Εισήγηση στην εορτή της 28ης Οκτωβρίου

 

28η Οκτωβρίου: ημέρα δόξας και τιμής, μνήμης εθνικής των ηρωικών γεγονότων του 1940. Η Ιταλία μας ζητούσε γη και νερό με το τελεσίγραφό της. 28η Οκτωβρίου 1940, όλοι οι Έλληνες είχαν τη θαυμαστή προστασία της Παναγίας μας σε εκείνες τις εξαιρετικά κρίσιμες περιστάσεις για την πατρίδα μας. Σήμερα είναι μέρα μνήμης του Αγίου Δημητρίου, Πολιούχου της Θεσσαλονίκης. 26 Οκτωβρίου 1912 η Θεσσαλονίκη ελεύθερη, μετά από πέντε αιώνες τουρκικής δουλείας. 

Εκείνο το αξέχαστο βράδυ στις 1.30 το πρωί οι αξιωματικοί Δούσμανης και Μεταξάς μπαίνουν στυο διοικητήριο, συναντούν τον Χασάν Ταχσίν Πασά και υπογράφουν το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης. Ο στρατός μας μπήκε αλαλάζοντας σε μια πόλη που μετά από 480 χρόνια ήταν από άκρη σε άκρη Ελλάδα. Ο Άγιος Δημήτριος ελευθέρωσε την πόλη την ημέρα της γιορτής του. Πώς να μην πανηγυρίζει πόλη η Ελλάδα σήμερα και να του ψάλει ύμνους; 

Οκτώβριος 1940, 2ος παγκόσμιος πόλεμος. Ομόψυχοι όλοι οι Έλληνες τολμούν τον πόλεμο κατά του Μουσολίνι και νικούν. Ντροπιάζουν με την ιαχή της ηρωικής ψυχής τους την υπερφίαλη καύχηση. Πρώτη ήττα του άξονα, πρώτη ελπίδα στον κόσμο. Ο Ιταλός εισβολέας δεν είναι αήττητος. Οι νίκες της Ελλάδας μας στην αρχή του πολέμου σηματοδοτούν την αρχή του τέλους του.  Όλοι οι Έλληνες με κοινούς στόχους αγωνίζονται για μια Ελλάδα ελεύθερη. 

Αναθέτουν τις ελπίδες τους στην Υπέρμαχο Στρατηγό, την Παναγιά μας και νικούν. Τη βλέπουν στα βουνά της Πίνδου μέσα στα χιόνια να τους προστατεύει και να τους οδηγεί από τις οβίδες. Σήμερα, που τόσοι κίνδυνοι παραμονεύουν γύρω μας, όλοι οι Έλληνες να σταθούν στον αγώνα μας με πίστη στον Θεό και την Παναγιά μας. Ψηλά το κεφάλι! Ψηλά οι καρδιές. Για μια Ελλάδα ελεύθερη, φωτεινή, και προπάντων Χριστιανική. 

(Από εισήγηση που διάβασα σε ιερό ναό την 26η Οκτωβρίου επί τη επετείω της 28ης Οκτωβρίου 1940)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Αθάνατοι οι ήρωές μας!

Πατρίδα μου γλυκιά

Η 28η Οκτωβρίου είναι μέρα μνήμης για όλους τους αγωνιστές που πολέμησαν τον κατακτητή στα βουνά της Πίνδου. Είναι μέρα μνήμης για όλα τα θύματα του Παγκοσμίου πολέμου, για όλους όσους πολέμησαν, αντιστάθηκαν,  βασανίστηκαν, θυσιάστηκαν σε αυτό τον αιματηρό πόλεμο. 

Ας αφηγηθούμε στα παιδιά μας οι δάσκαλοι στα σχολεία και οι γονείς στο σπίτι για τις θηριωδίες των Ναζί στο Δίστομο, στην Κρήτη, στο Χορτιάτη και τα Καλάβρυτα, για τις εκτελέσεις στην Κοκκινιά και στην Καισαριανή, για τους χιλιάδες νεκρούς το μαρτυρικό χειμώνα του 1941 από την πείνα, για τα SS και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για τη μεγαλύτερη ντροπή της ανθρώπινης ιστορίας, το ολοκαύτωμα των Εβραίων. Να μιλήσουμε επίσης χωρίς ωραιοποιήσεις και για εκείνους που πρόδωσαν την πατρίδα μας και συνεργάστηκαν με τους κατακτητές, για τους δωσίλογους, για τους καταδότες με τις κουκούλες, για τους μαυραγορίτες που θησαύρισαν κι έκαναν περιουσίες, εκμεταλλευόμενοι το δράμα του λαού μας.

