Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 46ο

Όταν επιτρέπει ο άγιος Θεός να δοκιμαζόμαστε με θλίψεις, μαθαίνουμε ποιους να καλοτυχίζουμε και ποιους να ταλανίζουμε. Οι άνθρωποι συνήθως καλοτυχίζουν αυτούς που έχουν κτήματα πολλά, αυτούς που έχουν περιουσία μεγάλη, τίτλους σπουδών και αξιώματα, τιμητικές διακρίσεις και παράσημα. Με τέτοια κριτήρια, αν έβλεπαν τα γεννήματα, τα αμπέλια και τους ελαιώνες του άφρονος πλουσίου οι συνάνθρωποί του, ασφαλώς θα έλεγαν από  μέσα τους! Ευτυχισμένος άνθρωπος ο πλούσιος! Τι άλλο θέλει! Κι όμως ο άφρων πλούσιος δεν ήταν καθόλου ευτυχισμένος. Γιατί στήριζε την ευτυχία του στα υλικά αγαθά και στη μακροζωία. Αλλά σε μια νύχτα τα έχασε και τα δυο και βυθίστηκε στην αιώνια δυστυχία. 

Ο εκατοστός τεσσαρακοστός τρίτος Ψαλμὀς (ρμγ [143]) περιγράφει κι έναν λαό αλλοφύλων που ήταν όλοι ευκατάστατοι. Αλλά "ἡ δεξιά αὐτῶν δεξιά ἀδικίας (στ. 8,11) ". Τα χέρια τους δηλαδή ήταν βουτηγμένα στην αμαρτία. Όσοι έβλεπαν τους νέους του λαού να είναι θαλεροί σαν καταπράσινα βλαστάρια, τις θυγατέρες τους να είναι "κεκαλλωπισμέναι, περικεκοσμημέναι ὡς ὁμοίωμα ναοῡ (στ. 12)", τις αποθήκες τους να είναι γεμάτες με υλικά αγαθά, τα πρόβατά τους να είναι πολύτοκα, τα βόδια τους να είναι παχιά, μακάριζαν αυτόν τον λαό που είχε τόσα πολλά αγαθά: "Ἐμακάρισαν τόν λαόν ᾧ ταῦτα ἐστι (στ. 15) ". 

Όμως το κριτήριο με το οποίο μακάριζαν τους συνανθρώπους τους δεν ήταν σωστό. Ο λόγος του Θεού δεν μακαρίζει αυτούς που έχουν άφθονα υλικά αγαθά, αλλά δεν κάνουν καλή χρήση του πλούτου τους. Δεν μακαρίζει αυτούς που έχουν ως σύνθημά τους το "φάγωμεν καί πίωμεν, αὔριον γάρ ἀποθνήσκομεν (Α Κορινθ. ιε, 32)". Απεναντίας τους ταλανίζει. 

Η δοκιμασία των θλίψεων μας μαθαίνει να έχουμε το ορθό κριτήριο για ο ποιους θα καλοτυχίζουμε και ποιους θα ταλανίζουμε. Μας μαθαίνει να μακαρίζουμε τον λαό που έχει τον Θεό με το μέρος του: "Μακάριος ὁ λαός, οὗ Κύριος ὁ Θεός αὐτοῦ (Ψαλμός ρμγ [143] 15)". Μας μαθαίνει να μακαρίζουμε τους "πτωχούς", διότι θα είναι δική τους η Βασιλεία των ουρανών (Λουκά στ, 20). Μας μαθαίνει να μακαρίζουμε τους "πεινῶντας", διότι αυτοί θα χορτάσουν, τους "κλαίοντας", διότι αυτοί θα γελάσουν (στ. 21). Μας μαθαίνει να μακαρίζουμε όσους υπομένουν πειρασμό, διότι θα πάρουν το λαμπρό και ένδοξο στεφάνι της αιώνιας ζωής (Ιακ. α, 12). 

