Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 58ο

Στον γάμο της Κανά ήταν καλεσμένη και η Παναγία Μητέρα του Κυρίου ως συγγενής, ο Κύριος και οι πρώτοι Μαθητές Του. Ο εορτασμός του γάμου, σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής, διαρκούσε επτά ημέρες. Κάποια στιγμή τελείωνε το κρασί τους και ο αρχιτρίκλινος με τους υπηρέτες που διακονούσαν στο τραπέζι του γάμου δεν ήξεραν τι να κάνουν. Η Παναγία Μητέρα του Κυρίου αντιλήφθηκε σε πόσο δύσκολη θέση βρέθηκαν και είπε στον Υιό της: "οἶνον οὐκ ἔχουσιν (Ιω. β, 3)". Δεν έχουν κρασί! Ο Κύριος την παρατήρησε λέγοντας: "τί ἐμοί καί σύ, γύναι; οὔπω ἤκει ἡ ὥρα μου (Ιω.  β, 4)". Δεν ήλθε ακόμη η ώρα να κάνω θαύματα και να αποκαλύψω δημόσια ότι είμαι ο Μεσσίας. 

Τα λόγια όμως αυτά τα είπε με τέτοιο τρόπο, ώστε η Παναγία κατάλαβε ότι ο Υιός της θα εκπληρώσει το αίτημά της. Γι' αυτό είπε στους υπηρέτες που διακονούσαν στο επίσημο τραπέζι του γάμου: "ὅ, τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε". Ὀ, τι σας πει να το κάνετε (Ιω. β, 5). Ο λόγος αυτός της Υπεραγίας Θεοτόκου έχει πολύ μεγάλη βαρύτητα. Πρωτίστως, διότι είναι ο μοναδικός λόγος της Παναγίας περί του Κυρίου Ιησού Χριστού και ο τελευταίος λόγος της που διασώζεται στο ιερό Ευαγγέλιο. Μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως διαθήκη της. Είναι η ιερή παρακαταθήκη που μας άφησε. 

Ως προς το περιεχόμενό του, ο λόγος αυτός της Παναγίας Μητέρας του Κυρίου είναι σύσταση υπακοής στον Υιό της. Μας συνιστά να κάνουμε υπακοή σε ό, τι μας λέει ο Κύριος. Προξενεί εντύπωση ότι, και στη Μεταμόρφωση του Χριστού, ο Θεός Πατέρας την ίδια σύσταση μας έκανε: "αὑτοῦ ἀκούετε (Ματθ. ιζ, 5)". Να υπακούτε σ' Αυτόν, σε ό, τι σας λέει. Ο λόγος αυτός της Αειπαρθένου, "ὅ, τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε", δεν μας αφήνει περιθώρια από όσα μας λέγει ο Κύριος, άλλα να τα πράττουμε κι άλλα να μην τα πράττουμε, αλλά όλα να τα εφαρμόζουμε. Να πειθαρχούμε πλήρως στο άγιο θέλημα του Κυρίου. 

Επίσης, ο λόγος αυτός της Κυρίας Θεοτόκου "ὅ, τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε", δεν μας αφήνει περιθώρια να αλλάξουμε κάτι απ' αυτά που μας λέγει ο Κύριος, να τα νοθεύσουμε ή να τα παραχαράξουμε, αλλά να τηρούμε επακριβώς τις εντολές του Θεού. Ό, τι μας λέγει ο Κύριος, να το πράττουμε. Ακόμη, ο λόγος αυτός της υπερευλογημένης Θεοτόκου μας προτρέπει να εκτελούμε με μεγάλη προθυμία ό, τι μας λέει ο Κύριος, χωρίς καμία καθυστέρηση, χωρίς καμία χρονοτριβή! Επίσης, ο λόγος αυτός της Υπεραγίας Θεοτόκου "ὅ, τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε", δεν μας αφήνει περιθώρια να κριτικάρουμε τους λόγους του Κυρίου μας, ακόμα κι όταν μας φαίνονται παράδοξοι.

Αν, λόγου χάριν, έλεγε ο Κύριος στους υπηρέτες να αδειάσουν τελείως τα πιθάρια, θα έπρεπε να τα αδειάσουν, χωρίς να φέρουν καμιά αντίρρηση, Κι αν τους έλεγε να γεμίσουν, πάλι να μην Του έφερναν καμία αντίρρηση! Όπως η ίδια υπάκουε πάντοτε στους λόγους του Κυρίου μας- ας θυμηθούμε τον χαρακτηριστικό λόγο που είπε στον αρχάγγελο Γαβριήλ: -''Ἰδού ἠ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ῥῆμα σου (Λουκά α, 38)"-, έτσι κι εμείς να υπακούμε πλήρως στο θέλημα του Θεού χωρίς να φέρνουμε καμία αντίρρηση, χωρίς να λέμε πώς και γιατί!

