Πώς νιώθει ένας έφηβος στο σχολείο (Μέρος 2ο)

Μετά την παρουσίαση του 1ου μέρους "Πώς νιώθει ένας έφηβος στο σχολείο", σήμερα ολοκληρώνεται το θέμα με το 2ο και τελευταίο μέρος των μαθητικών σκέψεων.

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου για το σχολείο του 21^ου αιώνα. Δεν αντέχω να φορώ ποδιά κι έτσι μου αρέσει να ντύνομαι ελεύθερα κι όχι ακατάλληλα (όπως κάποιες συμμαθήτριές μου). Οι καθηγητές μου άλλωστε λένε πως νοσταλγούν τους καιρούς που οι μαθητές φορούσαν στολές και οι δάσκαλοι μπορούσαν να δώσουν και κάποιο ελαφρύ χαστούκι στους άτακτους μαθητές (Σημείωση: Τι λέμε τώρα! Εγώ πάντως αστειεύτηκα, δεν το εννοούσα, η καθηγήτρια!)

Η σύγχρονη εκπαίδευση δεν εμπεριέχει βίαιες τιμωρίες όπως παλιά, αλλά ταυτόχρονα έχουν προστεθεί και σύγχρονα τεχνολογικά μέσα για τη διευκόλυνση στη διαπαιδαγώγηση. Κι ακόμη, η μάθηση περιλαμβάνει εξωσχολικές δραστηριότητες, οι οποίες καταναλώνουν μεγάλο μέρος της ενεργητικότητάς μας. Οι σημερινοί όμως μαθητές δεν σέβονται τους καθηγητές, αν και η προσοχή σε ένα μάθημα εξαρτάται κι από τον καθηγητή, ιδίως από τον τρόπο που παραδίδει το μάθημα.

Η εκπαίδευση στην Ελλάδα συγκριτικά με άλλες χώρες χωλαίνει. Στο εξωτερικό αντίθετα υπάρχουν πολλές δραστηριότητες για τους μαθητές, ώστε το μάθημα να γίνεται ενδιαφέρον και να επηρεάζει θετικά το γνωστικό επίπεδο των μαθητών. Εμείς οι μαθητές λέμε: πού θα πάει, δεν θα περάσουν τα δύσκολα αυτά χρόνια; 

Έχω να διαβάσω πολύ και δεν προλαβαίνω να κάνω όσα θέλω. Εύχομαι να πάει καλά η μέρα σήμερα, αν και δεν ξέρω τι θα συμβεί: θα δεχθώ την επίπληξη της κυρίας διευθύντριας, θα πάρω ωριαία αποβολή ή απλώς βάση σε κάποιο διαγώνισμα; Κάθε μέρα η ίδια ρουτίνα. Μια ερώτηση έχω: πότε θα έρθει το σαββατοκύριακο;

Αν είσαι καλός μαθητής, δεν φοβάσαι. Αντίθετα όμως, αν δεν πάρεις καλούς βαθμούς, θα σε πρήζουν οι γονείς σου. Όχι μόνο οι φίλοι, αλλά και οι καθηγητές μας μάς συμβουλεύουν και μας μαθαίνουν γράμματα, μια και τα μαθήματα κάποτε γίνονται δύσκολα. 

Η κάθε μέρα φαίνεται ίδια, τόσο δύσκολη και τραγική, όσο και φριχτή. Το σχολείο δεν το φοβάμαι ή δεν το μισώ, απλώς δεν το αντέχω. Δεν φταίνε τα μαθήματα, οι καθηγητές ή και οι γονείς. Απλούστατα με πνίγει. Μπορεί να είναι η ρουτίνα ή ακόμα κι η μοναξιά μου, καθώς δεν έχω έναν καλό φίλο, για να μιλήσω.

Όταν μάλιστα κάποια στιγμή χτυπάει το κουδούνι, υπάρχουν φορές που δεν θέλω να βγω από την τάξη, καθώς δεν έχω πού να πάω, για αυτό και η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Οι γνωστοί μου κάθε φορά με αγχώνουν. Πρέπει να προσέχω τι θα πω και τι θα κάνω. Ακόμα και στο σπίτι μου νιώθω απομονωμένη σε ένα περιορισμένο χώρο, καθώς μόνο η μουσική νιώθω να με ευχαριστεί. Έτσι, μόνο στο δωμάτιό μου μπορώ να απολαύσω την ελευθερία μου, γιατί εκεί νιώθω αληθινά, χωρίς να υποδύομαι. Μπορώ ώρες να παραμείνω και να σκέφτομαι με προβληματισμό τη ζωή μου, αλλά ένα ξέρω: δεν έχω πρόβλημα με το σχολείο, μόνο με τους ανθρώπους. Τελικά, μπορεί τίποτε από αυτά να μην ισχύει και το θέμα να είμαι εγώ η ίδια!

