Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 163ο (τελευταίο)

Ο προφήτης Ησαΐας θέλησε να γνωστοποιηθούν σ' όλον τον κόσμο οι πλήρεις αγάπης σκέψεις, τις οποίες ο Θεός έδειξε για να ελκύσει στον εαυτό του την αγάπη των ανθρώπων: "Πώς, λέγει ο ιερός Αυγουστίνος, δεν φαίνεται σαν παραφροσύνη να πει κάποιος: Φάτε τη σάρκα μου, πιείτε το αίμα μου;" Όταν αρχικά ο Χριστός μίλησε στους μαθητές του για το μυστήριο αυτό, μερικοί από αυτούς δεν μπορούσαν να το πιστέψουν και απομακρύνθηκαν από αυτόν λέγοντας:

"Πώς μπορεί αυτός να μας δώσει να φάμε τη σάρκα του"; Εντούτοις, αυτό το οποίο οι άνθρωποι δεν μπορούν ούτε να σκεφθούν ούτε να πιστέψουν, η εξαίρετη αγάπη του Χριστού το πραγματοποίησε. "Λάβετε, φάγετε" είπε στους μαθητές Του και δια μέσου αυτών προς όλους εμάς. Σ' αυτό μας παροτρύνει υποσχόμενος και την είσοδο εις την Βασιλείαν Του: 

"Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἶμα, ἔχει ζωήν αιώνιον". Τέλος μεταχειρίζεται ακόμα και απειλή κολάσεως σ' εκείνον ο οποίος δεν θέλει να μετάσχει στο μυστήριον αυτό. Όλες αυτές οι προκλήσεις, οι υποσχέσεις, οι απειλές προέρχονται μόνο από τη θερμή επιθυμία την οποία έχει για να μας δίνει τον εαυτό Του κατά τη θεία Κοινωνία. Τούτο γίνεται γιατί η αγάπη επιθυμεί και σκοπό έχει την ένωσή μας μετά της Θεότητός Του. 

Με τη θεία Κοινωνία ο Χριστός ενώνεται με την ψυχή και η ψυχή ενώνεται με τον Χριστό. Η ένωση δε αυτή είναι εντελώς πραγματική. Ο Χριστός δεν παρέχεται πουθενά τόσο φιλόστοργος και τόσο πραγματικός όσο εις το μυστήριο αυτό και δίνεται ως τροφή, για να ενωθεί με τις καρδιές των πιστών. Ο Χριστός με τη θερμή αγάπη αυτή, θέλησε να ενωθεί τόσο με μας, ώστε να αποτελέσουμε μια μόνον ύπαρξη μαζί Του. 

"Ω θείε Νυμφίε των ψυχών μας, θέλησες μέσα από το μυστήριο της αγάπης, η καρδιά Σου και η δική μας να γίνουν μια και μόνη καρδιά αδιαχωρίστως ενωμένες"! Όπως ο Χριστός ζητά την ένωσή μας μαζί Του, έτσι κι εμείς με την ίδια αγάπη συχνά πρέπει να μεταλαμβάνουμε τη θεία Κοινωνία, κατά τη γνώμη όμως του πνευματικού πατρός, εις τον οποίον οφείλουμε να εξομολογούμαστε. Πάντως κανένα απολύτως εμπόδιο δεν μπορεί να υπάρξει στη συνεχή θεία Κοινωνία και την οποία πάλι θα κοινωνήσει ο πνευματικός πατέρας. 

Τίποτε στον κόσμο αυτό δεν είναι τόσο ωφέλιμο όσο η θεία Μετάληψις. Ο αιώνιος Πατήρ κατέστησε κάτοχο του θέματος αυτού τον Χριστό και εις τη διάθεσή Του όλους τους θείους θησαυρούς. Επομένως, όταν ο Χριστός έρχεται στην ψυχή μέσα από τη θεία Κοινωνία, φέρνει μαζί του άπειρους θησαυρούς της Χάριτος και μετά τη θεία Μετάληψη, ο καθένας μπορεί να πει ότι όλα τα καλά ήρθαν σε νένα μαζί με το μυστήριο αυτό. 