Με δυο λόγια, οι θλίψεις μας μαθαίνουν να καλοτυχίζουμε αυτούς που έχουν "πλοῦτον εὐσεβείας καί ἀρετῆς", "κἄν μυρία πάσχωσιν ἐνταῦθα δεινά", επιλέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Επίσης, ο άγιος Θεός επιτρέπει τις θλίψεις, για να φιλοσοφούμε περί αναστάσεως, περί κρίσεως, περί αιωνίου ζωής και αιωνίου αποκαταστάσεως των δικαίων. Στην παρούσα ζωή δεν αποδίδεται πάντοτε δικαιοσύνη. Είναι συχνό το φαινόμενο να επιπλέουν οι ένοχοι, να φιμώνεται η φωνή των αδυνάτων, να αδικούνται ενάρετοι άνθρωποι από εμπαθείς συνανθρώπους τους και να μη βρίσκουν το δίκαιό τους. 

Όταν βλέπουμε τέτοιες κατάφωρες αδικίες, θυμόμαστε την ημέρα της Κρίσεως, τότε που θα έλθει ο δίκαιος Κριτής, για να κρίνει "ζῶντας καί νεκρούς". "Ὤ, ποία ὥρα τότε καί ἡμέρα φοβερά!". Θα είναι ημέρα αποκαταστάσεως του δικαίου, ημέρα απονομής των επάθλων και των βραβείων! Εάν οι άνθρωποι δεν αφήνουν συνήθως χωρίς αμοιβή αυτούς που τους προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες, πολύ περισσότερο ο άγιος Θεός δεν θα αφήσει αστεφάνωτους αυτούς που δίνουν καθαρή και κρυστάλλινη μαρτυρία για τον Χριστό· αυτούς που κοπιάζουν για την αρετή· αυτούς που υπομένουν αγόγγυστα τους πειρασμούς και τις θλίψεις της ζωής. 

Ο Κύριος το υποσχέθηκε ότι θα είναι πολύς ο μισθός τους στους ουρανούς: "Μακάριοι ἐστε, ὅταν ὀνειδίσωσι ὑμᾶς καί διώξωσι καί εἴπωσιν πᾶν πονηρόν ῥῆμα καθ' ὐμῶν ψευδόμενοι ἔνεκεν ἐμοῦ. Χαίρετε καί ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθός ὑμῶν πολύς ἐν τοῖς οὐρανοῖς (Ματθ. ε, 11-12) ". Και ο απόστολος Παύλος προσθέτει ότι, αν δεν υπήρχε μέλλουσα ζωή, οι Χριστιανοί θα ήμασταν "ἐλεεινότεροι πάντων τῶν ἀνθρώπων (Α Κορ. ιε, 19)". 

Αλλά δεν είμαστε οι ελεεινότεροι. Απεναντίας, είμαστε οι μακριότεροι, διότι "Χριστός ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο (στ. 20)". Άρα δεν τελειώνουν όλα στον τάφο. Εφόσον ο Χριστός αναστήθηκε, θα αναστηθούμε κι εμείς. "Καί τοῦτο δῆλον ἀπό τῶν πειρασμῶν γίνεται", σχολιάζει ο ιερός Χρυσόστομος. Αυτό γίνεται φανερό από τους πειρασμούς. Ο άγιος Θεός θα στεφανώσει τους αθλητές της ευσέβειας, "τῆς οἰκουμένης ὀρώσης ἁπάσης". Θα τους ξεχωρίσει μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου και θα τους αποκαταστήσει δημόσια. 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Το άγιο Πνεύμα ας φωτίσει με τη Χάρη Του τον κόσμο!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 44ο

Ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης συνήθιζε να λέει: "Όταν έρχεται ο πειρασμός, τον ευχαριστώ, λέγοντας: καλώς ήλθες, καλώς ήλθες, θα έχω δουλειά να κάνω". Κι ο όσιος γέροντας π. Ευσέβιος Ματθόπουλος παρόμοια το θεωρούσε καλό σημάδι, όταν ερχόταν πειρασμός, γιατί θα είχε εργασία πνευματική να κάνει. Μερικοί, όταν έρχονται πειρασμοί, πανικοβάλλονται και παρακαλούν τον Θεό να τους απαλλάξει. Αλλά δεν μας συμφέρει να απαλλαγούμε από τους πειρασμούς, διότι θα χαλαρώσουμε και θα παύσουμε να αγωνιζόμαστε. 

