Με την αυτοκριτική πορευόμαστε στην Αιωνιότητα!

Μοιάζει πολύς ο δρόμος ως την κορυφή. Άραγε, θα αντέξω; Και όμως "στενή καί τεθλιμμένη" η οδός που βαδίζουμε. Μα σαν ξέρω πως πορεύομαι το δρόμο Του, γαλήνη με πλημμυρίζει. Ξαφνικά οι μπόρες ασθενούν και το κάθε βήμα γίνεται ένας αγώνας για να Τον προσεγγίζουμε. 

Άραγε, πόσο αφουγκράζομαι τον Θεό στη ζωή μου; Κατά πόσο του επιτρέπω να φωτίσει τα σκοτάδια μου και να με οδηγήσει; Τελικά, κλείνομαι στον εαυτό μου και δεν ανοίγομαι στον Θεό. Παρόλο που μια κίνηση δικιά Του ησυχάζει κάθε τρικυμία. Χάνομαι, γιατί δεν κοιτάζω Εκείνον. Και χάνομαι, γιατί δεν κοιτάζω τον εαυτό μου. Έρχονται στιγμές ενδόμυχων συζητήσεων και αυτοκριτικής στις οποίες νιώθω ότι μιλάω με έναν άγνωστο....

Τελικά, πόσο γνωρίζουμε ποιοι είμαστε; Σε τι βαθμό έχουμε επίγνωση των παθών μας, των ατελειών μας και της φθοράς μας; Είναι ταξίδι ατελεύτητο και μοναχικό αυτό της εξερεύνησης του εαυτού μας. Ένα ταξίδι όμως που με οδηγό τον Θεό αποκτά μια απίστευτη γλυκύτητα. Γλυκύτητα μετανοίας. Γιατί, μόνο όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας, θα μπορέσουμε να μετανοήσουμε πραγματικά. Μόνο τότε αρχίζει το "ξερίζωμα".

Και τελικά, μόνο τότε επέρχεται η αληθινή ταπείνωση. Κάθομαι, στέκομαι ενώπιον του Θεού με τις πληγές μου ανοιχτές, όπως ακριβώς είμαι. Συλλογίζομαι, πώς είναι και πώς εγώ είμαι. Ακόμη πού είμαι και πού Εκείνος είναι. Ξέρω, όμως, ότι θα με βοηθήσει, ξέρω ότι θα συμπληρώσει το "ψηφιδωτό" μου κι έτσι δεν σταματώ. Έλεγε χαρακτηριστικά ο Β. Ουγκώ: "ο ενθουσιασμός είναι ο πυρετός της λογικής". Βλέπω την ανηφόρα και διστάζω. Μα μια φωνή μέσα μου μου ψιθυρίζει: "προχώρα, πορεύου"! Έχει ο Θεός λοιπόν. Με τρόπους ασύλληπτους μας βοηθά, πολλούς από τους οποίους δεν τους συνειδητοποιούμε... 

Ξεχνάμε πόσο μας αγαπά και υποτιμούμε το τι μπορεί να κάνει για εμάς: "Τά ἀδύνατα παρά ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστίν". Δεν είναι και λίγες οι φορές μάλιστα που ο Θεός επιτρέπει να συμβεί κάποιο θαύμα. Έχουμε εμείς την κατάλληλη πνευματική κατάσταση να το αντικρίσουμε; 

Γιατί η λογική βρίσκει δήθεν τρόπους, απαντήσεις, μα μια είναι η Αλήθεια. Τα θαύματα λοιπόν, εν πολλοίς παράλογα και αδύνατα, "θυμώνουν, όταν δεν τα πιστεύεις", όπως έγραψε η Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου. Ακόμη, μας καλούν να τα πιστέψουμε ή καλύτερα καλούμαστε να τα πιστέψουμε.

Αποτελούν χαραυγή φωτός, στίγματα της αγάπης Του και μας καθοδηγούν νοητά προς τον Ουρανό. Έχουμε όμως αναλογιστεί πόσο τελικά παράλογος μοιάζει συχνά ο κόσμος γύρω μας, με τους ρυθμούς του, τη φασαρία του; Και πως το "άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά" ίσως είναι ένα βήμα προς την Αιωνιότητα;  (Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά, Άρθρο του Χρήστου Γραμματικόπουλου, φοιτητή Βιολογίας ΕΚΠΑ, περιοδικό Παρεμβολή)

Καλημέρα σας! Καλή πορεία ανύψωσης στην αγία και  Μεγάλη εβδομάδα! Ευλογημένη Ανάσταση!

