Φράσεις για προβληματισμό 120ο μέρος

Του χρόνου μας αρχή καλή και ο Χριστός μας προσκαλεί την κακίαν ν' αρνηθώμεν, μ' αρετάς να στολισθώμεν. Να ζώμεν βίον τέλειον κατά το Ευαγγέλιον με αγάπη, με ειρήνη και με τη δικαιοσυνη. Κύριε, ευλόγησε το νέο έτος με πλούσια τη Χάρη Σου και την ευλογία Σου σε όλους μας (Σπουδαία ευχή). 

Κάνε Θεέ μου ο νέος χρόνος να' ναι λουσμένος από φως,. Σ' όλη τη γη και τις καρδιές μας να βασιλεύει ο Χριστός (Ειρηνούλας Μ. Μιχαηλίδου, Ψηλά οι καρδιές). 

Οι 365 μέρες, οι 8760 ώρες, μ' όποιον αριθμό κι αν τις πολλαπλασιάσουμε δεν είναι ούτε "ὡς ἡμέρα μία παρά Κυρίου", παραμένουν λίγες για την αιωνιότητα. Είμαστε απίστευτα παροδικοί και εφήμεροι. Επιτακτική προβάλλει η ανάγκη για εξαγορά του χρόνου με διάθεση δηυμιουργίας. 

Εμμανουήλ σημαίνει ο Θεός είναι μαζί μας, μας αγαπά και μας προστατεύει. Αλλά κυρίως σημαίνει ο Θεός είναι ανάμεσά μας. Δηλαδή ο Θεός έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία μας, χωρίς να παύσει να είναι Θεός. Το Εμμανουήλ σημαίνει ό, τι και το Θεάνθρωπος. Μας δίνει παρηγοριά. Ο άνθρωπος μπορεί εν Χριστώ να ενωθεί με τον Θεό, να αγιασθεί, να θεωθεί (Σπουδαία σκέψη). 

Η προσκύνηση των Μάγων θα πρέπει να μας διδάξει όλους, καθώς προσερχόμαστε κι εμείς να προσκυνήσουμε το Θείο βρέφος. Εμείς βέβαια δεν διανύουμε την μακροχρόνια και επικίνδυνη, κοπιαστική πορεία των μάγων. Δεν έχουμε να προσφέρουμε στο Θείο βρέφος χρυσό, λίβανο ή σμύρνα κι ούτε ζητάει τέτοια δώρα από μας. Το δώρο που ζητεί από εμάς ο τεχθείς βασιΛιάς του ουρανού και της γης είναι κάτι βαθυτερο, ανώτερο, ιερό. Παιδί μου, δος μου την καρδιά σου (Σπουδαία σκέψη). 

Τα παράδοξα των ημερών: Ο σύζυγος ψάχνει τι ΔΕΝ ΕΧΕΙ η σύζυγος και φεύγει από τον γάμο! Τα παιδιά σκέφτονται τι ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ και μελαγχολούν! Οι εργαζόμενοι καταγράφουν τις ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ της εργασίας τους και απελπίζονται. Οι φίλοι αναζητούν φίλους ΧΩΡΙΣ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ και τελικά μένουν μόνοι. Ο πιστός πάρατηρεί ΠΩΣ ΖΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ και κλονίζεται ! (Σπουδαία σκέψη).

Είναι ένα σχολειό μεγάλο ξέμακρα, που εγώ άλλο δεν είδα πιο τρανό, κάτω έχει στρωμένο χαλί πράσινο, πάνω έχει σκεπή τον ουρανό. Πάμε στο σχολειό, για να διαβάσουμε που' ναι σαν απέραντος ναός κι 'ναι μέσα εκεί χωρίς να φαίνεται δάσκαλος μεγάλος ο Θεός (Στέλιος Σπεράντσας). 

Αγάπη δεν είναι μόνο τα χατίρια και τα γλυκόλογα. Αγάπη δεν είναι μόνο τα χαμόγελα και το να λες "ναι" σε όλα. Αγάπη είναι και τα όρια. Αγάπη είναι και το "ως εδώ". Αγάπη είναι το να ξέρεις να βάζεις φρένο. Ναι, είναι αγάπη. Γιατί δεν αφήνεις τον άνθρωπο που αγαπάς να κατρακυλήσει περισσότερο προς τον γκρεμό (Σπουδαία σκέψη).