Ένας νέος μοναχός είχε έντονο πόλεμο παθών και παρακάλεσε τον Θεό να τον απαλλάξει από τα πάθη που τον πολεμούσαν. Ο Θεός τον βοήθησε και του χάρισε απάθεια. Κατόπιν ο μοναχός πήγε στον Γέροντά του και του είπε: "Γέροντα, ο Θεός με λυπήθηκε και με ελευθέρωσε από τον πόλεμο των παθών. Επιτέλους ησύχασα". Κι ο Γέροντας του απάντησε: "Πήγαινε, παιδί μου και παρακάλεσε τον Θεό να επιτρέψει να έχεις πάλι πόλεμο παθών, διότι χωρίς αυτόν δεν ωφελείσαι". 

Πόσο σοφή ήταν η συμβουλή του Γέροντα! Ο νέος μοναχός χωρίς τους πειρασμούς θα ευφραινόταν για ένα χρονικό διάστημα, αλλά κατόπιν θα ξεθάρρευε και θα κινδύνευε να υπερηφανευθεί και να πέσει σε χειρότερα. Άρα καλώς τα οικονομεί ο Θεός που επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε πειρασμούς και θλίψεις, διότι με τις δυσκολίες τελειώνεται ο άνθρωπος και γίνεται άξιος της Θείας Βασιλείας! Γι' αυτό κι εμείς να μην τοποθετούμαστε αρνητικά στις θλίψεις, αλλά να τις καλωσορίζουμε, λέγοντας: "Καλώς ήλθατε, θα έχω δουλειά να κάνω". 

Επιτρέπει ο Θεός τους πειρασμούς και τις θλίψεις και για να αποκτήσουμε την κατά Θεόν σοφία. Ακούμε μεγαλύτερους στην ηλικία ανθρώπους να λένε με ικανοποίηση: "Εμείς περάσαμε πολέμους, κατοχή, πείνα, στερήσεις, κακουχίες και αποκτήσαμε πολύτιμη πείρα, που είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο της ζωής".  Είναι όντως σεβαστά τα πρόσωπα που δοκιμάζονται στη ζωή, διότι σοφίζονται κατά Θεόν και αποκτούν φωτισμένη πείρα από την πάλη με τους πειρασμούς. 

Οπωσδήποτε δεν είναι το ίδιο ο στρατιώτης που πολέμησε στην πρώτη γραμμή, με τον στρατιώτη που δεν πολέμησε καθόλου. Ο μπαρουτοκαπνισμένος στρατιώτης έχει την πείρα του πολέμου και υπερέχει κατά πολύ από τον εκπαιδευόμενο στρατιώτη. Τα ίδια ισχύουν και για τον κάθε στρατιώτη του καλού αγώνα της πίστεως. Διεξάγει έναν αόρατοι πόλεμο, που είναι ο σφοδρότερος και ο κοπιαστικότερος από όλους τους πολέμους. 

Σαν τον αγώνα αυτόν δεν έγινε άλλος ούτε θα γίνει σε κανένα πεδίο μάχης. Για να τα βγάλει πέρα κανείς, θα χρειαστεί να παλέψει με αυτοθυσία, να ιδρώσει, να ματώσει, να δώσει τα πάντα για τη νίκη. Αλλά καθώς πολεμούν οι αγωνιστές του καλού αγώνα της πίστεως, με σύμμαχο τη θεία Χάρι, μετέχουν στη σοφία της. Λέει ο όσιος Ισαάκ ο Σύρος ότι η κατά Θεόν σοφία είναι καρπός και γέννημα των πειρασμών και των θλίψεων. 