Και ακόμη μας κάνει εντύπωση: Επειδή η Υπεραγία Θεοτόκος υπάκουε πάντοτε και πλήρως στο θέλημα του Θεού, υπάκουσε και ο Υιός της στην παράκληση της Παναγίας Μητέρας Του και μετέβαλε τελικά το νερό σε κρασί, παρόλο που δεν ήταν ακόμη η ώρα Του να κάνει θαύματα και να αποκαλύψει δημόσια ότι ήταν ο Μεσσίας. Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι μητέρα όλων μας και πρεσβεύει στον Υιό Της για όλους μας. 

Κι όλοι γνωρίζουμε πόσο μεγάλη δύναμη έχουν οι πρεσβείες της: ''Πολλά ἰσχύει δέησις Μητρός πρός εὐμένειαν Δεσπότου"! Όμως, για να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, προϋποθέτουν και τη δική μας ολόψυχη αφοσίωση στον Κύριο, Προϋποθέτουν την ελεύθερη και εκούσια προσωπική μας απόφαση να ζήσουμε ολοκληρωτικά και ισόβια "εἰς τήν ὑπακοήν τοῦ Χριστοῦ (Β Κορ. ι, 5)". Να πειθαρχούμε στον νόμο του Θεού και στα προστάγματά του. Να υπακούμε πλήρως στο άγιο θέλημά Του. 

(Περιοδικό Σωτήρ, Τεύχος 2294, 1/10/2023)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 17ο

Δεν υπήρχε ξεχωριστός Ναός στο Νοσοκομείο εκείνης της μεγάλης πολιτείας. Μοναχό ένα ξύλινο σκαλιστό προσκυνητάρι στην άκρη του διαδρόμου, με την εικόνα της Μεγαλόχαρης, χάριζε σταλαγματιές παρηγοριάς στους πονεμένους που έσκυβαν ταπεινά μπροστά της. Ο ζήλος όμως μερικών ευσεβών γυναικών που δούλευαν εκεί ως νοσοκόμες και γλύκαιναν με την αγάπη τους τον πόνο των αρρώστων, έκανε σύντομα το θαύμα του. 

Ένας μεσόκοπος, ασπρογένης παπάς, που τον καλούσαν συχνά για Εξομολόγηση ασθενών, στάθηκε εμπνευστής, στήριγμα και βοηθός τους στο ιερό έργο. Μετά από πολλές προσευχές και παρακλήσεις πέτυχαν να δοθεί γι' αυτόν τον σκοπό από τη Διεύθυνση του Ιδρύματος ο χώρος πάνω από τα μαγειρεία, μια και δεν ήταν κατάλληλος να χρησιμοποιηθεί σαν θάλαμος ασθενών. Οι γυναικείες καρδιές πήγαν να σπάσουν από τη χαρά και τη συγκίνηση, όταν άκουσαν από τον παπα-Βενέδικτο την καταφατική απάντηση του Διευθυντή. 

Κι αμέσως στρώθηκαν στη δουλειά. Έβαψαν τους τοίχους. Γυάλισαν το πάτωμα και στόλισαν τον χώρο, που θα χρησίμευε στο εξής σαν Ιερός Ναός του Νοσοκομείου τους. Με δικά τους χρήματα και με άλλα, που πρόσφεραν απλόχερα κι άλλοι πιστοί, ετοιμάσθηκαν και αγοράσθηκαν όλα τα απαραίτητα για τη λειτουργία του Ναού. Το καθετί σε αυτή την ιερή γωνιά ήταν προσεγμένο. Όλα έλαμπαν από καθαριότητα και σου' διναν αμέσως την εντύπωση πως κάποια άξια χέρια πρόσφεραν εκεί τις υπηρεσίες τους. 

Μέρα και νύχτα μπαινόβγαιναν στο εκκλησάκι άρρωστοι και συγγενείς τους κι έριχναν έτσι λίγο λαδάκι στο καντήλι των ελπίδων τους για την υγειά τους. Ο σχεδόν άχρηστος ως τότε χώρος απέναντι από το Γραφείο της Διευθύνουσας είχε γίνει πια ιερός και χρήσιμος για όλο το Νοσοκομείο. Οι Λειτουργίες και οι άλλες Ακολουθίες, που τελούσε εκεί σε αραιά διαστήματα ο ευλαβής ιερέας, αγίαζαν όλο το Ίδρυμα. Είχαν περάσει δυο περίπου χρόνια, από τότε που πρωτολειτούργησε ο Ναός εκείνος. Και παρά τις αντιδράσεις ορισμένων είχε πια αναγνωρισθεί κι από γιατρούς η σπουδαία προσφορά του. 

