Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 114ο

Οι σωματικές και πνευματικές ασκήσεις δεν είναι ούτε ίδιες ούτε όλες κατάλληλες για όλους τους πιστούς. Άλλες ασκήσεις κάνει ένας μοναχός, κι άλλες ένας οικογενειάρχης. Άλλες ένας ηλικιωμένος κι άρρωστος κι άλλες ένα μικρό παιδάκι. Γι' αυτό στην Εκκλησία τις ασκήσεις που θα κάνει κάθε πιστός τις καθορίζει ο Πνευματικός του. 

Όπως ο γιατρός, όταν εξετάζει ασθενείς, δίνει  διαφορετική θεραπεία και φάρμακα στον καθένα, ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, έτσι και στην πνευματική ζωή, ο πνευματικός ιατρός του κάθε πιστού, ο Εξομολόγος, θα δώσει τις κατάλληλες οδηγίες, ανάλογα με την κατάσταση και τις αντοχές του κάθε πιστού. Υπάρχουν βέβαια και οι κοινές ασκήσεις για όλους, όπως οι καθορισμένες νηστείες της Εκκλησίας μας. 

Αλλά κι αυτές όμως οι νηστείες τηρούνται διαφορετικά από τους πιστούς, ανάλογα με την ηλικία, την υγεία και τις αντοχές του καθενός. Επίσης μέσα στη ζωή της Εκκλησίας υπάρχουν και άλλα μικρά ασκητικά αγωνίσματα κοινά για όλους, για να βρίσκονται οι πιστοί σε καθημερινή πνευματική εγρήγορση. Αλλά κι αυτά τηρούνται με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με τις οδηγίες του Πνευματικού. 

Τέτοια μικρά αγωνίσματα είναι: 1) η τήρηση καθημερινού προγράμματος ύπνου, εργασίας, μελέτης, προσευχής. 2) η ορθοστασία, το γονάτισμα, οι  μετάνοιες στην προσευχή. 3) η λιτότητα στο φαγητό μας, στα ρούχα μας, στα έπιπλά μας, στα πράγματά μας. 4) η συνετή χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας. 5) η διακονία μας σε διάφορες εργασίες στο σπίτι. 6) η φροντίδα μας σε αρρώστους και ενδεείς, 7) η διακονία μας σε ιερά έργα της Εκκλησίας, στην καθαριότητα του ναού, στο φιλόπτωχο έργο της, στο ποιμαντικό έργο της, ακόμα και σε διάφορα τεχνικά έργα κ.α.

Βέβαια, πολλοί Χριστιανοί μέσα σε μια έξαρση ενθουσιασμού, καθώς διαβάζουν πνευματικά κατορθώματα ασκητών, κάποιες φορές αδιάκριτα προσπαθούν να τα μιμηθούν. Αυτό όμως δεν είναι σωστό. Το τι μπορούμε να ακολουθήσουμε από τη ζωή των Αγίων, θα μας το πει ο Πνευματικός μας. Λέει σχετικά ο άγιος Ιωάννης της "Κλίμακος": 

"Το να θαυμάζει κανείς τους κόπους των Αγίων είναι καλό. Το να ζηλεύει να τους μιμηθεί είναι σωτήριο. Αλλά το να θέλει με μιας να τους μιμηθεί είναι παράλογο και ακατόρθωτο". Ένας πιστός μέσα στον κόσμο δεν μπορεί να ασκηθεί το ίδιο όπως οι ερημίτες. Χρειάζεται όμως κι αυτός κάποια άσκηση, πάντα βέβαια σύμφωνα με τις οδηγίες του Πνευματικού του.

Το καθημερινό πνευματικό πρόγραμμα είναι ένα από τα βασικότερα στοιχεία της πνευματικής ζωής. Στις μέρες μας όμως δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν ένα τέτοιο πρόγραμμα στη ζωή τους και ιδιαιτέρως οι νέοι άνθρωποι. Πώς να πεις σ' έναν νέο άνθρωπο σήμερα να έχει καθημερινό πρόγραμμα, να ξυπνά νωρίς, να κοιμάται νωρίς, να έχει κανόνες και όριο; Όταν οι περισσότεροι γύρω του ξυπνούν το μεσημέρι, ξενυχτούν το βράδυ, ζουν ακατάστατα, χωρίς σχέδιο και στόχο!