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα! 

  

Πώς νιώθει ένας έφηβος στο σχολείο (Μέρος 1ο)

Προς τιμήν  των τριών Ιεραρχών, των προστατών της εκπαίδευσης,  που μας καθοδηγούν με το φωτισμό τους, μερικές αναρτήσεις των επόμενων εβδομάδων θα αναφέρονται στο σχολείο. Εδώ οι ίδιοι οι μαθητές καταγράφουν τις απόψεις τους για την εκπαίδευση και το σχολικό περιβάλλον. Κάποιες τέτοιες στιγμές σκέφτομαι αυτό που είπε ο Γρηγόριος Θεολόγος για τον Μέγα Βασίλειο: "Σπουδὴ γὰρ εὐφυΐα συνέδραμεν, ἐξ ὧν ἐπιστῆμαι καὶ τέχναι τὸ κράτος ἔχουσι(Επιτάφιος 23.2): Η επιμέλεια κι η εργατικότητα προστέθηκε στην ευφυία τους. Από αυτά τα δυο οι επιστήμες και οι τέχνες έχουν την πηγή." Διαβάζοντας τις μαθητικές σκέψεις αναρωτιέμαι: υπάρχει ενδιαφέρον για τη γνώση σήμερα;

Αχ το σχολείο!  Κάθε μέρα για 7 συνεχόμενες ώρες, για δώδεκα συνεχόμενα χρόνια περνούμε τις εποικοδομητικές ώρες μας στο χώρο της εκπαίδευσης, εκεί που βασιλεύει η πλήξη κι όχι η νέα περιπέτεια. Κάθε μέρα δεν προσφέρει μόνο νέες γνώσεις, αλλά είναι και βαρετά ολόιδια με τις προηγούμενες ή και τις επόμενες. Οι περισσότεροι μαθητές αναγκαστικά προσέρχονται στο σχολείο με μια τσάντα τόσο βαριά, σαν να έχει πέτρες μέσα. Η ευχάριστη ώρα είναι συνήθως το διάλειμμα.

Το σχολείο είναι μια συνήθεια. Καθημερινό πρόγραμμα, πρωινό ξύπνημα (το ξυπνητήρι δεν θα χαλάσει; ) και σχολική τάξη. Στο σχολείο άλλωστε παίρνεις τις βάσεις, ώστε έπειτα να πλουτίσεις τις γνώσεις σου. Ακόμα και γεωργός να γίνεις, τα μαθηματικά σου χρειάζονται. 

Κι εδώ που τα λέμε από το να κάθεσαι αραχτός στον υπολογιστή και στο σπίτι, χωρίς να κάνεις απολύτως τίποτα, κάτι είναι κι αυτό. Εκείνο πάντως που δεν αντέχω είναι κάποια παιδιά που υπάρχουν στην τάξη, κάνουν τόση φασαρία, σαν να νομίζουν ότι βρίσκονται σε παιδική χαρά. Πιστεύω ότι αυτό δεν οφείλεται σε έναν καλό ή κακό καθηγητή, αλλά στο γεγονός ότι πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι μαθητές τη δική μας συμπεριφορά. Άλλωστε, η διευθύντριά μας όλα αυτά τα λέει στην πρωινή προσευχή, αλλά ποιος την ακούει, όταν δεν έχει ξυπνήσει ακόμα;

Έχω ανάμεικτα συναισθήματα για το σχολείο. Πριν από οκτώ χρόνια, όταν πρωτοπήγα σχολείο, πίστευα πως ήταν ένα από τα πιο ανιαρά πράγματα της ζωής μου και ανυπομονούσα τόσο να χτυπήσει το κουδούνι, για να πάω στο σπίτι μου. Στην πορεία όμως άλλαξα γνώμη. 

Γνώρισα καινούρια παιδιά, δέθηκα με την ιδέα της μάθησης κι εκτίμησα την προσπάθεια των καθηγητών μου να μου πλατύνουν τους ορίζοντες, αλλά και να μου προσφέρουν χρήσιμα κι ωφέλιμα πράγματα. Κάποιες φορές μάλιστα, όταν συναντώ το ζεστό χαμόγελο των καθηγητών, νιώθω υπέροχα και δεν θέλω να τελειώσει η ώρα. Γι’ αυτό, όσο περίεργο κι αν φαίνεται, όσο χαρούμενος επιστρέφω από το σχολείο στο σπίτι, άλλο τόσο νιώθω μια μικρή λύπη φεύγοντας από το δεύτερο σπίτι μου.

