Ο πατέρας Γεράσιμος τοποθετήθηκε στη θέση του διερμηνέως από τη Θεία Πρόνοια, γιατί αγαπούσε υπερβολικά το Περιβόλι της Παναγίας μας. Κύριό μέλημά του ήταν να διασφαλισθούν στον καιρό αυτής της δοκιμασίας, τα προνόμια του Αγίου Όρους. Όσο για τους Γερμανούς, είχε υπ' όψιν του το "Ἄστραψον (Κύριε) ἀστραπήν καί σκορπιεῖς αὐτούς....". Γράφοντας στον αγιοπαυλίτη γέροντα Θεοδόσιο την 26η Νοεμβρίου 1940 ονομάζει τους Ιταλούς δειλούς και άνανδρους και σε άλλη επιστολή εκφράζει τον πόνο για τα θύματα της δύστυχης Κεφαλλονιάς.
Μια από τις οδυνηρότερες συνέπειες της γερμανικής Κατοχής ήταν η ανεπάρκεια των τροφών, η έλλειψις και αυτού του επιούσιου άρτου που έπληξε και ορισμένα γεροντάκια στο Άγιον Όρος, πτωχούς, απόρους ασκητάς, οι οποίοι ουδέποτε βέβαια είχαν κάνει αποθήκευση στο αλεύρι και πάντοτε ζούσαν με θεληματική στέρηση, με λίγο παξιμάδι, αμέριμνοι, σαν τα "πετεινά του ουρανού". Γι' αυτά τα ταπεινά πλάσματα του Θεού, τα ερημοπούλια του πνεύματος, έγραψε στον πατέρα Θεοδόσιο. Ο πατέρας Θεοδόσιος είχε διορισθεί τότε στις Καρυές ως διαχειριστής του Υπουργείου Επισιτισμού, το οποίο έδινε βοήθεια σε απόρους και πάσχοντες. Μάλιστα επειδή στον πατέρα Θεοδόσιο ήρθε ο λογισμός ότι διασπάται σε πολλές μέριμνες και φροντίδες, ο πατέρας Γεράσιμος στέλνει μια θαυμάσια επιστολή στις 5-11-1946: "Την από 1ης τρέχοντος φιλική σας επιστολή έλαβα, η οποία πολύ με ευχαρίστησε να βλέπω να βλέπω μέσα σ' αυτή τον διακαή πόθο σου για παροχή, όσο εξαρτάται από τη βοήθειά σου στους φτωχούς αδελφούς αγιορείτες πατέρες, οι οποίοι ήδη άρχισαν να αισθάνονται την έλλειψη του άρτου..." "Η νεύση αυτή στην καρδιά σου, πίστεψε αδελφέ μου, είναι της προστάτριας και μητέρας μας, Κυρίας Θεοτόκου, η οποία μέχρι σήμερα υπήρξε εκείνη που μας σίτιζε. Όσο που μου γράφεις ότι θα έπρεπε να κλεισθείς πουθενά να έκλαιγες τις αμαρτίες σου παρά να αναλάβεις τόσες φροντίδες για τη βοήθεια των άλλων, σου υπενθυμίζω , όπως και συ ο ίδιος βέβαια το γνωρίζεις, ότι δεν υπάρχει καταλληλότερο φάρμακο για απαλλαγή των αμαρτιών μας από την ελεημοσύνη". "Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας διδάσκει λέγοντας: "Ακόμα κι αν έχεις πολλές αμαρτίες, η συνήγορός σου είναι η ελεημοσύνη... χρειάζεται και είναι απαίτηση από τον Δεσπότη να υπάρχει στα χέρια μας και να κρατείται η ομολογία". Κι ακόμα: "Δώσε σε φτωχό και μολονότι εσύ δεν μιλάς, αναρίθμητα στόματα απολογούνται για χάρη σου". Και πάλι: "Λύτρο για την ψυχή σου είναι η ελεημοσύνη" ". Πλήρης αγάπης, ελαίου και καρπών αγαθών, ο πατέρας Γεράσιμος μνημονεύει στις επιστολές του όλους τους ενδεείς και απόρους. Τους Ρουμάνους πατέρες της Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου, τους