Η σημερινή μέρα λοιπόν είναι μέρα ιστορικής μνήμης, αλλά ταυτόχρονα μας θυμίζει ότι η λευτεριά και η ανεξαρτησία δεν χαρίζονται, δεν είναι δεδομένες, αλλά με αίμα και αγώνες κατακτιούνται. (Φράσεις συναδέλφου από ομιλία σε εθνική εορτή)

Η Ιστορία του πολέμου του 1940:

1.Στις 15 Αυγούστου 1940 οι Ιταλοί βυθίζουν το ελληνικό πολεμικό πλοίο  «Έλλη».

2.Τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου 1940  οι Έλληνες λένε ΟΧΙ στους Ιταλούς.

3.Οι Ιταλοί εισβάλλουν στην Ελλάδα. « ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΣ ΤΑ ΟΠΛΑ !» γράφουν οι εφημερίδες.

4. Οι Έλληνες , με κάθε μεταφορικό μέσο, φεύγουν για να πολεμήσουν τους εισβολείς.

5. Τα κορίτσια που μένουν  πίσω βοηθούν όπως μπορούν.

6. Οι Έλληνες πολεμούν με ηρωισμό και νικούν τους Ιταλούς.

7.Στις 6 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί έρχονται να βοηθήσουν τους Ιταλούς. Υψώνουν τη γερμανική σημαία στην Ακρόπολη.

8. Άρχισε έτσι η μαύρη περίοδος της κατοχής.

9.  Στις 12 Οκτωβρίου του 1944 η Ελλάδα απελευθερώθηκε . Η ελληνική σημαία  κυματίζει πάλι στην Ακρόπολη!!!(Από εργασία συναδέλφου στη Νεοελληνική Γλώσσα )

Στις 27 Απριλίου 1941 ένας Έλληνας φρουρός της Ελληνικής σημαίας, επειδή δεν θέλησε  να παραστεί μάρτυρας του θλιβερού θεάματος της αναρτήσεως της εχθρικής σημαίας, όρμησε από την Ακρόπολη και γκρεμίστηκε πεθαίνοντας. Κάθισα στο γραφείο περίλυπος μέχρι θανάτου και δακρύων (Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, Ημερολόγιον, 1972). 

Συ Γαλανόλευκη ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ, ενσαρκώνεις τους εθνικούς μας πόθους και τις λαχτάρες μας, τα όνειρά μας, τις λύπες και τις χαρές μας. Συ κυματίζεις στις ψυχές των παλικαριών. Αναπτερώνεις το αγωνιστικό φρόνημά τους. Τους οπλίζεις με ατρόμητο θάρρος, όταν γύρω τα σκιάζει η φοβέρα.... Με φορτώνεις, προπάντων, με το βαρύτατο χρέος να κυματίζεις πάντα στα βάθη της καρδιάς μου. ΣΗΜΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Ενώνεις την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη μου, την Ελληνορθόδοξη παράδοση με τον Ελληνισμό, την επίγεια πατρίδα μου με την ουράνια και άφθαρτη (Σπουδαία σκέψη). 

Δεν υπήκουσα παρά εις μίαν ιδέαν, να φανώ χρήσιμος εις τον πλησίον και τον τόπον μου, διότι η Ελλάς χωρίς την Μακεδονίαν μέλλει να καταστή έρημον νεκροταφείον (Παύλος Μελάς), 

Να ξέρετε πως αν σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε... (Ίων Δραγούμης). 

Οι νεκροί είναι αθέατοι, αλλά δεν είναι απόντες (Βίκτωρ Ουγκώ). 

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΠΟΛΕΜΟΣ

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Αθάνατοι οι ήρωες του 1940! 