Πλησίαζε η μεγάλη Εβδομάδα. Ο παπα-Βενέδικτος, που πρόσφερε όλο αυτόν τον καιρό εθελοντικά τον ελεύθερο χρόνο του για τους αρρώστους, μπήκε ευγενικός, όπως πάντα, μια  μέρα στο Γραφείο της Διευθύνουσας. 

- Τι θα λέγατε, αν κάναμε και φέτος όπως πέρυσι την περιφορά του Επιταφίου σ' όλο το Νοσοκομείο; Θα κανονίσω το πρόγραμμά μου, ώστε να γίνουν και οι άλλες Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας. 

- Υπάρχουν δυσκολίες, πάτερ, απάντησε κάπως ψυχρά η Διευθύνουσα. Είναι λίγο, όπως ξέρετε, το προσωπικό μας κι είμαστε όλοι μας κουρασμένοι. Θα ταλαιπωρηθούμε. Ας τ' αφήσουμε καλύτερα για φέτος. Του χρόνου βλέπουμε.... 

- Δεν επιμένω, όπως κρίνετε, αποκρίθηκε σοβαρά ο κληρικός και βγήκε από το Γραφείο... 

Το άλλο πρωί ένα επείγον τηλεφώνημα τον έφερε και πάλι μπροστά στη Διευθύνουσα. Την είδε όμως τώρα πρόσχαρη κι εντελώς αλλαγμένη. 

- Θα γίνει και φέτος η περιφορά, πάτερ μου! φώναξε με ενθουσιασμό, μόλις τον είδε. Θα γίνει, κι ας κουρασθούμε! Θα βοηθήσει ο Θεός! Θα πάρει Εκείνος τους κόπους μας! 

- Μα χθες.... 

- Ναι, ναι, τον διέκοψε εκείνη. Ακούστε όμως να δείτε τι συνέβη αμέσως μόλις φύγατε. Μπήκε στο Γραφείο μου μια άγνωστη κυρία κρατώντας λίγα λουλούδια κι ένα ομορφοντυμένο δέμα και μου' πε όλο χαρά:

- Σε σας οφείλω τη ζωή του άντρα μου! Ήρθα να σας ευχαριστήσω!

- Δεν σας καταλαβαίνω!

- Το ξεχάσατε; 

- Μα εδώ συμβαίνουν τόσα και τόσα κάθε μέρα!

- Θυμάστε που έγινε πέρυσι η περιφορά του Επιταφίου και βαδίζατε πίσω από τον ιερέα;

- Κάτι θυμάμαι. 

- Λοιπόν, εγώ στεκόμουν μπροστά στην πόρτα του θαλάμου, όπου βρισκόταν ο άντρας μου, που τον είχαν ξεγράψει οι γιατροί. Περιμέναμε ώρα την ώρα τον θάνατο απελπισμένοι. Καθώς σας είδα να περνάτε μπροστά μου, σας ζήτησα ένα λουλούδι από τον Επιτάφιο και μου το δώσατε ευχαρίστως. Αυτό ήταν όλο! Από τη στιγμή που το φίλησε ο Κώστας μου, άλλαξαν όλα! Μη με θεωρείτε θρησκόληπτη! Έγινε θαύμα! Το λέω κι ανατριχιάζω! 

Πήρε ξαφνικά το καλύτερο. Οι γιατροί δεν πίστευαν στα μάτια τους. Σε τρεις μέρες γυρίσαμε στο σπιτάκι μας. Και, δόξα τω Θεώ, μέχρι τώρα είναι μια χαρά! Έστω και καθυστερημένα δεχθείτε σήμερα τις ευχαριστίες και των δυο μας. Σε σας το οφείλουμε.... 

- Όλη τη νύχτα, πάτερ, σκεφτόμουν τα λόγια της πιστής αυτής γυναίκας. Μ' έκαναν να ζήσω άγνωστες για μένα συγκινήσεις. Και γι' αυτό είπα πρωί-πρωί στην αδελφή Ευγενία να σας τηλεφωνήσει αμέσως. 

Κανονίστε λοιπόν το πρόγραμμά σας, όπως είπατε. Όσο ζω και είμαι εδώ, θα γίνεται κάθε χρόνο η περιφορά του Επιταφίου... 

