Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 13ο (α μέρος)

 

- Τι θα φάμε σήμερα; Δεν έχουμε στο ψυγείο ούτε γάλα για τα παιδιά, ούτε αυγά, τίποτα... Τι θα τους φτιάξω, για να φάνε; Της βγήκε σαν κραυγή, σαν παράπονο αντί καλημέρας στον άνθρωπό της. 

- Δεν έχω ούτε δραχμή στην τσέπη μου, σου λέω! της είπε φεύγοντας βιαστικά, μη τυχόν και τον δει να κλαίει, ολόκληρος άντρας, και χτύπησε την πόρτα πίσω του. 

Τα τρία μεγάλα τους παιδιά ήτανε στο σχολείο. Απόμεινε μονάχη να κοιτάζει μια τα άδεια ανοιχτά ντουλάπια της και μια τον μικρό της Γιαννάκη, που δεν είχε ακόμα φτάσει τα τρία του χρόνια. 

Την πήραν τα "ζουμιά"! 

- Τι θα κάνω τώρα, Παναγία μου; Θα' ρθούν τα παιδιά το μεσημέρι και δεν θα' χω τίποτα να τους δώσω.... 

Σε εκείνην τα έλεγε όλα. Όπως ακριβώς έκανε κι η μάνα της, η συγχωρεμένη. Εκεί νιώθανε κι οι δυο τους την ανάπαυση, που δεν έβρισκαν από τους ανθρώπους... Την άκουσε ο μικρός, που σιγόκλαιγε στα κρυφά και μίλαγε στην Παναγιά. 

- Γιατί κλαις; Δεν είμαι εγώ τώρα εδώ; 

- Ναι, βρε αγόρι μου, εδώ είσαι, αλλά...

- Τώρα δεν ξέρω να λέω "τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον, δός ἡμῖν σήμερον"; την διέκοψε με έναν αλλιώτικο τόνο στη φωνούλα του. (Μόλις την προηγούμενη μέρα είχε ζητήσει από μόνο του να πει το "Πάτερ ἡμῶν" στο τραπέζι. Δεν το κορόιδεψε κανένα από τα αδέρφια του). 

- Ναι, αγόρι μου, το ξέρεις!

Πήγε να το αγκαλιάσει και να το φιλήσει. Δεν ήθελε να κλάψει μπροστά του... Και εκείνη τη στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο. 

- Μπορείς να έρθεις; Τι πότε; Τώρα! Είν' ανάγκη μεγάλη...., της λέει η Γερόντισσα από τον Άϊ Γιάννη, φίλη καρδιακή από τα μικρά τους χρόνια και νονά του μικρού της. 

- Και ξέρεις, Γερόντισσα, της λέει, ούτε γάλα δεν θα δώσω στο παιδί, γιατί θέλω κι εγώ να βγω έξω, να πάρω λίγο αέρα. Πνίγομαι!

- Μη σε νοιάζει! Εδώ είναι το γάλα, το αυγό από την κοτούλα. Μη σε νοιάζει! Ανέβαινε και το ταΐζανε καμιά φορά, όχι γιατί δεν είχε όμως, αλλά γιατί ήτανε "δικό" τους παιδί ο Γιαννάκης... Κι αυτή τη φορά δεν είπε "δεν έχω"!  

- Έρχομαι! 

Ανέβηκε στο Μοναστήρι. Αμέσως τα μπισκότα με το γάλα του, το αυγό με το ζυμωτό ή το πρόσφορο και το λαδάκι που έφτιαχνε η αδερφή Ταβιθά, Εκείνη είχε μάθει στις αδερφές και στη Γερόντισσα να οδηγούν. 

συνεχίζεται.....

(Σταύρου Β. Γουναρίδη, Όταν ψιθυρίζει ο Θεός, Τότε που ο "Μεγάλος" Γιάννης "άκουσε" τον μικρό..., Αθήνα 2019, Εκδόσεις Έαρ).