 

Τι σημαίνει χριστιανική χαρά; (μέρος 3ο- τελευταίο)

Η μεγάλη μαύρη POLO βρισκόταν σχεδόν στη μέση του διαδρόμου που σχηματίζουν οι δυο σειρές των θρανίων. Δε σκόνταψε μόνο το βήμα μου πάνω της. Στην έντονη αντίθεση που έκανε ο λευκός μαρκαδόρος στο μαύρο ύφασμά της σκόνταψε κι η ματιά μου. Κι ύστερα η σκέψη μου έπεσε στην παράξενη απορία που σχημάτιζαν οι πέντε κακογραμμένες λέξεις: "ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;" 

Καθώς επιτηρούσα το ωριαίο της Β Λυκείου, έψαχνα με τον νου μου ανάμεσα στους μαθητές των γύρω θρανίων. Ποιος απ' αυτούς θέλει, σιωπηλά, να μας φωνάζει πως μ' όλες τις γνώσεις που του δίνουν τα βιβλία που φέρνει στη σχολική τσάντα του, δεν κατορθώνει να λύσει την πιο μεγάλη, την πιο ουσιαστική απορία του;   

Θα' ναι ο Ιάκωβος. Διαρκώς διαμαρτύρεται περιγράφοντας με τα πιο σκοτεινά χρώματα την κοινωνική αδικία και αθλιότητα που προκαλεί η εκμετάλλευση των αδυνάτων από κάποιους δυνατούς... Ίσως να' ναι κι η Έλλη. Πριν ένα μήνα εκδηλώθηκε η ανίατη ασθένεια της μητέρας της, και από τότε τη βλέπουμε σχεδόν πάντα μελαγχολική.   

Δεν αποκλείεται καθόλου να' ναι κι ο Νικόλας με τα τρία αδέλφια. Όπως έλεγε τις προάλλες, θέλει να δουλεύει τ' απογεύματα, γιατί τον τελευταίο καιρό ακούει συνεχώς τους γονείς του να παραπονιούνται πως, ενώ οι λογαριασμοί και τ' άλλα έξοδα τρέχουν ασταμάτητα, σταμάτησε ο μισθός του πατέρα του.   

Ποιου παιδιού να' ναι αυτή η τσάντα; ...Αυτήν την απορία σκεπτόμουν φοβερά προβληματισμένος, μέχρι που σηκώθηκε από τη θέση του ο Λεωνίδας. Είναι ο μοναχογιός του πλούσιου βιομηχάνου της πόλης μας. Διαθέτει σε όλα τις πιο χλιδάτες μάρκες, κυκλοφορεί με το καλύτερο μηχανάκι κι έχει πάντα καλό χαρτζιλίκι. 

Μπορεί έτσι όπως συνηθίζει, να λέει, να κάνει δικούς του "κάποιους απαγορευμένους καρπούς", όμως δεν μπορεί να χαμογελάσει ποτέ. Ο Λεωνίδας πήρε την τσάντα δίνοντάς μου την κόλλα του διαγωνίσματος και μαζί κάποια βοήθεια στον μεγάλο προβληματισμό μου: Ποιος μαθητής μου βασανίζεται απ' αυτή την τραγική απορία; 
Κάποιος που απογοητευμένος από ανυπέρβλητες δυσκολίες, με θολά, δακρυσμένα μάτια βλέπει ευτελισμένο το πολύτιμο δώρο της ζωής;

Η....μάλλον κάποιος τολμηρός, που δημοσιεύει με ειλικρίνεια το φοβερό βίωμα του ανθρώπου που ζει χωρίς Θεό; Η ψυχή εύκολα τότε παγιδεύεται απ' τον εχθρό, πέφτει στην αμαρτία, πληγώνεται, κι αν δεν αναζητήσει θεραπεία,  κινδυνεύει. Ο άνθρωπος είναι σαν νεκρός, δεν βλέπει, δεν ακούει... δεν αισθάνεται...Δε βλέπει τον συνάνθρωπο δίπλα του σαν αδελφό. Ούτε του Θεού την παρουσία δεν μπορεί να αισθανθεί. 

Χωρισμένη η ψυχή απ' την ψυχή της, που είναι ο Θεός, ζει έναν θάνατο αλλιώτικο· "πνευματικό" τον ονομάζει η Εκκλησία μας. Αισθάνεται φυλακισμένη η ψυχή στο παγερό μνήμα της μοναξιάς της κι απεγνωσμένα ρωτά: "ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;" Υπάρχει. Μας τη χάρισε η αγάπη του Θεού στέλνοντας στο νεκρωμένο απ' την αμαρτία κόσμο μας τον Μονάκριβο Υιό Του, "ἵνα ζήσωμεν δι' αὐτοῦ" Α Ιω. δ, 9). 

Το βεβαιώνει ο Ίδιος: Εκείνος που πιστεύει σε μένα κι εφαρμόζει το λόγο μου δεν θα δοκιμάσει ποτέ τον πνευματικό θάνατο (Ιω. ια, 26). Κι ύστερα, πάνω στον Σταυρό απλώνει τις παλάμες του και γεφυρώνει το χάσμα που άνοιξε η αμαρτία ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο. Με τον θάνατό Του θανατώνει τον θάνατο. Με την Ανάστασή Του μας χαρίζει ζωή. "ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;", ρωτάς. 

