Παιδικές ατασθαλίες (μέρος 2ο-τελευταίο)

Έφτασα στο σχολείο, αφού δέχτηκα στον δρόμο κάμποσες "φιλοφρονήσεις" από οδηγούς των δυο και τεσσάρων τροχών...για τη στραβομάρα μου...Όλες οι τάξεις ήταν συγκεντρωμένες στο προαύλιο για την πρωινή προσευχή. Όταν τελείωσε, αντί να πάω στην τάξη μου με τα άλλα παιδιά, ξέφυγα. Μπερδεύτηκα με τις άλλες τάξεις και... το 'σκασα χωρίς να με πάρει κανείς είδηση.

Τι θα έκανα; Πού θα πήγαινα; Ούτε κι εγώ ήξερα. Πήρα όποιον δρόμο βρήκα μπροστά μου. Στη συνέχεια έστριψα δρόμους και δρομάκια, για να απομακρυνθώ από το σχολείο κι από το σπίτι μου, μη και πέσω πάνω σε κάποιον γνωστό.

Μόλις απομακρύνθηκα αρκετά, λιγόστεψα το βήμα μου και άρχισα να σκέφτομαι τι έπρεπε να κάνω. Και εκεί που το μυαλό έπλαθε διάφορα σενάρια, άκουσα μια γνώριμη φωνή:

-Νικήτα, πού πας; Γιατί είσαι μακριά από το σχολείο σου; Τι γυρεύεις στους δρόμους;

Κοκάλωσα. Δεν πίστευα αυτό που μου συνέβαινε. Είχα πέσει πάνω στον πατέρα μου! Η ανάσα μου κόπηκε. Είπα θα σωριαστώ κάτω. Μου' ριξε ένα βλέμμα πολύ αυστηρό, που έλεγε πολλά και συμπλήρωσε:

-Γύρισε γρήγορα στο σχολείο σου και το βράδυ τα λέμε.

Απομακρύνθηκε χωρίς άλλη κουβέντα. Συνόδευε κάποιο επίσημο πρόσωπο στην υπηρεσία του. Απέμεινα στη μέση του δρόμου χωρίς να μπορώ να κάνω βήμα. Το μυαλό μου θόλωσε. Παρ' ολίγο να πέσει πάνω μου ένα μηχανάκι.

-Ε, πιτσιρίκο, ξύπνα, έβαλε τις φωνές ο οδηγός. Τι κάθεσαι στη μέση του δρόμου! Αποφάσισες να σκοτωθείς;

Σέρνοντας τα πόδια μου γύρισα στο σχολείο. Τα παιδιά έβγαιναν διάλειμμα... Μ' έπνιξαν στις ερωτήσεις για το πώς είχα εξαφανιστεί, αφού το πρωί ήμουνα μαζί τους....

Τι να απαντούσα; Μήπως ήξερα; Τελικά τα κατάφερα να τα μπουρδουκλώσω, χωρίς να καταλάβουν την αιτία και σταμάτησαν τις ερωτήσεις. Εκείνο όμως που με έκαιγε ήταν ότι ο μαθηματικός έλειπε και είχε μπει ο Γυμνασιάρχης στην τάξη μας. Φυσικά είχε πάρει και απουσίες... Αυτή ήταν η δεύτερη ψυχρολουσία. Ούτε που κατάλαβα πώς κύλησαν οι υπόλοιπες ώρες των μαθημάτων. Ευτυχώς, δεν με σήκωσε κανείς.

Το μυαλό μου γύριζε συνέχεια... Τι δικαιολογία θα 'βρισκα να πω στον πατέρα μου το βράδυ και στον Γυμνασιάρχη την επόμενη μέρα; Όταν σχολάσαμε, έφυγα βιαστικά σαν να με κυνηγούσαν. Δεν ήθελα να συναντήσω κανέναν. Γύρισα στο σπίτι σαν βρεγμένη γάτα, όπως έλεγε η γιαγιά, όταν κάναμε κάποια αταξία.

