Φράσεις για προβληματισμό 111ο μέρος

Η Πόλη μας δεν έπεσε. Σαν σπόρος θάφτηκε στη γη, σαν πετρωμένο χώμα, που κάποτε θα έρθει βροχή στης Παναγιάς το δάκρυ. Και θα φυτρώσει πιο τρανή, θα ζήσει στους αιώνες και με φωνή πιο δυνατή μαζί με τους αγγέλους θα ψάλλουμε στην Εκκλησιά την Άγια, τη Μεγάλη, το "Χαίρε" στην Παντάνασσα, την ένδοξη Κυρά μας (Μπαλογιάννης Σταύρος). 

Στο δικαστήριο δεν οδηγούνται όλοι οι ένοχοι και εγκληματίες. Πολλοί από αυτούς, με την πανουργία τους και με τη βοήθεια διαφόρων προσώπων, κατορθώνουν να ξεφύγουν τη δίκη, να αποφύγουν την τιμωρία των ανθρώπων. Αλλά από το δικαστήριο του Χριστού δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς, όσο πανούργος και δυνατός κι αν είναι. Είναι ο παντοδύναμος Κριτής που θα αποδώσει με δικαιοσύνη στον καθένα κατά τα έργα αυτού. Ενώπιόν Του θα λογοδοτήσουν και θα απολογηθούν όλοι ανεξαιρέτως. Και η κρίση εκείνη θα σημάνει την αιώνια ζωή και ευτυχία του ανθρώπου ή, αντιθέτως, την αιώνια καταδίκη και δυστυχία (Σπουδαία σκέψη). 

Ύψη δεν ξέρω δίχως κόπους να ανεβαίνουν ξεκούραστα, μονάχα κατεβαίνουν (Σπουδαία σκέψη).

Λάρυγξ γλυκύς πληθυνεῖ φίλους αὐτοῦ: ο άνθρωπος που είναι γλυκός στα λόγια του θα πληθύνει τους φίλους του (Σοφία Σειράχ, στ. 5). 

Φίλος πιστός σκέπη κραταιά, ὁ δέ εὑρών αὐτόν εὗρε θησαυρόν: ο πιστός φίλος είναι σκεπή και προστασία ισχυρή, αυτός δε που βρήκε τέτοιον φίλο, βρήκε πολύτιμο θησαυρό (Σοφία Σειράχ, στ.14). 

Μή ἀστόχει γυναικός σοφῆς καί ἀγαθῆς, ἡ γάρ χάρις αὐτῆς ὑπέρ τό χρυσίον: μην παρατρέξεις και μην αστοχήσεις να εκλέξεις ως σύζυγό σου γυναίκα συνετή κι ενάρετη, διότι η χάρη και η γοητεία των αρετών της είναι μεγαλύτερη από την αξία του χρυσού (Σοφία Σειράχ, ζ, 15). 

Να παντρέψεις με προσοχή τη θυγατέρα σου και με ιδιαίτερη φροντίδα και θα έχεις τακτοποιήσει τότε μεγάλη υπόθεση και σοβαρό ζήτημα του οίκου σου και χάρισέ την σε άνδρα συνετό και φρόνιμο (Σοφία Σειράχ ζ, 25). 

Όταν οι πολλοί λένε ψέματα, εμείς να προσπαθούμε να λέμε πάντα την αλήθεια. Όταν οι πολλοί βλέπουν  ή διαβάζουν τις ειδήσεις, εμείς να διαβάζουμε κάτι από την Αγία Γραφή. Όταν οι πολλοί δηλώνουν ανήσυχοι, εμείς να προσευχόμαστε και να ελπίζουμε (Σπουδαίες σκέψεις). 

1) Γέροντα, ποιος πρέπει να κάνει τις δουλειές στο σπίτι; Όποιος προλάβει πρώτος! 2) Εσείς να ζητάτε να γίνεται το θέλημα του Θεού και όλα θα πάνε καλά. 3) Να προσέχεις στη ζωή σου και να διαλέγεις ως φίλους σου τους ενάρετους. 4) Φρόντισε να σε φωνάζουν όλοι με το όνομα που σε βάπτισε ο ιερέας. 5) Αν διαβάζεις μισή ώρα την Αγία Γραφή και δεν προσεύχεσαι, μισή ώρα την ημέρα θα αφομοιώνεις και θα μαθαίνεις καλύτερα τα μαθήματά σου. Έτσι θα επιτύχεις. 6) Συνέστησε, πριν από τις εξετάσεις, να λένε οι διαγωνιζόμενοι " Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε..." (Σοφές συμβουλές Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου). 