Κι ακούς την παντοκρατορική φωνή Του: "Ἐγώ εἰμι η Ανάστασις καί ἡ Ζωή" (Ιω. ια, 25). Η δύναμη της Ανάστασης και η πηγή της ζωής. Σου απλώνω το χέρι και περιμένω το δικό σου, την απόφαση σου δηλαδή να σηκωθείς από την όποια πτώση του. Να μεταβάλεις κάθε λανθασμένο τρόπο σκέψης και πράξης. Σου απλώνω το χέρι και περιμένω το δικό σου, για να σε αναστήσω και να σου χαρίσω τη ζωή που μεταγγίζει στην ύπαρξή σου το Σώμα μου και το Αίμα μου. 

Τη ζωή που αξίζει να τη ζεις και να τη χαίρεσαι, όσο δύσκολη κι αν είναι. Τη ζωή που υπάρχει αδιάκοπα πριν και μετά το θάνατο.  "ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;",ρωτάς. Υπάρχει... Είναι ο αναστημένος Χριστός. " Εκείνος που με την πίστη είναι ενωμένος μαζί Του και τον έχει δικό Του, έχει τη ζωή (Α Ιω. ε, 12)". Την αληθινή, την αιώνια ζωή...

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Ο Σωτήρ, Αθήνα 2016)

 

Σ’ ένα στέφανο του Μάη, όλη η Άνοιξη χωράει. Κύκλους, κύκλους  τα λουλούδια, οι χοροί και τα τραγούδια. Στα χρυσά του ήλιου καφάσια ωριμάζουν τα κεράσια. Πέρα ως πέρα φως απλώνει, γλάστρα ανθίζει στο μπαλκόνι. Είναι ο Μάης δίχως ταίρι, ένα ολάνθιστο παρτέρι. Σ’ ένα στέφανο του Μάη, όλη η Άνοιξη χωράει (Ρένα Καρθαίου).

 

Καλημέρα σας! Δημιουργικός και ευφρόσυνος ο μήνας Μάϊος! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Οι μαθητές μιλούν για τα προβλήματά τους στο σχολείο 2ο μερος (τελευταίο)/Πάσχα 2017

Ο όρος παιδεία προσδιορίζει την ηθική και πνευματική αγωγή των νέων και τη διάπλαση των διανοητικών τους δυνάμεων, αλλά και του χαρακτήρα τους μέσω της παροχής συνεχούς μορφώσεως. 

Κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η εξειδίκευση και οι καινοτόμες ιδέες προσαρμόζονται με χαώδη τρόπο από κάθε κυβέρνηση, χωρίς καθαρές αξίες και καθορισμένα προγράμματα. Αυτό το θέμα δημιουργεί ανασφάλεια στους μαθητές, οι οποίοι δεν έχουν σταθερό σχολικό πρόγραμμα, ενώ πολλές φορές χρησιμοποιούνται ως "πειραματόζωα" σε καινούργιες ιδέες.

Αρχικά, τα προγράμματα και ο τρόπος εξέτασης των μαθητών θα έπρεπε να είναι μια συγκεκριμένη μέθοδος, η οποία δεν θα αλλάζει με τη διαφοροποίηση της κυβερνήσεως. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα οι μαθητές να νιώθουν ασφαλείς μέσα στο σχολείο, γνωρίζοντας ότι οι εξετάσεις που θα κρίνουν το μέλλον τους δεν θα είναι μια περίοδος δοκιμής.

Αντίθετα, υπάρχει ανασφάλεια στο σχολικό χώρο με την απαγόρευση των τεχνολογικών μέσων. Είναι αξιοσημείωτο το όφελος που έχει προσφέρει η τεχνολογία στις δυνατότητες του σχολείου, εφόσον δεν είναι μόνο ένας δίαυλος επικοινωνίας και εκπαίδευσης, αλλά δίνει την ευκαιρία στους μαθητές να ''παρενοχλήσουν'' τους συμμαθητές τους.

Στην κοινωνία μας, η οποία δεν ανέχεται το διαφορετικό και το ατελές, πολλά παιδιά γίνονται θύματα σχολικού εκφοβισμού είτε μέσα στο χώρο της εκπαιδευτικής κοινότητας είτε ψηφιακά, στον αχανή χώρο του διαδικτύου. 

Γνωρίζοντας όλα αυτά αναρωτιόμαστε αν το σχολείο προετοιμάζει τους μαθητές για το μέλλον η για το παρελθόν, αφού ο φόβος της διάσυρσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απαγορεύει στα παιδιά να είναι ελεύθερα, για να χρησιμοποιούν τα τηλέφωνα και τους υπολογιστές τους.

Ένα ακόμα πρόβλημα του σύγχρονου σχολείου είναι η νοοτροπία μαθητών και καθηγητών. Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν γνώσεις χρήσιμες για το μέλλον, αλλά αρκούνται σε ψεύτικους βαθμούς, οι οποίοι όμως δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν ορθά μια ανθρώπινη ψυχή. Μια λύση θα ήταν να αλλάξει ο τρόπος αξιολόγησης των μαθητών. Ίσως έτσι μειωθεί ο ανταγωνισμός και η σχολική βαθμοθηρία.