Η πάλη μέσα μου ήταν φοβερή. Κονταροχτυπιόταν η αλήθεια με το ψέμα. Η μητέρα μου τα 'χασε. Ανησύχησε μήπως ήμουνα άρρωστος. Και πράγματι ήμουν κατά κάποιον τρόπο. Πώς θα αντίκριζα τον πατέρα; Αυτό και μόνο ως ιδέα με διέλυε. Τέλος, μετά από σκληρή πάλη, πήρα την ηρωική απόφαση να πω όλη την αλήθεια. Και ήμουν έτοιμος να σηκώσω κάθε τιμωρία. Και τη σήκωσα... Αν θέλεις, Νικήτα, είπα στον εαυτό μου, ξανακάνε κοπάνα....

Μέσα από όλες τις φωνές και την τιμωρία που δέχτηκα από τον πατέρα, φυσικό ήταν ότι ο υπολογιστής εξαφανίστηκε για ένα μεγάλο διάστημα... "Μέχρι να δείξεις αρκετά σημάδια ωριμότητας" ήταν τα ακριβή λόγια του πατέρα. Η στάση του αποδείχτηκε ανυποχώρητη. Όμως, για να είμαι ειλικρινής, τον είχε συγκινήσει το ότι ομολόγησα την αλήθεια και δεν προσπάθησε να το κρύψει... Τι τραβάνε κι αυτοί οι γονείς, όταν συναίσθημα και αίσθημα ευθύνης κονταροχτυπιούνται μέσα τους...

Στο τέλος θυμάμαι πως μου είχε πει:

- Όσα λάθη και τρέλες κι αν κάνουμε στη ζωή μας, Νικήτα, ο Θεός τα συγχωρεί, όταν τα ομολογούμε ταπεινά. Αλλά και στα μάτια των ανθρώπων ανεβαίνουμε.... Πιστεύω ότι το πάθημα σου 'γινε μάθημα... Αν μου' γινε λέει...

(Μ. Ανθίμου, Τα παθήματα μαθήματα, Περιοδικό Η ζωή του παιδιού, Νοέμβριος 2018)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Παιδικές ατασθαλίες (μέρος 1ο)

Ξύπνησα εκείνο το πρωινό, όλο γκρίνια και κακοκεφιά. Όλα μου έφταιγαν, όλα με πείραζαν. Ο Γιαννάκης, το μικρό μου αδερφάκι, πετάχτηκε από το κρεβάτι του, να με αποχαιρετίσει, καθώς έφευγα για το σχολείο. Δεν του’ δωσα καμία σημασία. Ο μικρός έφυγε κλαίγοντας. Η μητέρα έβαλε τις φωνές: 

- Τι τρόπος είναι αυτός; Τι έπαθες πρωί πρωί, Νικήτα; Όλα σου φταίνε. Για κοίταξε λίγο τον εαυτό σου. Είσαι έτοιμος για το σχολείο; Τι αργοκίνητο καράβι που είσαι! Άντε, κάνε γρήγορα. Η ώρα πέρασε. Και πρόσεχε στον δρόμο. Μου φαίνεται ότι κοιμάσαι όρθιος.

Πώς κατάλαβε, αλήθεια η μητέρα ότι πραγματικά κοιμόμουνα; Ποιος ήταν η αιτία για όλη αυτή την κακοκεφιά μου; Ποιος άλλος βέβαια από τον εαυτούλη μου! Όταν κατάλαβα τι κακό είχα κάνει, αντί να τα βάζω με τους άλλους, θα ήταν καλύτερα να χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο.  

Για μια στιγμή θυμήθηκα τον Κωστή. Αν τον είχα μπροστά μου, σίγουρα θα τις έτρωγε γερά. Μια φωνή τότε ξεσηκώθηκε μέσα μου: «Αντί να κοιτάς τα χάλια σου, ρίχνεις το φταίξιμο στους άλλους; Λες κι εσύ δεν έχεις δική σου θέληση. Αλλά έγινες το ρομπότ του φίλου σου». Προχωρούσα στον δρόμο, σέρνοντας πραγματικά τα πόδια μου. Και το μόνο που επιθυμούσα ήταν να μην έφτανα ποτέ στο σχολείο. 