Καλημέρα σας! καλή κι ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις (μέρος 4ο)

Μικρομάνα με τέσσερα παιδιά...Λίγο μετά το θανατηφόρο "πέρασμα" των Γερμανο-Ιταλών από τα αγιασμένα χώματά μας. Ο μπάρμπα Στέφανος πάλευε μέσα στις αναδουλειές να κάνει τίμια εκείνο που ήξερε καλά, να "σηκώνει σπίτια". Ήρθε κοντά στα δέκα της, μαζί με όποιους απέμειναν από την καταστροφή. Χωρίς πατέρα, βέβαια, όπως σχεδόν όλες οι οικογένειες. Οι μανάδες γίνονταν και πατεράδες μαζί....  Στην Κοκκινιά βρέθηκαν κι άρχισαν να ζουν ανάμεσα στα χώματα και τις πλίνθες, παρέα με τους σωσμένους. Με τις εικόνες και τα λείψανα των Αγίων τους. Με την ανάμνηση της Πατρίδας και τα κλειδιά του σπιτιού τους ακόμα στην τσέπη. "Για όταν έρθει ο καιρός και γυρίσουμε....

Ηρωικές καταστάσεις, που μόνο τα πρόσωπα που τις ζουν δεν τις νιώθουν τέτοιες. Ικέτεψε για δουλειά παντού, για να μην της πεθάνουν τα παιδιά της. Για να συνεχίσει να τα ταΐζει νερόβραστες φακές. Κι ας έχει την Αθανασία της τεσσάρων χρονών τώρα, χωρίς να' χει ακόμη περπατήσει.....Πού να στηριχτεί το δύσμοιρο το κοριτσάκι με αυτά τα κάτισχνα τα ποδαράκια; Κρέας; Από πού; Πώς; Αστεία πράγματα. Έπρεπε όμως να φεύγει τα πρωινά. 

Δόξα τω Θεώ τη δέχτηκαν στη δουλειά για τέσσερις ώρες μονάχα. Είναι για να τα συζητάς τέτοιους καιρούς; Η Μαρίκα της δυο χρονών, ο Μιχάλης της στα πέντε κι ο Κοσμάς χρονιάρικο. Ποιος να της κρατήσει τα παιδιά; Τακτοποιούσε τα παιδιά με ό, τι βρισκόταν και κίναγε να φύγει. Το φθαρμένο παλτό της βιαστικά, και πριν φθάσει να ανοίξει το χερούλι της πόρτας για να βγει, έστρεφε ολόκληρη προς την εικόνα της Παναγιάς και της μήναγε γλυκά στα μάτια, σαν στης καλύτερής της φίλης:

- "Παναγιά μου, κράτα τα μέχρι να γυρίσω! Σε τέσσερις ωρίτσες θα είμαι πίσω.... Παιδιά μου, να την ακούτε την κυρα-Παναγιά! Ναι; Κι έρχομαι κι εγώ...." Το κλείσιμο της πόρτας έβρισκε τα παιδιά κάτω από το μοναδικό τραπέζι του σπιτιού να κοιτάζουν στα μάτια την κυρα-Παναγιά, αμίλητα κι ακούνητα, θαρρείς πως παίζανε παιχνίδι και κανείς δεν ήθελε να χάσει....

- "Έλα, Μάνα! Γύρισα!... Πήγαινε τώρα όπου σε έχουν ανάγκη. Σε ευχαριστώ! Αύριο πάλι". Από τη στιγμή εκείνη τα παιδιά ξεκίναγαν να χαλάνε τον κόσμο. Μέχρι το επόμενο πρωί που "θα'ρχότανε" πάλι η Παναγιά, για να φύγει στη δουλειά η κυρα-Στάσα.....Ακόμα το θυμούνται έως τα σήμερα, παππούδες και γιαγιάδες πια τα τέσσερα αδέρφια, που έχουν να το λένε.... Γεγονός μοναδικό.... Πως είχαν για μπέϊμπι σίτερ... την κυρά-Παναγιά! 

(Σταύρου Β. Γουναρίδη, Όταν ψιθυρίζει ο Θεός, Η κυρα-Στάσα από την Σπάρτη της Πισιδίας, Αθήνα 2019, Εκδόσεις Έαρ).

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!