Διογένης ἐρωτηθείς τί τῶν θηρίων κάκιστα δάκνει, ἔφη· τῶν μέν ἀγρίων συκοφάντης, τῶν δέ ἡμέρων κόλαξ: Όταν ο Διογένης ερωτήθηκε ποιο από τα θηρία δαγκώνει χειρότερα, είπε από τα άγρια ο συκοφάντης, ενώ από τα ήμερα ο κόλακας (Αρχαίο ρητό).  

Η συκοφαντία είναι η δύναμη των δειλών. Ο ληστής δολοφονεί με το μαχαίρι, ο συκοφάντης με τη γλώσσα ή τη γραφίδα (Σπουδαίες σκέψεις).

Κακές συντροφιές παρέχουν πάντοτε πολλές αφορμές για αμαρτία. Και όσοι χωρίς ανάγκη αναμειγνύονται με αυτές, πέφτουν στο έδαφος του διαβόλου και πρέπει να περιμένουν είτε να πειρασθούν είτε να παγιδευθούν, όπως ο Πέτρος, είτε να γελοιοποιηθούν και να χλευασθούν. (Π. Ν. Τρεμπέλα, Υπόμνημα εις το κατά Μάρκον, ιδ, 66). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα διά των πρεσβειών του αγίου Ευθυμίου! 

Φράσεις για προβληματισμό 118ο μέρος

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα. Οι εκκλησιές σημαίνουν,  κουνιούνται τα καμπαναριά, κι οι φωνές που βγαίνουν απ’ το βαθύ και δίπλα το κάθε καμπάνας στόμα, μοιάζουν χερουβικούς ψαλμούς, σαν απ’ το ουράνιο δώμα. Χιλιάδες τα Χριστούγεννα τα τραγουδούν οι άγγελοι, και κάθε αχτίδα από ψηλά, που κάθε αστέρι στέλλει, μοιάζει αγγελική ματιά. Θρησκεία! Γλυκιά μάνα, τι όμορφη δίνεις εσύ λαλιά και στην καμπάνα, και πόσο εκείνη η λαλιά σαλεύει την καρδιά μας! 

Πόσες εκείνος ο σταυρός απ’ τα καμπαναριά μας στην αντηλιάδα χύνοντας, τόσες χρυσές αχτίδες, χύνει βαθιά μας στην ψυχή, γλυκές χρυσές ελπίδες! Κ’ οι δυο εκείνες χαραυγές που οι άγγελοι κατεβαίνουν μες’ απ’ τον ουρανό ψηλά κι έρχονται και σημαίνουν Χριστούγεννα κι ανάσταση, ω! τι μυστήριο χύνουν. Τι χαραυγούλες είναι αυτές, πόση ζωή μας δίνουν!

Λάμπουνε τ’ ασυγνέφιαστατα ουράνια σα ζαφείρια, Σαν μάτια π’ αγρυπνήσανε φέγγουν τα παραθύρια. Χαρούμενες και σιγανές μιλιές σμίγονται γύρα, και από κάθε θύρα που ανοίγεται, βγάνουν μορφές γελούμενες, λουσμένες, γλυκές, καλοντυμένες. Κρατούν στα χέρια τους κεριά λαμπάδες. Στη ματιά τους λάμπ’ η χαρά που νιώθουνε βαθιά μες στις καρδιά τους. Ξημέρωσαν Χριστούγεννα! Θύρες ολούθε ανοίγουν κι ολούθε τώρα οι Χριστιανοί στις εκκλησιές μας σμίγουν (Κ. Κρυστάλλη, Ο Καλόγερος της Κλεισούρας, Από το Αναγνωστικό Ε τάξης, 1964). 