Ο άγιος Διονύσιος διδάσκει ότι το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας είναι το πλέον δραστήριο μέσον του αγιασμού των ψυχών. Μέσα από τη θεία Κοινωνία ελευθερωνόμαστε από τις γνωστές αμαρτίες μας και προφυλασσόμαστε από όσες είναι θανατηφόρες. Το μυστήριο αυτό ανάβει στις ψυχές μας τη θεία αγάπη. Ο Θεός είναι αγάπη. Είναι φωτιά, η οποία εξαφανίζει από τις καρδιές μας κάθε γήινη κλίση και η φωτιά αυτή της θεϊκής αγάπης που έφερε ο Χριστός μας πάνω στη γη, δεν επιδιώκει τίποτε άλλο παρά μόνο να δει φλογισμένες τις καρδιές μας από τη θεία αγάπη. 

Η θεία Κοινωνία μας σύρει τόσο στην αγάπη, ώστε μετά την αποχώρησή μας από αυτή να γινόμαστε τρομεροί στους δαίμονες. Μερικοί λέγουν ότι εγώ μεταλαμβάνω σπανίως διότι δεν αισθάνομαι εντός μου παρά μικρά μόνον αγάπην προς τον Θεόν. "Πώς, λοιπόν, επειδή είσαι ψυχρός, γι' αυτό απομακρύνεσαι από τη θεία αυτή φωτιά; Απεναντίας, επειδή είσαι ψυχρός, πρέπει να πλησιάζεις πολύ συχνά στο μυστήριο αυτό, εάν πράγματι επιθυμείς να αγαπάς τον Χριστόν".

Και όταν κανείς είναι ασθενής, τόσο περισσότερο έχει ανάγκη των ιατρών. Έτσι, λοιπόν, για τη θεραπεία της ψυχής μας, πρέπει να πλησιάζουμε τον ιατρό αυτής πολύ συχνά. Κάπου αναφέρεται ότι υπάρχουν δυο ειδών άνθρωποι, οι οποίοι πρέπει να κοινωνούν συχνά. Οι τέλειοι για να διατηρήσουν την τελειότητα και οι ατελείς για να φθάσουν στην τελειότητα. 

Μοναχός Γεράσιμος Μενάγιας

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Ας είναι ο μήνας Αύγουστος χαρούμενος και ευλογημένος! 

Καλή Παναγιά!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 162ο

Στην ίδια επιστολή σημειώνει τις εντυπώσεις ενός διανοουμένου Ελβετού ονόματι Brushweiler, ο οποίος αφού επισκέφθηκε τον πατέρα Γεράσιμο στη μονή Αγίου Παύλου, γράφει περί τούτου στον πατέρα Σωφρόνιο: "... Χάρηκα πολύ που μπόρεσα να μιλήσω πολλές ώρες μ' αυτόν τον άγιο άνθρωπο και κάθε φορά που τον άφηνα, αισθανόμουν μέσα στην καρδιά μου μια ειρήνη, που πλημμύριζε όλου μου το είναι. Μου μίλησε για την προσευχή και πώς πρέπει να διατηρείται μέσα στην αγάπη. Αληθινά ευχαριστώ τον Θεό που μου επέτρεψε να συναντήσω έναν τέτοιο άνθρωπο. Έδειξε φιλία για μένα και ιδίως μου παρουσίασε τα άγια λείψανα του μοναστηριού, για να τα προσκυνήσω. Πήρε μάλιστα ένα μικρό κομμάτι από βαμβάκι, το οποίο άγγιξε στο καθένα από τα λείψανα, παρακαλώντας με να σας το φέρω. Θα το κάνω στο προσεχές μου ταξίδι". 

"Ο πατήρ Γεράσιμος έχει σήμερα πολύ αδυνατίσει εξαιτίας της αρρώστιας του στην καρδιά και δεν αφήνει πλέον το κελί. Εντούτοις είναι ευτυχισμένος και κρατά την "ευχή", που τρέχει χωρίς σταματημό μέσα του". Ο αρχιμανδρίτης Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος στο βιβλίο του "Άγιες μορφές της νεοτέρας Ελλάδος", γράφει με ρεαλισμό και σαφήνεια: "... Η ιστορία του (πατρός Γερασίμου) δεν είναι πολύ συνηθισμένη και δείχνει ακριβώς τα μυστικά μονοπάτια, εις τα οποία οδηγεί η θεία Χάρις εκείνους που θέλει να τραβήξει κοντά της". 