Ο παπα-Βενέδικτος έμεινε άφωνος απέναντί της. 'Όλα όσα ήθελε να πει τη στιγμή εκείνη τα έλεγαν τα βουρκωμένα μάτια του και τα γυαλιά του, που άρχισαν να θαμπώνουν. 

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Από τον Επιτάφιο, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα της Διακαινησίμου!

Χρόνια πολλά! Χριστός Ανέστη σε κάθε Ορθόδοξη ευλαβική ψυχή ανά τον κόσμο!

Προστάτης και οδηγός ο τροπαιοφόρος Άγιος Γεώργιος!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 5ο (β μέρος - τελευταίο)

 

Ξημέρωσε Κυριακή. Μεγάλη μέρα. Η μεγαλύτερη μέχρι τώρα στη ζωή του μικρού. Από νωρίς στη λειτουργία. Ποτέ δεν είχε ξανανιώσει τέτοια αγωνία στην ψυχή του. Κι αν ο πατήρ το μετανιώσει; Ή αν ο Δεσπότης φέρει αντίρρηση; Ή αν... Κανείς δεν το μετάνιωσε. Κι αυτό που ένιωσε σαν βγήκε μέσα απ' το νερό δεν ξέρει να το περιγράψει. Ούτε στα γαλλικά, που μιλάνε στο σχολείο, ούτε στη δικιά τους τη γλώσσα, την Τσιλούμπα. Πώς καμάρωνε με τον λευκό χιτώνα και τον χρυσό σταυρό! Πώς χαιρόταν να τον σχηματίζει με τα δάχτυλά του, κάθε φορά που άκουγε το όνομα της Αγίας Τριάδας... "εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος..". 

Η φλόγα της μικρής λαμπάδας του πώς ζέσταινε τη μικρή καρδιά του, που νόμιζε ότι θα σπάσει από τη χαρά της! Και η Θεία Κοινωνία την επόμενη μέρα; Άλλο πάλι τούτο..... Τη γλύκα που ένιωσε μέσα του, από το στόμα του μέχρι τα σωθικά του, θα την ξαναζήσει ποτέ ξανά; Άραγε θα μπορεί να κοινωνεί τον Χριστό κάθε Κυριακή; Μέχρι να πεθάνει; Τρελαμένος από όσα πρωτόγνωρα ένιωθε, έβγαλε τα παπούτσια του, τα ζώστηκε δεμένα με τα κορδόνια τους στον ώμο και κίνησε τραγουδώντας, για να πάρει το γνώριμο μονοπάτι. Δεν περπατούσε. Πέταγε!  Κατάπινε τις κακοτοπιές, λαχταρώντας να φτάσει σπίτι, να τα πει στη μάνα. 

Ντύθηκε τον Χριστό και θα Τον έχει πάντα μέσα στη μικρή καρδιά του...Τίποτα, σκεφτόταν, δεν έχει τώρα ανάγκη... Τίποτα πια δεν του λείπει. Έχει τον Χριστό, έχει το παν! Περπατάει μέσα στο δάσος και σιγοψέλνει τους αγαπημένους ύμνους που έμαθε στο κατηχητικό και που.... τι παράξενο, τώρα τους καταλαβαίνει καλύτερα! Όμως τι είναι αυτό που ακούει και τον κάνει να σκιάζεται; Κάτι έπιασαν οι κεραίες απ' τα αυτιά του! Λες; Μα ο συριγμός έρχεται από πίσω του, αλλά κι από τις δυο μεριές. Διστάζει να γυρίσει. Φοβάται να μην αντικρίσει αυτό που σκέφτεται....

Τότε, στο μυαλό του αστραπιαία έρχεται αυτό που τόσες φορές άκουγε στην κατήχηση: "Να ξέρετε, δεν υπάρχει κάτι στο κόσμο ολόκληρο, που να μπορεί να αντισταθεί στον Σταυρό του Χριστού μας! Κάντε το σημείο του Σταυρού με πίστη και μη φοβάστε τίποτα!" Τίποτα! Ευλαβικά και χωρίς να βιάζεται, σχηματίζει επάνω στο σώμα του το σημείο του Σταυρού, ενώ ταυτόχρονα γυρνάει αποφασιστικά προς τα πίσω του. Να δει.... Και ίσα που πρόλαβε να τα δει. Δεξιά και αριστερά στο ύψος του κεφαλιού του στέκονταν δυο τεράστια φίδια... Όρθια! Με τα στόματα ανοιχτά......