"Οὐδέν κρυπτόν ὅ οὐ γνωσθήσεται (Λουκά ιβ, 2)": Είναι γνωστό ότι πολλές πράξεις των ανθρώπων μένουν άγνωστες και σκεπάζονται από την αφάνεια. Περνούν απαρατήρητες προσπάθειες, ευγενείς πράξεις αγάπης και αυτοθυσίας, ηρωισμοί του καθήκοντος, αγώνες μυστικοί της ψυχής, που καταλήγουν σε νικη ένδοξη κατά του κακού. Αλλά επίσης κρύπτονται απάτες, ατιμίες, φαυλότητες και εγκλήματα που γίνονται στο σκοτάδι.

Εν τούτοις ούτε τα πρώτα ούτε τα δεύτερα θα μείνουν άγνωστα για πάντοτε. Περιστάσεις ανέλπιστες, αλλά και η επέμβαση της θείας δικαιοσύνης, κάνουν ώστε τα κρυπτά να έρθουν στο φως, η αρετή να αναγνωρίζεται, η κακια να στιγματίζεται. Και δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που ύστερα από χρόνια πολλά, ξεσκεπάζεται ο υποκριτής και παραδίδεται στην κοινή περιφρόνησηκ, ενώ αντίθετα ένας που  συκοφαντήθηκε και παραγνωρίσθηκε, αποκαθίστατα8ι στη δίκαιη εκτίμηση της κοινωνίας (Σπουδαία σκέψη)

Πίστη και πατρίδα είναι για μας ένα πράγμα. Και όποιος πολεμά το ένα, πολεμά και το άλλο κι ας μην ξεγελιέται. Η μάνα μας η πνευματική είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, που ποτίστηκε με πολύ κι αγιασμένο αίμα. Κανένας λαός δεν έχυσε και δεν χύνει ως τα σήμερα το αίμα του για την πίστη, όσο ο δικός μας (Φώτης Κόντογλου). 

Είμαι του ήλιου η θυγατέρα απ’ όλες η πιο χαϊδευτή. Χρόνια η αγάπη του πατέρα σ’ αυτόν τον κόσμο με κρατεί. Όσο να πέσω νεκρωμένη, αυτόν το μάτι μου ζητεί· είμ’ η ελιά η τιμημένη. Δεν είμ’ ολόξανθη, μοσχάτη τριανταφυλλιά ή κιτριά· θαμπώνω της ψυχής το μάτι, για τ’ άλλα μάτια είμαι γριά. Δε μ’ έχει αηδόνι ερωμένη, μ’ αγάπησε μία θεά· είμ’ η ελιά η τιμημένη. Όπου κι αν λάχω κατοικία δε μ’ απολείπουν οι καρποί· 

ώς τα βαθιά μου γηρατεία δε βρίσκω στη δουλειά ντροπή· μ’ έχει ο Θεός ευλογημένη, κι είμαι γεμάτη προκοπή· είμ’ η ελιά η τιμημένη. Φρίκη, ερημιά, νερά και σκότη, τη γη εθάψαν μια φορά· πράσινη αυγή με φέρνει πρώτη στο Νώε η περιστερά όλης της γης είχα γραμμένη την εμορφιά και τη χαρά· είμ’ η ελιά η τιμημένη. Εδώ στον ίσκιο μ’ αποκάτου ήρθ’ ο Χριστός ν’ αναπαυθεί, κι ακούστηκ’ η γλυκιά λαλιά του λίγο προτού να σταυρωθεί· το δάκρυ του, δροσιά αγιασμένη, έχει στη ρίζα μου χυθεί· είμ’ η ελιά η τιμημένη.

Κάποτε ένα αεροπλάνο δοκίμασε να απογειωθεί. Τελευταία στιγμή ένας από τους κινητήρες του δεν δούλεψε. Ο ένας κινητήρας δεν συμμετείχε στην προσπάθεια για ανέβασμα. Το αεροπλάνο βρυχήθηκε, έκανε μια προβληματική τροχιά πάνω στο έδαφος και σωριάστηκε λαβωμένο. Αυτό συμβαίνει και στη ζωή μας. Είναι ανάγκη να λειτουργήσει ολόκληρη η πνευματική μας υπόσταση, για να μας δώσει δύναμη για το ανέβασμα. Να ζητάμε αληθινά τη Βασιλεία και την αιωνιότητα του Θεού. Να προσπαθούμε. Τότε θα γευόμαστε τις ευλογίες τυ Θεού (Σπουδαία σκέψη). 