Δυο λοιπόν χάριτες αποκτά ο άνθρωπος, όταν αγωνίζεται κατά Θεόν. Η πρώτη είναι η παράκληση του Παναγίου Πνεύματος και η δεύτερη είναι η σοφία που Αυτό χαρίζει. Η πρώτη χάρη είναι δωρεά του Αγίου Πνεύματος, που δίνεται ως έπαθλο στους πιστούς που αγωνίζονται με πόθο. Η δεύτερη χάρη προϋποθέτει την καλή συνεργασία της Χάριτος του Θεού και της προαιρέσεως του ανθρώπου. Αυτή δίνεται στους πιστούς που δέχονται την παιδεία του Κυρίου και ωφελούνται από τη δοκιμασία των πειρασμών και των θλίψεων. 

Ας αναφέρουμε ένα παράδειγμα από την καθημερινή ζωή: Μια κυρία, καλλιεργημένη ψυχή, προσβλήθηκε από καρκίνο. Όταν έγινε η διάγνωση της ασθένειάς της, είπε με σοφία και σύνεση: "Ο Κύριος μέχρι τώρα μου χάρισε άπειρες ευλογίες. Τώρα μου δείχνει το επιστέγασμα της αγάπης Του. Ευλογητός ο Θεός!". Τι σοφή αντιμετώπιση της δοκιμασίας! Δεν ήταν εξ' ολοκλήρου δικό της το κατόρθωμα. Ο Θεός τη χαρίτωσε και αντιμετώπισε με πνευματική αρχοντιά την ασθένειά της. Τέτοιες ωραίες ψυχές σοφίζονται κατά Θεόν και αντιμετωπίζουν νικηφόρα τις θλίψεις της ζωής. 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 42ο

 

Στο πρώτο παράδειγμα μνημονεύει τους αγίους αποστόλους Βαρνάβα και Παύλο, όταν θεράπευσαν στα Λύστρα τον εκ γενετής τυφλό. Τότε οι κάτοικοι των Λύστρων θέλησαν να τους τιμήσουν ως θεούς. Φώναζαν έτσι δυνατά ότι οι θεοί πήραν ανθρώπινη μορφή και κατέβηκαν κοντά τους. Τον Παύλο τον ονόμαζαν Ερμή και τον Βαρνάβα Δία. Κι ο ιερέας του Δία έφερε ταύρους και στεφάνια, για να προσφέρουν θυσία λατρείας για τον Παύλο και τον Βαρνάβα (Πρ. απ. ιδ, 8-13). 

Στο δεύτερο παράδειγμα ο θείος Πατήρ μνημονεύει τον απόστολο Παύλο, όταν τον δάγκωσε οχιά στη νήσο Μελίτη. Αρχικά οι κάτοικοι του νησιού έλεγαν μεταξύ τους: Οπωσδήποτε ο άνθρωπος αυτός είναι φονιάς, αν και γλίτωσε από τη θάλασσα, η θεία δίκη δεν τον άφησε να ζήσει. Εκτιμούσαν ότι θα πρησθεί αμέσως το χέρι του και θα πέσει κάτω νεκρός. Όμως ο απόστολος Παύλος δεν έπαθε απολύτως τίποτε. Τότε οι κάτοικοι του νησιού άλλαξαν γνώμη και έλεγαν πως είναι θεός: "μεταβαλλόμενοι ἔλεγον θεόν αὐτόν εἶναι (πρ. κη, 1-6)". 

Και στα δυο παραδείγματα φαίνεται πολύ καθαρά ότι οι θλίψεις δεν δυσκόλεψαν , αλλά προστάτευσαν τους αγίους Αποστόλους. Τους έδωσαν επιχείρημα ισχυρό να αποδείξουν ότι δεν είναι ανώτερα όντα. "Εἰσεπήδησαν εἰς τόν ὄχλον κράζοντες καί λέγοντες": Τι είναι αυτά που κάνετε; Κι εμείς άνθρωποι είμαστε, με την ίδια ασθενική και ανθρώπινη φύση που έχετε κι εσείς (Πρ. ιδ, 14-15). 