Μόλις το σώμα του στράφηκε όλο προς τα πίσω, τα είδε να κατεβαίνουν απότομα στο χορταριασμένο χώμα και να σέρνονται τόσο γρήγορα, απομακρυνόμενα σαν τρελά προς την αντίθετη κατεύθυνση.... Ξανάκανε ανακουφισμένος τον Σταυρό του. Αυτή τη φορά για ευχαριστία. Και ήρεμος κι ευτυχισμένος, όπως και πριν, συνέχισε τον δρόμο του. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτε το ασυνήθιστο... Δυσαρεστημένος ο πατέρας κρυφοείδε και κρυφάκουσε τον γιο του να διηγείται με κάθε λεπτομέρεια στη μάνα του όσα θαυμαστά γίνανε. Ποτέ δεν τον είχε δει τόσο ενθουσιασμένο! 

Εμφανώς νευριασμένος, έτρεξε στον μάγο! Δεν πρόλαβε καν να μπει στην καλύβα του κι ο μάγος ξέσπασε: 

- Καλά που ήρθες μονάχος σου! Γιατί θα' ρχόμουνα εγώ ο ίδιος. Πάρε τα λεφτά σου πίσω! Δοκίμασα τα πάντα αυτές τις μέρες και δεν μπόρεσα να τον "χαλάσω". Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο! Άκουσε.... Οι δικοί τους "μάγοι", αυτοί με τα μαύρα, είναι πιο δυνατοί από μένα. Αυτό που φοράνε στο στήθος τους χαλάει όλα τα σχέδιά μας.... Πάρε τα λεφτά σου και παράτα με!

(Αφιερωμένο ευλαβικά στον πρώην Κεντρώας Αφρικής και μετέπειτα Πενταπόλεως, που έσπευσε στις 9 Νοεμβρίου 2017 να συναντήσει τον "προκάτοχό" του, Άγιο Νεκτάριο, Επίσκοπο Πενταπόλεως, τον θαυματουργό.... Από το στόμα του ακούσαμε πριν από λίγα χρόνια αυτή την απίστευτη ιστορία....)

13/9/2017

(Σταύρου Β. Γουναρίδη, Όταν ψιθυρίζει ο Θεός, Εγώ, seur (αδελφή), πότε θα βαπτιστώ; , Αθήνα 2019, Εκδόσεις Έαρ).

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 5ο (α μέρος)

Πάντοτε υπήρχαν άνθρωποι που δεν συμβάδιζαν με τη νοοτροπία της εποχής τους. Που αδιαφόρησαν για την καλοπέρασή τους, μεταφυτεύοντας τις ίδιες τους τις ζωές κάπου μακριά από τον τόπο τους, όπου κάποιοι από αυτούς θα μπορούσαν να μεγαλουργήσουν. Ανθρωπίνως.... "Χαραμίζουν" τα προσόντα τους, τις σπουδές τους, θα' λεγαν κάποιοι από εμάς, τους "ορθολογίζοντες"....Φορώντας το ράσο ή και χωρίς αυτό. Τέτοιες ψυχές, φλογισμένες από την αγάπη Του, υπάρχουν ακόμη και σήμερα. Μην νομίζετε πως μπορούν να κάνουν κι αλλιώς. Η φλόγα που τους έχει ανάψει, δεν σβήνεται εύκολα. Στην Αφρική... Μια από τις πολλές ιστορίες. Αληθινή....

Μεγάλο πόθο είχε ο πιτσιρικάς! Το πρωί στο σχολείο από τους καλύτερους. Στις ακολουθίες πρώτος. Η μόνιμη σχεδόν ατάκα που συνόδευε παρακαλεστικά το βλέμμα του. 

- Εγώ, seur (αδελφή), πότε θα βαπτιστώ; 

- Πρέπει να μάθεις πρώτα. Δεν είναι "παίξε-γέλασε" η Βάφτιση. Είναι Μυστήριο, παιδί μου! Πρώτα θα κατηχηθείς, του απαντούσε η seur, που την έβλεπε κάθε μέρα στο σχολείο. Περνούσε ο καιρός. Και η αδημονία του πιτσιρίκου μόνιμη. Η κατήχηση προχωρούσε. Με ασυνήθιστη δίψα ο μικρός ρούφαγε ό, τι αγιασμένο άκουγε από το στόμα του ιερέα που έκανε το κατηχητικό. Στην ψυχή του τα έβαζε τόσο γρήγορα, που νόμιζες πως δεν περνούν καν από τα αυτιά του...

- Είσαι έτοιμος; του είπε μια μέρα. 