"Με όλη αυτήν την ακτινοβολία του ο πατήρ Γεράσιμος ανεδεικνύετο συνεχώς ένας λύχνος  που εφώτιζε και εχθρούς και φίλους, ξένους και ημετέρους. μοναχούς και κοσμικούς... Ήτο εις όλους απλούς και μετρημένος.... Η καλή του καρδιά ακτινοβολούσε πάντοτε μια δροσεράν και ουρανίαν ευγένειαν εις όσους τον επλησίαζαν... Ήτο πάντοτε γλυκός και πράος..... Η αγάπη του ήτο τόσο βαθιά και τόσο μεγάλη, ώστε να θυμίζει άνθρωπον της αποστολικής εποχής....".

Ο σεβαστός και αείμνηστος γέροντάς μας, αρχιμανδρίτης Χερουβείμ στο βιβλίο του "Από το περιβόλι της Παναγίας - νοσταλγικές αναμνήσεις (σελ. 201, 202)" περιγράφει τη συνάντησή του με τον πατέρα Γεράσιμο: "... Είχα πλησιάσει πλέον στον προορισμό μου ύστερα από εξαντλητική πορεία, όταν άρχισε μια δυνατή νεροποντή. 

Αναγκάσθηκα τότε να κτυπήσω στην πλησιέστερη καλύβη για καταφύγιο. Με έκπληξη βρέθηκα εμπρός στον φημισμένο μοναχό, πατέρα Γεράσιμο Μενάγια. Τον έβλεπα για πρώτη φορά. Ο λόγος, η αγάπη, η συμπεριφορά του με εντυπωσίασαν... Στο πρόσωπό του έβλεπα τον επιστήμονα, τον ασκητή, τον υποτακτικό του γέροντος Καλλινίκου του ησυχαστού, τον άνθρωπον της νοεράς προσευχής, αυτόν τον οποίο τιμούσε και σεβόταν όλο το Άγιον Όρος...."

Ως κατακλείδα κρίναμε ωφέλιμο να παραθέσουμε τις λίγες αυτές σελίδες γύρω από το Μυστήριο της Θείας Μεταλήψεως, οι οποίες αποτελούν προϊόν της πένας και της καρδιάς του πατρός Γερασίμου και εκφράζουν τόσο τον βιβλικό και αγιοπατερικό καταρτισμό του, όσο και το ευαίσθητο λειτουργικό αισθητήριο της παλλομένης από τον θείο έρωτα ψυχής του: "Ο Σωτήρ ημών Ιησούς Χριστός, επειδή γνώριζε ότι έφθασε η ώρα της θυσίας αυτού, θέλησε προ του πάθους του να μας αφήσει την πλέον μεγάλη απόδειξη της αγάπης Του. Και γι' αυτό συνέστησε το μέγα μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας". 

Η παρουσίαση της αγάπης αυτής, η οποία εξεδηλώθη κατά τας τελευταίας στιγμάς, προ του θανάτου αυτού, προξενεί βαθιά εντύπωση εις τας καρδίας των ανθρώπων και λογίζεται πάρα πολύ πολύτιμος. Δια τον λόγον αυτόν και οι άνθρωποι εις τας διαθήκας τους συνήθως κληροδοτούν κάποια δώρα στα πλέον προσφιλή σε αυτούς πρόσωπα, εις ανάμνησιν της αγάπης που είχαν σε αυτά. 

"Αλλά Συ, ω Ιησού μου, όταν έφυγες εκ του κόσμου αυτού, τι άφησες σε μας εις ανάμνηση της αγάπης Σου; Μας έδωσες όλον τον εαυτόν σου. Μας άφησες το σώμα Σου, το αίμα Σου, την ψυχήν Σου, τη Θεότητά Σου, Με ένα λόγον ολόκληρον τον εαυτόν Σου, χωρίς ουδεμίαν επιφύλαξη. Δικαίως όθεν άγιος τις ονόμασε το μυστήριον τούτο "μυστήριον της αγάπης", διότι μόνη η αγάπη είναι εκείνη η οποία οδήγησε τον Χριστόν να σώσει όλον τον εαυτόν του εις εμάς". 

Και ως εγγύηση, σε περίπτωση που είχαμε κάποια αμφιβολία για την αγάπη αυτού, να βρίσκουμε στο μυστήριο αυτό τρανή απόδειξη γι΄ αυτή, όπως αν ο Λυτρωτής όταν συνιστούσε αυτό, έλεγε: "Ψυχαί των χριστιανών, προσέξατε το μυστήριον αυτό, διότι δι' αυτού σας δίνω όλο τον εαυτό μου. Έχοντας λοιπόν μια τέτοια απόδειξη στα χέρια σας, δεν επιτρέπεται να αμφιβάλλετε ότι δεν σας αγαπώ πολύ". 