Όσο τα πόδια μου δεν με υπάκουαν, τόσο η σκέψη μου έτρεχε. Ήμουνα μαθητής της Β´ Γυμνασίου. Πρώτη φορά στα μαθητικά μου χρόνια πήγαινα στο σχολείο τελείως αδιάβαστος. Οι τύψεις μ’ έζωναν. Είχα στρωθεί το απόγευμα μπροστά στο μικρό μου γραφείο. Είχα ανοίξει τα βιβλία, για να ετοιμαστώ στα μαθήματά μου για την άλλη μέρα, όταν ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα. Από την άλλη άκρη του σύρματος ακούστηκε η γνώριμη φωνή του Κωστή: 

-Νικήτα, είσαι μόνος σου; 

-Ναι. 

-Άκουσε καλά αυτό που θα σου πω. Απόψε, μετά τα μεσάνυχτα, όταν όλοι θα έχουν κοιμηθεί, άνοιξε τον υπολογιστή σου και ψάξε στην ηλεκτρονική διεύθυνση... για την ταινία.... Την έχουν δει όλοι στην παρέα! Εμένα μου το σφύριξε ο Αργύρης. Μην τη χάσεις! 

-Μιλάς σοβαρά, βρε Κωστή; Να ανοίξω τον υπολογιστή μετά τα μεσάνυχτα; Κατ’ αρχάς είναι στο σαλόνι. Ξέρεις τον πατέρα μου... Υπολογιστή στο δωμάτιο δεν θέλει ούτε να τ’ ακούσει. Αν με πάρει είδηση, την έχω βάψει κανονικά. Ξέρεις τι αυστηρός που είναι με κάτι τέτοια...

Δεν θυμάμαι τι άλλο είπαμε. Ωστόσο ο πειρασμός κάθισε για τα καλά μέσα μου. Τα βιβλία έκλεισαν και το ανώριμο μυαλό μου σκάρωνε χίλιους τρόπους, για να πετύχει τον σκοπό του: πώς να βρεθεί τρόπος να ανοίξω τον υπολογιστή μετά τα μεσάνυχτα; Στο τέλος τα κατάφερα. Φόρεσα τα ακουστικά μου και κόλλησα σαν στρείδι πάνω στην οθόνη. Η ώρα περνούσε και δεν αποφάσιζα να ελευθερωθώ απ' αυτόν τον πειρασμό. Κάποτε το έκλεισα και γύρισα αθόρυβα στο δωμάτιό μου. Ευτυχώς το αδερφάκι μου δεν ξύπνησε, για να ξυπνήσει και τη μαμά μέσα στη νύχτα. Ο ύπνος μου όμως είχε πάει περίπατο, μαζί με το ακαταλαβίστικο έργο, που ήταν μοναδικό στην ανοησία και τη βία....

Ξημερώθηκα μέσα σε τύψεις και αγωνία, όσο σκεφτόμουνα ότι θα πάω αδιάβαστος στο σχολείο. Τι θα έκανα; Αν με σήκωνε ο μαθηματικός που ήταν καινούριος στην τάξη και δεν με ήξερε; Βρήκα ότι η μόνη λύση ήταν η κοπάνα. Αλλά πώς να το σκάσω; 
συνεχίζεται...
(Μ. Ανθίμου, Τα παθήματα μαθήματα, Περιοδικό Η ζωή του παιδιού, Νοέμβριος 2018)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!  

Ο Χριστός αγκαλιάζει την παιδεία ( μέρος 4ο- τελευταίο)

Αμέτρητες οι μέρες και οι ώρες της σχολικής ζωής... κι ανάμεσά τους κάποια  με σημασία αμέτρητη...
Ώρα 8.15 π.μ., κι ο γνώριμος ήχος δε σε βάζει στη γραμμή, αλλά και σε ποικίλες έγνοιες...