- Αν είμαι; Το ρωτάτε; Από καιρό!

- Πάρε αυτό το χαρτί. Αύριο, αν είναι σύμφωνοι και οι γονείς σου, θα μας το φέρεις πίσω με την υπογραφή τους. Εντάξει;

"Εντάξει";; Μόνο!

Πέταξε από τη χαρά του! Σαν τελείωσε το σχολείο εκείνο το μεσημέρι, έβγαλε με δυο κινήσεις γρήγορα-γρήγορα τα παπούτσια του- είπαμε δεν θα τα χαλάω σε περιττούς δρόμους, τα παπούτσια θα' ναι μονάχα για το σχολείο και την Εκκλησία...- κι άρχισε με την τσάντα του στον ώμο να τρέχει προς το σπίτι. 

"Την Κυριακή θα βαφτιστώ, είπε ο πάτερ. Να τρέξω να το πω στη μαμά! Να υπογράψει και το χαρτί! Χωρίς αυτό, τον άσπρο χιτώνα μονάχα από μακριά θα τον βλέπω..."

Σαν πότε να' φτασε στο σπίτι του, ούτε που το κατάλαβε. Μονάχα τα ποδάρια του γέμισαν ξανά με αίματα. Μια ώρα δρόμος είναι αυτός. Και δεν είναι σαν και κείνους με την πίσσα που έχουνε στην πόλη. Μα δεν τον ένοιαζε. 

Η μανούλα του με ιδιαίτερη ανησυχία άκουσε την ιστορία του γιου της, που μην μπορώντας να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του, άρχισε να μιλάει με τέτοιο ζήλο για την επικείμενη βάφτισή του, που δεν τον άκουσαν μονάχα οι γειτονικές καλύβες, αλλά και ο πατέρας του, που έτυχε να είναι στη διπλανή, χωρίς να τον έχουν πάρει χαμπάρι, ούτε η γυναίκα του ούτε κι ο γιος του. 

- Μα, αφού το ξέρεις πως δεν πρόκειται ποτέ ο πατέρας σου να υπογράψει ένα τέτοιο χαρτί!

- Σου είπα, βρε μάνα, πως φτάνει κι ένας μονάχα από τους γονείς να υπογράψει!

- Ναι, μα δεν είμαστε το ίδιο ο πατέρας σου κι εγώ...

- Έλα, υπόγραψέ το τώρα και μη με πιλατεύεις! Αν δεν το πάω αύριο, πώς θα με βαφτίσουν την Κυριακή; 

Ο πατέρας από δίπλα όλα τα άκουσε. Και δεν ήθελε άλλο για να πάρει την απόφασή του οριστικά. ξεκίνησε την ίδια στιγμή. Σε λίγα λεπτά ήταν ήδη μέσα στην καλύβα του μάγου. 

- Δεν τον θέλω! Τ' ακούς; Έχω άλλα εφτά.... Πάρε αυτά να τον "χαλάσεις"! Απόψε κιόλας!  Συμφώνησε αμέσως ο μάγος του χωριού. Ήταν καλά τα λεφτά. Και δεν ήταν και κάτι ιδιαίτερα δύσκολο γι' αυτόν. Αυτή τη δουλειά δεν κάνει άλλωστε τόσα χρόνια; Να διαλέξει μονάχα τον τρόπο. Να μη βαριέται κιόλας.... Έφυγε ήσυχος "ο πατέρας". Ήταν σίγουρος πως όλα θα πάνε "κατ' ευχήν". 

(Σταύρου Β. Γουναρίδη, Όταν ψιθυρίζει ο Θεός, Εγώ, seur (αδελφή), πότε θα βαπτιστώ; , Αθήνα 2019, Εκδόσεις Έαρ).

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις (μέρος 4ο)

Μικρομάνα με τέσσερα παιδιά...Λίγο μετά το θανατηφόρο "πέρασμα" των Γερμανο-Ιταλών από τα αγιασμένα χώματά μας. Ο μπάρμπα Στέφανος πάλευε μέσα στις αναδουλειές να κάνει τίμια εκείνο που ήξερε καλά, να "σηκώνει σπίτια". Ήρθε κοντά στα δέκα της, μαζί με όποιους απέμειναν από την καταστροφή. Χωρίς πατέρα, βέβαια, όπως σχεδόν όλες οι οικογένειες. Οι μανάδες γίνονταν και πατεράδες μαζί....  Στην Κοκκινιά βρέθηκαν κι άρχισαν να ζουν ανάμεσα στα χώματα και τις πλίνθες, παρέα με τους σωσμένους. Με τις εικόνες και τα λείψανα των Αγίων τους. Με την ανάμνηση της Πατρίδας και τα κλειδιά του σπιτιού τους ακόμα στην τσέπη. "Για όταν έρθει ο καιρός και γυρίσουμε....