Ένας άγιος ονόμασε το μυστήριον αυτό "αγάπην πρό πάσης άλλης αγάπης", διότι η δωρεά έχει εντός της όλες τις άλλες δωρεές του Κυρίου. Δηλαδή της δημιουργίας, της απολυτρώσεως και της αιωνίου δόξας. Διότι η θεία Κοινωνία δεν είναι μόνο μια απόδειξη της αγάπης του Χριστού, είναι ακόμη και μια εγγύηση της απολαύσεως της Βασιλείας των Ουρανών, την οποία όπως τονίζει η Εκκλησία μας, θέλει να μας χαρίσει. 

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα δια των πρεσβειών του ιαματικού Αγίου Παντελεήμονα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 138ο

Και μένουμε στη θέση μας μέχρι το "Δι' εὐχῶν", μέχρι το τέλος της θείας Λειτουργίας. Όταν επιστρέψουμε στο σπίτι μας, καλό είναι να βρούμε λίγα λεπτά να διαβάσουμε την Ευχαριστία της Θεία Μεταλήψεως, δηλαδή τις ειδικές προσευχές που έχει η Εκκλησία μας, για να διαβάζουμε οι πιστοί μετά τη θεία Κοινωνία. Είναι προσευχές ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης προς τον Κύριό μας που μας αξίωσε να Τον πάρουμε μέσα μας. Και κάτι ακόμη: Εάν έχουμε κάποιο βρέφος στην αγκαλιά μας, για να κοινωνήσει, θα πρέπει να κρατήσουμε διακριτικά το κεφαλάκι του ακίνητο στον δεξιό ώμο μας, αλλά και τα χέρια του και τα πόδια του, χωρίς όμως να ερεθίζουμε το παιδί, για να μην κάνει απότομες κινήσεις απωθώντας την αγία Λαβίδα ή το άγιο Ποτήριο και προκληθεί έτσι κάποιο ατύχημα. 

Γι' αυτό στις περιπτώσεις αυτές, πρέπει να προσερχόμαστε έχοντας μαζί μας και κάποιο άτομο που θα μας βοηθήσει. Η θεία Λειτουργία δεν πρέπει να τελειώνει με το "Δι' εὐχῶν", αλλά να συνεχίζεται σ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, σ' όλη μας τη ζωή. Η θεία Λατρεία ν' αγκαλιάζει όλη τη ζωή μας. Να είναι αδιάλειπτη, για να εξαγιάζει την κάθε στιγμή, τη ζωή μας και το περιβάλλον μας. Κάθε λεπτό σε καθετί που κάνουμε, να νιώθουμε τον Κύριο αοράτως παρόντα. Να λιτανεύεται ο Χριστός μέσα μας και γύρω μας. Κάθε μας βήμα να αναφέρεται στο υπερώο της Ιερουσαλήμ, να είναι μα ακατάπαυστη ευχαριστία μετά τη θεία Ευχαριστία. Τότε η ζωή μας θα γίνει αυτό που πρέπει να είναι πάντα: μια διαρκής Λειτουργία. 

Η εν Χριστώ ζωή είναι ορατή μέσα στη ζωή των Αγίων. Διότι οι άγιοι αγάπησαν τον Χριστό με όλη τους την καρδιά. Αυτόν μιμήθηκαν. Αυτόν ομολόγησαν γενναία μπροστά στους ανθρώπους. Και πρόσφεραν τον εαυτό τους σε μύριους κινδύνους. "Άνθρωποι ήταν κι εκείνοι, όπως κι εμείς και δεν είχαν περισσότερο από μας, παρά μόνο καλή διάθεση, υπομονή, ταπείνωση και αγάπη προς τον Θεό. Αυτά λοιπόν απόκτησέ τα κι εσύ ο ίδιος και η ψυχή σου που τώρα είναι πέτρινη, θα γίνει για σένα πηγή δακρύων (Συμεών, Νέου Θεολόγου, Κατηχητικός λόγος  ΚΘ΄, Φιλοκαλία της ΕΠΕ 19Δ, 403)". 

Οι Άγιοι είναι οι φίλοι του Χριστού. Είναι αυτοί που αγάπησαν πολύ τον Θεό, έζησαν με τον Θεό και για τον Θεό. Πέρασαν από τη γη ως ξένοι και περαστικοί, έχοντας κάθε μέρα τη σκέψη τους στον ουρανό. Έζησαν ως επίγειοι άγγελοι και ουράνιοι άνθρωποι. Επειδή διαφύλαξαν μέσα τους απαραχάρακτη τη θεϊκή εικόνα, τα χαρακτηριστικά του Θεού που είχαν μέσα τους έγιναν καθαροί καθρέφτες του θείου φωτός. 