Αλλά αν διαβάσουμε κείμενα αγίων Πατέρων που αναφέρονται στην καθημερινή πνευματική ζωή των πιστών, όλοι τους τονίζουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει πνευματική ζωή χωρίς στοιχειώδες καθημερινό πρόγραμμα. Διότι κάθε μέρα οι πιστοί έχουμε μπροστά μας έναν σκληρό αγώνα εναντίον του κόσμου, του διαβόλου και του εαυτού μας. 

Και οι τρεις αυτοί μεγάλοι αντίπαλοι συχνά καταφέρνουν να μας νικήσουν, γιατί μας βρίσκουν πνευματικά απροετοίμαστους. Κι έτσι παρουσιάζουμε πτώσεις. Και τις πτώσεις αυτές μπορούμε με τη Χάρι του Θεού να τις αποφύγουμε, όταν είμαστε προσηλωμένοι σ' ένα πρόγραμμα πνευματικής ζωής. Διότι το πρόγραμμα αυτό μας κρατά σε εγρήγορση και μας προφυλάσσει από αιφνιδιαστικές επιθέσεις του εχθρού. 

συνεχίζεται....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα δια των πρεσβειών του οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 112ο

Γι' αυτό τι θα κάνεις; Ό, τι σου πει ο Πνευματικός. Αυτός θα σου δώσει οδηγίες, κάθε φορά ποιο πάθος θα πολεμήσεις περισσότερο και πώς. Για παράδειγμα, μπορεί να σου τονίσει το πρόβλημα ότι ξυπνάς πολύ αργά και να σου ζητήσει να ξυπνάς νωρίτερα. Ή να σου ζητήσει να πολεμήσεις τη λαιμαργία σου, τον θυμό σου, την περιέργειά σου. τη ζήλεια σου. 

Και μέσα από την υπακοή αυτή έρχεται μεγάλη ευλογία και ωφέλεια. Ή μπορεί να σου πει ο Πνευματικός: Αυτή την περίοδο δεν θα μπεις στο διαδίκτυο, παρά μόνο σε 5-10 σελίδες που τις χρειάζεσαι για τις εργασίες σου. Ή να σου ορίσει χρόνο: θα μπαίνεις μόνο για μισή ώρα την ημέρα. Ή να σου πει: Εκείνος ο φίλος σου δεν σε βοηθάει πνευματικά. Θα σε παρασύρει. Κόψ' τον. Είναι δύσκολο. Αλλά διαφορετικά δεν γίνεται πνευματικός αγώνας. 

"Μη στοχασθείς", γράφει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, "ότι η νίκη αυτή είναι ασήμαντη και μικρή. Είναι μεγαλύτερη νίκη το να νικήσεις ένα σου πάθος και μια ηδονήν των αισθήσεών σου, παρά το να νικήσεις εκατό εχθρούς. Ενδοξότερο τρόπαιο είναι να χύσεις θεληματικά λίγο ιδρώτα και μια ρανίδα αίματος για την αγάπη του Θεού και το να καταβάλεις ένα σου κακό θέλημα, σε πείσμα του διαβόλου, παρά το να χύσεις ποταμούς αιμάτων, για να καταβάλεις ολόκληρα στρατεύματα". 

Κι αν έτσι πολεμάς και νικάς, θα αισθάνεσαι μια μοναδική χαρά, που μόνο όποιος τη ζήσει, μπορεί να την καταλάβει. Θα προγεύεσαι την ανέκφραστη εκείνη χαρά που θα απολαύσουν οι νικητές στη Βασιλεία του Θεού. Στον αγώνα αυτό, εμείς οι Χριστιανοί, οι στρατιώτες του Χριστού, δεν είμαστε άοπλοι. Έχουμε πάντα μαζί μας τα όπλα μας. Όπλα που είναι δοκιμασμένα σε μύριες μάχες κατά του εχθρού, όπως: η άσκηση και η νηστεία, το καθημερινό πρόγραμμα, η μελέτη της Αγίας Γραφής και άλλων βιβλίων, η προσευχή, η θεία Κοινωνία, η καλλιέργεια των αρετών και η μίμηση του Κυρίου. 

