Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 16ο (β μέρος-τελευταίο)

- "Θα πεθάνω", είπε με σβησμένη φωνή.... Έσκυψα και της είπα στοργικά:

- Αδελφή, εμείς οι ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι η πραγματική ζωή αρχίζει μετά τον θάνατο. Για τους βαπτισμένους όμως, για αυτούς που ζουν μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Τούτη δω τη ζωή τη χάνεις, όπως θα τη χάσουμε όλοι μας.... Μη χάσεις όμως και την άλλη, την αιώνια ζωή.... Αδελφή μου, πες μου, θέλεις να βαπτισθείς, να μπεις στον παράδεισο, την αγκαλιά του Θεού; 

- Ναι, Β, μου απαντάει, κάνε ό, τι πρέπει. Κανείς δεν μίλησε αυτή τη φορά... 

- Πώς όμως να βρω τον ιερέα μέσα στη νύχτα; Μένουμε και μακριά από το κέντρο της Ιεραποστολής. Να τρέξω.. μα οι στιγμές ήταν κρίσιμες. Μπορούσε να φύγει η αδελφούλα μου, πριν προλάβω.... Θυμήθηκα, λοιπόν, ότι στο κατηχητικό μας είχε πει ο Σεβασμιότατος ότι, στην έσχατη ανάγκη, ακόμη κι ένας λαϊκός μπορεί να κάνει το βάπτισμα ενός μελλοθανάτου. Σκύβω, ανασηκώνω την αδελφή μου, παίρνω γρήγορα λίγο νερό, το ρίχνω στο κεφάλι της και φωνάζω:

- "Βαπτίζεται η δούλη του Θεού Ρεβέκκα εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος". Έκανα τον σταυρό μου και σχημάτισα με το αδύναμο χέρι της το σημείο του σταυρού στο στήθος της. Όλοι κοίταζαν με δέος. 

Τα ξημερώματα η ψυχή της πέταξε "ἐν λευκοῖς", όπως μάθαμε στα θρησκευτικά μας. Θα της κάνουμε λοιπόν κηδεία ορθόδοξη. Ο Σεβασμιότατος βρισκόταν στην Κινσάσα. Του τηλεφωνήσαμε. Με συγκίνηση άκουσε το περιστατικό και απάντησε:

- Βεβαίως, να γίνει κηδεία. Η κοπέλα πέθανε ορθόδοξη. Το απόγευμα η χορωδία του σχολείου σε ατμόσφαιρα κατανύξεως έψαλε γύρω από το φέρετρο της Ρεβέκκας:

- "Μετά πνευμάτων δικαίων...."

Ο Β φρόντισε και για το μνημόσυνο. Είχε στείλει την αδελφή του στον παράδεισο....

Αφιερωμένο από εμάς μαζί με τις ατέλειωτες ευχαριστίες μας σ' εκείνες τις δυο ψυχές που ζουν, προσφέρουν, διδάσκουν τα παιδιά, αλλά και ταυτόχρονα διδάσκονται απ' αυτά, εδώ και κάμποσα χρόνια στην Κανάγκα, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Στην πρώτη, που είναι η ίδια που το έζησε, και στη δεύτερη, που έπεισε τη φίλη και συνάδελφό της να μας το "παραχωρήσει", έτσι όπως ακριβώς συνέβη, για να ενισχυθεί, πόσο πολύ άραγε, η δυναμική του βιβλίου μας... Μόνο σεβαστό από εμάς το γεγονός πως θέλουν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους. Άλλωστε, Εκείνος που χρειάζεται να "ξέρει", γνωρίζει ούτως ή άλλως τα πάντα. 

 (Σταύρου Β. Γουναρίδη, Όταν ψιθυρίζει ο Θεός, Έστειλε την αδελφή του στον Παράδεισο!, Αθήνα 2019, Εκδόσεις Έαρ).

Καλημέρα σας! καλή κι ευλογημένη Μεγάλη εβδομάδα! 

Ας είναι ειρηνικό και ευλογημένο το Άγιο Πάσχα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 16ο (μέρος α)

Απρίλιος 1910. Η σχολική χρονιά άρχισε δύσκολα για τον Β. Ορθόδοξος ο ίδιος, μόνος αυτός στην πολυμελή οικογένειά του. Βαπτίστηκε στο σχολείο μας "Φως Εθνών". Ο πατέρας είναι πάστορας, ενώ η μητέρα έχει πεθάνει. Ο Β είναι ο τελευταίος από τα έξι παιδιά. Πρώτος μαθητής, με ήθος, αλλά δείχνει να τον απασχολεί κάτι. Είναι η ορφάνια; Είναι η πλάνη στην οποία βρίσκεται η οικογένειά του; Είναι κι αυτό, αλλά είναι και η ανίατη ασθένεια της μεγάλης του αδελφής. Ερχόταν στο γραφείο πονεμένος, ζητούσε προσευχή κι ενίσχυση πνευματική. 