 

Επετειακό αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου 1940

Υπάρχουν μερικές στιγμές στη ζωή ενός έθνους που φαίνεται να υψώνεται ολόκληρο, να υπερβαίνει τον εαυτό του και να λάμπει σαν φωτεινό μετέωρο στο στερέωμα του κόσμου. Αυτή είναι η πιο σωστή στιγμή, σημαίνει ελευθερία, κάνει τον άνθρωπο να αγγίζει τον ουρανό, και τον κόσμο να δικαιώνει την ύπαρξή του. 

Μια τέτοια στιγμή ήταν και το έπος του ‘40. Μια κήρυξη πολέμου που βιώθηκε σαν γιορτή. Ένας πόλεμος, που παρά τις απίστευτες δυσκολίες διεξαγόταν μέσα στην ατμόσφαιρα του θαύματος, με την Παναγία οδηγό και προστάτιδα. 

Ο λαός αποβραδίς κοιμήθηκε κοινός θνητός και εγειρόταν γίγαντας το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940, που ηχούσαν οι σειρήνες του πολέμου.  Αψηφούσε τα κρυοπαγήματα, τον θάνατο και την υπεροπλία του εισβολέα. Αγωνιζόταν «έως εσχάτων» στα Ηπειρωτικά βουνά, στον αέρα, στη θάλασσα, στα μετόπισθεν. Ο λαός της Αθήνας μάζευε καθημερινά στο κάρο τους νεκρούς, μα δεν προσκύνησε, για να μπορέσει έτσι να δει ξανά τη γαλανόλευκη να κυματίζει στην Ακρόπολη. 

Οκτώβριος ήταν και τότε, με τη θυσία του Παύλου Μελά, ο οποίος άφησε τις θρησκευτικές τιμές, θυσίασε την οικογενειακή θαλπωρή, ζεστασιά και ασφάλεια, μπήκε στα μυστικά στη σκλάβα γη της Μακεδονίας μας, ένωσε τις δυνάμεις με εκείνες των γηγενών αγωνιστών και μπήκε ακάθεκτος στην Ελασσόνα, το Σαραντάπορο, τα Γρεβενά, την Κοζάνη, Βέροια, Γιαννιτσά, Θεσσαλονίκη, για να ακολουθήσει η Ήπειρος, το Αιγαίο και η Ανατολική Μακεδονία. Η θυσία του Παύλου Μελά ξεσήκωσε τους Πανέλληνες κι έπειτα βγήκαν οι Μακεδονομάχοι που διπλασίασαν σύντομα τα ελεύθερα μέρη της Ελλάδας. 

Οι Έλληνες είναι μια φύτρα ανθρώπων φτιαγμένη από σπάνια υλικά. Θέλουν λίγο δίκαιο άνεμο να φυσά ελεύθερος. Χώμα στο χρώμα του αίματος που έχουν ποτισμένο λίγο-λίγο, γενιά σε γενιά, οι Έλληνες νίκησαν τους εχθρούς, γιατί ζούσαν τον ηρωισμό της κοινής σωτηρίας, για χάρη του Έθνους. Όλοι στον αγώνα, μικροί, μεγάλοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, νέοι, γέροντες, κλήρος και λαός, όλοι μαζί γενναίοι, δυνατοί, πιστοί αντάξιοι της ένδοξης Ελληνικής Ιστορίας. 

Όπως τότε και σήμερα, χωρίς συμμάχους, ας ενωθούμε όλοι στο κοινό χρέος, στο καθήκον, στην προσευχή, για να ξαναζήσουμε ένδοξες σελίδες και να κρατήσουμε την Ελλάδα μας ελεύθερη απ’ όλους τους εχθρούς. Στους πονηρούς καιρούς που ζούμε, κόντρα στη μάχη με κάθε επερχόμενη απειλή, ας κρατήσουμε τα μηνύματα της εορτής ως δύναμη για το παρόν, αλλά και έμπνευση για το μέλλον. Η Παναγία μας, άλλωστε, θα σκεπάσει και σήμερα τον αγωνιζόμενο λαό Της. 

Να βρισκόμαστε όμως πάντα στις επάλξεις. Ψηλά οι σημαίες, ψηλά οι καρδιές, όλοι στον αγώνα για ένα νέο Όχι στους τόσους εχθρούς της πατρίδας μας. 