Ἀχάριστον εὐεργετεῖν καί νεκρόν μυρίζειν, ὄφιν τρέφειν καί πονηρόν εὐεργετεῖν, ταὐτόν ἐστιν: το να ευεργετεί κάποιος αχάριστος και να αλείφει με μύρα νεκρό, είναι το ίδιο πράγμα με το να τρέφει φίδι και να ευεργετεί πονηρό (Πλούταρχος). 

Ἀτυχοῦντι μή ἐπιγέλα: να μην γελάς με άνθρωπο που του συμβαίνουν διάφορες ατυχίες (Πλούταρχος). 

Τίποτε άλλο δεν χαρακτηρίζει τη φιλοσοφημένη ζωή σου όσο η απλότητα, η λιτότητα και η κατά το δυνατόν απουσία κάθε ανάγκης (Ιωάννης Χρυσόστομος). 

Η λιτότητα ακόμα και στην τροφή είναι μητέρα της υγείας και της ευχαρίστησης, επειδή και την επιθυμία ικανοποιεί, χωρίς να προξενεί κορεσμό και διάφορες διαταραχές. Μετρίασε τις απολαύσεις σου με φρόνηση, για να μη δεις γραμμένη πάνω στην καρδιά σου τη λέξη "κορεσμός". "Ἔχοντες διατροφάς καί σκεπάσματα τούτοις ἀρκεσθησόμεθα (Α Τιμ. στ, 8)". (Σπουδαία σκέψη). 

Όπως το ίδιο νερό της βροχής στον μεν κρίνο δίνει το ωραίο λευκό χρώμα, ενώ στο τριαντάφυλλο το ωραίο κόκκινο και γενικά σε όλα τα άνθη το διαφορετικό τους χρώμα, κατά τον ίδιο τρόπο το Άγιο Πνεύμα "διαιρεῖ τά χαρίσματα καθώς βούλεται", αρκεί ο άνθρωπος "νά δίνει ἑαυτόν καί τά "ἑαυτοῦ πάντα τῷ Πνεύματι". Τότε η ψυχή του ανθρώπου μεταβάλλεται σε "κῆπον μεθύοντα παντείοις ἄνθεσι", δηλαδή στολισμένος με όλες τις αρετές (Σπουδαία σκέψη). 

Άχρηστα και σκοτεινά καταντούν τα ανθρώπινα μάτια, όταν δεν υπάρχει απ' έξω το φως· άχρηστος και σκοτεινός ο νους, όταν δεν έχει τον φωτισμό του Θεού. Ο ανθρώπινος βίος είναι μια πορεία· πορεία σε άγνωστα και επικίνδυνα μέρη, πορεία γεμάτη κόπους, ανησυχίες, πειρασμούς, κινδύνους και θλίψεις. Για να βαδίσουμε με ασφάλεια, χρειαζόμαστε μια καθοδήγηση· έχουμε ανάγκη από ανάλογο φως. Το φως λοιπόν αυτό μόνο ο Θεός είναι σε θέση να μας το δώσει. Πρέπει όμως να θέλουμε και να ζητάμε το φως και την καθοδήγηση του Θεού. Όπως μας στέλνει καθημερινά το φως της ημέρας, παρόμοια πρέπει να Του ζητάμε να μας στέλνει και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, για να γνωρίζουμε το θέλημά Του, για να διακρίνουμε το καλό και το κακό, για να προφυλασσόμαστε από την αμαρτία και για να κάνουμε το καλό (Σπουδαία σκέψη). 

Καθώς τα σύννεφα πυκνώνουν κατάμαυρα στον ουρανό και καθώς προδοτικά χέρια ανοίγουν από μέσα τις πύλες, και τα κάστρα πέφτουν ένα-ένα, είναι καιρός να αφυπνισθούμε κατανοώντας ότι βρισκόμαστε σε "ἑσχάτη ὥρα". Το κακό αυθαδιάζει υβριστικά πάνω στα ερείπια του καλού, ισοπεδώνοντας παραδόσεις αιώνων. "Ἑσχάτη ὥρα" θα είναι η ώρα κατά την οποία ο Κύριος θα επανέλθει στη "ἐν δόξῃ", για να κρίνει τον κόσμο. Τότε θα τελειώσουν τα πάντα. Τότε θα αρχίσει η μέρα που δεν πρόκειται να δύσει ποτέ (Σπουδαία σκέψη). 

Σε νιώθω στης ζωής το κάθε βήμα στην ανθοστόλιστη του Απρίλη γη, μες στο αφρογάλανο το κύμα μες στη ροδολουσμένη αυγή. Σε νιώθω στις νυχτερινές μου ώρες, όταν των άστρων τα μυστήρια μελετώ, όταν μες στις ουράνιες τις χώρες τον φωτεινό Σου θρόνο αναζητώ. Σε κάθε επίσημη στο σπίτι μας ημέρα ή σε γιορτές ή σε χαρές ή σε σκηνές του πένθους θλιβερές, Σε νιώθουμε ανάμεσά μας σαν πατέρα (Αριστομένης Προβελέγγιος, Προς τον Θεό). 