Το σχολείο είναι μια μέθοδος κοινωνικοποίησης της νέας γενιάς. Η κοινωνία μας δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς να υπάρχει αρκετός βαθμός ομοιογένειας στα μέλη της. Εφόσον η σχολική κοινότητα ενδυναμώνει και διαιωνίζει αυτή τη συνοχή, είναι σημαντικό τόσο ατομικά όσο και κοινωνικά να αλλάξει ριζικά ο ρόλος του σχολείου. 

Θα έπρεπε εμείς οι ίδιοι οι μαθητές, όπως και οι γονείς ή οι καθηγητές να φροντίζουμε την εκπαίδευση, αλλά και οι κυβερνήσεις να βοηθούν το μέσο το οποίο προετοιμάζει τους νέους για την μετέπειτα ζωή τους. Γιατί μπορεί οι έφηβοι να είναι το 20% του συνολικού πληθυσμού, τελικά όμως αποτελούν το 100% του μέλλοντός μας.

(Μαθητικές σκέψεις) 

Ἐρχόμενος ὁ Κύριος, πρὸς τὸ ἑκούσιον Πάθος, τοῖς Ἀποστόλοις ἔλεγεν ἐν τῇ ὁδῷ. Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ παραδοθήσεται ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καθώς γέγραπται περὶ αὐτοῦ. 

Δεῦτε οὖν καὶ ἡμεῖς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθῶμεν αὐτῷ, καὶ συσταυρωθῶμεν, καὶ νεκρωθῶμεν δι' αὐτόν, ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς, ἵνα καὶ συζήσωμεν αὐτῷ, καὶ ἀκούσωμεν βοῶντος αὐτοῦ, οὐκέτι εἰς τὴν ἐπίγειον Ἱερουσαλήμ, διὰ τὸ παθεῖν· ἀλλὰ ἀναβαίνω πρὸς τὸν Πατέρά μου, καὶ Πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου, καὶ Θεὸν ὑμῶν, καὶ συνανυψῶ ὑμᾶς εἰς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν (κατανυκτικός όρθρος Μεγάλης Δευτέρας):  

Ενώ ο Κύριος εβάδιζε προς το Πάθος, το οποίον θα υφίστατο με την θέλησίν Του, έλεγε καθ’ οδόν εις τους αποστόλους: Ιδού αναβαίνομεν εις τα Ιεροσόλυμα και ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθή (εις εκείνους που θα τον θανατώσουν), όπως έχει γραφή περί αυτού (εις τας προφητείας της Παλαιάς Διαθήκης).

Εμπρός λοιπόν και ημείς, αφού καθαρίσωμεν τας διανοίας μας (από πάσαν κακήν σκέψιν), ας βαδίσωμεν μαζί με Αυτόν και ας σταυρωθώμεν μαζί Του και χάριν Αυτού ας νεκρώσωμεν τον εαυτόν μας ως προς τας ηδονάς του βίου, δια να ζήσωμεν αιωνίως μαζί με Αυτόν και να Τον ακούσωμεν να λέγη (μετά την Ανάστασίν Του): 

Δεν αναβαίνω πλέον εις την επίγειον Ιερουσαλήμ δια να υποστώ θυσίαν, αλλ’ αναβαίνω εις τον ουράνιον Πατέρα μου και Πατέρα σας και Θεόν μου και Θεόν σας και ανυψώνω μαζί μου και σάς εις την Άνω Ιερουσαλήμ, η οποία ευρίσκεται εν τη Βασιλεία των ουρανών.)(μετάφραση πατρός Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, εκδόσεις Αποστολικής διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος)

Καλημέρα σας! Εύχομαι να είναι ευλογημένη η Μεγάλη εβδομάδα και Λαμπρηφόρος η Ανάσταση!  

Ο Σταυρός είναι θαυματουργός!

Το σημείο του Σταυρού και της Ορθόδοξης (Χριστιανικής) προσευχής είναι ικανά να σκοτώσουν μικρόβια, και να μεταβάλουν της οπτικές ιδιότητες του νερού.

Επιστήμονες έχουν αποδείξει πειραματικά τις θαυματουργικές ιδιότητες του σημείου του Σταυρού και της προσευχής. 

«Είναι διαπιστωμένο ότι η παλιά συνήθεια να γίνεται το σημείο του Σταυρού πάνω από το φαγητό και το ποτό πριν το γεύμα, έχει ένα προφανές μυστικό νόημα. Πίσω από αυτό παραμένει η πρακτική χρησιμότητα: Η τροφή κυριολεκτικά καθαρίζεται μέσα σε μια στιγμή. Αυτό είναι ένα μεγάλο θαύμα, που κυριολεκτικά συμβαίνει κάθε ημέρα», είπε η φυσικός Angelina Malakhovskaya που προσκλήθηκε από την εφημερίδα Zhizn την Παρασκευή. Η Malakhovskaya έχει μελετήσει τη δύναμη του σημείου του Σταυρού με την ευλογία της Εκκλησίας, για 10 περίπου χρόνια τώρα.