Αγωνιζόταν να πείσει τον πατέρα του να επιτρέψει τη βάπτιση της αδελφής του, αλλά συναντούσε την άρνηση κι αυτό τον στενοχωρούσε. Τον ενίσχυε πνευματικά το κατηχητικό και ο πνευματικός του. Η κατάσταση της αδελφής του επιδεινώθηκε. Ο ίδιος τής μιλούσε με στοργή για τη δύναμη της πίστεως, για την αλήθεια της Ορθοδοξίας, αλλά η άρνηση του πατέρα δεν άφησε περιθώρια να προχωρήσει ο Β. Έλεγε τακτικά στην κατάκοιτη πλέον αδελφή του, που έλιωνε σιγά-σιγά σαν κερί χωρίς ελπίδα:

- Αδελφή μου, το βάπτισμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η πόρτα που μας βάζει στον παράδεισο! Τελευταία η άρρωστη τον κοίταγε με πονεμένο βλέμμα, χωρίς να αποκρίνεται.... Η επίσκεψη του ιερέα στο σπίτι τους δεν έφερε το ποθητό αποτέλεσμα. Και πάντα παρών ο πάστορας πατέρας της οικογένειας με τις δικές του απόψεις... Δεν έμενε παρά η προσευχή του Β. και όλων μας, την οποία ζητούσε κάθε μέρα, που γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Ώσπου ένα πρωί, πριν ακόμα φθάσουν καθηγητές και μαθητές στο σχολείο, ο Β χτύπησε την πόρτα του γραφείου. 

- Ορίστε, τι συμβαίνει, παιδί μου; Το πρόσωπό του πονεμένο, αλλά γαλήνιο... 

- Αδελφή, έχουμε πένθος σήμερα! Η αδελφή μου έφυγε.... 

- Ω, Β! Ας την αναπαύσει ο Θεός... Προσευχόμασταν πολύ για την ψυχή της....Έχεις την άδεια να απουσιάσεις... Σε λίγο θα έρθει και αντιπροσωπεία του σχολείου.... 

Ο Β στεκόταν ακόμη ακίνητος..... 

- Θα είσαι δικαιολογημένος, παιδί μου, μην ανησυχείς.... 

- Ξέρετε,.... αδελφή, -τα δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό του- τη βάφτισα την αδελφή μου! 

- Τη βάφτισες; Πώς; 

- Ναι. Τη νύχτα βάρυνε, κατάλαβα ότι θα φύγει.... Ήμασταν όλοι κοντά της. 

συνεχίζεται....

(Σταύρου Β. Γουναρίδη, Όταν ψιθυρίζει ο Θεός, Έστειλε την αδελφή του στον Παράδεισο!, Αθήνα 2019, Εκδόσεις Έαρ).

Καλημέρα σας! καλή κι ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 14ο (β μέρος- τελευταίο)

Τους είδε να απομακρύνονται λίγα βήματα. Βεβαιώθηκε πως όλοι τους κοιτούν μπροστά. Το έσφιξε στην αγκαλιά της. Όχι πολύ δυνατά, μην το ξυπνήσει. Το κοίταξε με λατρεία και το φίλησε γλυκά. Για τελευταία φορά. Έφτιαξε το ρουχαλάκι του και το ακούμπησε μαλακά στην άκρη του δρόμου. Σηκώθηκε. Το σταύρωσε. Και γύρισε απότομα. Κι άρχισε να περπατάει γρήγορα να προλάβει τους υπόλοιπους. Ένιωθε τα σωθικά της να ξεριζώνονται. Το μέσα της άρχισε να κραυγάζει: "Κακούργα! Μάνα είσαι εσύ; Πού τ' αφήνεις το παιδί μονάχο;" Τράβηξε δυνατά τα μαλλιά της. Με κλειστό το στόμα. Τους έφτασε. Πήγε δίπλα στη μάνα της. Στο σπαρακτικό βλέμμα, της έγνεψε να κάνει τσιμουδιά. Ακούμπησε το κεφάλι της στο δικό της, και καθώς προχωρούσαν, έμπλεξε το κλάμα τους κι ενώθηκε σαν ένα. Δεν είχαν ακόμα προχωρήσει πολύ. Στιγμές βαριές, αιώνιες....