Υποκλινόμαστε ευλαβικά μπροστά στις αθάνατες μορφές του ‘40 που ακριβοπλήρωσαν την ελευθερία μας, και ταπεινά τους προσφέρουμε λίγα δαφνόκλαρα ευγνωμοσύνης, τιμώντας τη μνήμη τους. 
(Απόσπασμα από Εισήγηση) 

Σε κάθε της Ελλάδας μας μεριά η γαλανή σημαία κυματίζει. Στη θάλασσα και σ' όλη τη στεριά η θεία των προγόνων λευτεριά τη δόξα στα παιδιά μας τη χαρίζει. Στα κάστρα, στα βουνά και στα χωριά, κάθ' Έλληνας με πόθο ξεστομίζει:Ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η λευτεριά! (Ιωάννης Πολέμης)

Χρωστάτε και σε όσους ήρθαν, πέρασαν, θα 'ρθούνε,  θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί. (Κ. Παλαμάς)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Αθάνατοι οι ήρωες του 1940! 

Εθνική μνήμη του '40

Την αυγή της 28ης Οκτωβρίου 1940, όταν ο Ιταλός πρέσβυς έδωσε το τελεσίγραφο στον Έλληνα πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, με τις απαιτήσεις της Ιταλίας για παράδοση της Ελλάδας, ο Έλληνας πρωθυπουργός απάντησε με ΟΧΙ. Όχι, εχθρέ, δεν θα περάσεις. 

Το ΟΧΙ του 1940 ήταν η απόδειξη της οργανικής συνέχειας του ελληνισμού στο λίκνο της Ιστορίας. Η ελληνική ψυχή ξαναζούσε την απάντηση του Λεωνίδα στις Θερμοπύλια « Μολών λαβέ», όπως και των Ελεύθερων Πολιορκημένων « τα κλειδιά της πόλης είναι στις μπούκες των κανονιών. Ελάτε να τα πάρετε».

Εκείνο το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940, στρατιώτες χυμένοι στους δρόμους, πιασμένοι μέσα και έξω από τα τραμ, άλλοι ανεβασμένοι πάνω στα τρένα, με τέτοιον ενθουσιασμό, λες και πήγαιναν σε πανηγύρι. Τραγούδια, Ιαχές, ζητωκραυγές, χειροκροτήματα. Έτσι άρχιζε ο πόλεμος του '40, με 140.000 άνδρες, έναντι 560.000 Ιταλών.

Το ξύπνημα της ελληνικής φυλής φούσκωνε τα στήθη όλων, γι’ αυτό δόθηκαν στον αγώνα με ενθουσιασμό για την Ιστορική συνέχεια. Με τα νύχια σκαρφάλωναν στους βράχους, με το χαμόγελο στα χείλη, για να φτάσουν στην κορυφή, ν’ αντικρίσουν τον ήλιο. Ο Έλληνας δεν αντέχει στις σκιές, θέλει καθαρό αέρα, πάντα ψηλά, χωρίς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.

Και αν σήμερα μας καταδίκασαν σε υποτέλεια και εξευτελισμό στους ξένους, ΟΧΙ θα φωνάξουμε! Ξυπνήστε άρχοντες και αρχόμενοι, να ανάψουμε στις αδούλωτες ψυχές της ελληνικής φυλής την σπίθα της λευτεριάς. Με τον Σταυρό και τη σημαία ψηλά, το ΟΧΙ να ξανακουστεί περίτρανα σε όλους τους εχθρούς της πίστης και της πατρίδας.

Με τη βοήθεια του Θεού, υπό την σκέπη της Παναγίας μας, και σήμερα θα νικήσουμε τον εχθρό. Αυτό το μήνυμα ας ακουστεί σε κάθε ελληνική γωνία, σε κάθε ελληνικό σπίτι. Λίγα δαφνόκλαρα ευγνωμοσύνης σ’ αυτούς που αγωνίστηκαν για την ελευθερία μας.
(Εισήγηση για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και την ελευθερία της Πατρίδας μας).  

___________________________________________________

Οι ήρωες που έχουν βάψει με το αίμα τους την ιερή γη της Βορείου Ηπείρου, οι μαχητές της Πίνδου και οι άλλοι, θα είναι οδηγοί μαζί με τους Μαραθωνομάχους, θα φωτίζουν ανά τους αιώνς την οικουμένη (Άντονη Ήντεν, τότε Υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρεττανίας). 
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1943 ο "Αδρίας" συμμετεχει στη μικρή Βρεττανική δύναμη, στην οποία παραδόθηκε ο Ιταλικός στόλος του Νότου.