Δέχθηκαν τον Θεό ως μόνιμο ένοικο στην ψυχή τους, έγιναν έμψυχοι ναοί του Θεού. Έκαναν τη ζωή του Χριστού ζωή τους. Κι έτσι η ζωή του Χριστού φανερώνεται μέσα από τη δική τους ζωή. Γι' αυτό και κάθε Άγιος με τη ζωή του μας διακηρύττει: "δεν ζω πλέον εγώ, ζει μέσα μου ο Χριστός (Απόστολος Παύλος, Προς Γαλάτας, β, 20)". Στην πραγματικότητα κάθε Άγιος είναι η φανέρωση του ίδιοι του Χριστού σε κάθε εποχή, σε κάθε τόπο. Ένας και μόνο Άγιος γίνεται η φωνή του Θεού στους ανθρώπους. 

Με τον λόγο του και τη ζωή του επιβεβαιώνει κάθε στιγμή την ύπαρξη του Θεού, φανερώνει την αγάπη και το φως του. Διαλαλεί περίτρανα ότι "ζῆ Κύριος ὁ Θεός", ότι Αυτός είναι ο κυρίαρχος της ιστορίας. Όταν πλησιάσεις έναν Άγιο που είναι πλημμυρισμένος με τη Χάρη του Θεού, διαισθάνεσαι ότι ο άνθρωπος αυτός ακτινοβολεί το φως του Θεού και τα λόγια του έρχονται στην ψυχή σου μ' έναν τρόπο ειρηνικό, άμεσο. Αλλάζει τις διαθέσεις σου. 

Οι Άγιοι απαρνήθηκαν τις ανέσεις και τις απολαύσεις του αμαρτωλού κόσμου. Κυριάρχησαν στα πάθη κι έδειξαν στους γύρω τους πόσο ψηλά μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος, σε ποια ύψη αρετής, προσφοράς και αυταπαρνήσεως μπορεί να ανέλθει. Μπροστά τους εξευτελίστηκαν ολόκληρες αυτοκρατορίες και αποδείχθηκαν ανίσχυροι οι πάνοπλοι, και άσοφοι οι σοφοί του κόσμου. Σήκωσαν στους ώμους τους τον Σταυρό του Χριστού και πολλοί απ' αυτούς για την αγάπη του Χριστού υπέμειναν πειρασμούς, δοκιμασίες, αδικίες, κατατρεγμούς, βασανιστήρια και φρικτό θάνατο. 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλή σας μέρα! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Ας έχουμε θεία φώτιση και χρόνια ευλογημένα διά της Βαπτίσεως του Θεανθρώπου! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 137ο

Θα κοιμηθούμε σχετικά νωρίς το βράδυ, για να ξυπνήσουμε νωρίς το πρωί. Γιατί όσο πιο έγκαιρα προσέλθουμε το πρωί στη θεία Λατρεία, τόσο πιο πολύ θα μπορέσουμε να βιώσουμε εσωτερικά το ιερό αυτό Μυστήριο. Το πρωί που θα ξυπνήσουμε, θα προσέξουμε να μη βάλουμε τίποτα στο στόμα μας, ούτε νερό. Και θα πορευθούμε στον ναό πλυμένοι, με καθαρά και σεμνά ρούχα και οπωσδήποτε οι γυναίκες χωρίς να έχουν βαμμένα τα χείλη τους. 

Στη διάρκεια της θείας Λειτουργίας στεκόμαστε στον ναό με ευλάβεια και δέος. Και προσευχόμαστε θερμά χωρίς να αφήνουμε τον νου μας να στρέφεται σε άλλα βιοτικά πράγματα. Θα μας βοηθήσει και το να έχουμε στα χέρια μας ένα Λειτουργικό (=βιβλιαράκι που περιέχει το ιερό κείμενο της θείας Λειτουργίας και αντίστοιχα τη νεοελληνική του απόδοση). Αυτό θα μας διευκολύνει στο να κατανοούμε καθεμιά από τις δύσκολες εκφράσεις της θείας Λειτουργίας και να παρακολουθούμε ταυτόχρονα και το αρχαίο κείμενο. 