Βασανιστήριο το πρωινό ξύπνημα! Τα παιδιά την πρώτη ώρα είναι συνήθως κουρασμένα και θέλουν ακόμα να κοιμηθούν.Και να ήταν η μόνη φρίκη!  Όλα όσα γίνονται στο σχολείο μου προκαλούν φόβο: από τη μια τα διαγωνίσματα και τα τεστ, από την άλλη η αγριότητα κάποιων συμμαθητών μου στα διαλείμματα.

Πάντως εγώ είμαι και λίγο τεμπελάκος! Ποιο πρόγραμμα διαβάσματος, ποιες υποσχέσεις; Αν εγώ δεν στρωθώ στο διάβασμα, δεν κάνω τίποτα. Η νευρικότητα και το άγχος κυριαρχούν, καθώς οι εξελίξεις στα συνεχόμενα διαγωνίσματα ποικίλλουν. Πεταλούδες γεμίζουν το στομάχι μας, καθώς περιμένουμε να ελεγχθεί το διάβασμά μας. Βέβαια στην καθημερινότητά μας συμπεριλαμβάνεται και η κούραση, η οποία δεν μας επιτρέπει να διαβάσουμε όσο επιθυμούμε. Έτσι, απογειώνεται η διάθεσή μας από έναν καλό βαθμό. Το είκοσι στα μαθηματικά με ανέβασε πραγματικά στους εφτά ουρανούς!

Σέβομαι κι εκτιμώ τους δασκάλους μου, αλλά κάποτε αντιμετωπίζω δυσκολία συγκέντρωσης στο μάθημα. Η εκπαίδευση είναι πολύτιμη για μένα, για αυτό δίνω τον καλύτερό μου εαυτό, ώστε να προοδεύσω. Υπάρχουν όμως φορές που το μάθημα είναι βαρετό και τότε βάζουμε μπροστά τη σκανταλιά. Έτσι είναι η μοίρα μας! Όμως η ζωή δεν μας χαρίζεται, πρέπει να εργαστούμε, για να μας ανταποδώσει! 

Καλό κι ευλογημένο μήνα! 
Καλημέρα και ευλογημένη σας εβδομάδα!  

Ένας ήλιος άνοιξε την πόρτα!

Είναι μεγάλη η τιμή για μένα, όταν δέχομαι βραβεία-δώρα από ανθρώπους που με αγαπούν!

Ειλικρινώς δεν ξέρω πώς να ανταποδώσω την αγάπη μου, πέρα από ένα πελώριο Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω !

Με τη σειρά μου να προσφέρω το δώρο αγάπης στα μπλογκ που διαβάζω περισσότερο (Μακάρι να το έκανα σε όλα, Συγχωρήστε με!):

Στην καλή μου φίλη, Αργυρούλα, που με το ιστολόγιό της αναγαλλιάζει η καρδιά μου!

Στη γλυκύτατη, Αναζήτηση, που είναι μια όαση στο διαδίκτυο της ψυχής μας!

Στο  Χαμομηλάκι,που τόσο αγαπάει τα παιδιά!

Στη γλυκύτατη  Έλενα, που πάντα με συναρπάζει με τις ποιητικές της αναρτήσεις!

Στην Πέλα (Μαρίνα), για τις πανέμορφες αναρτήσεις της!

Στον καλό φίλο Φως ιλαρόν, που κρύβει τόση καλοσύνη στην καρδιά του!

Στη Miou-Popofotitsa, για τις δημιουργικές και πρωτότυπες αναρτήσεις της!

Στην Aquila,γιατί εκφράζει τις προσωπικές της ανησυχίες με πρωτότυπο τρόπο!

Στη mar9659, για την αγάπη που έχει στα όνειρα!

Στην Εβελίνα, γιατί ζωγραφίζει τον κόσμο!

Στο φίλο και ερευνητή, Mysteri planet, για τους προβληματισμούς του!

Στη γλυκιά μανούλα Family art ,γιατί έχει δημιουργήσει μια αξιόλογη και δημιουργική οικογένεια!

Σας ευχαριστώ που ομορφαίνετε τη ζωή μου! 