Πράγματι εάν οι πιστοί Χριστιανοί δεν δοκιμάζονταν, δεν αρρώσταιναν, δεν θλίβονταν παρά ελάχιστα, θα έλεγαν οι συνάνθρωποί τους: Αυτοί δεν έχουν την ίδια φύση με μας. Είναι άλλου είδους όντα. 

Αντιλαμβανόμαστε ότι τέτοια αντιμετώπιση καθόλου δεν μας ωφελεί. Γι' αυτό επιτρέπει ο Θεός να αντιμετωπίζουμε συχνά-πυκνά θλίψεις. Δεν διαφέρουμε. Είμαστε ομοιοπαθείς με τους συνανθρώπους μας. Και ό, τι καλό συντελείται στο οστράκινο σκεύος μας, οφείλεται στη Χάρι του Θεού: "Οὐκ ἐγώ, ἀλλά ἡ Χάρις ἡ σύν ἐμοί (Α' Κορινθ. ιε, 16)". 

Μερικοί νομίζουν ότι στους πειρασμούς φαίνεται η δύναμη του διαβόλου, αλλά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Στους πειρασμούς θριαμβεύει η δύναμη του Χριστού. Οι δαίμονες, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ορμούν σαν αιμοβόροι λύκοι, για να αιματοκυλήσουν την ποίμνη του Χριστού. Αλλά από την άνιση αναμέτρηση δεν εξέρχονται νικητές οι λύκο. Εξέρχονται τα άκακα αρνία του Χριστού. Έτσι φαίνεται η δύναμη του Χριστού κι όχι η δύναμη του διαβόλου. Να θυμηθούμε τρία παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι η δύναμη του Θεού θριαμβεύει στην έσχατη ανθρώπινη αδυναμία: 

1. Οι Βαβυλώνιοι έκαψαν "τήν κάμινον τοῦ πυρός" με ακατέργαστο πετρέλαιο, πίσσα, στουπιά και κληματόβεργες, για να δυναμώσει η φωτιά επτά φορές περισσότερο από το συνηθισμένο. Κατόπιν έδεσαν τους Τρεις Παίδες και τους έριξαν στο πυρακτωμένο καμίνι να καούν. Αλλά οι Τρεις Παίδες αντί να καούν δροσίζονταν. Και "περιεπάτουν ἐν μέσῳ τῆς φλογός ὑμνοῦντες καί δοξάζοντες τόν Θεόν καί εὐλογοῦντες τόν Κύριον (Δαν. γ,23)". 

2. Πριν θεραπευθεί ο εκ γενετής τυφλός, ρώτησαν οι Μαθητές τον Διδάσκαλο: Διδάσκαλε, ποιος αμάρτησε και γεννήθηκε ο άνθρωπος αυτός τυφλός; Αμάρτησε ο ίδιος, όταν ήταν ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του; Ή αμάρτησαν οι γονείς του και τιμωρείται το παιδί τους για τις αμαρτίες των γονέων τους; Ο Κύριος τους απάντησε: Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του, αλλά γεννήθηκε τυφλός, για να φανερωθούν τα έργα της δυνάμεως του Θεού (Ιω. θ, 2-3). 

3. Οι Φιλιππήσιοι έριξαν τους αγίους αποστόλους Παύλο και Σίλα στο εσώτερο μέρος της φυλακής των Φιλίππων και τους ακινητοποίησαν στο βασανιστικό όργανο που λεγόταν ξύλο. Αλλα ενώ "ἐν τῷ ξύλῳ ἦσαν οἱ πόδες, ἐν τῆ ἁλύσει αἱ χεῖρες, τό δεσμωτήριον ἐσείετο κατά μέσην τήν νύκτα ὑμνούντων αὐτῶν". 