Κάποια στιγμή η Ωραία Πύλη του Ιερού Βήματος θα ανοίξει. Και ο ιερέας θα μας καλέσει να πλησιάσουμε "μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης", για να κοινωνήσουμε. Ο ίδιος ο Κύριος θα μας καλέσει να Τον κοινωνήσουμε. Καθώς θα πλησιάζουμε λοιπόν προς το άγιο Ποτήριο ας προσέξουμε κάποια πρακτικά στοιχεία: Όταν θα ακούσουμε το ιερό κάλεσμα, προχωρούμε οι άνδρες από το νότιο κλίτος και οι γυναίκες από το βόρειο. Κατευθυνόμαστε με ευλάβεια προς την Ωραία Πύλη, χωρίς να βιαζόμαστε, παίρνοντας τη σειρά μας πίσω από τους άλλους που περιμένουν. 

Σ' όλη αυτή την πορεία μας προσευχόμαστε μυστικά. Δεν αφήνουμε τη σκέψη μας και τα μάτια μας να ασχολούνται με άλλα πράγματα. Όλα να κατευθύνονται στον Χριστό μας. Και μεις έχοντας ακράδαντη πίστη ότι στην Ωραία Πύλη είναι παρών ο Χριστός, προσευχόμαστε μέσα μας με την ευχή της θείας Μεταλήψεως, την οποία είναι καλό να τη γνωρίζουμε απέξω: "Τοῦ Δείπνου σου τοῦ Μυστικοῦ, σήμερον Υἱέ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε..."

Αν κάποιοι άλλοι δίπλα μας βιάζονται, σπρώχνονται, διεκδικούν προτεραιότητα, δεν πιάνουμε μαζί τους συζητήσεις, δεν τους κάνουμε παρατηρήσεις, ούτε τους κατακρίνουμε μέσα μας. Απλά τους δίνουμε προτεραιότητα. Καλύτερα να μείνουμε τελευταίοι, παρά να χάσουμε την ειρήνη μας και τον προσανατολισμό μας. Και οπωσδήποτε προσφέρουμε προτεραιότητα στα μικρά παιδιά, στις μητέρες με μωρά, στους γέροντες και στους ανήμπορους. 

Καθώς πλησιάζουμε το άγιο Ποτήριο, στεκόμαστε με δέος, υπομονή, αναμονή και σιωπή. Στεκόμαστε ο ένας πίσω από τον άλλον, αφήνοντας διάδρομο, αν χρειάζεται, για να επιστρέφουν όσοι κοινωνούν στις θέσεις τους. Φθάνοντας μπροστά στον ιερέα, κάνουμε τον σταυρό μας, παίρνουμε με ευλάβεια από τα χέρια του προηγούμενου πιστού που κοινώνησε το κόκκινο μανδήλιο, το πιάνουμε και με τα δυο μας χέρια και το τοποθετούμε απλωμένο κάτω από το σαγόνι μας. 

Εάν πάλι υπάρχει κάποιος δίπλα στον ιερέα που κρατάει το άγιο μανδήλιο, για να βοηθάει τους πιστούς να κοινωνήσουν, τότε εμείς δεν ακουμπάμε καθόλου το άγιο μανδήλιο, αλλά το αφήνουμε να το τοποθετήσει αυτός κάτω από το σαγόνι μας. Αμέσως μετά λέμε το μικρό μας όνομα με ευκρίνεια, για να το ακούσει ο ιερέας και να το αναφέρει όταν θα μας κοινωνήσει, λέγοντας: "μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ... Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ....". Πλησιάζουμε τότε το πρόσωπό μας και ανοίγουμε ταυτὀχρονα το στόμα μας κοντά στο άγιο Ποτήριο, στο ύψος του χείλους του και περιμένουμε τον ιερέα να βάλει μέσα την αγία Λαβίδα με τη θεία Κοινωνία. 

Μόλις νιώσουμε την αγία Λαβίδα στη γλώσσα μας, κλείνουμε απαλά το στόμα μας και ο ιερέας την αποσύρει αργά. Κι εμείς καταπίνουμε τη θεία Κοινωνία. Δυστυχώς μερικοί πιστοί δεν ανοίγουν καλά το στόμα τους πριν τη θεία Κοινωνία ή το κλείνουν πριν μπει η αγία Λαβίδα μέσα ή το αφήνουν ανοικτό την ώρα που ο ιερέας περιμένει να το κλείσουμε, για να πάρει την αγία Λαβίδα. Αμέσως μετά σκουπίζουμε καλά το στόμα μας με το μάκτρο και το δίνουμε στον επόμενο που θα κοινωνήσει. 