Σημείωση: Έστειλα e-mail μόνο σε 4 άτομα, τις διευθύνσεις των οποίων γνώριζα. Οι υπόλοιποι αντιγράψτε την εικόνα από το σάιτ και δωρήστε τη σε 12 άτομα! Να είστε καλά!

Ένα παραμύθι για παιδιά χωρίς ηλικία

Καλή χρονιά, φίλοι μου. Η 1^η ανάρτηση της χρονιάς προέρχεται από το ΑΡΤΟΣ ΔΡΑΣΗ-ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ 

Το ρολόι που δεν μετρούσε το χρόνο (ιστορία σε περίληψη)

(Αφιερωμένο στους ανθρώπους)


  Το απαλό αεράκι της ανοιξιάτικης νύχτας χόρευε με το κουρτινάκι στο παράθυρο της Φωτεινής. Ήταν δώδεκα η ώρα και ετοιμαζόταν να κοιμηθεί. Στα αυτιά της έφταναν ειδήσεις απ’ την τηλεόραση ανάκατες, άσχημες: για τις φωτιές που έκαιγαν τα δάση, για κλοπές και φόνους, για τον πόλεμο, για παιδιά που χάνονται και για ολόκληρες χώρες που οι άνθρωποι πεθαίνουν απ’ την πείνα.



 «Θεέ μου, βοήθησε τους ανθρώπους να μην καταστραφούν. Οι άνθρωποι μπορούν να είναι καλοί, ευγενικοί και τρυφεροί, αλλά είναι πολύ μπερδεμένοι. Σαν να υπάρχει ένας Γόρδιος δεσμός στο μυαλό τους», ψέλλισε η Φωτεινή κοιτάζοντας τον έναστρο ουρανό.


 Κι απ’ την καρδιά του σύμπαντος ένα φως, σα διάφανη σφαίρα, ακολούθησε την προσευχή του κοριτσιού, καθώς διέγραφε την τροχιά της, για να επιστρέψει στην καρδιά που την έστειλε. Μέσα στη σφαίρα υπήρχε ένα μυστικό, που ήταν η στιγμή του να φανερωθεί.


  Η Φωτεινή αποκοιμήθηκε, χωρίς να γνωρίζει ότι η προσευχή της ταξιδεύει.




Και στο όνειρό της είδε τον εαυτό της σ’ ένα ξέφωτο και τη σφαίρα γεμάτη από φως και χρώματα. Δυο παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι φάνηκαν μέσα της και της έτειναν το χέρι.

Το αγόρι είπε: «Ο Γόρδιος δεσμός είναι η ψευδαίσθηση του χρόνου». Και το κορίτσι συνέχισε: «Αν αφαιρέσεις το χρόνο από τους ανθρώπους, τότε τι θα μείνει;’’ Το αγόρι είπε: «Καθαρή ύπαρξη. Η ψευδαίσθηση του χρόνου κάνει τους ανθρώπους σαν μηχανές. Κι όλο κάτι κάνουν και ξεχνούν ποιοι είναι. Σαν να είναι ο χρόνος φυλακή επανάληψης που σε φορτώνει έννοιες και γεράματα Εμείς όμως, Φωτεινή, θα σου δώσουμε ένα κλειδί, σαν παιχνίδι κι ίσως έτσι ανακαλύψεις πώς να ζεις το χρόνο».

  «Θυμάσαι τον Ηράκλειο που είχε πει πως ο χρόνος είναι ένα παιδί που παίζει ζάρια;», είπε το κορίτσι. Και συνέχισε: «Αν εσείς οι άνθρωποι θυμάστε ότι είστε καλοί κι ευγενικοί, τότε ο κόσμος δεν θα κινδυνεύει. Το κλειδί είναι ένα ωρολόγιο, που εκφράζει μια νέα αντίληψη για το χρόνο:




0:00  ΑΓΑΠΗ


1:00  ΖΩΗ


2:00  ΣΟΦΙΑ


3:00  ΧΑΡΑ


4:00  ΑΛΗΘΕΙΑ


5:00  ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ


6:00  ΦΩΣ


7:00  ΠΝΕΥΜΑ


8:00  ΨΥΧΗ


9:00  ΑΡΧΗ


10:00 ΟΜΟΡΦΙΑ


11:00  ΙΣΧΥΣ


  Ο ωροδείκτης είναι ΜΠΟΡΩ και ο λεπτοδείκτης είναι ΤΟΛΜΩ. Ο δείκτης που μετρά τα δευτερόλεπτα είναι ΘΕΛΩ, το κέντρο όλων είναι το ΕΙΜΑΙ. »
  Κι η σφαίρα έγινε πάλι φως και στη Φωτεινή φάνηκε σαν να είδε μέσα της όλον τον πλανήτη Γη πριν απογειωθεί προς τα άστρα.