Και στα τρία παραδείγματα φαίνεται πολύ καθαρά ότι η κάμινος, η προσωρινή τύφλωση και η φυλακή δεν μπόρεσαν να βλάψουν τους Τρεις Παίδες, τον εκ γενετής τυφλό και τους αγίους Αποστόλους. Αντίθετα τους λάμπρυναν. Η παντοδυναμία του Θεού θριάμβευσε στην έσχατη ανθρώπινη αδυναμία. Ο άγιος Θεός μπορεί και με ολιγογράμματους και με άσημους ανθρώπους να εργάζεται μεγάλα και θαυμαστά: "Τά ἂσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός ἵνα καταισχύνῃ τά ἰσχυρά, καί τἀ ἀγενῆ τού κόσμου καί τά ἐξουθενημένα ἐξελέξατο ὁ Θεός καί τά μή ὄντα, ἵνα τά ὄντα καταργήσῃ (Α' Κορ. α, 27. 28)". Η θεία Χάρις μπορεί να θεραπεύσει "τά ἀσθενῆ" και να αναπληρώνει "τά ἐλλείποντα". Έχει τη δύναμη να θριαμβεύει στους πειρασμούς και τις θλίψεις. 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 41ο

Ο άνθρωπος δεν πείθεται εύκολα ότι όλα τα δεινά προέρχονται από τον διάβολο. Θέλετε διότι έχουμε παρεκκλίνει από την ευθεία οδό εντολών του Θεού, θέλετε, διότι ο διάβολος έχει μεγάλη τέχνη να καμουφλάρεται, γεγονός πάντως είναι ότι ο αποστάτης άνθρωπος ευκολότερα λέει: "Γιατί, Θεέ μου, ξέσπασε καταπάνω μου αυτή η συμφορά;", και σπανιότερα κακίζει τον διάβολο. Ενώ έχει πολέμιο που τον πολεμά ημέρα και νύκτα, λησμονεί την πολεμική του και θεωρεί κύριο αίτιο του κακού και της θλίψης του τον Θεό, που μας ευεργετεί ημέρα και νύκτα. Θέλει να πάθει περισσότερα και χειρότερα, για να πεισθεί ότι όλα τα κακά προέρχονται από τον διάβολο; 

Αλλά και περισσότερα να πάθει, κι αυτά θα τα λησμονήσει, εφόσον με την ελεύθερη θέλησή του αμαρτάνει. Ώσπου η μεγάλη αποστασία της ανθρωπότητας θα φέρει τον Αντίχριστο. Τότε οι άνθρωποι θα πονέσουν πολύ. Αλλά από τη μεγάλη εκείνη θλίψη θα προέλθει πολύ μεγάλη ωφέλεια. Διότι θα πεισθούν και οι πλέον δύσπιστοι άνθρωποι ότι  διάβολος είναι "ο πλάνος που πλανά την οικουμένη" και θα δώσουν δόξα στον άγιο Θεό. 

Όπως οι άγιοι της Εκκλησίας μας έχουν πει, μετά τη μεγάλη θλίψη θα περπατάς χιλιόμετρα και άπιστο άνθρωπο δεν θα συναντάς στον δρόμο σου. Όταν θα εκδηλωθεί το αποκορύφωμα της κακίας του σατανά, τότε θα αναζητήσουν και οι αδιάφοροι άνθρωποι με πίστη στον Θεό. Όταν οι αντίθετες δυνάμεις θα πιστέψουν ότι κυριάρχησαν, τότε θα περπατούν χιλιόμετρα οι Χριστιανοί και θα είναι δυσεύρετοι οι άπιστοι στον δρόμο τους! Επιτρέπει ο Θεός ακόμη τις θλίψεις, για να φαίνεται η ανθρώπινη αδυναμία μας και να μην νομίζουν οι άλλοι ότι είμαστε ανώτερα όντα. Είμαστε αδύναμοι άνθρωποι. Ό, τι καλό το επιτυγχάνουμε, το οφείλουμε στη δύναμη του Θεού: "Οὐκ ἐξ' ἡμῶν Θεοῦ τό δῶρον (Εβρ. β, 8)", "ἡ ἱκανότης ἡμῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ (Β Κορινθ. γ,5)". 