Κάνουμε τον σταυρό μας και προχωρούμε για να πάρουμε από το πανέρι αντίδωρο. Το αντίδωρο το προσφέρει η Εκκλησία κυρίως σ' αυτούς που δεν θα κοινωνήσουν. Είναι ένα δώρο αντί των Τιμίων Δώρων, δηλαδή της θείας Κοινωνίας. Όμως παίρνουμε αντίδωρο και οι πιστοί που κοινωνήσαμε, για να μη μείνουν στο στόμα μας ίχνη από τη θεία Κοινωνία. Επιστρέφουμε τέλος στη θέση μας γεμάτοι ειρήνη και χαρά, ψελλίζοντας μέσα μας λόγια ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας προς τον Κύριό μας, που μας αξίωσε να κοινωνήσουμε. 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλή σας μέρα! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι το 2026 θεοφόρο και ευλογημένο, με πίστη και αγάπη Θεού!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 136ο

Κι αφού συντελεστεί αυτή η έξοδος, πρέπει να ακολουθήσει μια είσοδος. Είσοδος στο Δείπνο το μυστικό. Αλλά η είσοδός μας αυτή πρέπει να γίνει με πίστη, με συναίσθηση και συντριβή και αγάπη. Όπως εισέρχονται οι Άγιοι στα Άγια των αγίων. Όπως συγκλονισμένοι κοινωνούσαν με φόβο και τρόμο. Τίποτε άλλο δεν τους απορροφούσε. Τίποτε άλλο δεν αιχμαλώτιζε την καρδιά τους. Ήταν δοσμένοι στο Μυστήριο και ζούσαν με τον Χριστό και για τον Χριστό. Εμείς; Πόσες φορές μέχρι σήμερα έχουμε κοινωνήσει με τη δική τους συναίσθηση; Έχουμε άραγε τον πόθο και τη δίψα των Αγίων, των Μαρτύρων, των Ασκητών;

Για να μπορέσουμε λοιπόν να εισέλθουμε στο Μυστικό Δείπνο, θα πρέπει να ακολουθήσουμε την εμπειρία των Αγίων. Κι αυτό δεν γίνεται σε μια μέρα. Χρειάζεται άσκηση, αγώνας, πορεία ζωής και τελειώσεως. Κάθε πότε μπορούμε να κοινωνούμε; Όλοι οι πιστοί δεν μπορούμε να κοινωνούμε το ίδιο συχνά. Διότι ο καθένας μας βρίσκεται σε διαφορετικό πνευματικό επίπεδο, σε διαφορετική πνευματική κατάσταση. Γι' αυτό, όταν πηγαίνουμε στον Πνευματικό μας να εξομολογηθούμε, θα πρέπει στο τέλος να τον ρωτούμε κάθε πότε μπορούμε να κοινωνούμε και με ποιες προϋποθέσεις, με ποια προετοιμασία. 

Σ' άλλους ο Πνευματικός δίνει ευλογία να κοινωνούν συχνότερα και σ' άλλους ζητά να προηγείται Εξομολόγηση πριν τη Θεία Κοινωνία. Ο Απόστολος Παύλος μας λέει σχετικά: "Ας εξετάζει κάθε άνθρωπος με προσοχή τον εαυτό του και τότε ας κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του  Κυρίου... Διότι εκείνος που τρώει και πίνει ανάξια από τον καθαγιασμένο Άρτο και Οίνο, αυτό που τρώει και πίνει φέρνει επάνω του καταδίκη... Κι επειδή κοινωνάτε ανάξια, χωρίς να εξετάζετε τον εαυτό σας, γι' αυτό υπάρχουν ανάμεσά σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και αρκετοί πέθαναν ". 

Πρέπει να νηστεύουμε πριν κοινωνήσουμε; Για να προετοιμασθούμε καλύτερα, να συναισθανθούμε τη δική μας αμαρτωλότητα και τη μεγαλειότητα του Μυστηρίου, ο Πνευματικός μας θα καθορίσει κάποια νηστεία στον καθένα μας, ανάλογα με την πνευματική μας κατάσταση, την ηλικία μας, την υγεία μας. Πέρα όμως από τη νηστεία των τροφών ασυγκρίτως αναγκαιότερη είναι η νηστεία των παθών, η οποία πρέπει να διαρκεί σε όλη μας τη ζωή. 

