Θεία κοινωνία και εικόνες: μπορούν να βλάψουν τους πιστούς λόγω πανδημίας; (μέρος 4ο-τελευταίο)

"Χάρις δίδοται θεία ταῖς ὕλαις διά τῆς τῶν εἰκονιζομένων προσηγορίας". Δια των εικονιζομένων αγίων δἰδεται θεία Χάρις και στην ύλη πάνω στην οποία είναι αποτυπωμένη η εικόνα τους. Η Χάρις που σκηνώνει στον άγιο περνά δηλαδή και στο ξύλο της εικόνας του, το οποίο το αγιάζει και το χαριτώνει, ώστε και αυτό να μεταδίδει αγιασμό και Χάρι και να επιτελούνται συχνά και μέσω αυτού θαύματα εκπληκτικά.

Την αλήθεια αυτή διατυπώνουν σαφώς οι άγιοι Πατέρες της Ζ Οικουμενικής Συνόδου, καθώς διδάσκουν ότι "ἀσπαζόμενοι τῆν είκόνα καί τιμητικῶς προσκυνοῦντες μεταλαμβάνομεν ἁγιασμοῦ". 

Όπως συμβαίνει και με όλα τα άγια σκεύη και ιερά αντικείμενα του ναού, που χρησιμοποιούνται στη θεία Λατρεία, τα οποία ως αφιερωμένα στον άγιο θεό και στους αγίους Του μετέχουν αγιασμού και Χάριτος. Γι' αυτό η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος διακηρύττει: "Οἱ τῷ Θεῷ μόνῳ τήν λατρείαν ἡμῶν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ προσάγοντες, πάντα τά αὐτῷ ἀνατεθειμένα καί καθιερωμένα, εἴτε θεῖος τόπος τοῦ τιμίου σταυροῦ, εἴτε ἅγιον εὐαγγἐλιον, εἴτε σεπταί εἰκόνες, εἴτε ἱερά σκεύη εἰσί, καί ἀσπασώμεθα καί περιπτυξώμεθα, ὡς ἐλπίδα ἔχοντες ἁγιασμοῦ μεταλαμβάνειν παρ' αὐτῶν". 

Η λατρεία ανήκει μόνον στον Θεό, τον οποίο και προσκυνούμε λατρευτικά. Τιμητικά όμως προσκυνούμε και όλα τα κτίσματα, διά των οποίων ο Θεός εργάσθηκε τη σωτηρία μας, πχ. τη φάτνη, το σπήλαιο, τον Γολγοθά, τον Τίμιο Σταυρό, καθώς και κάθε άγιο ναό του Θεού και καθετί το οποίο αφιερώνεται στον Θεό, "οὐ διά τήν αὐτῶν φύσιν, ἀλλ' ὅτι θείας ἐνεργείας εἰσί δοχεῖα... Καί ἀγγέλους καί ἀνθρώπους, καί πᾶσαν ὕλιν τῆς θείας ἐνεργείας μέτοχον, καί διακονησαμένην τήν σωτηρίαν μου, σέβω καί προσκυνῶ διά τήν θείαν ἐνέργειαν". 

Και αγγέλους και αγίους ανθρώπους, και κάθε υλικό που μετέχει στη Χάρη του Θεού, όλα δηλαδή αυτά που διακόνησαν τη σωτηρία μας, τα σεβόμαστε και τιμητικά τα προσκυνούμε, διότι έχουν και μεταδίδουν και σε εμάς τη σωτήρια Χάρη. Είναι χαρακτηριστικό ότι στον όρο της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου διευκρινίζεται ότι η προσκύνηση σημαίνει ασπασμό. Το ρήμα "προσκυνῶ" είναι σύνθετο, αποτελείται από την πρόθεση "πρός" και το ρήμα "κυνέω-ῶ", το οποίο "ἐστί τό φιλῶ τοῖς χείλεσι", η δε πρόθεση "πρός" δηλώνει μεγαλύτερη έμφαση.

"Προσκυνῶ" επομένως δεν σημαίνει απλώς υποκλίνομαι μπροστά στην εικόνα, αλλά με πόθο και πίστη βαθιά και απέραντη τιμή στο εικονιζόμενο πρόσωπο, σκύβω και ασπάζομαι την εικόνα του. Όταν με αυτόν τον τρόπο προσκυνούμε τις άγιες εικόνες, παίρνουμε Χάρη, δύναμη και αγιασμό και ιάματα σώματος και ψυχής. Ταυτόχρονα δοξάζουμε τον άγιο Θεό, ο οποίος ενεργεί μεγάλα και θαυμαστά διά των αγίων Του, διά των πρεσβειών τους, διά των ιερών λειψάνων και διά των αγίων εικόνων τους. 

