Οι μαθητές μιλούν για τα προβλήματά τους στο σχολείο 2ο μερος (τελευταίο)/Πάσχα 2017

Ο όρος παιδεία προσδιορίζει την ηθική και πνευματική αγωγή των νέων και τη διάπλαση των διανοητικών τους δυνάμεων, αλλά και του χαρακτήρα τους μέσω της παροχής συνεχούς μορφώσεως. 

Κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η εξειδίκευση και οι καινοτόμες ιδέες προσαρμόζονται με χαώδη τρόπο από κάθε κυβέρνηση, χωρίς καθαρές αξίες και καθορισμένα προγράμματα. Αυτό το θέμα δημιουργεί ανασφάλεια στους μαθητές, οι οποίοι δεν έχουν σταθερό σχολικό πρόγραμμα, ενώ πολλές φορές χρησιμοποιούνται ως "πειραματόζωα" σε καινούργιες ιδέες.

Αρχικά, τα προγράμματα και ο τρόπος εξέτασης των μαθητών θα έπρεπε να είναι μια συγκεκριμένη μέθοδος, η οποία δεν θα αλλάζει με τη διαφοροποίηση της κυβερνήσεως. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα οι μαθητές να νιώθουν ασφαλείς μέσα στο σχολείο, γνωρίζοντας ότι οι εξετάσεις που θα κρίνουν το μέλλον τους δεν θα είναι μια περίοδος δοκιμής.

Αντίθετα, υπάρχει ανασφάλεια στο σχολικό χώρο με την απαγόρευση των τεχνολογικών μέσων. Είναι αξιοσημείωτο το όφελος που έχει προσφέρει η τεχνολογία στις δυνατότητες του σχολείου, εφόσον δεν είναι μόνο ένας δίαυλος επικοινωνίας και εκπαίδευσης, αλλά δίνει την ευκαιρία στους μαθητές να ''παρενοχλήσουν'' τους συμμαθητές τους.

Στην κοινωνία μας, η οποία δεν ανέχεται το διαφορετικό και το ατελές, πολλά παιδιά γίνονται θύματα σχολικού εκφοβισμού είτε μέσα στο χώρο της εκπαιδευτικής κοινότητας είτε ψηφιακά, στον αχανή χώρο του διαδικτύου. 

Γνωρίζοντας όλα αυτά αναρωτιόμαστε αν το σχολείο προετοιμάζει τους μαθητές για το μέλλον η για το παρελθόν, αφού ο φόβος της διάσυρσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απαγορεύει στα παιδιά να είναι ελεύθερα, για να χρησιμοποιούν τα τηλέφωνα και τους υπολογιστές τους.

Ένα ακόμα πρόβλημα του σύγχρονου σχολείου είναι η νοοτροπία μαθητών και καθηγητών. Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν γνώσεις χρήσιμες για το μέλλον, αλλά αρκούνται σε ψεύτικους βαθμούς, οι οποίοι όμως δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν ορθά μια ανθρώπινη ψυχή. Μια λύση θα ήταν να αλλάξει ο τρόπος αξιολόγησης των μαθητών. Ίσως έτσι μειωθεί ο ανταγωνισμός και η σχολική βαθμοθηρία.

Το σχολείο είναι μια μέθοδος κοινωνικοποίησης της νέας γενιάς. Η κοινωνία μας δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς να υπάρχει αρκετός βαθμός ομοιογένειας στα μέλη της. Εφόσον η σχολική κοινότητα ενδυναμώνει και διαιωνίζει αυτή τη συνοχή, είναι σημαντικό τόσο ατομικά όσο και κοινωνικά να αλλάξει ριζικά ο ρόλος του σχολείου. 

Θα έπρεπε εμείς οι ίδιοι οι μαθητές, όπως και οι γονείς ή οι καθηγητές να φροντίζουμε την εκπαίδευση, αλλά και οι κυβερνήσεις να βοηθούν το μέσο το οποίο προετοιμάζει τους νέους για την μετέπειτα ζωή τους. Γιατί μπορεί οι έφηβοι να είναι το 20% του συνολικού πληθυσμού, τελικά όμως αποτελούν το 100% του μέλλοντός μας.