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Φράσεις για προβληματισμό 107ο μέρος

Παιδί μου, κατά την ασθένειά σου μην παραμελείς και μην αδιαφορείς, αλλά προσευχήσου στον Κύριο κι Αυτός θα σε γιατρέψει. Και στον γιατρό δώσε θέση και είσοδο ελεύθερη διότι ο Κύριος έκανε αυτόν κι ας μην απομακρυνθεί από σένα, διότι έχεις την ανάγκη του. Γιατί κι αυτός θα παρακαλέσει τον Κύριο, για να κατευοδώσει και να κατευθύνει επιτυχώς τις προσπάθειές του προς ανάπαυση και θεραπεία από την αρρώστια, προς επιβίωση και εξακολούθηση της ζωής σου (Σοφία Σειράχ λη, 9, 12-14). 

Στο παιδί σου και στη γυναίκα σου, στον αδελφό και τον φίλο σου, μη δίνεις εξουσία και δικαιώματα πάνω σου, εφ' όσον ζεις και μη δώσεις σε άλλους τα χρήματά σου, για να μην παρακαλάς αυτούς σαν να τους έχεις ανάγκη, όταν μετανιώσεις για την πράξη σου αυτή. Εφόσον ζεις και υπάρχει πνοή μέσα σου, μην ανταλλάξεις τον εαυτό σου με οτιδήποτε άλλο, ώστε άλλος να σε ορίζει και να έχει εξουσία πάνω σου. Σου συνιστώ όλα αυτά, γιατί είναι προτιμότερο να σε παρακαλούν και να έχουν την ανάγκη σου τα παιδιά σου, παρά να κοιτάξεις εσύ ικετευτικά στα χέρια των παιδιών σου (Σοφία Σειράχ,  λγ, 20-22). 

Ποτέ δεν βρέθηκε τέτοιο κακό στους ανθρώπους σαν το χρήμα, γιατί αυτό καταστρέφει πολιτείες, οδηγεί ανθρώπους μακριά από τα σπίτια τους στην τυχοδιωκτική ζωή, δελεάζει και διαφθείρει τους τίμιους και τους ωθεί σε πρόστυχες πράξεις. Το χρήμα δίδαξε στους ανθρώπους τον δόλο και την ασέβεια (Σοφοκλής). 

Πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας έχουν αποκτήσει διδακτορικό(!) στην κριτική για όλα, αλλά είναι αναλφάβητοι στην αυτοκριτική (Σπουδαία σκέψη). 

Ἔνδον σκάπτε,  ἔνδον ἡ πηγή  τοῦ ἀγαθοῦ καί  ἀεί ἀναβλύειν δυναμένη, ἐάν ἀεί σκάπτεις: σκάβε μέσα σου. Μέσα σου είναι η πηγή του καλού και θα αναβλύζει πάντα, αν πάντα την αναζητάς (Μάρκος Αυρήλιος). 

Εκείνος που ανατρέφει και παιδαγωγεί αυστηρά το παιδί του θα ωφεληθεί απ' αυτό και θα καυχηθεί γι' αυτό μεταξύ των γνωστών του. Εκείνος που παιδεύει πολύ το παιδί του, θα περιδέσει τις πληγές και τα τραύματά του από τις παρεκτροπές του. Για κάθε δε κατακραυγή κατά του παιδιού του που θα σφάλλει, θα ταράσσονται τα σπλάχνα του και το εσωτερικό του ολόκληρο (Σοφία Σειράχ λ, 2-7). 

Όπου η αρετή δεν εκτιμάται, εκεί η κακία μιλά ελεύθερα  (Δημόκριτος). 

Τρεις φορές στη ζωή αναγκαστικά θα κλάψει κι ο πιο σκληρός άνθρωπος: 1) όταν ο κυνηγημένος από τους ανθρώπους, σαν αγρίμι, χαϊδέψει το χέρι της μάνας, 2) όταν τον άρρωστο και απομονωμένο επισκεφθεί ο αντίπαλός του, φέρνοντάς του δώρα και συγχώρηση, 3) όταν του πει στο νεκροκρέβατο ο ιερέας: "μη φοβάσαι, το έλεος του Θεού είναι πιο μεγάλο από τις αμαρτίες σου" (π. Νικόλαος Βελιμίροβιτς). 