Αυτό όμως δεν το εννοούν εύκολα οι κοσμικοί άνθρωποι και ηρωοποιούν ή θεοποιούν όσους διακρίνονται στη ζωή. Στον αρχαίο ειδωλολατρικό κόσμο τους σπουδαίους άντρες τους τιμούσαν ως ημίθεους ή θεούς. Τους αφιέρωναν ναούς και αγάλματα. Η ίδια τακτική συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Πόσες φορές οι εφημερίδες, τα περιοδικά, τα μέσα μαζικής ενημερώσεως αποκαλούν ημίθεους ή θεούς ικανούς ποδοσφαιριστές, ηθοποιούς, πολιτικούς! 

Για να μη χρησιμοποιούν παρόμοιους πηχυαίους τίτλους και για τους χαρισματούχους πιστούς, επιτρέπει ο Θεός να δοκιμάζονται οι δικοί Του άνθρωποι με θλίψεις, να αρρωσταίνουν, να διώκονται, για να πείθονται οι συνάνθρωποί τους "ἀπό τῆς σωματικῆς ἀρρωστἰας τήν ὐπερβολήν καί τῶν πειρασμῶν τό πλῆθος" ότι είναι άνθρωποι "οἱ τά τοιαῦτα θαυματουργοῦντες καί οὐδέν παρ' ἑαυτῶν εἰσφέρουσι". Δεν προσφέρουν τίποτε από τον εαυτό τους, ἀλλά "γυμνή (μόνη) ἡ Χάρις δι' ἐκείνων τά πάντα ἐργάζεται", σημειώνει ο ιερός Χρυσόστομος. Για να αποδείξει ο χρυσορρήμων πατήρ του λόγου το αληθές, διηγείται δυο αγιογραφικά παραδείγματα από τις Πράξεις των Αποστόλων. 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη Μεγάλη εβδομάδα!

Ας πορευθούμε προς το Αναστάσιμο Φως! Καλή Ανάσταση! 

Θερμές ευχές!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 36ο

 

Λέμε ότι ανήκουμε στον Θεό, ότι πιστεύουμε στον Θεό, αλλά αυτό πρέπει να αποδειχθεί με τη δοκιμασία της θελήσεως, της πίστεως και της υπομονής μας. Σύμφωνα με τον σοφό Σολομώντα, όπως ο χρυσός δοκιμάζεται στο χωνευτήρι, για να καθαρισθεί από τις διάφορες προσμείξεις, έτσι και ο Χριστιανός δοκιμάζεται στο καμίνι των θλίψεων, για να εξαγνισθεί (Σ. Σολ. γ, 6). Όπως ακόμη ο αθλητής δοκιμάζεται στο στάδιο, για να στεφανωθεί, έτσι και ο Χριστιανός δοκιμάζεται στο στάδιο του καλού αγώνα της πίστεως, για να λάβει το στεφάνι της αιώνιας ζωής. 

"Μακάριος ἀνήρ ὅστις ὑπομένει πειρασμόν· ὅτι δόκιμος γενόμενος λήψεται τόν στέφανον τῆς ζωῆς, ὅν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν (Ιακ. α, 12)". Πανευτυχής και μακάριος είναι ο πιστός Χριστιανός που δοκιμάζεται με θλίψεις, διότι όταν από τη δοκιμασία αυτή γίνει σταθερός, δοκιμασμένος και γυμνασμένος, θα πάρει το λαμπρό και ένδοξο στεφάνι της αιώνιας ζωής, το οποίο υποσχέθηκε ο Κύριος σ' εκείνους που Τον αγαπούν. Ο Μέγας Βασίλειος σημειώνει ότι τον κυβερνήτη του πλοίου τον δοκιμάζει η φουρτούνα, τον αθλητή το στάδιο, τον στρατηγό ο πόλεμος, τον μεγαλόψυχο η συμφορά, "τόν Χριστιανόν δέ πειρασμός δοκιμάζει καί βασανίζει". 