(Μαθητικές σκέψεις) 

Ἐρχόμενος ὁ Κύριος, πρὸς τὸ ἑκούσιον Πάθος, τοῖς Ἀποστόλοις ἔλεγεν ἐν τῇ ὁδῷ. Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ παραδοθήσεται ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καθώς γέγραπται περὶ αὐτοῦ. 

Δεῦτε οὖν καὶ ἡμεῖς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθῶμεν αὐτῷ, καὶ συσταυρωθῶμεν, καὶ νεκρωθῶμεν δι' αὐτόν, ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς, ἵνα καὶ συζήσωμεν αὐτῷ, καὶ ἀκούσωμεν βοῶντος αὐτοῦ, οὐκέτι εἰς τὴν ἐπίγειον Ἱερουσαλήμ, διὰ τὸ παθεῖν· ἀλλὰ ἀναβαίνω πρὸς τὸν Πατέρά μου, καὶ Πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου, καὶ Θεὸν ὑμῶν, καὶ συνανυψῶ ὑμᾶς εἰς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν (κατανυκτικός όρθρος Μεγάλης Δευτέρας):  

Ενώ ο Κύριος εβάδιζε προς το Πάθος, το οποίον θα υφίστατο με την θέλησίν Του, έλεγε καθ’ οδόν εις τους αποστόλους: Ιδού αναβαίνομεν εις τα Ιεροσόλυμα και ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθή (εις εκείνους που θα τον θανατώσουν), όπως έχει γραφή περί αυτού (εις τας προφητείας της Παλαιάς Διαθήκης).

Εμπρός λοιπόν και ημείς, αφού καθαρίσωμεν τας διανοίας μας (από πάσαν κακήν σκέψιν), ας βαδίσωμεν μαζί με Αυτόν και ας σταυρωθώμεν μαζί Του και χάριν Αυτού ας νεκρώσωμεν τον εαυτόν μας ως προς τας ηδονάς του βίου, δια να ζήσωμεν αιωνίως μαζί με Αυτόν και να Τον ακούσωμεν να λέγη (μετά την Ανάστασίν Του): 

Δεν αναβαίνω πλέον εις την επίγειον Ιερουσαλήμ δια να υποστώ θυσίαν, αλλ’ αναβαίνω εις τον ουράνιον Πατέρα μου και Πατέρα σας και Θεόν μου και Θεόν σας και ανυψώνω μαζί μου και σάς εις την Άνω Ιερουσαλήμ, η οποία ευρίσκεται εν τη Βασιλεία των ουρανών.)(μετάφραση πατρός Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, εκδόσεις Αποστολικής διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος)

Καλημέρα σας! Εύχομαι να είναι ευλογημένη η Μεγάλη εβδομάδα και Λαμπρηφόρος η Ανάσταση!  

Οι μαθητές μιλούν για τα προβλήματα τους στο σχολείο 1ο μέρος

Το σχολείο πολλούς αιώνες τώρα είναι η καθημερινότητα όλων των παιδιών του κόσμου. Πολλά οφέλη έχει η νεολαία που μπαίνει σ' αυτόν τον χώρο, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και πολλά προβλήματα. Μια δυσκολία είναι τα πολλά μαθήματα, δηλαδή η κούραση των μαθητών, οι οποίοι γυρνώντας στο σπίτι τους έχουν δραστηριότητες, πολλές δουλειές και πολλές υποχρεώσεις.

Όμως ένα από τα σοβαρότατα σχολικά προβλήματα είναι ο εκφοβισμός: φυσικός, λεκτικός, ψυχικός, ακόμα και ψηφιακός. Σε κάθε σχολείο υπάρχουν οι εκφοβιστές και τα θύματα, αλλά κι όσοι παρακολουθούν. 