Πνευματικός αγώνας χωρίς πνευματική και σωματική άσκηση δεν μπορεί να υπάρξει. Γιατί όμως; Η ανθρώπινη φύση μας, όπως κατάντησε μετά την πτώση του Αδάμ, έχει ροπή προς το κακό, προς την αμαρτία. Ο άνθρωπος πλέον κάνει όχι αυτό που θέλει, αλλά αυτό που μισεί. Πιο εύκολα στρέφεται προς την ύλη και τη σαρκικότητα και πιο δύσκολα προς τον Θεό και την ουράνια ζωή.

Πολύ εύκολα παρασύρεται στο κακό και δύσκολα κατορθώνει το καλό. Για παράδειγμα, πιο εύκολα θυμώνει και πιο δύσκολα μένει πράος. Πιο εύκολα κατακρίνει και πιο δύσκολα βλέπει τους άλλους με κατανόηση. Πιο εύκολα σκέφτεται κάτι το κακό, πιο δύσκολα κάτι το άγιο. Ένας εμφύλιος πόλεμος γίνεται μέσα μας, για να αποφασίσουμε τι πρέπει να κάνουμε. Ξεσχίζεται η καρδιά μας από τα πάθη και αρρωσταίνει.

 Κι ένα βασικό φάρμακο, για να θεραπευθεί η ψυχή μας και να είναι διαρκώς στραμμένη στον Θεό είναι η πνευματική και η σωματική άσκηση. Άσκηση είναι η εξάσκηση της ψυχής και του σώματός μας, ώστε να ελευθερωθούμε από τη ροπή αυτή που μας τραβά προς την αμαρτία και να μπορούμε να στρεφόμαστε ελεύθερα προς τον ουρανό και τον Θεό. 

Με την άσκηση οι άνθρωποι στερούμαστε θεληματικά κάποιες επίγειες απολαύσεις, για να απαγκιστρωθούμε σιγά σιγά από τα επίγεια και να αγαπήσουμε τα ουράνια. Διαφορετικά, όταν η ζωή μας αρνείται την άσκηση, καταντά ένα καθαρά βιολογικό φαινόμενο και τείνει να πέσει στο επίπεδο των ζώων. Σωματική άσκηση στη χριστιανική ζωή είναι η εγκράτεια, η νηστεία, η αγρυπνία, η στέρηση υλικών απολαύσεων κ.λπ. Η άσκηση αυτή δεν σχετίζεται με την περιφρόνηση του σώματος, ούτε επιδιώκει τον βασανισμό του, αλλά την απελευθέρωση της ανθρώπινης φύσης από καθετί που την αιχμαλωτίζει στα πάθη. 

Άσκηση όμως δεν είναι μόνο η σωματική, αλλά και η πνευματική: ο αγώνας του ανθρώπου να τηρεί τις εντολές του Θεού, να προτιμά δηλαδή το καλό από το κακό, την αγνότητα από τη σαρκικότητα, τον ουρανό από τη γη, το φως από το σκοτάδι, τη ζωή από τον θάνατο, τον Θεό από τον διάβολο. Για να μπορέσει όμως ο άνθρωπος να ασκείται πνευματικά, να επιλέγει το δύσκολο από το εύκολο, χρειάζεται και τη σωματική άσκηση. Διότι η σωματική άσκηση τον βοηθά καθοριστικά στην πνευματική. 

συνεχίζεται.... 

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Ιούλιος!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 93ο

Όταν περιμένεις τη σειρά σου να εξομολογηθείς, μην ανοίγεις συζητήσεις με τους άλλους που περιμένουν. Αλλά να βρίσκεσαι σε κατάνυξη, περισυλλογή ή προσευχή. Ή να διαβάζεις κάποιο σχετικό βιβλίο. Όταν βρεθείς μπροστά στον Πνευματικό, θα πεις τις αμαρτίες  σου με ειλικρίνεια. Διότι δεν τις λες στον ιερέα, αλλά στον ίδιο τον Θεό που τις γνωρίζει. Δεν μπορείς να Τον ξεγελάσεις. Ξέρει όλες τις αμαρτίες σου, και τις σκέψεις σου ακόμη. Αν δεν πας με ειλικρίνεια, είναι  καλύτερα να μην πλησιάσεις καθόλου. 