Ηρωικές καταστάσεις, που μόνο τα πρόσωπα που τις ζουν δεν τις νιώθουν τέτοιες. Ικέτεψε για δουλειά παντού, για να μην της πεθάνουν τα παιδιά της. Για να συνεχίσει να τα ταΐζει νερόβραστες φακές. Κι ας έχει την Αθανασία της τεσσάρων χρονών τώρα, χωρίς να' χει ακόμη περπατήσει.....Πού να στηριχτεί το δύσμοιρο το κοριτσάκι με αυτά τα κάτισχνα τα ποδαράκια; Κρέας; Από πού; Πώς; Αστεία πράγματα. Έπρεπε όμως να φεύγει τα πρωινά. 

Δόξα τω Θεώ τη δέχτηκαν στη δουλειά για τέσσερις ώρες μονάχα. Είναι για να τα συζητάς τέτοιους καιρούς; Η Μαρίκα της δυο χρονών, ο Μιχάλης της στα πέντε κι ο Κοσμάς χρονιάρικο. Ποιος να της κρατήσει τα παιδιά; Τακτοποιούσε τα παιδιά με ό, τι βρισκόταν και κίναγε να φύγει. Το φθαρμένο παλτό της βιαστικά, και πριν φθάσει να ανοίξει το χερούλι της πόρτας για να βγει, έστρεφε ολόκληρη προς την εικόνα της Παναγιάς και της μήναγε γλυκά στα μάτια, σαν στης καλύτερής της φίλης:

- "Παναγιά μου, κράτα τα μέχρι να γυρίσω! Σε τέσσερις ωρίτσες θα είμαι πίσω.... Παιδιά μου, να την ακούτε την κυρα-Παναγιά! Ναι; Κι έρχομαι κι εγώ...." Το κλείσιμο της πόρτας έβρισκε τα παιδιά κάτω από το μοναδικό τραπέζι του σπιτιού να κοιτάζουν στα μάτια την κυρα-Παναγιά, αμίλητα κι ακούνητα, θαρρείς πως παίζανε παιχνίδι και κανείς δεν ήθελε να χάσει....

- "Έλα, Μάνα! Γύρισα!... Πήγαινε τώρα όπου σε έχουν ανάγκη. Σε ευχαριστώ! Αύριο πάλι". Από τη στιγμή εκείνη τα παιδιά ξεκίναγαν να χαλάνε τον κόσμο. Μέχρι το επόμενο πρωί που "θα'ρχότανε" πάλι η Παναγιά, για να φύγει στη δουλειά η κυρα-Στάσα.....Ακόμα το θυμούνται έως τα σήμερα, παππούδες και γιαγιάδες πια τα τέσσερα αδέρφια, που έχουν να το λένε.... Γεγονός μοναδικό.... Πως είχαν για μπέϊμπι σίτερ... την κυρά-Παναγιά! 

(Σταύρου Β. Γουναρίδη, Όταν ψιθυρίζει ο Θεός, Η κυρα-Στάσα από την Σπάρτη της Πισιδίας, Αθήνα 2019, Εκδόσεις Έαρ).

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις (μέρος 3ο)

Απίστευτη παρέμβαση και σωτηρία διακοσίων πενήντα ανθρώπων..... 15000 πόδια πάνω από τον Ατλαντικό.... του αγίου πατρός Ιακώβου Τσαλίκη!

Ζωντανή αφήγηση της θαυμαστής διάσωσης ενός εκ των διασωθέντων, στου οποίου την προσευχή "οφείλεται" η παρέμβαση του αγίου πατρός Ιακώβου....Ο Δημήτρης ο Δραγατσίκας. Η καταγωγή του είναι από την Κοζάνη, αλλά ζει στην Αμερική πάνω από είκοσι χρόνια, νομίζω. Ε Δημήτρη; Ωραία. 

Και κάνει το ταξίδι Ελλάδα - Αμερική τουλάχιστον τέσσερις φορές τον χρόνο. Το 2002, με μια πτήση της Ολυμπιακής, πηγαίνοντας από Ελλάδα για Αμερική και περνώντας από τη Γαλλία, εκεί πάνω από τον Ατλαντικό, έπεσε το αεροπλάνο σε καταιγίδα. Κεραυνός το έπληξε. Και το παρμπρίζ του πιλοτηρίου ράγισε.