Έχει διεξάγει ένα μεγάλο αριθμό πειραμάτων που έχει επανειλημμένα επαληθευθεί, πριν τα αποτελέσματά τους έρθουν στη δημοσιότητα. Ειδικότερα έχει ανακαλύψει τις απαράμιλλες βακτηριοκτόνες ιδιότητες του νερού μετά την ευλογία του από μία Ορθόδοξη προσευχή και το σημείο του Σταυρού. 

Η μελέτη επίσης αποκάλυψε μία νέα, ενωρίτερα άγνωστη ιδιότητα του λόγου του Θεού να μετασχηματίζει τη δομή του ύδατος, αυξάνοντας αξιοσημείωτα την οπτική του πυκνότητα στην περιοχή του φάσματος της βραχείας υπεριώδους ακτινοβολίας, γράφει η εφημερίδα. Οι επιστήμονες έχουν επαληθεύσει την δύναμη της δράσης της Κυριακής προσευχής (Πάτερ ημών) και του Ορθοδόξου σημείου του Σταυρού στα παθογενή βακτήρια. Δείγματα νερού από διάφορες δεξαμενές (πηγάδια, ποταμούς, λίμνες) πάρθηκαν για έρευνα. Όλα τα δείγματα είχαν goldish staphylococcus, ένα κολοβακτηρίδιο. 

Αποδείχθηκε εν τούτοις, ότι αν η Κυριακή προσευχή λεχθεί και το σημείο του Σταυρού γίνει επάνω τους, ο αριθμός των βλαβερών βακτηριδίων θα μειωθεί επτά, δέκα, εκατό ακόμη και πάνω από 1000 φορές. Τα πειράματα έγιναν με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποκλείουν και την ελάχιστη πιθανή νοητική επιρροή. Η προσευχή ειπώθηκε και από πιστούς και από απίστους, αλλά ο αριθμός των παθογόνων βακτηρίων σε διάφορα περιβάλλοντα με διαφορετικές ομάδες βακτηρίων ακόμη και τότε μειώθηκε, συγκρινόμενος με τα πρότυπα αναφοράς.

Οι επιστήμονες απέδειξαν επίσης την ευεργετική επίδραση που η προσευχή και το σημείο του Σταυρού έχουν πάνω στους ανθρώπους. Όλοι οι συμμετέχοντες στα πειράματα είχαν την πίεση του αίματός τους να τείνει να σταθεροποιηθεί, και τους αιματικούς δείκτες βελτιωμένους. Κατά τρόπο εντυπωσιακό, οι δείκτες άλλαζαν προς την ίαση που χρειαζόταν: Στους υποτασικούς η αιματική τους πίεση ανέβηκε, ενώ στους υπερτασικούς κατέβηκε. 

Επίσης παρατηρήθηκε ότι το σημείο του Σταυρού εάν γίνεται πρόχειρα, με τα τρία δάχτυλα βαλμένα μαζί απρόσεκτα ή τοποθετούμενα εκτός των απαραιτήτων σημείων (στο μέσο του κούτελου, το κέντρο του ηλιακού πλέγματος, και στα κοιλώματα κάτω από το δεξί και αριστερό ώμο), το θετικό αποτέλεσμα ήταν πολύ πιο αδύνατο, ή απουσίαζε εντελώς.

Απόδοση στα ελληνικά υπό Λεοντίου Μoναχού Διονυσιάτου (Μόσχα, 17 Μαρτίου 2006, 14:40, ειδησεογραφικό πρακτορείο Interfax)

Ανάστασή 'ναι κι η ψυχή δε νιώθει τώρα μοναχή, καθώς εχτές και πρώτα. Κάποιος βαδίζει στο πλευρό, της απαλαίνει το σταυρό, σπογγίζει τον ιδρώτα (Γ. Βερίτης)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

 

Η Μεγάλη εβδομάδα και τα μηνύματά της

Ἐπὶ φίλω σου Χριστέ, δάκρυα ῥαίνεις μυστικῶς, καὶ ἐγείρεις ἐκ νεκρῶν, Λάζαρον κείμενον θνητόν, ἐν ᾧ συμπάθειαν ἔδειξας φιλανθρώπως, μαθόντα δὲ τὴν σήν, παρουσίαν Σωτήρ, τὰ πλήθη τῶν βρεφῶν, ἐξῆλθον σήμερον, ἐν ταῖς χερσὶ κατέχοντα Βαϊα, τὸ Ὡσαννὰ σοὶ κραυγάζοντα, Εὐλογημένος εἶ, ὅτι τὸν Κόσμον, εἰς τὸ σῶσαι ἐλήλυθας. (Κάθισμα από την λειτουργία του Λαζάρου)