Γι' αυτό μην  περιμένεις να σε ρωτά ο Πνευματικός, για να απαντάς. Να λες μόνος σου χωρίς φόβο και ντροπή αυτά που  ξέρεις. Η Εξομολόγηση δεν είναι ανάκριση. Άνοιξε την καρδιά σου αβίαστα και πες ό, τι σε βαραίνει. Μπορεί βέβαια να σε ρωτήσει κάτι κι ο Πνευματικός σου, αν χρειασθεί. Μην αποκρύπτεις κάποιες από τις αμαρτίες σου. Όταν κρύβεις αμαρτίες, αυτές παραμένουν ασυγχώρητες. Ούτε να παραποιείς τα γεγονότα. Μην θέλεις να τα παρουσιάσεις διαφορετικά από ό, τι έγιναν. Να τα εκθέτεις όπως ακριβώς έγιναν. 

Όπως όταν πας σ' έναν γιατρό και λες με ειλικρίνεια τα συμπτώματα της αρρώστιας σου. Κι όλα αυτά να τα πεις χωρίς δικαιολογίες. Αν αρχίσεις τις δικαιολογίες, δείχνεις ότι δεν έχεις πραγματική μετάνοια. Και να λες συγκεκριμένα αμαρτήματα, όχι γενικότητες και αοριστολογίες. Να αναφέρεις συγκεκριμένες πράξεις και λόγια σου. Με τον τρόπο αυτόν ο Πνευματικός σχηματίζει σαφή εικόνα της πνευματικης σου καταστάσεως και ως φωτισμένος οδηγός σου, θα σου δώσει και τις καταλληλες συμβουλές, για να διορθωθείς. 

Όταν έχεις ήδη εξομολογηθεί κάποια παλιά σου αμαρτήματα, αυτά έχουν συγχωρηθεί και διαγραφεί σαν να μην έχουν γίνει. Δεν υπάρχει λόγος να τα ξαναπείς σε επόμενη εξομολόγησή σου, εκτός αν δεν τα είχες αναφέρει με ειλικρίνεια. Τα επιτίμια που ίσως κάποτε σου βάλει ο Πνευματικός σου, δεν είναι μέσα εξιλεώσεως· είναι βοηθητικά, για να καταλάβεις τις αμαρτίες σου και να διορθωθείς. Ο Πνευματικός σου θα σου πει κάθε πότε πρέπει να κοινωνάς. Και με βάση τις οδηγίες αυτές, θα κοινωνάς ανεξάρτητα από τη συχνότητα που θα εξομολογείσαι. 

Αφού εξομολογηθείς τις αμαρτίες σου, μην τις φέρνεις και πάλι στον νου σου. Μην αφήνεις τον διάβολο να σου τις θυμίζει, γιατί έτσι σου προκαλεί προδιάθεση για νέες πτώσεις ή διώχνει την ειρήνη της ψυχής σου και σου δημιουργεί απογοήτευση. Κι αν από αδυναμία ξαναπέσεις σε κάποια αμαρτία, μην χάσεις την ειρήνη σου και απογοητευθείς. Είναι ανθρώπινο το να πέφτεις. Δαιμονικό είναι το να μείνεις στην πτώση σου και να απελπισθείς. Έπεσες; Σήκω! Πήγαινε ξανά να εξομολογηθείς και όλα διορθώνονται. 

Αν πέφτεις συχνά σε κάποια αμαρτία, και πάλι να μην απογοητεύεσαι. Μόνο να αγωνίζεσαι πιο σκληρά να την ξεπεράσεις με τη Χάρι του Θεού. Κάποιοι πηγαίνουν στην Εξομολόγηση και αντί να λένε τις αμαρτίες τους, λένε τα βάσανά τους και τα λάθη που έκαναν οι άλλοι σ' αυτούς. Στην Εξομολόγηση όμως λέμε μόνο τα δικά μας λάθη. Εάν έχεις βάσανα και προβλήματα που θέλεις να τα πεις στον Πνευματικό σου, για να πάρεις οδηγίες, να του ζητήσεις κάποια άλλη ώρα να σε ακούσει με άνεση. 