Αυτό το άσχημο φαινόμενο συνήθως προέρχεται από κακόβουλους μαθητές, που δέχονται βάναυση συμπεριφορά και θέλουν να εκτονωθούν πειράζοντας άλλους συμμαθητές τους. Οποιοδήποτε παιδί που δεν είναι ένα με τη μάζα απομονώνεται από τους υπόλοιπους συμμαθητές του. Υπάρχουν όμως περαιτέρω περιπτώσεις θυτών που απλώς δεν συμπαθούν κάποιον και θέλουν να τον κάνουν να νιώθει άσχημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις το θύμα πρέπει να απευθύνεται στους γονείς ή τους καθηγητές του για να τον βοηθήσουν.

Ακόμα εξίσου σοβαρή είναι η σχέση καθηγητών μαθητών, η οποία για να θεμελιωθεί χρειάζεται κατανόηση και από τις δυο πλευρές. Συχνά ο δάσκαλος είναι ο καθοδηγητής και οι μαθητές είναι τα πρόσωπα που τον ακούνε, για να διαμορφώσουν άποψη. Ποτέ όμως ένας αδιάφορος καθηγητής δεν έχει το δικαίωμα να ζητά και την ελάχιστη συμπάθεια, εφόσον δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τα παιδιά.

Σοβαρό θέμα που απασχολεί τους περισσότερους ή και όλους τους μαθητές είναι το κυνήγι του βαθμού. Η καταπίεση για καλή βαθμολογία υπερισχύει και όλοι οι μαθητές σκοτώνονται, για να ικανοποιήσουν τους καθηγητές, αλλά και την οικογένεια τους. Άρα δέχονται άσκοπα τεράστια καταπίεση, εφόσον η οικογένεια συχνά αδιαφορεί για τις γνώσεις που κατακτά ένα παιδί.

Το γεγονός ότι υπάρχει ανεπάρκεια στην σχολική υλικοτεχνική υποδομή αποτελεί άλλο ένα τεράστιο πρόβλημα. Δεν υπάρχουν πολλά σχολικά εργαστήρια, πολλές φορές δεν υπάρχει σχολική βιβλιοθήκη και υπάρχουν ελάχιστοι χώροι άθλησης. Οι μαθητές λόγω αυτού έχουν λιγότερο ενδιαφέρον για το μάθημα και δεν ωφελούνται απολύτως σε τίποτα.

Οι μαθητές επίσης δεν μαθαίνουν να καλλιεργούν την κριτική τους σκέψη. Αντιθέτως μαθαίνουν να αποτυπώνουν ως σκέψη τους τα λόγια των καθηγητών. Η προσωπικότητα διαμορφώνεται και χτίζεται ελεύθερα μέσα στο σχολείο, χωρίς πίεση, αλλά ομαλά μέσα από τα δικά τους πιστεύω.

Πραγματικά, τα προβλήματα και οι δυσκολίες των μαθητών θα έπρεπε να προβληματίσουν όσα άτομα μπορούν να συμβάλουν στη διόρθωση, βελτιώνοντας έτσι την κατάσταση στο χώρο της παιδείας. Γιατί για να σεβαστεί το παιδί το σχολείο χρειάζεται αλλαγή, μια και το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα κάνει τους νέους να μισήσουν το σχολείο και να αδιαφορούν για τα μαθήματά τους, με απώτερο σκοπό να δημιουργηθεί ένας λαός αμόρφωτος, με παιδιά αγχώδη και δυστυχισμένα.
(Μαθητικές σκέψεις)
συνεχίζεται...

Ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Απρίλιος!

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!  

 

Σχολικές ατασθαλίες εξετάσεων

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος εν όψει του νέου σχολικού έτους δημοσιεύω πάντα με διάθεση σάτιρας τα περσινά μαργαριτάρια από τα γραπτά των μαθητών στις σχολικές εξετάσεις. Το ζητούμενο είναι τα παιδιά να φτιάξουν προτάσεις με τις υποδεικνυόμενες λέξεις, των οποίων η σημασία προηγείται. Στις παρενθέσεις σχολιάζω με αγάπη την έλλειψη μελέτης: Καλή ανάγνωση (ή διασκέδαση;) !!!