(Αρχ. Αστερίου Χατζηνικολάου, Με πίστη στον καιρό της πανδημίας, Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα 2020)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θεία κοινωνία και εικόνες: μπορούν να βλάψουν τους πιστούς λόγω πανδημίας; (μέρος 3ο)

 

Στολίζουν τα σπίτια μας, κοσμούν τα εικονοστάσια μας, τα γραφεία, τις αίθουσες διαφόρων συνάξεών μας, στολίζουν προπάντων τους ιερούς μας ναούς. Οι εικόνες του Χριστού, της Παναγίας, των αγίων Αποστόλων, των αγίων Πατέρων, αγίων Μαρτύρων και οσίων Ασκητών και λοιπών ανθρώπων του Θεού, που με την αγία ζωή τους ευαρέστησαν ενώπιον του. Επίσης οι εικόνες των μεγάλων γεγονότων, με τα οποία ο Θεός εργάσθηκε τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους, όπως π.χ. ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η Γέννηση του Σωτήρος Χριστού, η Σταύρωση και η Ανάστασή Του. Έχουμε ακόμη εικόνες από το έργο του Χριστού, τα θαύματα και άλλα περιστατικά της ζωής του, εικόνες από τη ζωή, τα μαρτύρια και τα θαύματα των αγίων μας.

Όλα αυτά αποτελούν ένα ζωντανό Ευαγγέλιο, που, καθώς το διαβάζουμε εικονογραφημένο, μας διδάσκει, μας εμπνέει, μας συγκινεί και καθοδηγεί στην οδό του Κυρίου. Αυθόρμητα τότε μια δύναμη μέσα μας ενεργεί, που μας ωθεί να σκύψουμε με σεβασμό και να προσκυνήσουμε τις άγιες εικόνες. Δεν προσκυνούμε και δεν τιμούμε το ξύλο ή το άλλο υλικό, πάνω στο οποίο υπάρχει η εικόνα, αλλά το γεγονός ή το πρόσωπο που παριστάνεται πάνω σ' αυτήν. 

Όταν δηλαδή προσκυνήσουμε την εικόνα του Χριστού, της Παναγίας ή κάποιου αγίου, προσκυνούμε τον Χριστό, την Παναγία, τον άγιο της Εκκλησίας που παριστάνει η εικόνα. Διότι, όπως έχει πει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, προσκυνούμε τις εικόνες "οὐ τῇ ὕλῃ προσφέροντες τήν προσκύνησιν", όχι προσφέροντας την προσκύνηση στο υλικό των εικόνων, αλλά δι' αυτών προσκυνούμε εκείνους που εικονίζονται πάνω σ' αυτές. "Ἡ γάρ τῆς εἰκόνος τιμή ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει". Η τιμή που αποδίδουμε στην εικόνα απευθύνεται στο πρωτότυπο. Την αλήθεια αυτή διακήρυξε λίγα χρόνια αργότερα και η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος. 

Οι εικόνες δεν είναι απλές αναμνηστικές απεικονίσεις, δεν αποτυπώνουν απλώς κάποια γεγονότα ή πρόσωπα, όπως οι φωτογραφίες συγγενικών και φιλικών προσώπων, που δεν έχουν καμιά ουσιαστική σχέση με τα ίδια τα πρόσωπα. 

Οι εικόνες έχουν μια εσωτερική μυστική σχέση με τα εικονιζόμενα πρόσωπα των αγίων. Γι' αυτόν τον λόγο αφενός μεν η τιμή που αποδίδουμε στην εικόνα "διαβαίνει" στο πρωτότυπο, στο πρόσωπο του αγίου, αφετέρου δε η Χάρις του αγίου περνάει στην εικόνα του. Όπως η Χάρις του θεού που στολίζει τις ψυχές των αγίων περνά και στα σώματά τους, και γι' αυτό τα ιερά λείψανα πολλών αγίων μένουν άφθαρτα, μυροβλύζουν και θαυματουργούν, έτσι περνά και στις άγιες εικόνες τους. Υπάρχουν εικόνες αγίων οι οποίες κατά θαυμαστό και υπερφυσικό τρόπο μυροβλύζουν και θαυματουργούν. 

Είναι επομένως και οι εικόνες αγωγοί Χάριτος για τους πιστούς. "Ἡ τῶν ἀποστόλων σκιά, τά σουδάριά τε καί σιμικίνθια, νόσους ἀπήλαυνε, δαίμονας ἐφυγάδευε". Και πώς, ρωτά ο ιερός Δαμασκηνός, "ἠ σκιά καί εικών τῶν ἁγίων οὐ δοξασθήσεται;" Όπως η σκιά των Αγίων Αποστόλων και τα μαντήλια και περιζώματα, με τα οποία σφούγγιζαν τον ιδρώτα τους ή κάλυπταν το σώμα τους, θεράπευαν τους ασθενείς και απελευθέρωναν τους δαιμονισμένους από τα δαιμόνια, έτσι και οι εικπόνες των αγίων μετέχουν στη δόξα τους και παίρνουν από τον αγιασμό τους. 