ασκητές της Βίγλας, των Καυσοκαλυβίων. Πολλές φορές υπογράφει με τη χαρακτηριστική υπογραφή " ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΜΟΝΑΧΟΣ". Λεπτή φύσις! Και είχε εκλεπτυνθεί ακόμη περισσότερο με τη σμίλη του πόνου και της ασθενείας. Στη μονή της Μεγίστης Λαύρας ο πατέρας Γεράσιμος άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Ο αείμνηστος ηγούμενος της Λαύρας, αρχιμανδρίτης Αθανάσιος. μας είπε: "Ο πατέρας Γεράσιμος ήταν άνθρωπος αυταπαρνήσεως. Τότε η έρημος ήταν σκληρή, όχι όπως είναι σήμερα, που έχει πολλές παρηγορίες. Ήταν χαρακτήρ ανιδιοτελής, ευγενής, ήπιος". Ο πατέρας Φίλιππος Λαυριώτης συμπλήρωσε: "Ερχόταν τακτικά και μας επισκεπτόταν. Ήταν μοναχός με επίγνωση της αποστολής του. Έσωσε τον γέροντά μου, Αμβρόσιο, μεσολαβήσας στους Γερμανούς και λέγοντάς τους: "Τέτοιον άνθρωπο του Θεού κατηγορείτε για σαμποτάζ; Έσωσε κι άλλους δέκα πατέρες για τους οποίους είχαν καταγγελίες οι Γερμανοί".
Κατά το διάστημα της Κατοχής, κινείται μεταξύ Σκήτης Αγίου Βασιλείου και Λαύρας, λόγω των υπηρεσιών του ως διερμηνέως, έως ότου εγκατασταθεί μετά από λίγα χρόνια στο κελί της σπηλιάς του Αγίου Αθανασίου που του παραχώρησε η μονή Μεγίστης Λαύρας. Εκεί ησύχαζε κάνοντας τον ισόβιο "κανόνα" του: υπομένοντας αγόγγυστα τους πόνους και τις ταλαιπωρίες από τις πολλές του ασθένειες, που συνεχώς επιδεινώνονταν. Το σπήλαιο αυτό πήρε το όνομα του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου, γιατί εδώ ερχόταν ο όσιος συχνά να προσεύχεται και να ησυχάζει. Έχει δυο μικρές εκκλησίες κι ένα δωμάτιο. Η νοερά παρουσία του κτήτορος της Μεγίστης Λαύρας, του διδασκάλου και καθηγητού, της δόξης του Άθω, του προστάτου και φιλοστόργου Πατρός όλων των αγιορειτών, ενίσχυε τον νέο οικιστή στους σκληρούς και υπεράνθρωπους αγώνες του. Στο σπήλαιο αυτό τον επισκέφθηκε μια ημέρα ο πατέρας Θεόκλητος Διονυσιάτης. Ήταν χειμώνας, αλλά ημέρα ηλιόλουστη. Τον βρήκε έξω να θερμαίνεται. Μεταξύ άλλων, ο πατέρας Γεράσιμος του ανέφερε ένα θαυμαστό γεγονός: "Είχε χιονίσει πολύ, αδελφέ μου και καθόμουν μέσα στο σπήλαιο. Οπότε ακούω ξαφνικά απέξω ένα πουλάκι να τιτιβίζει αδιάκοπα, να φωνάζει με μια παράξενη και ανεξήγητη επιμονή, που με ανάγκασε να εξέλθω." "Τη στιγμή ακριβώς εκείνη που βγήκα να δω για ποιον λόγο θορυβούσε το πετεινό του ουρανού, έπεσε ένας μεγάλος βράχος, που αποσπάστηκε από την οροφή του σπηλαίου, και που αν βρισκόμουν εκεί, θα με καταπλάκωνε. Δόξασα τον Θεό και την Παναγία μας για την σκέπη και την προστασία τους."
συνεχίζεται...
(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
Ας είναι δημιουργικός και ευφρόσυνος ο μήνας Ιούνιος!
Το Άγιο Πνεύμα να πλημμυρίζει με φως όλα τα πλάσματα!