Ο Ύψιστος παρήγαγε από τη γη φάρμακα κι ο κάθε φρόνιμος άνθρωπος δεν θα απορρίψει και δεν θα αποστραφεί αυτά. Μήπως με ξύλο δεν γλυκάθηκε το πικρό νερό της Μεράς, για να καταστεί γνωστή η δύναμη του ξύλου αυτού; Κι αυτός ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους τη γνώση και επιστήμη, για να δοξάζονται με τα θαυμαστά έργα Του. Με τα βότανα αυτά, τα οποία δημιούργησε ο Θεός, ο ιατρός θεράπευσε και σήκωσε τον πόνο του ασθενούς (Σοφία Σειράχ λη, 4-7). 

Να τιμάς τον γιατρό με τιμές οι οποίες του ανήκουν, σύμφωνα με τις ανάγκες στις οποίες μας εξυπηρετεί, διότι πράγματι ο θεός έκρινε αυτόν. Βεβαίως από τον Ύψιστο παρέχεται η θεραπεία διά μέσου του ιατρού. Γι' αυτό κι από αυτόν ακόμη τον βασιλιά θα λάβει δώρα για την ιατρική του ικανότητα. Η δεξιότητα και η ικανότητα του γιατρού θα τον εξυψώσει και θα τον καταστήσει διακεκριμένο και θα θαυμαστεί αυτός γι' αυτήν ενώπιον μεγάλων κι επισήμων ανθρώπων (Σοφία Σειράχ λη, 1-3). 

Ένας παράδοξος αγώνας ανάμεσα στον Κύριο Ιησού και σε μια Χαναναία γυναίκα περιγράφεται στην ευαγγελική περικοπή. Και το θαυμαστό είναι ότι στην πάλη αυτή, νίκησε, θα λέγαμε, η Χαναναία, η ειδωλολάτρισσα. Γιατί με τη θερμή ικεσία της είλκυσε το έλεος του κυρίου, άκουσε το εγκώμιό Του και κέρδισε αυτό που επίμονα ζητούσε. Πήρε από τον Χριστό αυτό που ήθελε, γιατί η προσευχή της έβγαινε από μια φλογισμένη καρδιά, είχε επιμονή χωρίς λογισμούς αμφιβολίας, χαρακτηριζόταν από βαθιά ταπείνωση. Με αυτά τα χαρακτηριστικά θα γίνεται δεκτή από τον Θεό κι η δική μας προσευχή (Σπουδαία σκέψη). 

Κάνε αυτό που μπορείς με αυτό που έχεις όπου βρίσκεσαι (Σπουδαία σκέψη). 

Έχεις θάρρος να λες την αλήθεια; Να διατηρείς τις αρχές και αξίες σου; Να νικάς τα πάθη σου; Να ομολογείς την πίστη σου; (Σπουδαία σκέψη). 

Είναι έμφυτος πόθος και σταθερή επιδίωξη του ανθρώπου το να φαίνεται σπουδαίος απέναντι στους άλλους, επιτυχημένος, καταξιωμένος. Συνήθως όμως πώς το επιδιώκει αυτό; Όπως ο Φαρισαίος, εξυψώνοντας τον εαυτό του και υποβιβάζοντας τους άλλους, δηλαδή με την αυτοπροβολή. Ο ίδιος, σε άλλες περιπτώσεις, δεν θέλει να αποδεχθεί το λάθος του, αλλά αραδιάζει σωρεία από δικαιολογίες. Όμως η απόφαση του δικαιοκρίτου Θεού τελικά θα τον καταδικάσει. Τι παγίδα φοβερή στήνουμε εναντίον του εαυτού μας, με την προσπάθεια για αυτοπροβολή! (Αρχιμ. Αποστόλου Χ. Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ"). 

Το αρχοντόπουλο της παραβολής κατάντησε να βόσκει γουρούνια. Και να θέλει να τρώει από τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν τα ζώα και κανείς να μην του δίνει... Τα λόγια αυτά του Κυρίου δείχνουν πού οδηγεί η αμαρτία τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο, που όταν βρίσκεται κοντά στον Θεό, τον Πατέρα Του, είναι άρχοντας, ενώ με την αμαρτία γίνεται άθλιος, ελεεινός, βρομιάρης, κουρελιάρης. Φαίνεται όμορφη, ελκυστική η αμαρτία. Αλλά το κατάντημά της είναι αυτό: ζωώδης κατάσταση... Όμως δεν ταιριάζει στον καθένα μας η κατάσταση αυτή. Ο άνθρωπος είναι θεόπλαστο πρόσωπο, άνθρωπος λογικός. Αρχοντόπουλο του Ουρανού! Μην το ξεχνάμε αυτό (Αρχιμ. Αποστ. Χ. Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ"). 