Μετὰ κλάδων νοητῶς, κεκαθαρμένοι τὰς ψυχάς, ὡς οἱ Παῖδες τὸν Χριστόν, ἀνευφημήσωμεν πιστῶς, μεγαλοφώνως κραυγάζοντες τῷ Δεσπότῃ· Εὐλογημένος εἶ Σωτήρ, ὁ εἰς τὸν Κόσμον ἐλθών, τοῦ σῶσαι τὸν Ἀδάμ, ἐκ τῆς ἀρχαίας ἀρᾶς, πνευματικῶς γενόμενος φιλάνθρωπε, νέος Ἀδὰμ ὡς εὐδόκησας, ὁ πάντα Λόγε, πρὸς τὸ συμφέρον, οἰκονομήσας δόξα σοι.(Κάθισμα Όρθρου Κυριακής Βαΐων)

Δεῦτε οὖν καὶ ἡμεῖς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθῶμεν αὐτῷ, καὶ συσταυρωθῶμεν: Εμπρός λοιπόν και εμείς, με καθαρή σκέψη και ψυχή να συμπορευθούμε και να συσταυρωθούμε! Να είμαστε κοντά στον Κύριο όχι μόνο σωματικώς με το να παρακολουθούμε τις υπέροχες ακολουθίες της Εκκλησίας μας, αλλά και ψυχικώς, με το να έχουμε τα ανάλογα, άγια και ουράνια αισθήματα. (Σκέψεις ιεράρχη από τους αίνους όρθρου Μεγάλης Δευτέρας)

Νυμφίε Χριστέ, μετά τῶν φρονίμων ἡμᾶς συναρίθμησον παρθένων και τῇ ἐκλεκτῇ σου σύνταξον ποίμνῃ καἰ ἐλέησον ἡμᾶς (Στίχοι Μεγάλης Τρίτης).
Ὁ τῷ νοητῷ μύρῳ χρισθείς, Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν ἐπιρρύτων παθῶν ἐλευθέρωσον, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς μόνος ἅγιος, καὶ φιλάνθρωπος (Στίχοι από τον όρθρο Μεγάλης Τετάρτης).

Ο Ηρώδης νόμισε ότι εφόσον είχε μπροστά του δέσμιο τον Ιησού, θα μπορούσε να τον διατάξει να ενεργήσει κάποιο θαύμα προς ικανοποίηση της περιέργειάς του. Αλλά τα θαύματα δεν είναι δυνατόν να γίνονται κατά παραγγελία της ιδιοτροπίας των ανθρώπων, ούτε η Παντοδυναμία του Θεού είναι δυνατόν να υποταχθεί στα κελεύσματα (διαταγές) των ισχυρών της γης, οι οποίοι είναι αθύρματα (παιγνίδια) μπροστά της (Π. Ν. Τρεμπέλα, Υπόμνημα εις το Κατά Λουκάν)

Πόθεν ἄρξομαι θρηνεῖν, τὰς τοῦ ἀθλίου μου βίου πράξεις; ποίαν ἀπαρχήν, ἐπιθήσω Χριστέ, τὴ νῦν θρηνωδία; ἀλλ' ὡς εὔσπλαγχνός μοι δός, παραπτωμάτων ἄφεσιν (Μέγας Κανών, ωδή Α).
 Τη Σταυρωμένη αγάπη θαύμασε κι εμπρός της σκύψε, ω ψυχή μου· χύσε το δάκρυ σου καυτό και φώναξε σαν το ληστή το "μνήσθητί μου" (Ανθή Λιβάνη)

Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης·Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας· Σταυρός, βασιλέων τό κραταίωμα· Σταυρός, πιστῶν τό στήριγμα· Σταυρός, ἀγγέλων ἡ δόξα καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα: Σταυρός, ο φύλακας όλου του κόσμου· Σταυρός, η ομορφιά της Εκκλησίας· Σταυρός, η δύναμη των βασιλιάδων· Σταυρός, το στήριγμα των πιστών·, Σταυρός, η δόξα των αγγέλων, αλλά και η βαθιά πληγή των δαιμόνων(ύψωσις Τιμίου σταυρού)  

Ο Σταυρός αποτελεί ποικιλοτρόπως το στήριγμα των πιστών. Αρχικώς, ο Σταυρός, δηλαδή η σταυρική θυσία, αποτελεί στήριγμα των πιστών ως προς το θεμελιώδες θέμα της σωτηρίας των ψυχών τους. Ο Σταυρός αποτελεί την εγγύηση ότι οι ψυχές των πιστών θα απολαύσουν την αιώνια σωτηρία στη Βασιλεία του Θεού. Διότι χωρίς αυτόν δεν ήταν δυνατόν να "σχισθεί το χειρόγραφο των αμαρτιών μας", το οποίο "ήταν εναντίον μας". Αυτό το χειρόγραφο των αμαρτιών του καθενός μας και όλου του κόσμου, ο Κύριος το κάρφωσε στον Σταυρό Του, όπου και το έσβησε με το Αίμα Του (σχόλιο από τον Σωτήρα στο Προς Κολασσαείς, β, 14) 