Προετοιμασία προηγούμενης ημέρας: αρχικά συμφιλίωση με τους αδερφούς μας. Βασική προϋπόθεση της προετοιμασίας μας είναι να έχουμε συμφιλιωθεί με τους δικούς μας. Να έχουμε ζητήσει συγγνώμη τουλάχιστον από τα μέλη της οικογένειάς μας, αλλά κι από άλλους συγγενείς και συνεργάτες τους οποίους έχουμε στενοχωρήσει με τα λόγια μας ή τις πράξεις μας. Καθώς θα πλησιάζει η ημέρα που πρόκειται να κοινωνήσουμε, θα πρέπει όλο και περισσότερο να σκεφτόμαστε το γεγονός αυτό. Ιδιαιτέρως το βράδυ πριν κοινωνήσουμε. 

Κι επειδή ο  διάβολος την ημέρα εκείνη θα κάνει ό, τι μπορεί για να μας απομακρύνει από το μεγαλύτερο αυτό γεγονός της ζωής μας, θα πρέπει τη μέρα αυτή να είμαστε πιο προσεκτικοί στις σκέψεις, στα λόγια, στη συμπεριφορά μας. Ας ψάξουμε να βρούμε τόπο και χρόνο, για να μείνουμε μόνοι μας. Να μείνουμε σε κάποιο δωμάτιο με τον εαυτό μας. Και να προετοιμάσουμε την καρδιά μας, για να δεχθεί τον θείο Επισκέπτη. Εκεί ας εξετάσουμε τον εαυτό μας, τις διαθέσεις μας, την πνευματική μας πορεία. 

Ας αισθανθούμε την αναξιότητά μας, αφού σκεφθούμε πόσο αμαρτάνουμε καθημερινά! Πόσες σκέψεις μολύνουν συχνά τον νου μας! Και ταυτόχρονα να συγκλονισθούμε κατανοώντας πόσο ανάξιοι είμαστε να πάρουμε μέσα μας τον Θεό. Έτσι θα κατανυγεί η ψυχή μας και με συντριβή και δάκρυα θα ζητήσουμε το έλεος του Θεού. Ικετεύοντας τον άγιο Θεό να μας αξιώσει να Τον δεχθούμε στη μυστική Τράπεζα της θείας Ευχαριστίας και να Τον μεταλάβουμε. Κι όσο θα πλησιάζει η ώρα της συμμετοχής μας, τόσο περισσότερο η ψυχή μας θα πρέπει να βρίσκεται σε άγια προσμονή. 

Έπειτα ας προσεγγίσουμε το μεγάλο γεγονός διαβάζοντας κάποιο σχετικό βιβλίο. Υπάρχουν πολλά πνευματικά βιβλία που αναλύουν το βαθύτερο νόημα της θείας Λειτουργίας, της θείας Κοινωνίας. Η μελέτη των βιβλίων αυτών θα μας προετοιμάσει κατάλληλα και θα στρέψει τον νου μας στο υπέρτατο Μυστήριο. Τέλος, ας καταφύγουμε στην προσευχή. Μετά το Απόδειπνο να διαβάσουμε, αν είναι δυνατόν, την Ακολουθία της θείας Μεταλήψεως ή έστω ένα τμήμα της. Η Ακολουθία της θείας Μεταλήψεως θα μας βοηθήσει  ώστε η προετοιμασία μας για τη σημαντικότερη στιγμή της ζωής μας, να είναι όσο πιο δυνατόν πιο ολοκληρωμένη και πιο σωστή. 

Με συναίσθηση των αδυναμιών μας να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας αξιώσει να κοινωνήσουμε χωρίς να ζημιωθούμε, ψελλίζοντας μέσα μας τα λόγια που έλεγαν οι Άγιοι: "Δεν είμαι άξιος, Κύριε, να σε δεχθώ μέσα μου". "Φρίττω καθώς σκέφτομαι ότι θα δεχθώ τη φωτιά μέσα μου και φοβάμαι μην καώ σαν το κερί και σαν  το χορτάρι. Τι φοβερό  Μυστήριο θα ζήσω!". Και θα παρακαλέσουμε τον Κύριό μας να μη σταθεί στην αμαρτωλότητά μας, αλλά να καταδεχθεί να έλθει μέσα μας. 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Καλά Χριστούγεννα σε κάθε χριστιανική ψυχή και ας είναι ανοιχτή η Βηθλεέμ της καρδιάς μας, για να υποδεχθούμε τον Κύριο και Δεσπότη μας!