- Θα με σηκώσει στην Ιστορία;
- Θα μας δώσει σήμερα τα διαγωνίσματα στα Μαθηματικά;
- Θα νικήσουμε το Γ3 στο βόλεϋ;

Ώρα 8.15 π.μ., κι ο γνώριμος ήχος δε σε βάζει μόνο στη γραμμή, αλλά μπροστά και σε μια απόφαση: Θα βαδίσεις τη μέρα με τον παντοδύναμο Πατέρα σου ή μόνος με μόνο στήριγμα τις δυνάμεις σου;
Αν αποφασίσεις το δεύτερο, θα κινηθείς νωχελικά προς την παράταξη των μαθητών χωρίς να κλείσεις τα MP4 σου, χωρίς να βγάλεις το walk man απ’ τ’ αυτί σου και φυσικά χωρίς λεπτό να σταματήσεις την κουβέντα σου...
Αν αποφασίσεις το πρώτο, μαζί με όσους άλλους - μικρούς και μεγάλους- κάνουν την ίδια με σένα επιλογή, σοβαροί και συγκεντρωμένοι θα στραφείτε στον Θεό και θα Τον παρακαλέσετε:

«Πάτερ ἡμῶν... μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ», Πατέρα μας... μη μας επιτρέψεις να δοκιμασθούμε από δυσκολίες και θλίψεις, αλλά γλίτωσέ μας από τις παγίδες του πονηρού.

Ώρα 8.15 π.μ. Πρωινή προσευχή στο σχολείο. Το πιο ισχυρό εφόδιο στον αγώνα για σπουδή, η πιο στέρεη βάση της κάθε προσπάθειας για επιτυχία, η πιο σπουδαία ώρα της κάθε ημέρας μας, η ώρα της προσευχής. Ποιος όμως θα την κάνει;

Όποιος δεν θέλει να χάσει, να χάσουμε το «μεγάλο μας προνόμιο»: να περάσουμε δηλαδή μέσα από τις κακοτοπιές της μέρας, χωρίς η αγωνία να παγώνει την καρδιά. μας, αφού μπορούμε να  κρατούμε το ζεστό χέρι του Χριστού, που βαδίζει κοντά μας:
- Ποιος θα βγει για προσευχή;
Από το μικρόφωνο ο Διευθυντής αναζητά με τη ματιά του τον «ένα». Κανένας όμως δεν κάνει ένα βήμα μπροστά.

- Ποιος έχει σειρά; η επόμενη ερώτηση, που συνήθως δίνει λύση στο... πρόβλημα!
Όλοι οι μαθητές υποχρεωτικά και με αλφαβητική σειρά να κάνουν προσευχή.
Όχι. Δεν είναι αυτή η λύση...
Μόνο όσοι θέλουν, όσοι νιώθουν την αξία της. Όσοι... Πόσοι;

Σε κάποιο Λύκειο, άκουσα, δέκα παιδιά ανταποκρίθηκαν στην προτροπή καθηγητή τους κι ανέλαβαν εθελοντικά, εκ περιτροπής, την πρωινή προσευχή. Στο δικό σου σχολείο όμως ίσως να είναι πολύ λιγότεροι, ίσως και μόνο ένας, εσύ. Μη διστάσεις... μη δειλιάσεις, μην υπολογίσεις αντιδράσεις. Κλείσε τ’ αυτιά στα σχόλια, άνοιξε την καρδιά σου στον Θεό... μίλησέ Του.

«Προσευχήθηκα πριν ξεκινήσω», σκέπτεσαι. Πόσοι όμως συμμαθητές σου έκαναν το ίδιο; Πόσοι έχουν μάθει ν’ ασφαλίζονται μέσα στο απόρθητο τείχος της προσευχής και πόσοι κάθε μέρα μένουν ανοχύρωτοι στις επιθέσεις του εχθρού, το βλέπεις. Κάνε λοιπόν κάτι... γι’ αυτά τα παιδιά. Πνίγονται δίπλα σου μέσα στις αναθυμιάσεις της ανθρώπινης αυτάρκειας που δεν τα έμαθε να προσεύχονται.

Κάνε εσύ αυτό που η στιγμή σού ζητάει για... να πάρουν μια ανάσα ουρανού κι εκείνοι.
Κάποιοι «μεγάλοι» που θέλουν να πνίγεσαι μέσα στις αναθυμιάσεις της γης, προτείνουν, στη σχολική συγκέντρωση, να γίνεται ολιγόλεπτη σιγή ή απόδοση ενός ποιήματος, όχι όμως προσευχή ...