 Η Φωτεινή ξύπνησε κι έκανε ένα κύκλο, γράφοντας μέσα του τις λέξεις του ρολογιού. Έκανε την πρώτη της δοκιμή. «Η ώρα ήταν 3 και 10, δηλαδή χαρά και σοφία ή η χαρά της σοφίας ή η σοφία της χαράς. Οι σοφοί άνθρωποι είναι χαρούμενοι. Μου αρέσει αυτό!», είπε η Φωτεινή. 



Την άλλη μέρα, που το ρολόι έδειχνε 8 και 15, θυμήθηκε: «Τολμώ να χαίρομαι με την ψυχή μου. Μπορώ να δίνω χαρά και Θέλω να γίνουμε όλοι μια χαρούμενη ψυχή! Σίγουρα μπορώ να δίνω όσα λέει το ρολόι κι έτσι να τα κάνω να υπάρχουν για μένα και για τον κόσμο. Τελικά αυτά που ζητάμε είναι ήδη μέσα μας κι ο σίγουρος τρόπος να τα έχεις είναι να τα δίνεις! »




Φαντάζομαι να κρατήσετε κι εσείς το μυστικό, ε;

Το 2010 προ των πυλών!

 Παραμονή Χριστούγεννα. Ήρθε η ώρα όχι να πω τα κάλαντα (μεγάλωσα πια!!!), αλλά να αφήσω το τραγούδι να μας συνεπάρει. Αν και κανείς δεν είναι μόνος, όταν  νιώθει δίπλα του τη Θεία παρουσία, όλοι μας δεν πρέπει να  ξεχνάμε ποτέ τους ανθρώπους που είναι μόνοι, ανήμποροι και κατατρεγμένοι από τη ζωή. Το γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ''Το κοριτσάκι με τα σπίρτα'' ξετυλίγει ένα άλλο ''παραμύθι''.....που λέγεται ΖΩΗ.

Το κορίτσι με τα σπίρτα
Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Παραμονή Πρωτοχρονιάς.
Απόψε μες στο χιόνι
σπίρτα στο δρόμο εσύ πουλάς,
και είσαι τόσο μόνη.
Χρόνια πολλά, χρόνια καλά,
χρόνια ευτυχισμένα,
κι, αν περισσεύει μια δραχμή,
σκεφτείτε με και μένα.

Μα ποιος να σταθεί να κοιτάξει, τα σπίρτα σου ποιος να σκεφτεί;
Νυχτώνει σε λίγο, νυχτώνει, διαβάτες περνούν βιαστικοί.


Ένα σπιρτάκι άναψε
μέσα στ’ άσπρα δάχτυλα της,
πορτοκαλένιο άστραψε
το χιόνι ολόγυρα της.
Και ξάφνου, μπρος στα πόδια της,
μια σόμπα ασημένια
είδε να καίει μια φωτιά
ζεστή μαλαματένια,
και το ποτάμι το βαθύ
που ήταν παγωμένο,
έλαμψε σαν παράθυρο
τη νύχτα φωτισμένο.

Και μες στο βυθό εκεί κάτω, νεράιδες αρχίσαν χορό.
Μα σβήνει το σπίρτο και πέφτει σιωπή και σκοτάδι λευκό.

Ανάβει ολόκληρο κουτί,
κι ακούστηκε κιθάρα,
κι έσταζε φως του γεφυριού
η πέτρινη καμάρα.
Και ήρθε μέσα από το φως,
όπως στα όνειρα της,
η μάνα της με τα φιλιά
και τη ζεστή αγκαλιά της.


Μανούλα κι εσύ, μη μ’ αφήσεις μονάχη τη νύχτα αυτή.
Φοβάμαι κρυώνω εδώ πέρα. Αχ, πάρε με τώρα μαζί.



Παραμονή, Πρωτοχρονιά.
Τώρα ποιος τη θυμάται;
Αχ, δε τη σκέφτηκε κανείς,
μοιάζει σα να κοιμάται.

Ευλογημένο, δημιουργικό και χαρούμενο το 2010 για όλους!!!!

Το πνεύμα των Χριστουγέννων μέσα από τη βυζαντινή υμνολογία και τη νεοελληνική ποίηση

Παραμονή της Γέννησης. Συναισθήματα μοναδικά. Η ανθρώπινη ψυχή δεν μπορεί εύκολα να βρει λόγια, για να υμνήσει τον Κύριο. Τα δάκρυά της είναι δάκρυα δοξολογίας από τα βάθη της , για τη συγκατάβαση του Θεού και την αγάπη Του προς τον άνθρωπο.