Πόσο λεπτός είναι ο Κύριος! Πόσο ευγενικός, πόσο συγκαταβατικός! Την αγάπη μας προς τους συνανθρώπους μας δεν τη συνδέει με εκπληκτικά κατορθώματα, αλλά με πολύ απλά, εύκολα και καθημερινά πράγματα. Λίγο ψωμί στον πεινασμένο, ένα ποτήρι νερό στον διψασμένο, στον γυμνό ένα ρούχο, στον άρρωστο ή φυλακισμένο μια επίσκεψη. Αυτό το λίγο, αν θα κάνουμε με την καρδιά μας, θα μας δώσει ο Χριστός παράδεισο αιώνιο! (Αρχιμ. Αποστ. Χ. Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ"). 

Ὅταν τριγύρω βλέπω τῆς φύσεως τά κάλλη, τόν ἥλιο, τή σελήνη, τ’ ἄστρα τά φωτεινά, τή θάλασσα, π’ ἀφρίζει κι ἁπλώνεται μεγάλη, τούς ποταμούς, τά δένδρα, τούς κάμπους, τά βουνά καί τ’ ἄνθη, πού στολίζουν ἀγρούς καί μονοπάτια, Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού μοῦ  δωκες τά μάτια. Κι ὅταν ἀκούω τό φλοῖσβο στήν ἥσυχη ἀμμουδιά κι ὅταν ἀκούω στό δάσος τό ζηλεμμένο ἀηδόνι κι

ὃταν ἀκούω τ’ ἀγέρι στοῦ δέντρου τά κλαδιά κι ὅταν ἀκούω ἀκόμη τούς στεναγμούς τοῦ γκιώνη καί τή φωνή τοῦ γρύλλου στή σκοτεινή νυχτιά, Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού  μοῦ ᾽δωκες τ’ αὐτιά. Κι ὅταν στό δρόμο βρίσκω γέρο, τυφλό, ζητιᾶνο ἢ κι ὀρφανά παιδάκια, πού τρέμουν καί πεινοῦν, καί σταματῶ μ’ ἀγάπη κι ἐλεημοσύνη κάνω κρυφά ἀπ’ τούς διαβάτες, πού δίπλα μου περνοῦν, κι εὐφραίνετ’ ἡ ψυχή μου κι ἀγάλλεται καί χαίρει, Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού μοῦ  ’δωκες τό χέρι (Ιωάννης Πολέμης, Αναγνωστικό Ε Δημοτικού, 1964).

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Καλόν πνευματικό αγώνα στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή!

.

Φράσεις για προβληματισμό 105ο μέρος

Είναι ένα σκολειό μεγάλο, ξέμακρο, που άλλο εγώ δεν είδα πιο τρανό, κάτω έχει χαλί στρωμένο πράσινο πάνω έχει σκεπή τον ουρανό. Πάμε στο σκολειό, για να διαβάσουμε, που' ναι σαν απέραντος ναός κι είναι μέσα εκεί χωρίς να φαίνεται δάσκαλος μεγάλος ο Θεός (Στέλιος Σπεράντσας).

Όλοι μας γνωριζόμαστε από ανήλικα παιδιά. Με το μικρό του τ’ όνομα ένας τον άλλον κράζει στα μυστικά μας δεν μπορεί να βάλουμε κλειδιά. Ξέρει καθένας στ’ αλλουνού τα μάτια να διαβάζει. Σαν όπως τα τρεχούμενα μοιράζουμε νερά και τα σπαρτά ποτίζουμε καθείς με την αράδα έτσι τις μοιραζόμαστε και θλίψη και χαρά για βρέχει σ’ όλο το χωριό για σ’ όλο είναι λιακάδα. Γάμος; Αστράφτει από χαρά και γέλιο το χωριό κι αντιλαλεί το νυφικό τραγούδι πέρα ως πέρα. 

Θάνατος; Όλοι θλιβεροί κι απ’ το καμπαναριό κατάμαυρο η καμπάνα μας τον βάφει τον αγέρα. Διάπλατα τις οξώπορτες η καλοσύνη ανοίγει και στο παλάτι του τρανού και στου φτωχού την τρούπα κι όποιος περάσει κι όποιος μπει, γιορτή –καθημερινή, θα βρει στρωμένο καναπέ, θα βρει γλυκό στην κούπα. Χώρια απ’ τις έγνοιες της ζωής, τους χάρους τους πικρούς μες στις καρδιές μας έχουμε παντοτινό Απρίλη κι όσες τσουκνίδες βγαίνουνε μονάχες στους αγρούς εκεί ξεμοναχιάζονται πνιχτές στο χαμομήλι (Γ. Αθάνας, Αναγνωστικό Ε τάξης, 1964). 