Αντιστάσου στην καταστρατήγηση του σπουδαιότερου δικαιώματος της ανθρώπινης ύπαρξης,  να επικοινωνεί με τον Δημιουργό της.
Κάνε εσύ κάθε πρωί την προσευχή στο σχολείο, αργά, δυνατά, καθαρά, προπάντων με συναίσθηση. 

Τότε με έκπληξη θα διαπιστώνεις πως κάποια χείλη, όχι λίγα, αρθρώνουν αγώνα τα λόγια της προσευχής, συντονίζονται μαζί σου, ομολογούν πως πιστεύουν στον άγιο, ισχυρό, αθάνατο Τριαδικό Θεό. Πολλά παιδιά μ’ ένα στόμα και μια καρδιά μιλούν στον Πατέρα τους, κι Εκείνος ακούει. Ζητούν βοήθεια, προστασία, δύναμη, κι Εκείνος τη δίνει, γιατί έχει υποσχεθεί πως όσοι ενώνουν τη φωνή της προσευχής τους, ό, τι ζητούν, το παίρνουν.

Η κοινή προσευχή γίνεται βοή ισχυρή που ανεβαίνει στον ουρανό και κατεβάζει τη χάρη του Θεού στη ζωή μας.
 Ώρα 8.15 π.μ. Το κουδούνι σημαίνει... το ερώτημα με τη μεγάλη σημασία:
- Ποιος θα κάνει προσευχή;

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Ποιος θα κάνει προσευχή;, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Ο Σωτήρ, Αθήνα 2016) 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Οι μαθητές μιλούν για τα προβλήματά τους στο σχολείο 2ο μερος (τελευταίο)/Πάσχα 2017

Ο όρος παιδεία προσδιορίζει την ηθική και πνευματική αγωγή των νέων και τη διάπλαση των διανοητικών τους δυνάμεων, αλλά και του χαρακτήρα τους μέσω της παροχής συνεχούς μορφώσεως. 

Κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η εξειδίκευση και οι καινοτόμες ιδέες προσαρμόζονται με χαώδη τρόπο από κάθε κυβέρνηση, χωρίς καθαρές αξίες και καθορισμένα προγράμματα. Αυτό το θέμα δημιουργεί ανασφάλεια στους μαθητές, οι οποίοι δεν έχουν σταθερό σχολικό πρόγραμμα, ενώ πολλές φορές χρησιμοποιούνται ως "πειραματόζωα" σε καινούργιες ιδέες.

Αρχικά, τα προγράμματα και ο τρόπος εξέτασης των μαθητών θα έπρεπε να είναι μια συγκεκριμένη μέθοδος, η οποία δεν θα αλλάζει με τη διαφοροποίηση της κυβερνήσεως. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα οι μαθητές να νιώθουν ασφαλείς μέσα στο σχολείο, γνωρίζοντας ότι οι εξετάσεις που θα κρίνουν το μέλλον τους δεν θα είναι μια περίοδος δοκιμής.

Αντίθετα, υπάρχει ανασφάλεια στο σχολικό χώρο με την απαγόρευση των τεχνολογικών μέσων. Είναι αξιοσημείωτο το όφελος που έχει προσφέρει η τεχνολογία στις δυνατότητες του σχολείου, εφόσον δεν είναι μόνο ένας δίαυλος επικοινωνίας και εκπαίδευσης, αλλά δίνει την ευκαιρία στους μαθητές να ''παρενοχλήσουν'' τους συμμαθητές τους.

Στην κοινωνία μας, η οποία δεν ανέχεται το διαφορετικό και το ατελές, πολλά παιδιά γίνονται θύματα σχολικού εκφοβισμού είτε μέσα στο χώρο της εκπαιδευτικής κοινότητας είτε ψηφιακά, στον αχανή χώρο του διαδικτύου. 

Γνωρίζοντας όλα αυτά αναρωτιόμαστε αν το σχολείο προετοιμάζει τους μαθητές για το μέλλον η για το παρελθόν, αφού ο φόβος της διάσυρσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απαγορεύει στα παιδιά να είναι ελεύθερα, για να χρησιμοποιούν τα τηλέφωνα και τους υπολογιστές τους.