(Αρχ. Αστερίου Χατζηνικολάου, Με πίστη στον καιρό της πανδημίας, Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα 2020)

συνεχίζεται.....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θεία κοινωνία και εικόνες: μπορούν να βλάψουν τους πιστούς λόγω πανδημίας; (μέρος 2ο)

 

Με τη συμμετοχή μας συνεπώς στην Τράπεζα της Θείας Ευχαριστίας, το αγιασμένο με τη Θεία Μετάληψη σώμα μας αποκτά τη χάρη της αφθαρσίας, τη δυνατότητα να αναστηθεί άφθαρτο και αθάνατο κατά την ανάσταση των νεκρών, που θα συμβεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, για να ενωθεί με την ψυχή, ώστε ο όλος άνθρωπος ένδοξος και λαμπρός να απολαμβάνει αιώνια την ατελεύτητη χαρά και άφθαρτη δόξα της ουρανίου Βασιλείας. 

Δεν μεταδίδει λοιπόν μικρόβια και ιούς η Θεία Κοινωνία. Δεν προκαλεί ασθένειες. Αντίθετα θεραπεύει. Και δεν θεραπεύει μόνο, αλλά αφθαρτίζει και αθανατίζει. Ο άρτος της Θείας Ευχαριστίας είναι "φάρμακον ἀθανασίας ἀντίδοτον τοῦ μή ἀποθανεῖν, ἀλλά ζῆν έν Ἰησοῦ Χριστῷ διά παντός". Ασεβούν με απαράδεκτο τρόπο όσοι πολεμούν το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και υποστηρίζουν ότι μπορεί να βλάψει. Και όχι μόνο αυτό. Επιπλέον αδικούν κατάφωρα τον εαυτό τους, καθώς του στερούν αυτή την ασύλληπτη δυνατότητα της αφθαρσίας, της αθανασίας και θεώσεως. 

Όμως υπάρχει η περίπτωση που μπορεί να βλάψει πνευματικά, να βλάψει δε και την υγεία και να απειλήσει και την ίδια τη ζωή μας η συμμετοχή στο Ποτήριο της Ζωής, όπως διδάσκει ο Απόστολος Παύλος. Αυτό συμβαίνει όταν κάποιος προσέρχεται, ενώ δεν του επιτρέπεται, όταν δηλαδή δεν κάνει την κατάλληλη προετοιμασία, όταν δεν εξετάζει πρώτα λεπτομερώς τον εαυτό του και, ενώ έχει πέσει σε βαριά αμαρτήματα, προσέρχεται χωρίς προηγουμένως να μετανοήσει, να εξομολογηθεί και να αλλάξει πορεία. 

Οποιοσδήποτε, διδάσκει ο απόστολος Παύλος, τρώγει τον άγιο Άρτο και πίνει το Ποτήριο της κοινωνίας του Κυρίου ανάξια, "ἔνοχος ἔσται τοῦ σώματος καί αἵματος τοῦ Κυρίου", θα είναι ένοχος για ασέβεια και βεβήλωση που αποτολμά στο Σώμα και στο Αίμα του Κυρίου. Αυτός "κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καί πίνει, μή διακρίνων τό σῶμα τοῦ Κυρίου", τρώει και πίνει κατάκριμα και καταδίκη στον εαυτό του, επειδή δεν κάνει διάκριση του Σώματος και Αίματος του Κυρίου, αλλά μεταχειρίζεται και τρώει αυτά σαν να ήσαν κοινές τροφές. Επειδή δε ανάξια προσέρχονται κάποιοι από σας στη Θεία Κοινωνία, καταλήγει ο θείος Απόστολος, γι' αυτό υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και πέθαναν αρκετοί. 

Είναι φοβερό! Η Θεία Μετάληψη που μπορεί να γίνεται "εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον", γίνεται για κάποιους "εἰς κρῖμα καί εἰς κατάκριμα". Αντί να οδηγεί στη σωρηρία, προκαλεί την καταδίκη. Και αυτό δεν συμβαίνει διότι αλλάζει η φύση της Θείας Κοινωνίας, αλλά διότι είναι διαφορετική η κατάσταση της ψυχής εκείνου που τη δέχεται. 

Γι' αυτό ο απόστολος Παύλος συμβουλεύει: "δοκιμαζέτω ἄνθρωπος ἑαυτόν, καί οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καί ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω". Ας εξετάζει ο καθένας με προσοχή τον εαυτό του κι αφού έτσι προετοιμασθεί, τότε ας προσέρχεται να κοινωνεί τα άχραντα Μυστήρια (Α Κορινθ. ια, 27-30).  Η Εκκλησία μας έχει και το Μυστήριο της μετανοίας και ιεράς Εξομολογήσεως, που πρέπει να προηγείται της συμμετοχής μας στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ακριβώς για να καθαρίζεται η ψυχή από όσα τη μολύνουν και την καθιστούν ανάξια.