Δάκρυα εμποδίστε μου το βλέμμα.
Δάκρυα κλείστε μου τα μάτια.
Δάκρυα σκοτίστε μου το κοίταγμα. Ψυχή χτυπημένη,
νικημένη απ' τον ίδιον εαυτό μου,
ψυχή μου αφανισμένη απ' το βάρος,
του ανθρώπινου σώματος δύσκολο βάρος,
δεν έχεις φωνή, ψυχή μου, ν' ακουστεί,
για ν' ακούσεις στης νύχτας το φέγγος
υπερούσια λόγια, ψυχή μου, δεν τοίμασες
συνοδεία αγγέλων στη νύχτα του σκότους δεν τοίμασες,
συνοδεία μέσ' τη νύχτα για σένα δεν τοίμασες.
Σωπαίνεις και δεν ακούς
τη φωνή της έναστρης νύχτας ακόμα,
κινούνται τ΄ άστρα, το φέγγος κινείται
ιώδες και μαύρο, γαλάζιο,
κινούνται τ΄ ακίνητα πάντα ακόμα,
ψυχή μονάχη, δίχως φωνή
παραμένεις, δίχως ακοή περιμένεις ακόμα
δεν έχεις φωνή να φωνάξεις
τον εαυτό σου στους άλλους
ανάμεσα να χαθείς, να βρεθείς
να μην είσαι μονάχη, ψυχή μοναχή.

(Ζωή Καρέλλη, Παραμονή της Γέννησης , 2ο μέρος , από τη συλλογή Πορεία)


Καθώς κυλούν οι μέρες, η ψυχή μας γίνεται τρυφερή και γεμίζει από τη Θεία θαλπωρή. Προσμένουμε να δούμε τη Βηθλεέμ της ψυχής μας και να ατενίσουμε το αστέρι της νύχτας των Χριστουγέννων.

Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη
—ποιος δεν το ξέρει; —
των Μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα
λάμπει τ' αστέρι.
Κι’ όποιος το βρει μέσ’ στ' άλλα αστέρια ανάμεσα
και δεν το χάσει
σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το
μπορεί να φτάσει.

(Γ. Δροσίνης, απόσπασμα από τη Νύχτα χριστουγεννιάτικη)




Την ημέρα των Χριστουγέννων αγγέλλεται στους ανθρώπους η εορτή της αγάπης, της αγάπης του Θεανθρώπου σε εμάς. Γεννιέται ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, ο Λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου.

Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε· Χριστός ἐξ οὐρανῶν ἀπαντήσατε· Χριστός ἐπὶ γῆς ὑψώθητε….. (Βυζαντινή υμνολογία)

Ο Θεός και πατέρας αξίωσε το δημιούργημά του (η Αειπάρθενος Μαρία ) να φιλοξενήσει στην άσπιλο γαστέρα Της το Δημιουργό του Σύμπαντος, σημάδι της αγνότητας της κατά σάρκα Μητέρας του Κυρίου:

Ἡ Παρθένος σήμερον τὸν ὑπερούσιον τίκτει, καὶ ἡ γῆ τὸ σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει. Ἄγγελοι μετά ποιμένων δοξολογοῦσι, Μάγοι δέ, μετά Άστέρος ὀδοιποροῦσι, δι' ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη Παιδίον νέον, ὁ πρὸ αίώνων Θεός»

(Κοντάκιον Χριστουγέννων)

Η ταπεινή φάτνη (= στάβλος) επιλέγεται , προκειμένου να καταδειχθεί περιφανώς ότι η ταπείνωση είναι η βασική αρετή που πρέπει να διέπει τον άνθρωπο. Οι τρεις Μάγοι, έρχονται εξ ανατολών για να προσφέρουν τα δώρα τους. Η αναφορά στην ανατολή δείχνει την ελπίδα και την προσμονή, ιδιότητες του ανθρώπου, ο οποίος διακατέχεται από την αγαθή προαίρεση. Τα δώρα που έφεραν οι Μάγοι έχουν κι αυτά το συμβολισμό τους:
• Χρυσός: προκειμένου να τονιστεί η «βασιλική» ιδιότητα του Χριστού.
• Λιβάνι: προκειμένου να φανεί η θεία καταγωγή Του και
• Σμύρνα: προκειμένου να δειχθεί ότι ο Θεάνθρωπος θα ζήσει και θα πεθάνει για έναν υπέρτατο σκοπό.