Τα ντυμένα πένθιμα Ιταλικά θωρηκτά, καταδρομικά, αντιτορπιλικά και υποβρύχια αποδίδουν πρώτα τιμές στα μικρά συμμαχικά πολεμικά, στα οποία παραδίνονται. Η σκηνή ήταν μεγαλειώδης. Οι στιγμές φορτισμένες από πολλή συγκίνηση, αλλά δίκαιες και ιστορικά οφειλόμενες. Ο αντιπλοίαρχος Τούμπας γράφει: "Η συγκίνηση με πνίγει. Ευχαριστώ από το βάθος της καρδιάς μου τον Θεό. Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, Δέσποτα". 

12 Οκτωβρίου 1944: η μεγάλη μέρα, «η πιο όμορφη, η πιο αλαφριά μέρα του κόσμου (Γ. Σεφέρης).». Οι Γερμανοί αποχωρούν από την Αθήνα! Βλέπουμε την Γερμανική σημαία να εξαφανίζεται, σαν να την κατάπιε ο ιερός βράχος. Και αρχίζει να ανεβαίνει στον ιστό το αγαπημένο χρώμα του ουρανού μας. Η Ελλάδα είναι πάλι δική μας, δική μας! (Ιωάννα Τσάτσου, Φύλλα Κατοχής, περ. Προς τη Νίκη, τ. 776).

Η Ελλάδα πάντα στηρίζεται στην πίστη της στον Θεό, στην προστασία της Παναγίας μας, αλλά και στη δύναμή της! Χρόνια πολλά! 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

  

Έλληνες και Ελληνίδες στο έπος του 1940

Στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό ο Πρωθυπουργός την 28η Οκτωβρίου 1940 έλεγε και αυτά: "Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας, την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. 'Ολον το 'Εθνος ας εγερθή σύσσωμον. 

Αγωνισθήτε δια την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά σας και τας ιεράς μας παραδόσεις.Νυν υπέρ πάντων αγών". Ο ίδιος την 5ην πρωϊνήν εις το Υπουργικόν Συμβούλιον, το οποίο συνεκάλεσε δια να αποφασίσουν την κήρυξιν του πολέμου, είπε τα σπουδαία αυτά λόγια, αφού έκαμε το σημείον του σταυρού και υπέγραψε πρώτος το διάταγμα της γενικής επιστρατεύσεως: "Ὁ Θεός σώζοι τήν Ἑλλάδα" (Διονυσίου Κοκκίνου, Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδας).

Τη νύχτα της 29ης Οκτωβρίου όλα τα ελληνικά τμήματα είχαν μπει στη γραμμή αμύνης. Οι μέρες που άρχιζαν ήταν σκληρές. Έβρεχε κάθε μέρα και το κρύο δυνάμωνε. Ο χειμώνας ερχόταν άγριος και φοβερός. Αλλά και τι μ' αυτό; Οι φαντάροι μας το ήξεραν και η ελπίδα φτέρωνε την καρδιά, γιατί στα μετόπισθεν κάποιες ψυχές ξαγρυπνούσαν και προσεύχονταν. Ήταν οι μάνες, οι γυναίκες, οι αδελφές...

Από τις πρώτες μέρες του πολέμου έφτασαν τα πρώτα δέματα με μάλλινα πουλόβερ, ζεστές κάλτσες, γάντια....
Το έπος εκείνο του '40 το πολυύμνητο δεν θα το έγραφαν μονάχα οι έλληνες φαντάροι, αλλά και οι ελληνίδες γυναίκες. Αυτές, που με τις πρώτες σειρήνες του πολέμου έδωσαν με λεβεντιά το παρόν στο κάλεσμα της πατρίδας.  

