριστεί πολύ αυτός ο ιερός αγώνας για την ψυχική βοήθεια των συνανθρώπων μου. Βοήθησέ με, Πανάγαθε και Παντοδύναμε! Θέλω να γνωρίσουν κι άλλοι την αγάπη Σου!"

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Πρώτη μου φορά μίλησα στην Παναγία!, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι γλυκός και ξεκούραστος ο μήνας Αύγουστος!

Καλή Παναγιά να έχουμε!