Κι όμως, κάποια Χριστούγεννα δεν μοιάζουν με όλα τα άλλα. Σκιάζονται από τη λαίλαπα του πολέμου. Θλιβερά Χριστούγεννα, του Β’ παγκοσμίου πολέμου σαλπίσματα . Η ειρήνη φάνταζε απροσδόκητα μακριά. Ο βίαιος διδάσκαλος, ο πόλεμος, έκανε τους ανθρώπους μόνο με το αίμα να ‘’μιλήσουν’’ :

Σημαία ακόμη τα δόκανα στημένα στους δρόμους
τα μαγικά σύρματα τα σταυρωτά και τα σπίρτα καμένα
και πέφτει ἡ οβίδα στη φάτνη του μικρού Χριστού
το αίμα το αίμα το αίμα.

εφιαλτικές γυναίκες με τρυφερά κέρινα χέρια
απεγνωσμένα χαϊδεύουν βόσκουν στην παγωνιά
καταραμένα πρόβατα με το σταυρό στα χέρια και το τουφέκι της πρωτοχρονιάς
το τόπι ο σιδερόδρομος της λησμονιάς το τόπι του θανάτου

(Μίλτος Σαχτούρης, Χριστούγεννα 1948)


Άραγε ο σημερινός άνθρωπος γνωρίζει ποιο είναι το νόημα της Θείας ενσάρκωσης ή ως δέσμιος της ύλης, έχει λησμονήσει να αναζητήσει μέσα του το προαιώνιο ταξίδι της ψυχής, το ‘’ταξίδι των μάγων’’;

Έπρεπε να’ μαστε τρεις.
Αν δεν ήταν τόσο σκοτάδι,
θα καταλάβαινα ίσως, γιατί
έχω μείνει τόσο μονάχος.
Πόσο έχω ξεχάσει.
Πρέπει απ' αρχής πάλι το ταξίδι
ν' αρχίσει.
Πότε ξεκινήσαμε, τότε, οι τρεις;
Ή μήπως, κάποτε, είχαμε ανταμώσει...
Μαζί πορευτήκαμε ένα διάστημα,
όσο μας οδηγούσε άστρο λαμπρό.
Αυτό άλλαξε την οδό ή εγώ
τίποτα πια να δω δεν μπορώ;
Πού βρίσκομαι τώρα, σε τέτοιον καιρό,
σκληρό, ανένδοτο, δύσκολο,
εγώ, ανήσυχος, βιαστικός.
Μήπως κι' η ώρα πλησίασε;
Πού να το ξέρω!
Πού είναι τα δώρα;
είχαμε τότε τοιμάσει δώρα
ήμερα, ήσυχα
δώρα ημών των ταπεινών, χρυσόν
λίβανον και σμύρναν άλλοτε
με θαυμασμό κι' ευλάβεια τού φέρναμε.
Τώρα σ' αυτόν τον καιρό
σίδερο, κεραυνό και φωτιά.
Ήμασταν τρεις,
τώρα κανέναν άλλον δε βλέπω
κι' αισθάνομαι τα χέρια μου
πότε άδεια, πότε βαριά.
Βασιλείς τότε προς τον βασιλέα
του κόσμου, τώρα κανείς
δε βασιλεύει με βεβαιότητα.
Σκοτάδι βαρύ. Ποιος μ' οδηγεί;
Δίχως συντροφιά,
δίχως άστρο κανένα πηγαίνω.
Μόνη προσφορά, η μεγάλη που γνωρίζω,
συμφορά της στέρησής Του.
Τι να προσφέρω σημάδι ευλάβειας
κι' υποταγής; Εμείς, άνθρωποι
της παράφορης τούτης εποχής,
τι μπορούμε, δικό μας, ευτυχείς
να Του δώσουμε; Είναι ανάγκη
να βρούμε την προσφορά.
Τίποτα δεν προσφέρει της ψυχής μας
ο τόσος αγώνας.
Χρυσόν, λίβανον και σμύρναν
άλλοτε, δώρα απλά.
Μας παιδεύει η ασυμπλήρωτη προσφορά.
Τώρα που πορεύομαι στο σκοτάδι,
χωρίς τη χαρά των δώρων, μονάχος,
δεν έχω παρά τον εαυτό μου να δώσω.
Εν συντριβή βαδίζοντα.