Όταν ο Χριστιανός εξομολογείται με βαθιά συντριβή, με ειλικρίνεια και πραγματική μετάνοια τα αμαρτήματά του, τότε ο Θεός του δίνει τη  άφεση και τον συγχωρεί. Τότε, με την άδεια και την καθοδήγηση του πνευματικού, θα προσέλθει "μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης" στο ιερότατο Μυστήριο και θα κοινωνήσει, για να πάρει τη δύναμη, την υγεία, την αιώνια λύτρωση και σωτηρία. 

(Αρχ. Αστερίου Χατζηνικολάου, Με πίστη στον καιρό της πανδημίας, Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα 2020)

συνεχίζεται.....

                  Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

          Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Ιούνιος! 

Θεία κοινωνία και εικόνες: μπορούν να βλάψουν τους πιστούς λόγω πανδημίας; (μέρος 1ο)

Ξοδεύτηκε πολύ μελάνι τον τελευταίο καιρό, για να αμφισβητηθεί το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, το μέγιστο και ιερότατο Μυστήριο της Εκκλησίας μας. Γράφτηκαν πολλά και ειπώθηκαν πολλά σε συνεντεύξεις, δημοσιογραφικές συζητήσεις και έρευνες. Ειδικοί και μη εκφράσθηκαν και διατύπωσαν διάφορες γνώμες. Η όλη συζήτηση έθετε καίρια ερωτήματα: Μπορούμε στην περίοδο της πανδημίας του κορωνοϊού να προσερχόμαστε άφοβα στο ιερό Μυστήριο και να κοινωνούμε όλοι από το ίδιο άγιο Ποτήριο με την ίδια αγία λαβίδα; Δεν διατρέχουμε τον κίνδυνο να μεταδώσουμε ο ένας στον άλλο την ασθένεια; Για όσους πιστεύουμε στη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, αυτές οι απορίες αν δεν συνιστούν συγκεκαλυμμένη πολεμική κατά της αμωμήτου Πίστεώς μας, φανερώνουν άγνοια και αποτελούν απαράδεκτη και ασεβή στάση απέναντι στο Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. 

Όποιος προσέρχεται στο Μυστήριο, μεταλαμβάνει Σώμα και Αίμα Χριστού κι όχι απλό άρτο και οίνο, που μπορεί κάτι να συμβολίζει ή να θυμίζει απλώς. Μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, κατά τη Θεία Λειτουργία, επάνω στην Αγία Τράπεζα, δεν υπάρχει πλέον άρτος και οίνος, αλλά υπό τα είδη του άρτου και του οίνου, υπάρχει πραγματικά, αληθινά και ουσιαστικά το ίδιο το Σώμα και το ίδιο το Αίμα του Χριστού. Και όσοι προσέρχονται και κοινωνούν, κοινωνούν τον ίδιο τον Χριστό! 

Ο Χριστός δεν μεταδίδει μικρόβια, αρρώστια και θάνατο. Ο Χριστός δίνει υγεία, δύναμη, λύτρωση και ζωή. Όποιον άγγιζε ο Χριστός, τον θεράπευε. Άγγιζε τα μάτια των τυφλών κι εκείνα άνοιγαν και γέμιζαν φως. Άγγιζε τα αυτιά των κωφών και τη γλώσσα των άλαλων κι εκείνοι άκουγαν και μιλούσαν. Όπου μάθαιναν οι άνθρωποι ότι ερχόταν ο Χριστός, έφεραν επάνω στα κρεβάτια τους αρρώστους τους και σ' όποια χωριά ή πόλεις ή εξοχικούς συνοικισμούς έφθανε, τοποθετούσαν στην αγορά τους ασθενείς και Τον παρακαλούσαν να αγγίξουν έστω "τό κράσπεδον τοῦ ἱματίου αὐτοῦ", την άκρη του εξωτερικού του ενδύματος. "Καί ὅσοι ἄν ἥπτοντο αὐτοῦ, ἐσώζοντο". Όσοι Τον άγγιζαν, θεραπεύονταν από την ασθένειά τους (Μάρκου στ, 55, 56). 

Και μόνο το άγγιγμα του εξωτερικού ενδύματος με πίστη ήταν άμεσα θεραπευτικό, μάλιστα για κάθε ασθένεια. Εμείς δεν αγγίζουμε απλώς, αλλά κοινωνούμε τον ίδιο τον Χριστό, παίρνουμε μέσα μας τον Χριστό και θα πάθουμε κάτι κακό. Η διαχρονική εμπειρία της Εκκλησίας μας είναι αποστομωτική για καθέναν που αμφιβάλλει. Στην πορεία 20 αιώνων δεν υπάρχει ούτε ένα περιστατικό το οποίο να δικαιολογεί τους φόβους που εκφράζονται τόσο έντονα σήμερα. 

Η Θεία Κοινωνία δεν μπορεί να μεταδώσει ασθένεια. Είναι αμαρτία μεγάλη να το λέμε, είναι αμφισβήτηση των λόγων του Χριστού, απόρριψη της θείας διδασκαλίας της Εκκλησίας, άρνηση μιας καταφανούς και αδιάψευστης πραγματικότητας. Είναι ασέβεια και βλασφημία. Η Θεία Κοινωνία δίνει ζωή. 