Ένα ακόμα πρόβλημα του σύγχρονου σχολείου είναι η νοοτροπία μαθητών και καθηγητών. Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν γνώσεις χρήσιμες για το μέλλον, αλλά αρκούνται σε ψεύτικους βαθμούς, οι οποίοι όμως δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν ορθά μια ανθρώπινη ψυχή. Μια λύση θα ήταν να αλλάξει ο τρόπος αξιολόγησης των μαθητών. Ίσως έτσι μειωθεί ο ανταγωνισμός και η σχολική βαθμοθηρία.

Το σχολείο είναι μια μέθοδος κοινωνικοποίησης της νέας γενιάς. Η κοινωνία μας δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς να υπάρχει αρκετός βαθμός ομοιογένειας στα μέλη της. Εφόσον η σχολική κοινότητα ενδυναμώνει και διαιωνίζει αυτή τη συνοχή, είναι σημαντικό τόσο ατομικά όσο και κοινωνικά να αλλάξει ριζικά ο ρόλος του σχολείου. 

Θα έπρεπε εμείς οι ίδιοι οι μαθητές, όπως και οι γονείς ή οι καθηγητές να φροντίζουμε την εκπαίδευση, αλλά και οι κυβερνήσεις να βοηθούν το μέσο το οποίο προετοιμάζει τους νέους για την μετέπειτα ζωή τους. Γιατί μπορεί οι έφηβοι να είναι το 20% του συνολικού πληθυσμού, τελικά όμως αποτελούν το 100% του μέλλοντός μας.

(Μαθητικές σκέψεις) 

Ἐρχόμενος ὁ Κύριος, πρὸς τὸ ἑκούσιον Πάθος, τοῖς Ἀποστόλοις ἔλεγεν ἐν τῇ ὁδῷ. Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ παραδοθήσεται ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καθώς γέγραπται περὶ αὐτοῦ. 

Δεῦτε οὖν καὶ ἡμεῖς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθῶμεν αὐτῷ, καὶ συσταυρωθῶμεν, καὶ νεκρωθῶμεν δι' αὐτόν, ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς, ἵνα καὶ συζήσωμεν αὐτῷ, καὶ ἀκούσωμεν βοῶντος αὐτοῦ, οὐκέτι εἰς τὴν ἐπίγειον Ἱερουσαλήμ, διὰ τὸ παθεῖν· ἀλλὰ ἀναβαίνω πρὸς τὸν Πατέρά μου, καὶ Πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου, καὶ Θεὸν ὑμῶν, καὶ συνανυψῶ ὑμᾶς εἰς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν (κατανυκτικός όρθρος Μεγάλης Δευτέρας):  

Ενώ ο Κύριος εβάδιζε προς το Πάθος, το οποίον θα υφίστατο με την θέλησίν Του, έλεγε καθ’ οδόν εις τους αποστόλους: Ιδού αναβαίνομεν εις τα Ιεροσόλυμα και ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθή (εις εκείνους που θα τον θανατώσουν), όπως έχει γραφή περί αυτού (εις τας προφητείας της Παλαιάς Διαθήκης).

Εμπρός λοιπόν και ημείς, αφού καθαρίσωμεν τας διανοίας μας (από πάσαν κακήν σκέψιν), ας βαδίσωμεν μαζί με Αυτόν και ας σταυρωθώμεν μαζί Του και χάριν Αυτού ας νεκρώσωμεν τον εαυτόν μας ως προς τας ηδονάς του βίου, δια να ζήσωμεν αιωνίως μαζί με Αυτόν και να Τον ακούσωμεν να λέγη (μετά την Ανάστασίν Του): 

Δεν αναβαίνω πλέον εις την επίγειον Ιερουσαλήμ δια να υποστώ θυσίαν, αλλ’ αναβαίνω εις τον ουράνιον Πατέρα μου και Πατέρα σας και Θεόν μου και Θεόν σας και ανυψώνω μαζί μου και σάς εις την Άνω Ιερουσαλήμ, η οποία ευρίσκεται εν τη Βασιλεία των ουρανών.)(μετάφραση πατρός Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, εκδόσεις Αποστολικής διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος)

Καλημέρα σας! Εύχομαι να είναι ευλογημένη η Μεγάλη εβδομάδα και Λαμπρηφόρος η Ανάσταση!