Εάν φυσήξεις μια σπίθα, θα ανάψει περισσότερο κι εάν φτύσεις πάνω σ' αυτήν θα σβησθεί. Και τα δυο, είτε το άναμμα είτε και το σβήσιμο της σπίθας απ' το στόμα σου γίνονται. Όμοια, από σένα εξαρτάται και να ανάψει και να σβήσει μια φιλονικία. Φιλονικία ασυγκράτητη και η οποία όλο και αυξάνεται, ανάβει φωτιά. Και φιλονικία που συνεχίζεται και μεγαλώνει, καταλήγει σε αιματοχυσία. Ανάλογα με την ποιότητα και ποσότητα της καυσίμου ύλης, θα φουντώσει και η φωτιά που θα προκύψει (Σοφία Σειράχ κη, 8-12). 

Τα χτυπήματα του μαστιγίου ή της ράβδου προκαλούν πληγές, το χτύπημα όμως της γλώσσας τσακίζει κόκαλα. Τα λόγια σου κάνε ζυγαριά και ζύγια και ζύγιζέ τα πριν τα πεις και φτιάξε θύρα και σύρτη στο στόμα σου. "Καί τοῖς λόγοις σου ποίησον ζυγόν καί σταθμόν καί τῷ στόματί σου ποίησαν θύραν καί μοχλόν".Πρόσεχε μήπως γλιστρήσεις με τη γλώσσα σου, μήπως πέσεις μπροστά στον εχθρό, ο οποίος παραμονεύει και σου έστησε ενέδρα (Σοφία Σειράχ κη, 13-26).

Αν ήμουνα αναγκασμένος να διαλέξω για ένα παιδί ανάμεσα στο να γνωρίζει να προσεύχεται και να γνωρίζει να διαβάζει, θα έλεγα: Να γνωρίζει να προσεύχεται. Διότι το να προσεύχεσαι είναι το να διαβάζει τα πιο ωραία από όλα τα βιβλία. Εκείνα από τα οποία πηγάζει κάθε φως, κάθε δικαιοσύνη και κάθε ομορφιά (E. Legouve, ακαδημαϊκός). 

Ο κόσμος μέσα στην κοινωνία μας τρέχει. Μα μένει στο σκοτάδι της άγνοιας και ζητά να δει φως. Η ευθύνη πέφτει στον καθένα μας. Αν είσαι χριστιανός, το δικό σου πρόσωπο πρέπει να είναι φωτεινό, καθαρό. Η διαγωγή σου ακέραιη, τα λόγια σου συνετά, η συμπεριφορά σου άμεμπτη. Όπου κι αν βρίσκεσαι, στην αίθουσα του σχολείου ή στο προαύλιο, στον δρόμο, στο αστικό λεωφορείο... η ζωή σου είναι κρυστάλλινη. Η παρουσία σου να παραπέμπει την παρουσία του Χριστού. Μέσα στη σύγχρονη "Γαλιλαία των εθνών", στην παγκόσμια γειτονιά μας, ο Χριστός να στέλνει το φως Του και μέσα από το πρόσωπο των δικών Του (Αρχιμ. Αποστόλου Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ"). 

Μια ομάδα χωρίς αρχηγό είναι κάτι το παράλογο, έστω κι αν αυτή συγκροτείται από ανθρώπους μεγάλης αξίας. Όσο τα μέλη μιας ομάδας είναι δυνατές προσωπικότητες, τόσο περισσότερο τους χρειάζεται ένας αρχηγός που θα κατευθύνει τις ενέργειές τους, θα τις προσανατολίσει σε συγκεκριμένους αντικειμενικούς στόχους, παραδεγμένους από όλους και θα βοηθήσει να συγχρονίσουν τη δράση τους (G. Courtois). 

Τρία πράγματα φοβάται ο αντίδικος διάβολος, όπως αποκάλυψε σε έναν άγιο Γέροντα: "Ένα που φοράτε στον λαιμό σας, ένα που λούζεσθε στην Εκκλησία και ένα που τρώτε στη λειτουργία". Αυτός δε τον ρώτησε πάλι: "Ποιο από τα τρία φοβάστε περισσότερο;" Και απάντησε: "Αν προσέχατε και φυλάγατε καλά αυτό που μεταλαμβάνετε, κανείς από εμάς δεν θα μπορούσε να βλάψει κανέναν χριστιανό" (Σπουδαία σκέψη). 

Το κακό πολλές φορές θριαμβεύει, αλλά ποτέ δεν νικά (Σπουδαία σκέψη).

Αγάπα τη ζωή σου και παρηγόρησε την καρδιά σου και διώχνε μακριά από σένα τη λύπη. Γιατί η λύπη θανάτωσε πολλούς και καμιά ωφέλεια δεν υπάρχει σ' αυτήν (Σοφία Σειράχ λ, 23). 