(Ζωή Καρέλλη, Το ταξίδι των μάγων, από τη συλλογή Κασσάνδρα και άλλα ποιήματα)


Ο χρόνος λειτουργεί ως ενότητα βιώματος. Ποιος είναι εκείνος που θυμάται να προσφέρει ένα μέρος από την άπειρη αγάπη Του;

Με χρόνους με καιρούς και ήμισυ καιρού,
κάποιος αμαθής, αμαρτωλός χυδαίος,
καμμία γυναίκα του λαού πτωχή
σ᾿ ενθυμείται κι έρχεται να σου φέρ᾿
όχι χρυσόν, αλλά ολίγο λιβάνι,
ένα κερί, κι ολίγο λάδι στην μποτίλια
σ᾿ εσέ που είσαι όλων ὁ δοτήρ.

(Α. Παπαδιαμάντης, Στο Χριστό στο κάστρο)




Ποιος άραγε είναι ο δρόμος, για να φωλιάσει η αγάπη του Κυρίου μέσα μας; Πώς γίνονται τα όνειρα θαύματα; Εγώ, ο απλός σημερινός άνθρωπος τι περιμένω να αλλάξει στη ζωή μου;

Δεν περιμένω την οσμή καμιάς σπανίας βοτάνης,
αλλά το Υπερουράνιο, που Θεέ μου, θα με ράνεις,
και θα φανώ Ποιμενικόν θαύμα, θα φανώ φάσμα,
που φέρνει το Αρχαγγελικό της νύχτας τούτης άσμα.

(Τάκης Παπατσώνης, Χριστουγεννιάτικη αγρυπνία, Κατά την Γέννησιν του Κυρίου, Τα Χριστούγεννα των δακρύων)

Ο σημερινός άνθρωπος φαντάζει μοναδικά κενός να αποκτήσει την απλότητα και αδολότητα των ποιμένων της Βηθλεέμ. Η πολυσύνθετη σκέψη του τον έκανε σιγά-σιγά να χάσει την ταπεινότητα και υπακοή, όπως και την εσωτερική επαγρύπνηση, βαδίζοντας σε ένα μονοπάτι παρασυρμένο από γήινα πάθη. Διέξοδος η προσευχή:

Χριστέ μου, κράτα με μακριά απ' τις κακίες του κόσμου,
στην φάτνη βρέφος, όσο ζω να σε λατρεύω δώσ’ μου.
Κι όσο θα 'ρθεί από Σε σταλτός ο χάρος να με πάρει,
κάμε συ, βρέφος, να σταθώ μπροστά στη θεία Σου χάρη.
Και κάμε λόγια τα έργα μου σαν των αγρών τα κρίνα,
προφητικά, φεγγοβόλα κάμε τα σαν εκείνα, της νύκτας των απλών βοσκών.
Γεννιόσουν και γροικούσαν.
Τους ουρανούς ολάνοικτους που σε δοξολογούσαν.

(Κ. Παλαμάς, Ονειρεμένη προσευχή)

Και το θείο αστέρι φωτίζει την ανθρώπινη ψυχή! Ο άνθρωπος στέκεται άφωνος κι αδύναμος εμπρός στο άφραστον θαύμα! Ανακαλύπτει το δρόμο συνάντησης με τον Σαρκωθέντα Κύριο.

Μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί, καί το κορμί μου, φάτνη ταπεινή, βλέπω κι αλλάζει, γίνεται ναός. Ώ! μέσα μου γεννιέται ένας Θεός. (Κ. Παλαμάς, Χριστούγεννα)

Ποιο είναι λοιπόν το μήνυμα της Θείας Γέννησης;

Το βασικό, αλλά και εκκλησιαστικό μήνυμα των Χριστουγέννων είναι η αναγέννηση του ανθρώπου, μέσα από το κοσμοσωτήριο έργο του Υιού και Λόγου του Θεού: το χαρμόσυνο νέο της απολύτρωσης του ανθρώπου από τα δεσμά της αμαρτίας και του θανάτου. Η αναγκαιότητα να αποτάξουμε τον Παλαιό Άνθρωπο και να βιώσουμε μία νέα εν Χριστώ και κατά Χριστόν ζωή μακριά από μικρότητες, εγωισμούς, μικροψυχίες και μισαλλοδοξίες.

Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.

Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.

«Είδες - μου λέει - γεννήθηκε ἡ ευσπλαχνία».

Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.

Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα 'χαμε να πούμε

τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.


(Τ. Λειβαδίτης, Η Γέννηση)

Ένα λιμάνι η αγκαλιά μου!!!