Η Θεία Κοινωνία είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος "διά τῆς ἰδίας σαρκός" κρύβει μέσα μας τη ζωή και την τοποθετεί μέσα μας σαν έναν σπόρο αθανασίας, ο οποίος εξαφανίζει "ὅλην τήν ἐν ἡμῖν φθοράν". Με την Προσέλευσή μας στο Ποτήριο της Ζωής και με τη μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου, "τό τῆς φθορᾶς καταλύεται κράτος", καταρρέει το βασίλειο της φθοράς, οι πιστοί γίνονται "ἁγιασμοῦ μέτοχοι", αναδεικνύονται ουράνιοι και πνευματικοί άνθρωποι και μετέχουν "τῆς ἐν Χριστῷ ἀθανασίας". 

(Αρχ. Αστερίου Χατζηνικολάου, Με πίστη στον καιρό της πανδημίας, Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα 2020)

συνεχίζεται......

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Πανδημία: πόσο πιστεύουμε στον Θεό; (μέρος 6ο - τελευταίο)

 

Μήνες τώρα ταλαιπωρείται η Πατρίδα μας και όλος ο κόσμος από την πανδημία του κορωνοϊού. Επιστημονικές μελέτες των ειδικών ιατρών, συσκέψεις των υπευθύνων πολιτικών, στατιστικές, προγράμματα, σχέδια, προοπτικές, συστηματικές προσπάθειες να βρεθεί το κατάλληλο εμβόλιο για την πρόληψη του κακού και το φάρμακο για την αποτελεσματική αντιμετώπισή του. 

Οπωσδήποτε φιλότιμες προσπάθειες. Αλλά ανθρώπινες προσπάθειες. Μικρές και χωρίς βέβαια αποτέλεσμα. Και ενημερώσεις, δηλώσεις και αλλεπάλληλα διαγγέλματα. Πουθενά λόγος περί Θεού. Ποτέ δεν ακούσθηκε η μικρή πρόταση: "Με τη βοήθεια του Θεού". Ο Θεός αγνοήθηκε πλήρως. Αυτός που "ἰᾶται πάσας τάς νόσους", Αυτός που συνέτριψε και το κράτος του θανάτου, δεν γιορτάσθηκε στη μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου, το Πάσχα. Όλοι υποχρεωτικά κλεισμένοι στα σπίτια τους. Κανείς στο σπίτι του Θεού. Το ίδιο επανελήφθη και στο δεύτερο κύμα της πανδημίας, τους τελευταίους μήνες του 2020.  Η Εκκλησία Του, το μοναδικό ιατρείο ψυχών και σωμάτων, με πάμπολλα περιστατικά θαυμαστών ιάσεων μέσα στη μακρά ιστορία της, όχι μόνο δεν έγινε καταφύγιο όλων, όχι μόνο δεν της επετράπη να προσφέρει τα ιερά Μυστήριά της "εἰς ἴασιν ψυχῆς καί σώματος", αλλά αντιμετωπίσθηκε ως χώρος επικίνδυνος, που θα έδινε έκταση στον μολυσμό! Και έκλεισαν και πάλι οι ναοί και υποτιμήθηκαν με περισσή απιστία και πρωτοφανή ασέβεια τα θειότατα Μυστήρια. 

Η φωνή του μεγάλου Προφήτου έρχεται από τα βάθη των αιώνων, φθάνει ελεγκτική και αφυπνιστική μέχρις εμάς και ακούγεται ιδιαίτερα επίκαιρη σήμερα: "Οὐαί οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπί βοήθειαν, οἱ ἐφ' ἵπποις πεποιθότες καί ἐφ' ἅρμασι..... καί οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπί τό ἅγιον τοῦ Ἰσραήλ καί τόν Κύριον οὐκ ἐζήτησαν". 

Σε παλαιότερες εποχές, σε περιπτώσεις μεγάλων δοκιμασιών, και οι πολιτικοί άρχοντες προέτρεπαν τον λαό να καταφεύγει στον Θεό, στην Παναγία και τους αγίους και τον καλούσαν στην εκκλησία. Στην εποχή μας υπήρξαν και εκκλησιαστικοί άνδρες που απέτρεψαν τον λαό από την εκκλησία! Τόσο καιρό ταλαιπωρείται όλος ο κόσμος, ταλαιπωρείται η από την παράδοσή της θεοσεβούμενη Πατρίδα μας, θα έπρεπε να κυριαρχεί παντού ένα σύνθημα πάνδημης καταφυγής στην προστασία του Θεού πάντοτε και ιδίως στον καιρό της πανδημίας. 