Την αναγκαιότητα της δοκιμασίας τη διδασκόμαστε και από τη φύση. Διότι και τα δένδρα, όσο πιο πολύ τα φυσάει ο άνεμος, τόσο πιο βαθιές ρίζες απλώνουν στο χώμα. Και εάν η πέτρα δεν προσκρούσει σε άλλη πέτρα, δεν ανάβει σπινθήρας. Και το πήλινο δοχείο, αν δεν ψηθεί, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Και το σιτάρι, αν δεν συνθλιβεί στις μυλόπετρες, δεν γίνεται αλεύρι. Και τα σταφύλια, αν δεν λινοπατηθούν στο πατητήρι, δεν γίνονται κρασί.

 Το ότι η δοκιμασία των θλίψεων αυτούς που θλίβονται τους καθιστά δοκιμότερους, το βεβαιώνει και ο ιερός Χρυσόστομος: "Δοκιμωτέρους ποιεῖ τούς θλιβομένους ἡ θλῖψις". Και σε άλλη Ομιλία του προσθέτει ότι οι επιφορές των θλίψεων, που έρχονται αλυσιδωτές, η μια κατόπιν της άλλης, μας γυμνάζουν "πρός πλείονα ὑπομονήν καί τήν ἀνθρώπου ἀρετἠν βλάψαι οὐ δύνανται". Μας γυμνάζουν για μεγαλύτερη υπομονή και την αρετή του ανθρώπου δεν μπορούν να τη βλάψουν. 

Ο Κύριος προλέγει ότι οι άνθρωποι των εσχάτων θα αντιμετωπίσουν πολύ μεγάλη θλίψη, τέτοια που που δεν έχει γίνει από την αρχή του κόσμου ως τώρα, ούτε θα γίνει ποτέ παρόμοια (βλ. Ματθ. κδ, 21). Γιατί θα την επιστρέψει; Για να φανεί η υπομονή και η πίστη των χριστιανών: "Ὧδέ ἐστιν ἡ ὑπομονή καί ἡ πίστις τῶν ἁγίων (Αποκ. ιγ, 10)". Η λέξη ''ὧδε" σημαίνει εδώ, πάνω στα πράγματα, δηλαδή την ώρα των πειρασμών και των θλίψεων· τότε φαίνεται η εγκαρτέρηση και η πίστη των Χριστιανών. Είναι αναμενόμενη η μεγάλη αυτή θλίψη, αλλά το βιβλίο της Αποκαλύψεως ενθαρρύνει τους πιστούς, βεβαιώνοντάς τους ότι δεν θα κυριαρχήσουν σ' αυτή ο διάβολος και οι αντίθετες δυνάμεις. 

Θα κυριαρχήσει "τό ἐσφαγμἐνον Ἀρνίον", ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που στη στολή Του είναι γραμμένο το όνομα: "βασιλεύς βασιλέων καί κύριος κυρίων (ιθ, 16)". Νικητές με τον Χριστό θα είναι όλο το νέφος Αγίων και Μαρτύρων. Από την πολύ μεγάλη θλίψη των εσχάτων ημερών θα αναδειχθούν πολύ μεγάλοι Άγιοι, τέτοιοι που σε καμιά άλλη εποχή δεν αναδείχθηκαν. Όλοι αυτοί θα συνδοξασθούν με τον Χριστό. Ο Κύριος θα τους βάλει να καθίσουν μαζί Του στον θρόνο του: "Ὁ νικῶν, δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ' ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου (γ, 21)". 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!