Έτσι, δεν μιμήθηκαν απλά τις αρχαίες Σπαρτιάτισσες, αλλά τις ξεπέρασαν. Στην οριακή εκείνη στιγμή του Έθνους, την 28η Οκτωβρίου, οι Ελληνίδες του 1940 έδειξαν όλο τους το μεγαλείο. Τα χιόνια, ο πάγος, το πολικό ψύχος δεν τις τρόμαξε. Μικρομάνες άφηναν τα παιδιά τους στη γειτόνισσα και έτρεχαν να φορτωθούν πυρομαχικά, γιατί πώς θα μπορούσαν να πολεμήσουν οι στρατιώτες;

Αυτές οι λεβεντομάνες, φορτωμένες, τραβούσαν για τα χιονισμένα βουνά. Χωρίς να ξέρουν αν θα τις σκεπάσει το χιόνι, αν θα πέσουν στα φαράγγια, αν θα τους πάρει το βόλι...Πόσες φορές κατέβασαν παλικάρια που ξεψυχούσαν στα χέρια τους....

Η Ελληνίδα του '40 είχε κι άλλα πεδία δράσεως... Τη βρίσκουμε πάλλευκη ηρωίδα να τρέχει στο μέτωπο, στο ορεινό χειρουργείο, στο βομβαρδιζόμενο νοσοκομείο... Είναι αυτή που θα κλείσει τα μάτια του ήρωα πολεμιστή, για να βρεθεί στην αιώνια πατρίδα της ελευθερίας και της νίκης. Είναι η Ελληνιδα νοσοκόμος.

Ελληνίδες του '40. Μάνες, γυναίκες κι αδελφές, δασκάλες, εθελόντριες, ασήμαντες κοπέλες, που κρατήσατε ψηλά της πατρίδος την τιμή. Εσείς που κλάψατε νεκρούς τους ήρωες. Εσείς που επλέξατε, δουλέψατε, κακουχηθήκατε κι ασντισταθήκατε στον πειρασμό της απελπισίας και του φόβου... Μάνες, γυναίκες, κόρες κι αδελφές... φτωχές και πλούσιες, αγράμματες και μορφωμένες, από τις πόλεις, τα χωριά και τις πρωτεύουσες....

Γυναίκες που από παιδιά ακόμα επήρατε στα χέρια τις δουλειές τις οποίες άφησαν οι τιμημένοι που έφυγαν για το μέτωπο. Γυναίκες, που γράψατε γράμματα από την καρδιά σας, για να εμψυχώσετε αυτούς που πολεμούσαν.

Εσείς που στης ψυχής σας τα φτερά κρατήσατε όριο της Ελλάδας το φρόνημα και τιμημένο το όνομά της, ακούμε τη φωνή σας: "Εμείς, αγαπήσαμε την πατρίδα, της δώσαμε της καρδιάς μας τον ανθό, την πίστη μας και τη δουλειά μας. Και το 'χουμε για καύχημα που γεννηθήκαμε Ελληνίδες. Ελλάδα ξέρετε τι θα πει; Αφήστε την ν' αναστηθεί μέσα σας". "ΣΕ ΣΑΣ, γυναίκες Ελληνίδες, η καρδιά μ’ ευγνωμοσύνη δάφνη και μυρτιά, ξανά με σέβας υποκλίνεται, ΣΕ ΣΑΣ".

Ζητήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο να κάνει δοξολογία στον Μητροπολιτικό ναό για την άφιξη των Γερμανών στην Αθήνα. Απάντησε: "Δοξολογία δέν ἔχει θέσιν ἐπί τῇ ὑποδουλώσει τῆς Πατρίδος. Ἡ ὥρα τῆς Δοξολογίας θά εἶναι ἄλλη" (Περιοδικό Προς τη Νίκη, τεύχος 776). 

Οι ήρωες που έχουν βάψει με το αίμα τους την ιερή γη της Βορείου Ηπείρου, οι μαχητές της Πίνδου και οι άλλοι, θα είναι οδηγοί μαζί με τους Μαραθωνομάχους, θα φωτίζουν ανά τους αιώνες την οικουμένη (Άντονι, Ήντεν, υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρεττανίας την περίοδο εκείνη). 

Εξ' όλων των αντιπάλων οι οποίοι μας αντιμετώπισαν, μόνον ο ΕΛΛΗΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ επολέμησε με παράτολμον θάρρος και υψίστην περιφρόνησιν προς τον θάνατον (Λόγος Αδόλφου Χίτλερ ενώπιον του Ράϊχσταγκ, 4 Μαΐου 1941).   

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Αθάνατοι οι ήρωες του 1940! 
Εύχομαι ο μήνας Νοέμβριος να είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός!