Η παιδεία είναι εκ φύσεως λιμάνι-καταφύγιο- για όλους τους ανθρώπους (Μένανδρος)--Το πιο σημαντικό είναι να μη σταματάς ποτέ να ρωτάς. Η περιέργεια έχει το δικό της λόγο ύπαρξης (Άλμπερτ Αϊνστάιν)--Μάθε να αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη (Γ. Ρίτσος)--Τα εμπόδια δεν με πτοούν: καθένα από αυτά ενδυναμώνει τη θέληση για το ξεπέρασμά του (Λεονάρντο ντα Βίντσι)--Η πεμπτουσία της γνώσης είναι όταν την έχεις να την εφαρμόζεις κι όταν δεν την έχεις να ομολογείς την άγνοιά σου (Κομφούκιος) --Όλοι σκέπτονται να αλλάξουν τον κόσμο και κανείς τον εαυτό του (Λέων Τολστόι) --Ό, τι επαναλαμβάνουμε μας καθορίζει (Αριστοτέλης) --Δεν αγαπούν αυτοί που δεν δείχνουν την αγάπη τους (Σαίξπηρ) --Η αρετή είναι μια κατάσταση πολέμου και για να ζήσουμε μ' αυτήν πρέπει να πολεμάμε με τον εαυτό μας (Ζαν Ζακ Ρουσσώ) --Ό,τι είναι η γλυπτική για ένα κομμάτι μάρμαρο, είναι και η μόρφωση για την ψυχή (Τζότζεφ Άντισον) --Ο μέτριος δάσκαλος λέει. Ο καλός δάσκαλος εξηγεί. Ο ανώτερος δάσκαλος επιδεικνύει. Ο μεγάλος δάσκαλος εμπνέει (Γουίλιαμ Άρθουρ Γουόρντ)--Ο αληθινά σοφός δάσκαλος δεν σε προσκαλεί στον οίκο της σοφίας του, αλλά σε οδηγεί στο κατώφλι του δικού σου πνεύματος (Χαλίλ Γκιμπράν)

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Στρέψε την πυξίδα της ζωής στον Χριστό! (μέρος 5ο)



«Η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται», κι η κακή, θα έλεγα. Ξεκίνησα για το σχολείο μόνος, χωρίς να περιμένω τον αδελφό μου..., γιατί όπως πάντα καθυστερεί. Νευριάζω...

Στο προαύλιο ο Κώστας μου ζήτησε τις ασκήσεις της Φυσικής. Ενώ τις είχα στην τάξη, απαντησα• «δεν τις έχω», σκέτο ψέμα. Ντρέπομαι...

Την πρώτη ώρα ήρθε κι ο βαθμός στο επαναληπτικό Αρχαίων Κατεύθυνσης. Τον περίμενα γύρω στα 18, κι ήταν 15. Τι θα γίνει στις Πανελλαδικές; Αγχώνομαι... Απογοητεύομαι... Και η μέρα συνεχίζεται...

Σε λίγο φροντιστήριο... τρεις ώρες Έκθεση. Αυτό σημαίνει συνεχείς προκλήσεις από τον καθηγητή που δηλώνει άθεος. Και γύρω σου τόσα παιδιά, νιώθεις να περιμένουν πώς θα αντιδράσεις εσύ, που όπως ομολόγησες τις προάλλες, πιστεύεις στον Θεό. Ποιος ξέρει τι θα λέει πάλι σήμερα αυτός ο άνθρωπος; Ώρες- ώρες δεν ξέρω τι θα κάνω.... Δειλιάζω.. Δεν αντέχω... Πόσο δύσκολα όλα, Θεέ μου, σήμερα...
Ο αναστημένος Χριστός λίγο πριν την ανάληψή Του στην τελευταία συνάντηση με τους μαθητές, αναθέτει να συνεχίσουν το έργο Του στη γη. Τον φόβο μπροστά στην αδυναμία τους και τη μεγάλη αποστολή τους προλαβαίνει με τη μεγάλη Του υπόσχεση: «καί ἰδού μεθ’ ὑμῶν εἰμί πάσας τάς ἡμέρας  ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος (Ματθ. κη, 20). Ούτε μια μέρα της ζωής σας δε θα μείνετε μόνοι, χωρίς την παρουσία μου κοντά σας, χωρίς τη βοήθειά μου,να υπόσχεται ο Χριστός στους Ένδεκα και σ’ όλους τους μαθητές Του μέσα στους αιώνες.
Μη σκεφθείτε τις δυσκολίες που θα συναντήσετε. Θα είμαι Εγώ μαζί σας, που κάνω τα δύσκολα εύκολα (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος). Ο Χριστός είναι μαζί μας. Όχι μόνο τις άγιες ώρες της Λατρείας, της μαθητείας στο λόγο Του, της προσφοράς στους αδελφούς Του...αλλά κι εκείνες τις ώρες που φθάνουμε στο έσχατο όριο της δύναμής μας. Είναι μαζί μας. Το έχει υποσχεθεί... 
Η φωνή του καθηγητή συνέχισε να διαβάζει και να σχολιάζει... Κι εγώ άκουσα τη φωνή Σου, Κύριε.
«Είμαι μαζί σου», μου είπες, «την κάθε ημέρα της ζωής σου». Είσαι μαζί μου και...σήμερα; Σήμερα που Σε λύπησα με ό, τι έκανα, που λυπήθηκα με ό, τι επέτρεψες, που νιώθω τόσο ανίσχυρος, ενώ θέλω να μείνω σταθερός στον αγώνα... Είσαι μαζί μου και...σήμερα...όπως το υποσχέθηκες τότε... Πιάνω το δυνατό Σου χέρι... στηρίζομαι...προχωρώ. Είσαι μαζί μου, Κύριε... Η υπόσχεσή Σου, μια πραγματικότητα στη ζωή μου και...σήμερα.
----------------------------------------------------------------
8.15 π.μ. Η αρχή μιας «μικρής ζωής»... Η αρχή μιας μέρας σχολικής με εξάωρο ή επτάωρο πρόγραμμα... Τα λεπτά της περνούν άλλοτε αργά κι άλλοτε γοργά, πάντοτε όμως συντονισμένα στις κινήσεις του νου σου και στους χτύπους της καρδιάς σου...  -
Ώρα 8.15 π.μ. Η αρχή της καθημερινής μας συνεργασίας για την κατάκτηση της γνώσης, που έχει τη δύναμη να σμιλεύει μέσα σου τη μορφή του σωστού ανθρώπου, να μορφώνει. Συναντιόμαστε κάθε μέρα στο προαύλιο, στον διάδρομο, στην τάξη μας, στο μάθημα ή στο διάλειμμα... Μαζί σου οι απορίες και οι προβληματισμοί σου, οι αμφιβολίες κι οι δισταγμοί σου. 
συνεχίζεται....

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Είσαι μαζί μου και... σήμερα!, Εισαγωγή,  8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Σωτήρ).

     Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!



Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Στρέψε την πυξίδα της ζωής στον Χριστό! (μέρος 4ο)




Ποιος με βεβαιώνει ότι η Καινή Διαθήκη γράφει απαραχάρακτη κι ανόθευτη την αλήθεια για τον Χριστό; Τι αποδεικνύει την εγκυρότητα των πληροφοριών της; Αποκλείεται οι συγγραφείς της να περιέλαβαν στις διηγήσεις τους εξωπραγματικά στοιχεία, για να ενισχύσει την πίστη των συγχρόνων τους και να ισχυροποιήσουν τη θέση της Εκκλησίας;
Δεν είναι η πρώτη φορά που σ’ ακούω να μου το λες και δεν είναι η πρώτη φορά που μ’ ακούς να σου λέω: Η υπόθεση μοιάζει λογική, αποδεικνύεται όμως απίθανη, αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι:
1.Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης κυκλοφορούν αρχικά και στις περιοχές που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα που ιστορούν και έχουν μεγάλη χρονική εγγύτητα με αυτά. Γράφονται κατά το δεύτερο μισό του πρώτου αιώνα (50-100 μ.Χ.). Η ανακάλυψη μάλιστα κάποιων παπύρων αποδεικνύει ότι το «Κατά Ματθαίον» γράφτηκε ακόμη νωρίτερα, πριν από το 50 μ.Χ., 17 χρόνια περίπου από την Ανάσταση του Κυρίου.  
2. Οι αναγνώστες τους ήταν σίγουρα και άνθρωποι που άκουσαν τη διδασκαλία του Χριστού και είδαν τα θαύματά Του, άρα είχαν προσωπική αντίληψη και γνώμη γι’ αυτά. Θα διέκριναν, επομένως, την ελάχιστη παραποίηση της αλήθειας, με συνέπεια να δυσπιστήσουν σ’ολες τις υπόλοιπες αγιογραφικές μαρτυρίες, στο θεσμό της Εκκλησίας και φυσικά στο πρόσωπο του Αρχηγού της.  
3. Τα 25 από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης είναι έργα συγγραφέων που γνώρισαν προσωπικά τον Κύριο. 
Τον πίστεψαν βαθιά, Τον αγάπησαν δυνατά και Τον ομολόγησαν ενώπιον των εχθρών Του, υπογράφοντας, οι περισσότεροι, την ομολογία τους με το αίμα τους. Θα το έκαναν, αν δεν ήταν απόλυτα βέβαιοι για την αλήθεια που μαρτυρούσαν; Ποιος πεθαίνει για κάτι που ξέρει ότι είναι ψέμα;
4. Εξωχριστιανικές μαρτυρίες σύγχρονων Του Ιουδαίων και εθνικών Ιστορικών επιβεβαιώνουν αρκετά από τα στοιχεία που μας δίνουν για τη δράση του Κυρίου.
5. Η ειλικρίνεια των συγγραφέων διαφαίνεται και στο ότι με ευκολία γράφουν για αδυναμίες τους, όπως και για τους ελέγχους που κάποτε δέχονταν από τον Διδάσκαλό Τους. Επίσης τα γεγονότα της Ιερής Ιστορίας δεν τα αναφέρουν όλοι κατά τρόπο πανομοιότυπο, αλλά ό, τι ο καθένας θεωρεί σημαντικότερο. 
Αυτό το στοιχείο, όπως και οι μικροδιαφορές, σε λεπτομερειακά στοιχεία της διηγήσεώς τους, αποδεικνύει ότι γράφουν χωρίς καμία μεταξύ τους προηγούμενη συνεννόηση για παραποίηση των στοιχείων. Περιμένεις όμως απάντηση και σε κάποιες άλλες απορίες σου:
Κάποιοι μιλούν για «Απόκρυφα Ευαγγέλια». Τι είναι αυτά και γιατί έτσι ονομάζονται;
Μεταξύ 2ου και 4ου αιώνα συγγράφονται και κυκλοφορούν κείμενα που συμπληρώνουν κενά των ευαγγελικών διηγήσεων με πληροφορίες ανακριβείς ή και ψευδείς. Οι συγγραφείς τους, αιρετικοί κατά κανόνα, για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των αναγνωστών, χρησιμοποιούν το όνομα κάποιου  μαθητή του Κυρίου. 
Έτσι προέκυψαν τα λεγόμενα «απόκρυφα» ή «ψευδεπίγραφα» Ευαγγέλια. Η Εκκλησία τα απέκλεισε από τις πηγές της διδασκαλίας της, γιατί φυσικά δεν ήθελε να στηριχθεί σε ψευδείς μαρτυρίες. 
Οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης έγραψαν την αλήθεια. Είμαστε όμως βέβαιοι πως εμείς διαβάζουμε αναλλοίωτα όσα εκείνοι έγραψαν;
Η γνησιότητα του κειμένου της Καινής Διαθήκης πιστοποιείται από τη χειρόγραφη παράδοση:
1. Από το πλήθος των χειρογράφων. Ο αριθμός τους είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των κωδίκων που διασώζουν έργα οποιουδήποτε άλλου συγγραφέως των κλασικών χρόνων. Για την Ιλιάδα του Ομήρου σώζονται 643 κώδικες, 8 για την Ιστορία του Θουκυδίδη και 500 για τα έργα του Ορατίου, ενώ για το κείμενο της Καινής Διαθήκης υπάρχουν περισσότεροι από 4000 κώδικες.
2. Από την αρχαιότητα αυτών των χειρογράφων. Την Ιστορία του Θουκυδίδη (5ος αιώνας π. Χ.) και τα Ομηρικά έπη (8ος αιώνας π.Χ) τα διαβάζουμε από χειρόγραφα που χρονολογούνται τον 10ο αιώνα μ.Χ. Ενώ οι αρχαιότεροι κώδικες που διασώζουν τα κείμενα της Καινής Διαθήκης είναι του 4ου αιώνα, ο Σιναϊτικός και ο Βατικανός, και του 5ου ο Αλεξανδρινός. Απέχουν δηλαδή 3-4 αιώνες περίπου από τον χρόνο συγγραφής των πρωτοτύπων κειμένων (50-90 μ.Χ.). 
Έχει επίσης βρεθεί και ο Πάπυρος 52 που περιέχει τμήμα του «Κατά Ιωάννην» Ευαγγελίου και χρονολογείται λίγες δεκάδες χρόνια από τη συγγραφή του. Είπαν ότι, «σύμφωνα με επιστημονικές μαρτυρίες, η Καινή Διαθήκη είναι το πιο αξιόπιστο βιβλίο σ’ ολόκληρο τον κόσμο». Κι ακόμη πως «οι άνθρωποι δεν μπορούν να επινοήσουν περισσότερα ερωτήματα απ’ όσες απαντήσεις υπάρχουν στην Αγία Γραφή (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)».
Μελετώντας την μ’ εμπιστοσύνη απόλυτη στην κρυμμένη κάτω απ’ τις λέξεις της Σοφία του Θεού και ζητώντας τον φωτισμό Του, θα νιώθεις να σου δίνει απαντήσεις προσωπικές όχι μόνο σ’ αυτά, αλλά και σε όλα σου τα ερωτήματα. Και... θα πιστεύεις δυνατά στον Χριστό, όχι μόνο γιατί εμείς σου μιλήσαμε για Εκείνον, αλλά γιατί εσύ μόνος Τον γνώρισες προσωπικά και Τον άκουσες  να σου μιλά...

(Ξένια, αφιερωμένη σε σένα η τελευταία παράγραφος)


συνεχίζεται....


 (Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Γράφει την αλήθεια η Αγία Γραφή;, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Σωτήρ).



 Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
Ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Δεκέμβριος! 




Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Στρέψε την πυξίδα της ζωής στον Χριστό! (μέρος 3ο)




Σκηνή 1η - Δεν φταίω, κυρία, μην κοιτάτε εμένα. Με ρώτησε η Νάντια και της απάντησα.
- Είπαμε όμως, παιδιά... να μη μιλάτε....
- Μόνο εμείς μιλάμε; Τις άλλες δυο μπροστά δεν τις βλέπετε, κυρία;
- Ναι, κι εκείνες κι εσάς σας παρακαλώ να σταματήσετε... γιατί ενοχλείτε την τάξη.
- Εγώ πάντως δεν φταίω...
Σκηνή 2η - Είναι η τρίτη φορά που έρχεσαι καθυστερημένος. Την επόμενη θα πάρεις απουσία την πρώτη ώρα..
- Δε φταίω, κυρία, είχε...
- Είχε κίνηση στο δρόμο, πετάχτηκε κάποιος, κι όλοι γέλασαν, γιατί ήξεραν πως ο Πέτρος μένει απέναντι από το σχολείο...
- Είχε...κλειδώσει την πόρτα ο φύλακας... και μέχρι να ξεκλειδώσει...
- Αν ερχόσουν στην ώρα σου, η πόρτα θα ήταν ανοιχτή.
- Η μάνα μου άργησε να με ξυπνήσει... δε φταίω εγώ...
Σκηνή 3η - Την ώρα του διαγωνίσματος τα βιβλία είπαμε να βρίσκονται στην τσάντα...Γιάννη...
- Δεν έχω βιβλίο, κυρία...
- Κι αυτό πώς βρίσκεται κάτω απ’ το θρανίο σου ανοιχτό;
- Έκανα... επανάληψη στο διάλειμμα...
- Μα κάτι είπα πριν αρχίσουμε...
- Δεν σας άκουσα, κυρία, τι φταίω εγώ;
Δε φταίω εγώ, οι άλλοι φταίνε πάντα... Όταν διαβάζω τη διήγηση της Παλαιάς Διαθήκης για την απομάκρυνση των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο (Γένεσις, γ, 6-13), σκέφτομαι πόσο ίδιοι γινόμαστε κάποτε με τον Προπάτορά μας, τον Αδάμ. Ο παντογνώστης Θεός, προσπαθώντας να κινήσει το αγαπημένο πλάσμα του σε μετάνοια για την πρώτη του αμαρτία, το αναζητά και το ρωτά:
- Αδάμ, μήπως έφαγες από τον καρπό του δένδρου που είχες εντολή να μη φας;
- Η γυναίκα την οποία μου έδωσες, αυτή μου έδωσε από τον απαγορευμένο καρπό...κι έφαγα.
Κι είπε ο Θεός στη γυναίκα:
- Γιατί το έκανες αυτό;
- Το φίδι με εξαπάτησε, κι έφαγα τον καρπό.
- Δε φταίω εγώ, «φταίει η Εύα», «το φίδι φταίει».... Εσύ φταις, Θεέ μου...
Πόσα στόματα από τότε μέχρι τώρα επανέλαβαν τα ίδια λόγια: «Δε φταίω εγώ...πάντα κάποιος άλλος φταίει, πάντως όχι εγώ...γιατί...»
Είπαν πως οι άνθρωποι κάποτε μπορούν να κουραστούν να αμαρτάνουν, να δικαιολογούνται όμως ποτέ.... 
Η αμαρτία φυλακίζει την καρδιά στην ενοχή. Κι ο ένοχος άνθρωπος ζητεί διέξοδο, ζητά δικαίωση. Επιχειρεί να βρει και να πει δικαιολογίες, λόγια δηλαδή για το δίκιο του. Κι όσο αναζητά να λέει για το δίκιο του, τόσο το χάνει και μένει μόνος με τις ενοχές του, ταραγμένος και θλιμμένος, όμοια με τον πρωτόπλαστο Αδάμ που θρηνούσε μακριά από τον Πλαστουργό του, έξω από τον Παράδεισο.
Όσοι ζούμε μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, ξέρουμε πως «εάν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός, που μένει πιστός σε κάθε Του υπόσχεση και είναι δίκαιος, θα μας τις συγχωρήσει (Α Ιω. α,9)». Αρκεί να βλέπουμε πως έχουμε αμαρτίες, εμείς κι όχι οι άλλοι, να τις δείχνουμε στο γιατρό της ψυχής, τον πνευματικό μας πατέρα και να του λέμε: «δικό μου το σφάλμα, πάτερ, δική μου η πληγή, δε φταίνε οι άλλοι, εγώ φταίω... (Άγιος Ιωάννης Κλίμακος)».
Κι όταν το λάθος, πράγμα όχι σπάνιο, θλίβει ή θίγει ή ενοχοποιεί άλλους, για να ησυχάσει στα βάθη της η ψυχή, είναι ανάγκη να βρει τη δύναμη να το παραδεχθεί και μπροστά τους...να ζητήσει τη συγγνώμη τους.
- Κοιτάξτε, κοιτάξτε, κυρία... τι γράφει το θρανίο μου... Δεν μπορώ να τα βλέπω....
- Έλα στο πρώτο θρανίο τώρα, Νίκο, και στο διάλειμμα θα τα σβήσουμε....
Ο Νίκος άρχισε να μαζεύει τα πράγματά του μουρμουρίζοντας... η τάξη άρχισε να σκέφτεται πώς θα τιμωρήσει την τόσο σοβαρή αταξία.... όταν από το τελευταίο θρανίο ο Δημήτρης με κατακόκκινο πρόσωπο και φωνή λίγο τρεμουλιαστή και σιγανή στην αρχή, σταθερή και δυνατή όμως στη συνέχεια, άρχισε να λέει:
- Εγώ έγραψα τα λόγια αυτά στα θρανία... Ζητώ συγγνώμη από τον Νίκο, από όλα τα παιδιά κι από σας, κυρία... Εγώ φταίω...Ο Νίκος κοίταζε ξαφνιασμένος. Η κυρία ξέχασε την τιμωρία, τα παιδιά σταμάτησαν τον ψίθυρο κι ο Δημήτρης δεν ένιωθε πια φόβο, ντροπή και ταραχή. Μια πρωτόγνωρη, γλυκιά γαλήνη έφεραν στην τάξη και στην καρδιά του οι δυο τόσο σπάνιες λέξεις που βγήκαν από το στόμα του: «Εγώ φταίω».

συνεχίζεται....
 

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Εγώ φταίω..., 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Σωτήρ)



Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Στρέψε την πυξίδα της ζωής στον Χριστό! (μέρος 2ο)




Όχι, δεν θα πάρω απαλλαγή, κι ας προσπαθείς από καιρό να με πείσεις. 
"Σε συμφέρει", μου λες, "ένα μάθημα λιγότερο στη Γ΄ Λυκείου, σκέψου το". 
Το σκέφτηκα, φίλε, και δηλώνω υπεύθυνα τους λόγους της συγκεκριμένης επιλογής μου, κι ας θεωρούνται ''προσωπικά δεδομένα''. Όχι, δεν θα πάρω απαλλαγή, γιατί...
Γιατί είμαι άνθρωπος. Ον ξεχωριστό απ' όλα τ' άλλα, που μπορεί να σκέπτεται, να αναρωτιέται από πού έρχεται και πού πηγαίνει, ν' αναζητά και να γνωρίζει τον Δημιουργό του. Με ενδιαφέρει αυτή η διαχρονική, πανανθρώπινη κίνηση προς το υπερβατικό, που όπως μαθαίναμε πέρυσι, στη Β΄ Λυκείου, δημιούργησε τις θρησκείες και αποδεικνύει τη θεϊκή καταγωγή μας.
Όχι, δεν θα πάρω απαλλαγή, γιατί... Γιατί είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος και θέλω να μαθαίνω για τη μοναδικής σημασίας κίνηση του Θεού προς τον κόσμο. Η άμεση αποκάλυψή Του στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού μας φανέρωσε ποιος είναι ο μόνος αληθινός Θεός, τι έκανε για μένα και τι ζητά από μένα, κι αυτό νιώθω να με αφορά απόλυτα. 
"Μας έκαναν χριστιανούς χωρίς να μας ρωτήσουν", λες. Όμως... έρχεται ώρα για το προσωπικό μας "ναι" στον Θεό. Και τότε θέλω να γνωρίζω τι επιλέγω, τι πιστεύω. Κι εσύ που τον τελευταίο καιρό λες και ξαναλές πως είσαι άθεος, ξέρεις τι... (λες ότι) δεν πιστεύεις;
Κι όταν κι εσύ κι εγώ θα δεχθούμε πρόσκληση για μια διάλεξη σχετική με την "εσωτερική ψυχολογία" ή τη "μετενσάρκωση", θα καταλάβουμε πως μας προσκαλεί μια παραθρησκευτική αιρετική ομάδα, που ψάχνει για οπαδούς - θύματα; Χρειάζεται ενημέρωση για τα σύγχρονα παραθρησκευτικά φαινόμενα, και δεν θα διαφωνήσεις ότι τα Θρησκευτικά μας την προσφέρουν. 
Θέλω λοιπόν να παρακολουθώ Θρησκευτικά για όλους αυτούς και για έναν ακόμη λόγο..... Γιατί είμαι Έλληνας. Και -δεν στο κρύβω- ντρέπομαι να βλέπω τόσους αλλοδαπούς, ετερόδοξους συμμαθητές μου να συμμετέχουν με ενδιαφέρον στο μάθημα. Τι αναζητά και τι βρίσκει η ψυχή τους εκείνοι το ξέρουν. Εκτός αυτού όμως, γνωρίζοντας τον χριστιανισμό μπορούν να κατανοούν και να αξιολογούν την παγκόσμια πολιτιστική εξέλιξη σ' ολόκληρη την  μετά Χριστόν εποχή. 
Είμαι Έλληνας και στο ελληνικό σχολείο πάντα διδασκόταν αυτό το μάθημα (το είχε εντάξει ο Ιωάννης Καποδίστριας ως υποχρεωτικό στο πρόγραμμα των πρώτων σχολείων μετά την απελευθέρωση). Πίστευα, όπως διάβαζα τις προάλλες, πως "πολιτεία που δεν έχει ως βάση της τη χριστιανική παιδεία, είναι οικοδομή που χτίζεται χωρίς ασβέστη και νερό" και πως "στην Ορθόδοξη εκκλησία χρωστούμε οι σημερινοί γραικοί την ύπαρξή μας (Αδαμάντιος Κοραής)". 
Αυτό ακριβώς πιστεύουν κι εκείνοι που έμμεσα προσπαθούν να βγάλουν το μάθημα των Θρησκευτικών από το σχολικό μας πρόγραμμα. Περιορίζουν ύπουλα τη θρησκευτική παιδεία μας, γιατί θέλουν να χάσουμε την ορθόδοξη κι ελληνική ταυτότητά μας. Θα αναλάβουν στη συνέχεια εκείνοι να μας εκδώσουν άλλη, με την υπογραφή των μηχανισμών της παγκοσμιοποιούμενης κοινωνίας και χωρίς τα στοιχεία του προσώπου που την κατέχει. Είμαι Έλληνας, Ορθόδοξος Χριστιανός, είμαι άνθρωπος. Και δεν αποφασίζω, για να κερδίζω λίγο χρόνο να χάνω τον εαυτό μου.  
συνεχίζεται...


(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ Απαλλαγή; Όχι, δεν θα πάρω..., 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Σωτήρ).


Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Στρέψε την πυξίδα της ζωής στον Χριστό! (μέρος 1ο)

Τότε ανέβαινε τρεχάτος δυο-δυο τα σκαλιά. Τώρα τ’ ανεβαίνει αργά. Νιώθει πως το κάθε σκαλί τον γυρίζει από το τώρα στο τότε. Σαν να θέλει να καθυστερήσει αυτή την επιστροφή στο μαθητικό παρελθόν του ο Παύλος, ο τεταρτοετής φοιτητής της Νομικής. Δεν άργησε ωστόσο να φθάσει έξω από το Γραφείο του Διευθυντή.
Αστραπιαία έρχονται στον νου του τα καρδιοχτύπια του  μπροστα σ’ αυτή την κλειστή πόρτα: φόβος για κάποια κατηγορία... σχέδια για απολογία και ανακούφιση, γιατί πάντα γλίτωνε την τιμωρία, τότε...Τώρα -τέσσερα χρόνια μετά- ξαναχτύπησε. Ο Διευθυντής τον καλοδέχτηκε χαρούμενος, αλλά ξαφνιασμένος. Τον ρώτησε για τις σπουδές του, κι ύστερα σαν να του παραπονέθηκε:
- Δεν ήρθες ούτε μια φορά να σε δούμε. Δεν σε φέρνει ποτέ ο δρόμος σου;
- Καθημερινά περνάω... αλλά το προσπερνάω βιαστικά το σχολείο.
- Γιατί; Καλές αναμνήσεις πρέπει να έχεις. Ο Παύλος φαινόταν κάτι να θέλει να πει, αλλά σιώπησε. Ένα κοκκίνισμα στο πρόσωπό του πρόδιδε την εσωτερική πάλη του.
- Αν και το τμήμα σου πολύ ζωηρό... ήσουν... καλός... συνέχισε ο Διευθυντής.
Ο παλιός μαθητής κοκκίνισε περισσότερο και, χαμηλώνοντας το βλέμμα, άρχισε να μιλάει:
- Δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα, κύριε. Καθώς τα φέρνω στη σκέψη μου, αισθάνομαι ένα βάρος στην ψυχή και γι’ αυτό ήρθα.
Για την κατάσταση της τάξης μας συχνά ήμουν υπεύθυνος εγώ. Υποκινούσα τη φασαρία. Σιγοψιθύριζα ειρωνικά σχόλια για τον καθηγητή ή τους συμμαθητές μας, Γελούσαν κάποιοι ή απαντούσαν μεγαλόφωνα, γινόταν φασαρία και καταλήγαμε εδώ, στο Γραφείο σας.
Τότε με δικαιολογίες - ψευδολογίες ας πω καλύτερα- κατάφερνα να ρίχνω στους άλλους την ευθύνη. 
Τη μια στιγμή ένιωθα να ανακουφίζομαι και την επόμενη άρχισα να βασανίζομαι. Προσπαθούσα να διώξω τις ενοχές με φωνές, πειράγματα και γέλια. Δεν τα κατάφερνα. Το μόνο που κατάφερνα ήταν να ξανακάνω τα ίδια και να μην μπορώ να ησυχάσω. Αυτά τα χρόνια καταλαβαίνω πόσο αληθινά ήταν τα λόγια που μας λέγατε στη Γ΄ Λυκείου: Είναι φοβερό να κατηγορείσαι από τη συνείδηση. Αυτόν τον κατήγορο τον έχεις συνεχώς κοντά σου και τον ακούς να σου φωνάζει, να σου θυμίζει το λάθος σου (Ιωάννης Χρυσόστομος).
Ήθελα, κύριε, να έρθω και να φανερώσω την αλήθεια, κι ακόμη να ζητήσω συγγνώμη. Σας παρακαλώ να μεταφέρετε τη συζήτησή μας αυτή στους καθηγητές μου και μαζί ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Το πτυχίο που σε λίγους μήνες θα πάρω σε σας το χρωστάω.
Η φωνή του νέου έσπασε. Χρειάστηκε ολιγόλεπτη σιωπή, για να κυριαρχήσει και ο Λυκειάρχης στη μεγάλη του συγκίνηση και τελικά να του απαντήσει:
- Παύλο, σ’ ευχαριστώ, σήμερα μου έδωσες χαρά κι ελπίδα μεγάλη. 
Όμως θέλω να σου θυμίσω κάτι ακόμα που άκουγες στην τάξη μας: Οι Άγιοι λένε πως η συνείδηση του κάθε ανθρώπου είναι η ίδια η φωνή του Θεού μέσα μας (Άγιος Ιωάννης Κροστάνδης). Κανείς δεν μπορεί να της επιβάλει σιωπή.
Στη ζωή σου ν’ ακολουθείς τις υποδείξεις της· είναι, λένε, πυξίδα. Μας λέει κατά πού πρέπει να πλέουμε στο πέλαγος της ζωής (Άγιος Ιωάννης Κροστάνδης). Μας οδηγεί προς το λιμάνι του θελήματος του Θεού. Αρκεί να την πλημμυρίζει το φως του Θείου λόγου και να την καθαρίζει το Αίμα του Χριστού (Προς Εβραίους, θ, 14), όταν προετοιμασμένοι με το μυστήριο της Εξομολόγησης κοινωνούμε.
Ο Παύλος άκουγε κι ίσως έπαιρνε τις μυστικές αποφάσεις του. Ο Λυκειάρχης σηκώθηκε, τον αγκάλιασε και τον κατευόδωσε μέχρι τα σκαλιά. Ο παλιός μαθητής κατέβαινε ανάλαφρος, για ν’ αρχίσει τον αγώνα της ζωής, κι ο Διευθυντής ξαναγύρισε στο Γραφείο του, για να συνεχίσει το έργο της καλλιέργειας της συνείδησης των παιδιών του.

συνεχίζεται....

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Είναι πυξίδα..., 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Σωτήρ).

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Related Posts with Thumbnails