Να πηγαίνεις για Εξομολόγηση τακτικά, όπως σου ορίσει ο Πνευματικός. Διότι έτσι θα μπορείς να προοδεύεις. Να κάνεις βήματα σταθερά στην πνευματική σου ζωή. Αν θέλεις να νιώθεις ειρηνικά μετά την εξομολόγησή σου για περισσότερο χρόνο, μη χαλαρώσεις στον πνευματικό σου αγώνα. Άλλαξε σκέψεις, αποφάσεις, πορεία ζωής. Αρνήσου το αμαρτωλό παρελθόν σου και άρχισε μια νέα ζωή. Μια ζωή στα ίχνη του Χριστού, που θα σε δυναμώνει σε κάθε σου βήμα. 

Πνευματική ζωή σημαίνει αγώνας, αγώνας σκληρός. Κι ο χριστιανός που θέλει να ζήσει την ἐν Χριστῷ ζωή, οφείλει να ξέρει ότι θα πρέπει να αγωνίζεται σ΄ όλη του τη ζωή, όχι μόνο για να μην τη χάσει, αλλά και για να τη ζει όλο και πιο δυνατά. Γι' αυτό ο Κύριος μας ζητά να "αγωνιζόμαστε διαρκώς να εισέλθουμε μέσα από τη στενή πύλη που οδηγεί στη ζωή". Κι ο απόστολος Παύλος μας καλεί "να αγωνιζόμαστε τον καλό αγώνα της πίστεως". "Να τρέχουμε με υπομονή τον αγώνα που έχουμε μπροστά μας." "Να αγωνιζόμαστε με εγκράτεια, για να πάρουμε στεφάνι άφθαρτο". 

Καλημέρα σας! 

Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα διά των πρεσβειών της Αγίας Άννας! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 92ο

Αλλά μετάνοια σημαίνει και αλλαγή ζωής. Ας εξετάσουμε λοιπόν το δικό μας σπίτι ο καθένας μας. Είναι ειρηνικό; Διότι η μετάνοια είναι αληθινή, όταν συνοδεύεται από καρπούς μετάνοιας. Όχι από νεύρα, φωνές, αντιπάθειες...Έπειτα, έχουμε ποτέ σκεφθεί τι νιώθουν οι άλλοι για μας; Χαίρονται να επικοινωνούν μαζί μας ή μας φοβούνται; Όταν έχουμε μπροστά μας έναν μετανοημένο άνθρωπο, χαιρόμαστε να είμαστε μαζί του! Δεν τον φοβόμαστε! Δεν αισθανόμαστε σφίξιμο. 

Αν λοιπόν οι άλλοι αισθάνονται άβολα μαζί μας, τότε δεν είμαστε άνθρωποι  της μετάνοιας. Κι αν δεν αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας, θα μείνουμε στα ίδια προβλήματα, στα ίδια λάθη. Με την ίδια λανθασμένη συνταγή, η ζωή μας δεν αλλάζει. Θέλουμε από τους άλλους να αλλάξουν. Δεν αλλάζουμε όμως εμείς. 

Ας σκεφθούμε λίγο πώς ήταν ο καθένας μας δέκα χρόνια πριν ή πριν από είκοσι! Και πώς είμαστε σήμερα. Έχουμε κάνει έστω ένα βήμα στην πνευματική μας ζωή; Τόσα χρόνια στην Εκκλησία του Χριστού, τόσες φορές στην Εξομολόγηση, πάλι στα ίδια πέφτουμε, πάλι τα ίδια κάνουμε. Δεν έχουμε αλλάξει.  Μετάνοια για σημαίνει να αρχίζουμε να αλλάζουμε και στα μικρά και στα μεγάλα. 