Επίκτητος: (εκτός από τον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο, είναι αυτός που δημιουργείται στα έμβια όντα κατά τη διάρκεια της ζωής τους, όποιος δεν είναι έμφυτος ή κληρονομικός)

1. Ήμουν επίκτητος απέναντί του (τέτοια υποχρέωση! )

2. Είμαι επίκτητη για την πόλη αυτή (νέο φρούτο σαν να λέμε!!!)

3. Η επίκτητη χώρα γιόρτασε τη νίκη της! (και νεοαποκτημένη και νικήτρια η επίκτητη!!!!)

4. Ο Δήμαρχος του δήμου μας είναι επίκτητος! (μόλις τον αποκτήσαμε!!) 
5. Πολλοί μου λένε ότι είμαι επίκτητος (ναι, σαν την ασθένεια ένα πράμα…!!!) 

6. Οι δούλοι στην αρχαία Ελλάδα ήταν επίκτητοι (ναι, τους αποκτούσαν με την…ιλαρά!)

7. Δεν πρέπει να είσαι πολύ επίκτητος για όλα! (ενώ αν είσαι έτοιμος για όλα πιάνει?)

8. Επίκτητη η ζωή της μικρής κοπέλας (δώσαμε κτήματα, για να την πάρουμε?)

9. Επίκτητος ποιος είναι? Αυτός που κατακτά τον εαυτό του! (επί κτήμασιν ή επί χρήμασιν?)

10. Είμαι επίκτητος αυτών των οικοπέδων, δηλαδή ανήκαν σε κάποιον και τώρα είναι δικά μου (Ο κάτοχος θα σε χάλαγε ε? Μήπως απέκτησες νέα ασθένεια;) 

11. Ο επίκτητος άνθρωπος είναι και ο πιο ισχυρός (έγινε καλά από την επιδημία, μάλλον!)

12. Αυτό το μπλουζάκι είναι επίκτητο και δεν έχουμε άλλο κομμάτι να αγοράσετε! (Πουλήθηκαν όλα! Μην πάρεις κόσμε! Μυαλά και μπλουζάκια δεν…!)

13. Σταμάτα να γίνεσαι επίκτητος (αρρώστια είμαι?)

14. Η Ελλάδα ήταν επίκτητη στον Τουρκικό ζυγό!( λειτουργούσε και ως διφθερίτιδα!!!!)

15. Ο Πέτρος έδειξε το τροχο-επίκτητο αμάξι που κέρδισε σε ένα τηλεπαιχνίδι!( τυχεράκια! Αφού δεν ήταν πατίνι, πάλι καλά!!!)

16. Οι επίκτητοι που ήταν στο διπλανό μας σπίτι χτυπούσαν τον τοίχο και δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε!( γείτονες είναι αυτοί ή αρρώστια?)

Κεκτημένος (που έχει κερδηθεί με προσπάθεια, αποκτηθεί, κατοχυρωθεί, επιτευχθεί, που προστατεύεται από το νόμο):

1. Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται κεκτημένοι, άλλοι όμως όχι. (δικαιωματικά όμως τους ανήκει η ζωή!!!)

2. Αυτός ο άνθρωπος, ο πρόεδρος, είναι κεκτημένος! (μαζί με τα ψώνια της λαϊκής τον πήραμε, έτσι για να δούμε τι ψάρια πιάνει!)

 3. Το σπίτι αυτό είναι κεκτημένο (δεν μας το πήρε ακόμα η τρόικα να υποθέσω!)

 4. Τα μετάλλια είναι κεκτημένα του (και της χαζομάρας του!)

 5. Αυτός είναι κεκτημένος από έναν άλλο άνθρωπο ή έναν άλλο αντίπαλο (τον απέκτησε εύκολα άραγε?)

6. Είμαι κεκτημένο του Ηλία! (μετάλλιο χαζομάρας;)

  7. Είδαμε έναν άνθρωπο στο δρόμο που ήταν κεκτημένος (βρε τον αναίσθητο!!!)