Μέσα στις σελίδες της Αγίας Γραφής παρουσιάζεται ο πανάγαθος και παντοδύναμος Θεός να μας διαβεβαιώνει ότι Αυτός είναι ο μόνος Σωτήρας και Λυτρωτής του ανθρώπινου γένους: ".... ἐγώ είμι, καί ἕως ἄν καταγηράσετε, ἐγώ εἰμι· ἐγώ ἀνέχομαι ὑμῶν, ἐγώ ἐποίησα καί ἐγώ ἀνήσω, ἐγώ ἀναλήψομαι καί σώσω ὑμᾶς (Ησ. μσ, 4)". Δηλαδή: Εγώ είμαι ο ίδιος πάντοτε και ως ότου φθάσετε στα βαθιά γεράματά σας. Εγώ είμαι αμετάβλητος. Εγώ σας ανέχομαι. Εγώ σας δημιούργησα και Εγώ θα σας απολύσω και ανακουφίσω. Εγώ θα σας ξαναπάρω στην αγκάλη μου και θα σας σώσω. Η φωνή των προφητών του Θεού που έρχεται από τα βάθη των αιώνων και απηχεί το νόημα των δικών του λόγων, ας ακουσθεί στα βάθη της ψυχής μας και στα πέρατα του κόσμου, για να μας οπλίζει με αίσθημα βεβαιότητας και ασφάλειας, το οποίο να φυγαδεύει κάθε φόβο, κάθε ανησυχία και άγχος. 

"Ὁ Θεός μου μέγας ἐστίν, οὐ παρελεύσεταί με Κύριος· κριτής ἡμῶν Κύριος, ἄρχων ἡμῶν Κύριος, βασιλεύς ἡμῶν Κύριος, οὗτος ἡμᾶς σώσει (Ησ. λγ, 22)". Ο Θεός μου είναι μέγας· δεν θα με παραβλέψει ούτε θα με παρατρέξει αδιάφορος ο Κύριος. Ο Κύριος είναι Κριτής μας, ο Κύριος είναι άρχων και νομοθέτης μας, ο Κύριος είναι βασιλιάς· Αυτός θα μας σώσει. 

(Αρχιμ. Αστερίου Χ. Χατζηνικολάου, Με πίστη στον καιρό της πανδημίας, Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα 2020)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Μάϊος! 

Η Ανάσταση του Κυρίου ας φωτίσει με τη φλόγα της όλο τον κόσμο, απαλλάσσοντάς τον από την πανδημία!

Πανδημία: πόσο πιστεύουμε στον Θεό; (μέρος 5ο)

 

Στα τέλη του 8ου π.Χ. αιώνα οι Ιουδαίοι επαναστάτησαν κατά των Ασσυρίων, οι οποίοι τους είχαν φόρου υποτελείς. Για να ενισχυθούν στο εγχείρημά τους και να προστατευθούν από την επίθεση των Ασσυρίων, ζήτησαν τη συμμαχία των Αιγυπτίων που είχαν πανίσχυρο ιππικό και άρματα πολλά. Βασιλιάς των Ιουδαίων ήταν τότε ο Εζεκίας. 

Αυτή όμως η ενέργειά τους προκάλεσε την αντίδραση του μεγάλου προφήτη, του Ησαΐα. Αυτός, ως εκπρόσωπος του Θεού, θεώρησε την καταφυγή στη βοήθεια των Αιγυπτίων ως προσβολή κατά του Θεού, ο οποίος κατά το παρελθόν είχε βοηθήσει και σώσει από πολλές δεινές περιστάσεις τον λαό του. 

"Οὐαί οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπί βοήθειαν, οἱ ἐφ ἵπποις πεποιθότες καί ἐφ ἅρμασι (Ησ λα, 1)".

Αλίμονο σ' εκείνους που κατεβαίνουν στην Αίγυπτο, για να ζητήσουν βοήθεια, οι οποίοι στηρίζουν την πεποίθησή τους στους ίππους και στα πολεμικά άρματα. Αλίμονό τους, διότι "οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπί τόν ἅγιον τοῦ Ἰσραήλ καί τόν Κύριον οὐκ ἐζήτησαν". Δεν στήριξαν την πεποίθησή τους στον άγιο Θεό του Ισραήλ και δεν ζήτησαν από τον Κύριο να τους βοηθήσει και προστατεύσει. 

Στη συνέχεια ο θεόπνευστος προφήτης παρουσιάζει δυο εικόνες που του αποκάλυψε ο Θεός και οι οποίες φανερώνουν τον τρόπο με τον οποίο προστατεύει τον λαό του. Η πρώτη εικόνα δείχνει ότι ο λαός είναι τρομερός και ακαταγώνιστος, όταν προστατεύει τον λαό του.

Όπως βρυχάται δυνατά το λιοντάρι ή ο σκύμνος για το θήραμα που συνέλαβε, και φωνάζει ώστε να αντηχούν τα βουνά από τους βρυχηθμούς του και να πανικοβάλλονται και πτοούνται εκείνοι που θέλουν να απελευθερώσουν το θήραμα, "οὕτως καταβήσεται Κύριος σαβαώθ", έτσι θα σπεύσει ο Κύριος των Δυνάμεων, για να πολεμήσει κατά των εχθρών του λαού του. 