Άνθρωπο βλέπεις, καρδιά δε γνωρίζεις (Παροιμία). 

Ανέλπιστη χαρά δοκίμασαν οι δέκα λεπροί από την ανεκτίμητη ευεργεσία που τους χάρισε ο Χριστός. Άκουσε την ικεσία τους και θεράπευσε πλήρως την ασθένειά τους. Τελείως υγιείς μπορούσαν τώρα να επανενταχθούν στην κοινωνία. Αυτό κι έκαναν. Έφυγαν για τις οικογένειές τους παραλείποντας όμως κάτι σημαντικό: να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς τον Ευεργέτη τους. Ένας μόνο από τους δέκα επέστρεψε κι εξέφρασε στον Χριστό την ευγνωμοσύνη του. Και σε μας ο Κύριος έχει χαρίσει ευεργεσίες εμφανείς και αφανείς. Τις αναγνωρίζουμε; Εμφανίζουμε και πώς την ευγνωμοσύνη μας σ' Εκείνον; (Σπουδαία σκέψη)

Πολλές φορές έρχεται ο Χριστός, σου χτυπάει την πόρτα, Τον βάζεις να καθίσει στο σαλόνι της ψυχής σου κι εσύ, απορροφημένος από τις ασχολίες σου, ξεχνάς τον μεγάλο επισκέπτη. Εκείνος περιμένει να εμφανιστείς, περιμένει..... κι όταν πλέον αργήσεις πολύ, σηκώνεται και φεύγει. Άλλη φορά πάλι, είσαι τόσο απασχολημένος, που του απαντάς από το παράθυρο. Δεν έχεις καιρό ούτε να του ανοίξεις! (Αμφιλόχιος Μακρής). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Φράσεις για προβληματισμό 100 μέρος

Για τους νέους η μόρφωση είναι σωφροσύνη, για τους ηλικιωμένους παρηγοριά, για τους φτωχούς πλούτος και για τους πλούσιους στόλισμα (Διογένης ο Λαέρτιος).

Ό, τι υπάρχει στο πηγάδι της καρδιάς μας, θα το δείξει ο κουβάς των λόγων μας (Σπουδαία φράση). 

Το στόμα ομιλεί εκείνα από τα οποία είναι γεμάτη η ψυχή και ξεχειλίζουν απ' αυτήν (Σπουδαία σκέψη). 

Εφόσον τα εισοδήματά μου μού αρκούν για να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, αφού μάλιστα βρισκόμαστε ανάμεσα σε ερείπια και ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι βυθισμένοι στην έσχατη πενία (Ιωάννης Καποδίστριας). 

Ξέρεις τι σημαίνει το "πλην". Σημαίνει ότι αυτό δεν αποφασίζουν να το κάνουν όλοι οι άνθρωποι. Όπως ακριβώς και με τα ακραία αθλήματα, λίγοι ασχολούνται. Πολλοί αθλούνται στον κλασικό στίβο, λίγοι όμως είναι αυτοί που ασχολούνται με τον αιωροπτερισμό, την αναρρίχηση, την κατάδυση. Σκέψου, για παράδειγμα, τι μεγαλείο είναι να πεις επαινετικά λόγια σε μια παρέα για κάποιον, ο οποίος χθες σε κατηγόρησε (Περιοδικό Προς τη Νίκη). 

Ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος και τέτοιος είναι ο Ιωάννης Καποδίστριας (Μισέλληνας Μέτερνιχ). 

Η σιγή σε θέματα πίστεως είναι τρίτο είδος αθεΐας, μετά την άρνηση του Θεού και την απόρριψη του Ιησού Χριστού (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς).

Μερικοί βασανίζονται από τριών ειδών προβλήματα: από εκείνα που είχαν κάποτε, από εκείνα που έχουν τώρα και από εκείνα που περιμένουν ότι θα έχουν (Σπουδαία σκέψη). 

Για να είναι νικηφόρος ο πνευματικός αγώνας είναι ανάγκη να προμηθευτείς τέσσερα πράγματα σαν όπλα, Χριστιανέ: α) το να μη θαρρεύεσαι ποτέ στον εαυτό σου, β) Το να έχεις πάντοτε όλο σου το θάρρος και την ελπίδα στον Θεό, γ) Το να αγωνίζεσαι πάντοτε, δ) το να προσεύχεσαι (Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης). 