  8. Το κεκτημένο μου είναι να γίνω ζωγράφος (και το απωθημένο σου ποιο είναι?)

Κοινοκτημοσύνη(η από κοινού κτήση και χρήση υλικών αγαθών, σοσιαλιστική αρχή για κατάργηση ατομικής ιδιοκτησίας και από κοινού απόλαυση υλικών αγαθών):

1. Η κοινοκτημοσύνη αυξάνεται με την πάροδο των χρόνων.

 2. Εγώ με το φίλο μου έχουμε μια κοινοκτημοσύνη (κοπέλα είναι?)

  3. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κοινοκτημοσύνη (δική τους ή ξένη?)

  4. Όταν  πέθανε ο παππούς του φίλου μου από το χωριό, κάναμε κοινοκτημοσύνη, μοιράσαμε δηλαδή τα κτίσματα (άρα, δεν σας ανήκουν από κοινού? Κοίτα να δεις!)

  5. Ο Νίκος, ο φίλος του αδερφού μου, μέσα στην καρδιά του κρύβει κοινοκτημοσύνη (σαν την καλοσύνη μάλλον!!!)

6. Πήγαμε σήμερα σ’ ένα σπίτι γιατί μας είχαν κοινοκτημοσύνη (νεραντζάκι γλυκό?)

Κτητικός (ο ικανός για απόκτηση, όποιος έχει την τάση να έχει ή να κάνει κτήμα του κάποιον ή κάτι):

  1. Αυτό το αυτοκίνητο είναι κτητικό; Ναι, μπορείτε να το αποκτήσετε!!! (Σαν την αντωνυμία είναι! Ζηλεύει κιόλας ε? Προσοχή!!!)

  2. Ο κύριος Κώστας είναι ο κτητικός αυτού του σπιτιού (και ο κτήτορας ποιος είναι?)

  3. Αυτός είναι ένας δυνατός και κτητικός αρχηγός (ζηλεύει την εξουσία ε?)

  4. Αυτό το κτήμα είναι κτητικό (ζηλόφθονο με τη γη?)

  5. Ένας φίλος μου είναι πολύ κτητικός, γιατί ξέρει από αυτό το επάγγελμα, μια και παλιά το έκανε ο παππούς του (και επάγγελμα ο κτητικός!!!)

  6. Ο γείτονάς μου νόμιζε πως ήταν κτητικός, επειδή είχε πολλά σπίτια (στους έχοντες και κατέχοντες ο έρημος… ζηλεύει!!!)

7. Ο κτητικός μας είχε δώσει το ενοίκιο που έπρεπε να πληρώσουμε! (από τη ζήλια του!)

Τι σημαίνει κατακτώ την πόλη; Φέρνω στον έλεγχό μου αυτή την πόλη (το δικό σου έλεγχο να κοιτάξεις καμάρι μου… κάτι βαθμοί!!!! Τεφαρίκια!)

Το ουδείς είναι σύνθετη λέξη και προέρχεται από το ρήμα δεις (κοίτα να δεις!) και το λαϊκό μόριο ου (δεν θέλω ου?)

Πιστεύω να επιβιώσατε!

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Πώς νιώθει ένας έφηβος στο σχολείο (Μέρος 2ο)

Μετά την παρουσίαση του 1ου μέρους "Πώς νιώθει ένας έφηβος στο σχολείο", σήμερα ολοκληρώνεται το θέμα με το 2ο και τελευταίο μέρος των μαθητικών σκέψεων.

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου για το σχολείο του 21^ου αιώνα. Δεν αντέχω να φορώ ποδιά κι έτσι μου αρέσει να ντύνομαι ελεύθερα κι όχι ακατάλληλα (όπως κάποιες συμμαθήτριές μου). Οι καθηγητές μου άλλωστε λένε πως νοσταλγούν τους καιρούς που οι μαθητές φορούσαν στολές και οι δάσκαλοι μπορούσαν να δώσουν και κάποιο ελαφρύ χαστούκι στους άτακτους μαθητές (Σημείωση: Τι λέμε τώρα! Εγώ πάντως αστειεύτηκα, δεν το εννοούσα, η καθηγήτρια!)