Η δεύτερη εικόνα είναι ήρεμη και τρυφερή. Όπως τα πτηνά πετούν γύρω από τις φωλιές τους, για να υπερασπισθούν τους νεοσσούς τους, "οὕτως ὑπερασπιεῖ Κύριος σαβαώθ ὑπέρ Ἱερουσαλήμ". 

Ο Κύριος των Δυνάμεων θα απλώσει σαν άλλα φτερά την προστασία Του πάνω από την Ιερουσαλήμ. "Ὑπερασπιεῖ καί ἐξελεῖται καί περιποιήσεται καί σώσει". Τέσσερα ρήματα, τέσσερις διαβεβαιώσεις: "Ὑπερασπιεῖ", θα υπερασπίσει, για να φαίνεται η πατρική φιλοστοργία Του, όπως λένε οι ιεροί ερμηνευτές. "Ἐξελεῖται", θα ελευθερώσει από τους εχθρούς, για να φανερώσει την πολλή φιλανθρωπία Του. "Περιποιήσεται ", θα προστατεύσει, για να δείξει την κηδεμονία, την ανύστακτη φροντίδα Του. Και "σώσει", για να αποδεικνύεται ακαταγώνιστη η δύναμή Του. 

Με φιλοστοργία, με φιλανθρωπία, με διαρκή φροντίδα και δύναμη υπερασπίζεται, ελευθερώνει, προστατεύει και σώζει την Ιερουσαλήμ, σώζει και την νοητή Σιών, την αγία Του Εκκλησία ο παντοδύναμος και πανάγαθος Θεός.  Πόσο επίκαιρη ακούγεται ύστερα από αυτά η προτροπή του Προφήτη: "Ἐπιστράφητε, οἱ τήν βαθεῖαν βουλήν βουλευόμενοι καί ἄνομον (Ησ. λα, 1-6)". Να επιστρέψετε προς τον Κύριο με μετάνοια εσείς που σκέπτεστε και συζητείτε τις βαθιές, όπως νομίζετε, σκέψεις και αποφάσεις, που όμως είναι και παράνομες, διότι αγνοούν τον μόνο αληθινό Θεό και στηρίζονται μόνο στις ανθρώπινες δυνάμεις.

συνεχίζεται .........

(Αρχιμ. Αστερίου Χ. Χατζηνικολάου, Με πίστη στον καιρό της πανδημίας, Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα 2020)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη Μεγάλη εβδομάδα! 

Ας είναι ευφρόσυνος ο πνευματικός αγώνας μας, αδέρφια! 

Πανδημία: πόσο πιστεύουμε στον Θεό; (μέρος 4ο)

Πόλεμοι, εγκλήματα, απειλές, άνομα νομοθετήματα, διαστροφές, λατρεία των ειδώλων, του χρήματος, της παράνομης ηδονής. Ξέφρενη πορεία στο χάος, στην απώλεια, στην αιώνια καταδίκη. Γι' αυτό οι θλίψεις και οι δοκιμασίες. Γι' αυτό οι ποικίλες ταλαιπωρίες και τα βάσανα. Γι' αυτό η παγκόσμια δοκιμασία, η πανδημία και οι φόβοι και ο παγκόσμιος πανικός του τελευταίου καιρού. 

Μία η λύτρωση· η μεγάλη επιστροφή. Η επιστροφή στην οικία του Πατρός. με μετάνοια, με βαθιά και ειλικρινή μετάνοια. Όπως στους αρχαίους καιρούς, έτσι και τώρα ακούγεται βροντερή η φωνή του Θεού: "Καί νῦν λέγει Κύριος ὁ Θεός ὑμῶν· ἐπιστράφητε πρός με ἐξ' ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν καί ἐν νηστείᾳ καί ἐν κλαυθμῷ καί ἐν κοπετῷ· καί διαρρήξατε τάς καρδίας ὑμῶν καί μή τά ἱμάτια ὑμῶν καί ἐπιστράφητε πρός Κύριον τόν Θεόν ὑμῶν, ὅτι ἐλεήμων καί οἰκτίρμων ἐστί, μακρόθυμος καί πολυέλεος καί μετανοῶν ἐπί ταῖς κακίαις (Ιωήλ β, 12-13)". 