Χαίροις ὁ ζωηφόρος Σταυρός, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ὡραῖος παράδεισος τὸ ξύλον τῆς ἀφθαρσίας τὸ ἐξανθῆσαν ἡμῖν αἰωνίου δόξης τὴν ἀπόλαυσιν, δι' οὗ τῶν δαιμόνων ἀποδιώκονται φάλαγγες καὶ τῶν Ἀγγέλων συνευφραίνονται τάγματα, καὶ συστήματα τῶν πιστῶν ἑορτάζουσιν, ὅπλον ἀκαταγώνιστον κραταίωμα ἄρρηκτον τῶν Βασιλέων τὸ νῖκος τῶν Ἱερέων τὸ καύχημα, Χριστοῦ νῦν τὰ πάθη καὶ ἡμῖν δίδου προφθάσαι, καὶ τὴν Ἀνάστασιν. (Από τον εσπερινό της Σταυροπροσκυνήσεως)
Τῇ μυστικῇ ἐν φόβῳ τραπέζῃ προσεγγίσαντες πάντες, καθαραῖς ταῖς ψυχαῖς τόν ἄρτον υποδεξώμεθα, συμπαραμένοντες τῷ Δεσπότῃ. (Οίκος Μεγάλης Πέμπτης)
Ξενίας δεσποτικῆς καί ἀθανάτου τραπέζης...δεῦτε απολαύσωμεν. (Ωδή Θ' Μεγάλης Πέμπτης) 

Τῶ Αγίω καὶ Μεγάλω Σαββάτω, τὴν θεόσωμον Ταφήν, καὶ τὴν εἰς Ἄδου Κάθοδον τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἑορτάζομεν δι' ὧν τῆς φθορᾶς τὸ ἡμέτερον γένος ἀνακληθέν, πρὸς αἰωνίαν ζωὴν μεταβέβηκε.
Τῇ ἀνεκφράστῳ σου συγκαταβάσει, Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς. (Υμνωδία Μεγάλου Σαββάτου)

Κυριακή του Πάσχα! Η πρώτη, η μεγίστη,η κυρία, η λαμπρά και η ένδοξος, η πάσης άλλης λαμπροτέρα και ενδοξοτέρα ημέρα και πανήγυρις και εορτή της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως και ζωής. Αυτη είναι η "κλήτή καί ἁγία ἡμέρα, ἡ μία τῶν Σαββάτων, ἡ βασιλίς καί κυρία", εορτή των εορτών και η πανήγυρις των πανηγύρεων (Κυριακοδρόμιο, τόμος 1ος)

Ανάσταση 'ναι, κι η ψυχή δεν νιώθει τώρα μοναχή καθώς εχθές και πρώτα. Κάποιος βαδίζει στο πλευρό, της απαλαίνει το σταυρό, σπογγίζει τον ιδρώτα. (Γ. ΒΕΡΙΤΗΣ)
Η λαμπρηφόρος Ανάσταση του Χριστού είναι το κορυφαίο γεγονός που καθορίζει την πίστη μας και ανακαινίζει την κτίση. Στη σύγχρονη εποχή αυτό σημαίνει ότι με την επιστασία του Αγίου πνεύματος η πραγματικότητα της αθανασίας βιώνεται ως εμπειρία στη λατρευτική ζωή της εκκλησίας, ώστε μετά θάνατον ο άνθρωπος να γίνει μέτοχος της αιώνιας ζωής.

Ὦ θείας, ὦ φίλης, ὦ γλυκυτάτης σου φωνῆς· μεθ' ἡμῶν ἀψευδῶς γάρ, ἐπηγγείλω ἔσεσθαι, μέχρι τερμάτων αἰῶνος Χριστέ, ἣν οἱ πιστοί, ἄγκυραν ἐλπίδος, κατέχοντες ἀγαλλόμεθα: Ω θεία, ω αγαπημένη, ω μορφή εσύ με τη γλυκύτατη φωνή· γιατί μαζί μας υποσχέθηκες ότι θα είσαι αληθινά μαζί μας και μέχρι τη συντέλεια του κόσμου. Σ' αυτή τη μορφή οι πιστοί αγκυροβολήσαμε την ελπίδα μας και γεμίζουμε χαρά, όταν το καταλαβαίνουμε. 