Η σύγχρονη εκπαίδευση δεν εμπεριέχει βίαιες τιμωρίες όπως παλιά, αλλά ταυτόχρονα έχουν προστεθεί και σύγχρονα τεχνολογικά μέσα για τη διευκόλυνση στη διαπαιδαγώγηση. Κι ακόμη, η μάθηση περιλαμβάνει εξωσχολικές δραστηριότητες, οι οποίες καταναλώνουν μεγάλο μέρος της ενεργητικότητάς μας. Οι σημερινοί όμως μαθητές δεν σέβονται τους καθηγητές, αν και η προσοχή σε ένα μάθημα εξαρτάται κι από τον καθηγητή, ιδίως από τον τρόπο που παραδίδει το μάθημα.

Η εκπαίδευση στην Ελλάδα συγκριτικά με άλλες χώρες χωλαίνει. Στο εξωτερικό αντίθετα υπάρχουν πολλές δραστηριότητες για τους μαθητές, ώστε το μάθημα να γίνεται ενδιαφέρον και να επηρεάζει θετικά το γνωστικό επίπεδο των μαθητών. Εμείς οι μαθητές λέμε: πού θα πάει, δεν θα περάσουν τα δύσκολα αυτά χρόνια; 

Έχω να διαβάσω πολύ και δεν προλαβαίνω να κάνω όσα θέλω. Εύχομαι να πάει καλά η μέρα σήμερα, αν και δεν ξέρω τι θα συμβεί: θα δεχθώ την επίπληξη της κυρίας διευθύντριας, θα πάρω ωριαία αποβολή ή απλώς βάση σε κάποιο διαγώνισμα; Κάθε μέρα η ίδια ρουτίνα. Μια ερώτηση έχω: πότε θα έρθει το σαββατοκύριακο;

Αν είσαι καλός μαθητής, δεν φοβάσαι. Αντίθετα όμως, αν δεν πάρεις καλούς βαθμούς, θα σε πρήζουν οι γονείς σου. Όχι μόνο οι φίλοι, αλλά και οι καθηγητές μας μάς συμβουλεύουν και μας μαθαίνουν γράμματα, μια και τα μαθήματα κάποτε γίνονται δύσκολα. 

Η κάθε μέρα φαίνεται ίδια, τόσο δύσκολη και τραγική, όσο και φριχτή. Το σχολείο δεν το φοβάμαι ή δεν το μισώ, απλώς δεν το αντέχω. Δεν φταίνε τα μαθήματα, οι καθηγητές ή και οι γονείς. Απλούστατα με πνίγει. Μπορεί να είναι η ρουτίνα ή ακόμα κι η μοναξιά μου, καθώς δεν έχω έναν καλό φίλο, για να μιλήσω.

Όταν μάλιστα κάποια στιγμή χτυπάει το κουδούνι, υπάρχουν φορές που δεν θέλω να βγω από την τάξη, καθώς δεν έχω πού να πάω, για αυτό και η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Οι γνωστοί μου κάθε φορά με αγχώνουν. Πρέπει να προσέχω τι θα πω και τι θα κάνω. Ακόμα και στο σπίτι μου νιώθω απομονωμένη σε ένα περιορισμένο χώρο, καθώς μόνο η μουσική νιώθω να με ευχαριστεί. Έτσι, μόνο στο δωμάτιό μου μπορώ να απολαύσω την ελευθερία μου, γιατί εκεί νιώθω αληθινά, χωρίς να υποδύομαι. Μπορώ ώρες να παραμείνω και να σκέφτομαι με προβληματισμό τη ζωή μου, αλλά ένα ξέρω: δεν έχω πρόβλημα με το σχολείο, μόνο με τους ανθρώπους. Τελικά, μπορεί τίποτε από αυτά να μην ισχύει και το θέμα να είμαι εγώ η ίδια!

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!