Διότι πολλές φορές κυνηγάμε τα  μεγάλα, κυνηγάμε μεγάλες κι ηρωικές αρετές, και χανόμαστε στα πολύ απλά, στα καθημερινά, στα λόγια μας, στις συμπεριφορές μας. Πριν πας στον Πνευματικό να εξομολογηθείς, πρέπει να σκεφτείς: Γιατί πας να εξομολογηθείς; Μήπως μόνο για να ξεκουραστείς ψυχολογικά; Πηγαίνεις για να βρεις ανακούφιση αππό κάποια ενοχή που σε βαραίνει; Μήπως για να επαναπαυθείς συνειδησιακά και να νιώσεις ότι βρίσκεσαι σε καλο δρόμο; 

Ή μήπως επειδή βασανίζεσαι κι αναζητάς παρηγοριά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις; Πηγαίνεις επειδή φοβάσαι μήπως πάθεις κάποιο κακο γι' αυτά που έκανες; ή επειδή πλησιάζουν γιορτές και σκέφτεσαι να κοινωνήσεις και πας να εξομολογηθείς βιαστικά τελευταία στιγμή, χωρίς να το νιώθεις πραγματικά;  Αν αυτά είναι μόνο τα κινητρά σου, τότε η μετάνοιά σου δεν είναι αληθινή. 

Στην Εξομολόγηση πρέπει να πηγαίνεις με τη συναίσθηση ότι με τις αμαρτίες σου αρνήθηκες τον Χριστό. Τον πρόδωσες. Τον σταύρωσες. Και τώρα υποφέρεις μακριά Του. Και πονάς, όχι επειδή εξευτελίζεσαι συνειδησιακά, καθώς γκρεμίστηκε μέσα σου η ωραία εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου. Ούτε γιατί θα ξεπέσεις στα μάτια του Πνευματικού σου. Αλλά πονά, διότι θέλεις να συμφιλιωθείς και πάλι με τον Χριστό. Να του ζητήσεις το έλεός Του. Να τον νιώσεις Πατέρα σου. 

Πας στον Χριστό για να σου πλύνει τις πληγές με το αίμα Του. Για να γιατρέψει την καρδιά σου με την αγάπη Του. Να αφαιρέσει τα καρκινώματα της ψυχής σου με τη Χάρι του. Να φωτίσει τον νου σου με το φως Του. Να σε πάρει και πάλι στην αγκαλιά Του. Για να σου συγχωρήσει ό,ως ο Χριστός τις αμαρτίες σου, σου ζητά να μετανιώσεις ειλικρινά γι' αυτές. Αυτό μόνο σου ζητά. Όσες φορές κι αν εξομολογηθείς, εάν δεν μετανιώσεις για τις αμαρτίες σου, η εξονμολόγησή σου δεν θα έχει κάποιο αποτέλεσμα στη ζωή σου. Κι όσες καλές πράξεις κι αν κάνεις, εάν δεν έχεις μετάνοια, δεν έχεις συγχώρηση. 

Μερικοί άνθρωποι πηγαίνουν απροετοίμαστοι στην Εξομολόγηση, κι εκείνη την ώρα τα χάνουν. Δεν ξέρουν τι πρέπει να πουν, δεν θυμούνται βασικές αμαρτίες τους. Γι' αυτό χρειάζεσαι να προετοιμαστείς. Δεν πας στον Πνευματικό. Πηγαίνεις στον Χριστό. Πας κάτω από τον Σταυρό του Χριστού να καταθέσεις τις αμαρτίες σου. Πας σε ένα μεγάλο Μυστήριο. Πηγαίνεις να συναντηθείς με τον Θεό. Να του ανοίξεις την καρδιά σου. Πας στο ιατρείο του Θεού να χειρουργηθείς. Η επέμβαση αυτή μπορεί να είναι οδυνηρή, αλλά αυτή θα σε οδηγήσει στη σωτηρία. Τις μέρες λοιπόν πριν από την Εξομολόγηση, θα προετοιμαστείς για το Μυστήριο στο σπίτι σου. 

Θα βρεις κάποια ήσυχη ώρα να διαβάσεις κάτι για το μεγάλο αυτό Μυστήριο. Κι επειδή μπορεί να αγνοείς τι πρέπει να ψάξεις και να βρεις μέσα σου, θα διαβάσεις κάποιο σχετικο βιβλίο για την Εξομολόγηση που θα σε βοηθήσει. Και θα προσευχηθείς τις μέρες αυτές περισσότερο. Θα ζητήσεις τον φωτισμό και το έλεος του Θεού. Θα παρακαλέσεις με συντριβή τον Χριστό να σου χαρίσει κατάνυξη. Να σε φωτίσει τι πρέπει να πεις. Να σε αξιώσει να εξομολογηθείς σωστά, ειλικρινά. Να σου χαρίσει διάθεση αλλαγής. 