Ἐν αὐτῷ ζωή ἦν (Ιωάννου α, 4) Χαίρετε λαοί και αγαλλιάσθε. Με την Ανάσταση του Κυρίου ο θάνατος νεκρώθηκε. Ο Άδης καταλύθηκε. Ο διάβολος κατανικήθηκε. Η αιώνια ζωή χαρμόσυνη ανοίγεται μπροστά μας. Ας ενωθούμε από την παρούσα ζωή με την πηγή της ζωής, τον Αναστάντα Κύριο (Κυριακοδρόμιο 1ος τόμος)

Φιλάνθρωπε, μέγα καί ἀνείκαστον τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου· ὅτι ἐμακροθύμησας ὑπό Ἰουδαίων ῥαπιζόμενος, ὑπό ἀποστόλων ψηλαφώμενος καί ὑπό τῶν ἀθετούντων σε πολυπραγμονούμενος. Πῶς ἐσαρκώθης; Πῶς ἐσταυρώθης ὁ ἀναμάρτητος; Ἀλλά συνέτισον ἡμᾶς ὡς τόν Θωμᾶν βοᾶν σοι· Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου, δόξα σοι (Δοξαστικό εσπερινού Σαββάτου Διακαινησίμου)

Ο Απόστολος Θωμάς δεν είναι άπιστος από βαθύ εγωισμό και πεισματική ισχυρογνωμοσύνη, από κακία. Αυτό συμβαίνει συνήθως με πολλούς απίστους...όχι με τον δύσπιστο Θωμά. Ο απαισιόδοξος και μελαγχολικός χαρακτήρας του, η μεγάλη θλίωη του για τον αδόκητο θάνατο του προσφιλούς του Διδασκάλου....τον κάνουν να στέκεται διστακτικός...Όταν το φως του αναστάντος Χριστού έλαμψε στην καρδιά του, ο άπιστος στερεώνεται στην πίστη και κάνει τελεία και ζωντανή ολόθερμη ομολογία: "Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου" (Κυριακοδρόμιο, τόμος 1ος, εκδόσεις Σωτήρ) 

Οι Μυροφόρες γυναίκες πήγαιναν στο μνημείο του Ιησού με τη σκέψη ότι θα έβλεπαν το νεκρό σώμα και ότι θα το άλειφαν με τα πολύτιμα αρώματα που αγόρασαν. Διαφορετικά όμως ήσαν τα πράγματα. Ο τάφος ανοιχτός· το σώμα δεν ήταν εκεί. Ο νεκρός ανέστη. Η λύπη τους μεταστράφηκε σε χαρά. Δέχονται την εντολή από τον άγγελο να μεταφέρουν αυτές το αναστάσιμο μήνυμα στους μαθητές. Τόλμη, ανδρεία, τιμή. (Κυριακοδρόμιο, τόμος 1ος, εκδόσεις Σωτήρ) 

Έχουμε δυο δυνατότητες: η μια να σταυρώσουμε ξανά τον Χριστό, αμαρτάνοντας με τα μέλη μας, τα οποία με το άγιο Βάπτισμα είναι μέλη του Σώματος του Χριστού ή να σταυρωθούμε μαζί με τον Χριστό. Πρόκειται για τις δυο δυνατότητες που είχαν οι δυο ληστές. Δεν αρκεί να είναι κανείς πλησίον του Εσταυρωμένου, αλλά χρειάζεται και να συσταυρωθεί μαζί Του. (Άγιος Μάξιμος Ομολογητής)

Οι ιατροί του σώματος συνηθίζουν να θεραπεύουν τις ανθρώπινες ασθένειες με τα αντίθετα ιατρικά, ξηραίνουν δηλαδή τα υγρά πάθη και υγραίνουν τα ξηρά... Ο Χριστός κάνει το αντίθετο. Με τα όμοια ιατρικά θεραπεύει τις όμοιες ασθένειες. Με την πτωχεία Του θεραπεύει την πτωχεία του Αδάμ, με τη δική Του ύβρη την ύβρη εκείνου, με τον θάνατό Του θεραπεύει τον θάνατο του Αδάμ. Και επειδή ο Αδάμ κατέβηκε στον Άδη, ο Χριστός πήγε εκεί, για να τον ελευθερώσει. (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

Ο Χριστός πρόσφερε τις πληγές και τα Πάθη Του στον άνθρωπο, για να αγοράσει τη θέλησή Του. Ο άνθρωπος, επειδή υποδουλώθηκε στο διάβολο, έπρεπε να παλέψει, για να τον νικήσει. Ο Χριστός με τη θυσία του έδωσε δύναμη στην ανθρώπινη φύση και θέληση να νικήσει εν Χριστώ το διάβολο και να υπερβεί τον θάνατο. (Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας) 

Η σωτηρία μας από τις επιβουλές του πονηρού αποτελεί τη σύγκλιση δυο παραγόντων που είναι άνισοι ως προς την αξία, αλλά και οι δυο απαραίτητοι: θεϊκή πρωτοβουλία και ανθρώπινη ανταπόκριση. Δίχως τη χάρη του Θεού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, αλλά και δίχως την εκούσια συνεργασία μας ούτε ο Θεός θα κάνει τίποτε.(Κάλλιστος Γουέαρ, επίσκοπος Διοκλείας) 

Χρόνια ευλογημένα σε όλους! Η Ανάσταση του Κυρίου ας φωτίζει τη ζωή μας, οδηγώντας τα βήματά μας στο συμπόσιο της χαράς του Ιησού: στην Αγάπη!

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!