Ναι! Είναι σπλαχνικός ο Θεός, μακρόθυμος και πολυέλεος και συγχωρεί τις αμαρτίες των ανθρώπων. Όταν βέβαια αυτοί επιστρέφουν  ''ἐξ' ὅλης τῆς καρδίας αὐτῶν'', όταν μετανοούν όχι με εξωτερικές εκδηλώσεις μετανοίας, αλλά ειλικρινά, με συντριβή της καρδιάς, με νηστείες και δάκρυα και αλλάζουν νοοτροπία και ζωή. Είναι τραγικό να έρχονται αλλεπάλληλες οι δοκιμασίες για τον σωφρονισμό των ανθρώπων, και οι άνθρωποι να μη μετανοούν, αντίθετα δε να σκληρύνονται περισσότερο. Στο ιερό προφητικό βιβλίο της Αποκαλύψεως, το τελευταίο βιβλίο της Αγίας Γραφής, ο θεόπτης ευαγγελιστής Ιωάννης περιγράφει με συγκλονιστικές εικόνες τις διάφορες "πληγές", τις δοκιμασίες τις οποίες περνά η ανθρωπότητα διά μέσου των αιώνων λόγω  της αμαρτίας και αποστασίας της και τις οποίες επιφέρει ο Θεός, για να οδηγηθούν οι άνθρωποι στη μετάνοια και σωτηρία.

Όμως υπάρχουν περιπτώσεις που το επιθυμητό αποτέλεσμα δεν έρχεται. Όπως αναφέρει ο ιερός ευαγγελιστής στο θ' κεφάλαιο (στ. 20-21), "οἱ λοιποί τῶν ἀνθρώπων, οἵ οὐκ ἀπεκτάνθησαν ἐν ταῖς πληγαῖς ταύταις, οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν ἔργων τῶν χειρῶν αὐτῶν", οι υπόλοιποι από τους ανθρώπους, όσοι δεν φονεύθηκαν από τα χτυπήματα των πληγών που υπέστησαν, δεν μετανόησαν από τη λατρεία των θεών που έφτιαχναν με τα χέρια τους, ώστε να μην προσκυνούν πια τα δαιμόνια και τα είδωλα, τα άψυχα, τα αναίσθητα και νεκρά. "Οὐ μετενόησαν" οι άνθρωποι αυτοί και δεν απομακρύνθηκαν από τους φόνους, από τις μαγείες, από την πορνεία και τις κλοπές τους. 

Και σε επόμενο κεφάλαιο (ιστ 9-11) αναφέρονται και άλλες πληγές, παιδαγωγικές τιμωρίες του Θεού, από τις οποίες δεν συνετίζονται οι άνθρωποι, οι οποίοι αντί να σωφρονισθούν, "ἐβλασφήμησαν τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ τοῦ ἔχοντος ἐξουσίαν ἐπί τάς πληγάς ταύτας, καί ού μετενόησαν δοῦναι αυτῷ δόξαν". Νέα φρικτή πληγή ακολουθεί στη συνέχεια, και πάλι οι άνθρωποι "ἐβλασφήμησαν τόν Θεόν τοῦ οὐρανοῦ ἐκ τῶν πόνων αὐτῶν καί έκ τῶν ἑλκῶν αυτῶν, καί ού μετενόησαν ἐκ τῶν ἔργων αὐτῶν". Τέσσερις φορές η θλιβερή διαπίστωση: οι άνθρωποι "οὐ μετενόησαν". 

Να βρισκόμαστε άραγε σ' αυτά τα χρόνια της σκληρύνσεως, της πωρώσεως, της αναλγησίας; Να μας συγκλονίζει ο Θεός με ποικίλες δοκιμασίες, τώρα και με παγκόσμια δεινά, και εμείς να μην ξυπνούμε; Να θέλει Εκείνος με την άπειρη αγάπη Του να μας συνετίσει και ξαναφέρει κοντά Του και εμείς να επιμένουμε απερίσκεπτοι να κινούμαστε με ξέφρενους ρυθμούς στην τροχιά της αποστασίας και της ανεπανόρθωτης καταστροφής; 

Οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, όπως είδαμε, κήρυξαν βροντόφωνα τη μετάνοια, την ανάγκη επιστροφής στον ζώντα Θεό. Ο Τίμιος Πρόδρομος, στο μεταίχμιο της εποχής της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, κηρύττει: "Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν". Αυτό ακριβώς ήταν το κήρυγμα με το οποίο άρχισε το έργο Του και ο Χριστός (Ματθ. γ,2, δ, 17). Και το πρώτο κήρυγμα των Αγίων Αποστόλων, μόλις άρχισαν το έργο τους, ήταν πρόσκληση σε μετάνοια: "Μετανοήσατε, καί βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπί τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.... (Πράξεις, β, 38)". 

Το κήρυγμα της μετανοίας το συνεχίζει μέχρι σήμερα η Εκκλησία μας και καλεί όλους μας, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο της νέας και πρωτοφανούς δοκιμασίας, που έχει παγκόσμιες διαστάσεις, να μετανοήσουμε, για να θεραπευθούμε από τον θανατηφόρο ιό της αμαρτίας και από κάθε επικίνδυνο ιό. "Ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας (Β. Κορ. στ, 2)".Τώρα είναι καιρός μετανοίας. Καιρός για τη μεγάλη επιστροφή. 

συνεχίζεται .........

(Αρχιμ. Αστερίου Χ. Χατζηνικολάου, Με πίστη στον καιρό της πανδημίας, Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα 2020)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!