Γύρισε η Μαρία να δει τον Στάθη της από μακριά για μια τελευταία, τελευταία φορά. Πριν προλάβει η μάνα της να τη γυρίσει προς τα εμπρός... Γύρισε προς τα πίσω κι εκείνη. Ένας καβαλάρης φάνηκε από το πουθενά. Δίχως να κατέβει από τ' άλογό του, φώναξε δυνατά στα ρωμαίικα: 

- Ένα παιδί μονάχο, μωρέ! Ποιανού, βρε, είν' αυτό το παιδί; 

Όλοι τον είδαν. Όλοι τον άκουσαν. Πού βρέθηκε εκεί; Άντρας εκείνη την ώρα; Και είναι και νέος, Και πάνω σ' άλογο; Και να μιλάει Ελληνικά; Ποιος να' ταν; Σαν να κατέβηκε από την εικόνα του ο Αϊ Γιώργης ο ίδιος, που σε εκείνα τα μέρη ανδρώθηκε, Κοντοστάθηκαν όλοι για μια στιγμή. Σαν να σταμάτησε για εκείνη μονάχα τη στιγμή ολάκερος ο χρόνος. Την ακινησία της στιγμής τη διακόπτει ένα ξαφνικό τρέξιμο. Σαν αστραπή. Ένα παιδί είναι. Ο Σταύρος.

 - Είναι ο αδερφός μου. Ο Στάθης!, λέει στον καβαλάρη. Σκύβει και τον παίρνει στην αγκαλιά του. Τρέχοντας ξανά, γυρίζει στους δικούς του. Κοιτάζει τη μάνα του, που' ταν ακόμη αποσβολωμένη, και κοφτά της λέει:

- Μάνα, από δω και πέρα, τον Στάθη θα τον κουβαλάω εγώ. Προχωράμε!

Το' πε και το' κανε. Μέχρι να φτάσουν... Και έφτασαν. Πρώτα στο λιμάνι του Πειραιά και μετά, πάλι με τα πόδια, προς τον τελευταίο τους προορισμό, τη Νέα Ιωνία. 

Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Στάθης, κάθε φορά που έλεγε "ο αδερφός μου, ο Σταύρος", γέμιζαν δάκρυα τα μάτια του και γλύκαινε το πρόσωπό του. Γλύκαινε με τον ίδιο τρόπο με εκείνον της μάνας του, τη στιγμή που άκουσε εκείνη την αντρίκια απόφαση από τον δεκατριάχρονο γιο της.... Όλα αυτά μας τα διηγήθηκε ο ίδιος, Δυο χρόνια μετά, το 2012, "έφυγε" ο Στάθης, για να συναντήσει τον αδερφό του τον Σταύρο, τη μάνα τους και τους υπόλοιπους δικούς τους, που είχαν φτάσει πρώτοι στον τελικό "προορισμό" τους. 

Αφιερώνεται με απεριόριστο σεβασμό, σαν ένα αλλιώτικο μνημόσυνο σ' εκείνη τη Μαρία, αλλά και σε όλες εκείνες τις Μανάδες. Πολλούς αιώνες πριν, μια άλλη Μαρία είχε κι εκείνη το δικό τους φευγιό, πάνω σ' ένα γαϊδουράκι προς την Αίγυπτο, με τον Μοναχογιό της στην αγκαλιά. Στην ίδια περίπου ηλικία με τον Στάθη...

Σημειώσεις, μάλλον απαραίτητες για την πλήρη κατανόηση της ιστορίας μας:

Η Σπάρτη απέχει περίπου 405 χιλιόμετρα από τη Σμύρνη και 129 χιλιόμετρα από την Αττάλεια.... Ο Στάθης ήταν ο τελευταίος εναπομείνας από εκείνη τη μικρασιατική ρίζα, απ' όπου σε κάποια από τα επερχόμενα κλαδιά ξεφύτρωσες κι εσύ ο ίδιος που τα εξιστορείς... 

(Ευχαριστίες θερμές στη Μαρία Τσαχ, για την ενεργή της συμμετοχή σ' εκείνη την ανεπανάληπτη βιντεοσκόπηση, απ' όπου προήλθε και η καταγραφή αυτού του γεγονότος και μάλιστα από την αυθεντική του πηγή). 

(Σταύρου Β. Γουναρίδη, Όταν ψιθυρίζει ο Θεός, Είναι ο αδελφός μου. Ο Στάθης!, Αθήνα 2019, Εκδόσεις Έαρ).

Καλημέρα σας! καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!