Χρήματα ἀδίκων ὡς βροντή μεγάλη ἐν ὑετῷ ἐξηκήσει: Χρήματα άδικα είναι εκείνα που αποκτά κάποιος με την αδικία, με την κλοπή, με το αθέμιτο κέρδος, τη νοθεία, με την αδικαιολόγητη υπερτίμηση, την εκμετάλλευση του υπάλληλου ή του εργάτη, με την κατώτερης ποιότητας εργασία. Αλλά, ακόμα, χρήματα άδικα είναι και εκείνα που κρατάει ο άνθρωπος για τον εαυτό του και μόνο και δεν αναγνωρίζει κανένα καθήκον να βοηθήσει τις ανάγκες των φτωχών, σε έργα κοινής ωφέλειας. Και θησαυρίζει λοιπόν.

Αλλά, χρήματα άδικα -βεβαιώνει ο λόγος του Θεού- δεν θα μείνουν για πάντα στον κύριό τους. Όπως ξεραίνονται ποταμοί, και όπως η βροντή ακούγεται προς στιγμή και αμέσως σβήνει ο ήχος της, παρομοίως θα χαθούν και τα άδικα χρήματα και θα αφήσουν στον κάτοχό τους μόνο την ενοχή γι' αυτό (Σοφία Σειράχ, μ, 13). 

Ψαράς ο Σίμωνας, μεστωμένος στην ικανότητα να ψαρεύει. Μέχρι την αυγή δεν έπιασε τίποτε. Στενοχώρια και γεύση της απελπισίας. Στην εντολή του Κυρίου να ρίξει τα δίχτυα καταμεσήμερο, έκανε υπακοή και είδε το θαύμα. Η πορεία απ' την απελπισία στην ελπίδα και από την ελπίδα στη δυναμική αντιμετώπιση των προβλημάτων, δεν είναι θεωρία. Με τη δύναμη του Κυρίου, "ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ" τα πάντα είναι κατορθωτά. "Πάντα ίσχύω έν τῷ ἐνδυναμοῦντι με Χριστῷ", μπορούμε να λέμε κι εμείς (Σπουδαία σκέψη). 

Στην έξοδο της Ναΐν ο Κύριος έσπευσε να συναντήσει τον άνθρωπο τον συντετριμμένο από την πιο σκληρή δοκιμασία: τον θάνατο, Έσπευσε να του πει: "Μην κλαις". Απευθύνει και στον καθένα μας το "Μην κλαις", με την έννοια όχι να μην πενθούμε, αλλά να μην πενθούμε υπερβολικά, να μη λυπούμαστε "καθώς καί οἱ λοιποί οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα (Α Θεσσ. δ, 13)". Έχουμε ελπίδα και μας την έδωσε Εκείνος, ο Αρχηγός της πίστεώς μας με την Ανάστασή Του (Σπουδαία σκέψη). 

Ο νεκρός ήταν νέος και το μονάκριβο παιδί της μητέρας του, η οποία μάλιστα ήταν χήρα, Ο πόνος μεγάλος, το πένθος βαρύ. Ολόκληρη η κωμόπολη της Ναΐν είχε συγκλονισθεί από εκείνον τον θάνατο. Λαός πολύς έλαβε μέρος στην κηδεία συμπαριστάμενος στην πονεμένη μάνα. Πόσο σημαντικό είναι δοκιμάζουν πένθος, μάλιστα βαρύ, να συμμετέχουμε στο πένθος τους δίνοντας λίγο βάλσαμο με την παρουσία μας!"Κλαῖε μετἀ κλαιόντων (Ρωμ. ιβ, 15)" (Σπουδαία σκέψη). 

Οι λύπες βέβαια θα έρθουν, αλλά θα κερδίσουμε αν βιαστούμε και τρέξουμε να τις προϋπαντήσουμε. Θα έχουμε αρκετό καιρό να λυπηθούμε, όταν έρθουν,. Στο μεταξύ, ας ελπίζουμε για καλύτερα πράγματα και ας μένουμε σταθεροί ως το τέλος (Σπουδαία σκέψη). 

Ο Θεός προνοεί για τον κόσμο! Είναι μια μεγάλη αλήθεια της πίστεώς μας αυτή. Ο Δημιουργός του κόσμου δεν αδιαφορεί για τη ζωή και πορεία του κόσμου. Διότι δεν είναι μόνο ο άπειρος και παντοδύναμος Δημιουργός. Είναι ταυτόχρονα ο Συντηρητής και ο Κυβερνήτης του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που συντηρεί τη ζωή του κόσμου και κατευθύνει τον κόσμο με πολλή σοφία και αγάπη στον έσχατο προορισμό του. Ο κόσμος λοιπόν ζει κάτω από το βλέμμα του Θεού. Ζει κάτω από την άγρυπνη φροντίδα του Θεού και με την παροχή της άφθονης χάριτός Του, η οποία τα πάντα ζωοποιεί (Αρχιμ. Αστέριος Χατζηνικολάου). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!