Όπου αγώνας και πόλεμος, εκεί και το κατάλληλο όπλο. Είναι λοιπόν φυσικό ότι και στον αγώνα της αρετής χρειάζονται ανάλογα όπλα. Πνευματικός είναι ο αγώνας, πνευματικός θα είναι και ο οπλισμός. Ο Χριστιανός που θέλει να ζήσει ζωή χριστιανική, να αποφύγει τους μολυσμούς και την καταισχύνη της αμαρτίας, να μορφωθεί τέκνο φωτεινό του επουρανίου Πατρός, να εργασθεί για το γενικό καλό και να συντελέσει με όλες τις δυνάμεις του στη διάδοση της χριστιανικής αλήθειας. 

Εχθρός δε αόρατος είναι ο διάβολος, που εξαπατά τους ανθρωπους στο κακό και προσπαθει με κάθε τροπο να καλλιεργήσει παντού την αμαρτίατην ασέβεια, την αδικπία. Προπάντων με την προσευχή, με την πίστη και ελπίδα στον Θεό, με την προσπάθεια τη γενναία, πρέπει να αγωνίζεται τον καλό αγώνα της αρετής (Σπουδαία σκέψη).

Κάθε θρησκευτικό βιβλίο είναι τόσο φωτιστικό, βοηθητικό κι ωφέλιμο στον καταρτισμό και τη μόρφωση τουν ανθρώπου, όσο είναι σύμφωνο με τις αλήθειες της Αγίας Γραφής και γενικά τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας κι όσο υποδεικνύει κι εξηγεί με σαφήνεια και καθαρότητα, περισσότερες, περιεκτικότερες και αναγκαιότερες θρησκευτικές αλήθειες (Αρχιμ. Ευσεβίου Ματθοπούλου, Ο Προορισμός του ανθρώπου, Εκδόσεις Ζωή). 

Κάποιος με ακούμπησε. Η φράση αυτή του Κυρίου δείχνει και σε μας πώς προσεγγίζεται ο Χριστός. Πολλές φορές και στις μέρες μας -κατά την προσέλευση στη Θεία Κοινωνία η στην αναμονή για την προσκύνηση κάποιου ιερού λειψάνου- παρατηρείται συνωστισμός, σύγχυση, ταραχή, ένταση, φωνές... Γεμίζουν οι εκλησίες τις μεγάλες εορτές. Πόσοι από αυτούς προσεύχονται αληθινά; Καν πόσοιν σωματικά μόνο είναι παρόντες, ενώ με τον νου τους βρίσκονται αλλού;.... Ο Χριστός προσεγγίζεται οπως Τον πλησίασε η αιμορροούσα γυναίκα: με ταπείνωση, με πίστη, με ευλάβεια, ειρήνη, κατάνυξη, φόβο Θεού (Σπουδαία σκέψη).

Εκείνα που είναι αδύνατα να γίνουν με τις ανθρώπινες δυνάμεις, γίνονται δυνατά και κατορθωτά με τη Χάρη και τη δύναμη του Θεού. Θα' λεγε κανείς πως είναι ποτέ δυνατόν να περπατάει κάποιος πάνω στο νερό της θάλασσας. Κι όμως το είδαν πριν λίγα χρόνια να γίνεται με σύγχρονους αγίους στην πατρίδα μας. Είναι δυνατόν να πάρει σε εξετάσεις πανεπιστημιακά μαθήματα, ένας φοιτητής βαθμό 11, όταν το άριστα ως γνωστόν είναι 10; Κι όμως συνέβη στον συντάκτη αυτού του κειμένου. Κατά τη διάρκεια της εξέτασης. Και πόσα άλλα ακόμη! (Σπουδαία σκέψη). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Χρόνια πολλά και καλά Χριστούγεννα! 

Εύχομαι η κάθε χριστιανική ψυχή να βιώσει μέσα της μια μικρή φάτνη της Βηθλεέμ, για να ζεσταθεί από τη Χάρη του Ιησού!