Αμέσως άρχισε να δημιουργείται αποσυμπίεση και το αεροπλάνο, ενώ βρισκόταν στα 35000 πόδια και έτρεχε με 950 χιλιόμετρα ταχύτητα, άρχισε να χάνει ύψος και να φτάνει στα 15000 πόδια, ενώ η ταχύτητα μειωνόταν στο μισό. Οι πινακίδες λένε προσδεθείτε. Άρχισαν να αναβοσβήνουν. Ταραχή επικράτησε. Προσπαθούσαν οι αρμόδιοι του αεροπλάνου να βάλουν κάτι χαρτόνια στη ρωγμή, αλλά το αεροπλάνο συνέχισε να χάνει το ύψος του. 

Ο Δημήτρης είχε στην τσέπη του μια εικονίτσα του πατρός Ιακώβου. Την πήρε στα χέρια του. Την έσφιξε. Τον παρακάλεσε. Κι όπως καθόταν στην αριστερή θέση του αεροπλάνου, δίπλα στο φινιστρίνι, κοιτάζοντας προς τα έξω, είδε, λέει, ολοζώντανο τον γέροντα Ιάκωβο, με τα ράσα του να φουσκώνουν σαν ομπρέλα και το δεξί του χέρι να είναι τεντωμένο με απλωμένη την παλάμη του, τον είδε να πηγαίνει κάτω από το αεροπλάνο και να σταματάει την πτώση του. Και στη συνέχεια, τον είδε κατά τον ίδιο τρόπο να φεύγει και να χάνεται μέσα στα σύννεφα. Το αεροπλάνο επέστρεψε. Και όταν προσγειώθηκε, τους είπαν οι αρμόδιοι: "Άγιο είχατε που δεν χαθήκατε διακόσιοι πενήντα επιβάτες".

Ο Δημήτρης λέει: "Εγώ ξέρω ποιον Άγιο είχαμε, γιατί επέτρεψε ο Θεός και τον είδα" (Αφήγηση Γέρων Γαβριήλ, καθηγούμενος Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ Ευβοίας). Να και η περιγραφή του γεγονότος από τον ίδιο τον κ. Δραγατσίκα, για την επιβεβαίωση της θαυμαστής παρέμβασης του νέου Αγίου.... (Μεταφορά από το Ημερολόγιο της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας):

"..... Όταν άναψε "προσδεθείτε", έκανα την προσευχή μου κι επικαλέστηκα τον πατέρα Ιάκωβο και τον όσιο Δαυίδ. Είχα τις εικονίτσες τους πάντα μαζί μου και τις κράταγα στα χέρια μου εκείνες τις δύσκολες στιγμές και τους παρακαλούσα πολύ έντονα. Ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω. Καθόμουν στην τρίτη σειρά στη buisness class, στο παράθυρο, στην αριστερή μεριά του αεροπλάνου. Και βλέπω ξαφνικά μέσα από τα σύννεφα να βγαίνει πετώντας ο πατήρ Ιάκωβος! Τα ράσα του είχαν φουσκώσει από τον αέρα σαν ομπρέλα και είχε το δεξί του χέρι ψηλά, με ανοιχτή παλάμη, ερχόμενος προς το αεροπλάνο. 

Τις στιγμές της πτώσεως έβαλε το χέρι του στην κοιλιά του αεροπλάνου και το κράτησε στη χούφτα του μέχρι που το σταθεροποίησε. Αφού το σταθεροποίησε στην πορεία του, χάθηκε μέσα στα σύννεφα από την ίδια μεριά που ήρθε! Ήταν κάτι το συγκλονιστικό! Μοναδική εμπειρία και χαρά που βλέπεις πόσο ζωντανή είναι η πίστη σου και πόσο κοντά μας είναι οι Άγιοί μας! Πόσο ζωντανοί είναι! Δοξάζω τον Θεό, που αν και δεν είχα την ευτυχία να τον γνωρίσω, τον είδα τόσο θαυμαστά αυτές τις πολύ δύσκολες στιγμές της πτώσεως. Χανόμασταν γύρω στους διακόσιους πενήντα ανθρώπους. Ήμασταν στο έλεος του Θεού. Ο Γέροντας έκανε το θαύμα του...." 

(Δημήτριος Δραγατσίκας, κάτοικος ΗΠΑ)

(Σταύρου Β. Γουναρίδη, Όταν ψιθυρίζει ο Θεός, "Αμήν". Ο ιπτάμενος νέος Άγιος, Αθήνα 2019, Εκδόσεις Έαρ).

Καλησπέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!