Θα βρεις έπειτα μια ήσυχη ώρα, μακριά από άλλες φροντίδες, θα καθίσεις σε ένα ήσυχο μέρος και θα σκεφθείς τις αμαρτίες σου. Με μια σωστή αυτοκριτική θα καταγράψεις τις πράξεις, τα λόγια, τις διαθέσεις, τα κινητρα των πράξεών σου. Θα θυμηθείς κρυμμένα μυστικά της ζωής σου, αλλά και παλιές αμαρτίες, που έχεις ξεχάσει να τις πεις σε καποια εξομολόγηση. Είναι καλό να σημειώσεις και σ' ένα χαρτάκι τις αμαρτίες  σου, για να μην τις ξεχάσεις. Και μην αφήνεις την εξομολόγησή σου τις τελευταίες ημέρες πριν από τις γιορτές. Διότι τότε συρρέουν πολλοί και ο Πνευματικός κουρασμένος δεν έχει τον κατάλληλο χρόνο για να σε καθοδηγήσει. 

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα! 

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός  ο μήνας Δεκέμβριος!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 89ο

Γι' αυτό ακριβώς οφείλουμε να υπακούμε σ' αυτά τα οποία μας λέει. Να πηγαίνουμε στον Πνευματικό μας, όπως θα πηγαίναμε στον φυσικό μας πατέρα, όπως ένα μικρό παιδάκι στον πατέρα του: με πνεύμα υπακοής, εμπιστοσύνης. Και τέλος στην Εξομολογηση, αφού ο Πνευματικός μας δώσει οδηγίες, θα πρέπει κι εμείς να αγωνιζόμαστε να τηρήσουμε όλα όσα  μας λέει, να ζούμε σύμφωνα με τις οδηγίες που μας έδωσε. 

Ο άγιος Συμεών, ο νέος Θεολόγος, συμβουλεύει σχετικά: "Οφείλουμε να υπακούμε στον πνευματικό μας σαν να υπακούμε στον ίδιο τον Θεό. Και να εφαρμόζουμε χωρίς δισταγμό αυτά που μας συστήνει, ακόμα κι αν αυτά που μας προστάζει μας φαίνονται αντίθετα ή βλαβερά". Για ΄'ολα όσα έχουμε ήδη πει, δεν πρέπει να αλλάζουμε τον Πνευματικό μας. Αλλάζουμε Πνευματικό, μόνο όταν μετακομίσουμε σε μακρινό τόπο. Αλλά και τότε του ζητάμε να μας υποδείξει κάποιον άλλο Πνευματικό στον τόπο που θα πάμε. Σπανιότατα αλλάζουμε Πνευματικό και όταν διακρίνουμε ότι ο Πνευματικός μας είναι έξω από το ήθος της Εκκλησίας ή παρουσιάζει μεγάλες δογματικές αποκλίσεις σ' αυτά που διδάσκει ή ότι κάτι δεν πάει καλά στο  παράδειγμά του, στη ζωή του· 

τότε έχουμε την υποχρέωση να εμπιστευθούμε τη ζωή μας σε κάποιον άλλο Πνευματικό, να τον αλλάξουμε. Αλλά και τότε δεν ψάχνουμε μόνοι μας να βρούμε Πνευματικό, αλλά συμβουλευόμαστε κάποιον αγιασμένο άνθρωπο να μας προτείνει κάποιον ή να μας οδηγήσει ο ίδιος. Για να εισέλθει λοιπόν κανείς σε μια γνήσια και ουσιαστική πνευματική ζωή. πρέπει να πάρει τον δρόμο της επιστροφής στον Θεό. Τον δρόμο  της αληθινής μετάνοιας.

Δυστυχώς, πολλοί Χριστιανοί στις μέρες μας δεν θέλουν να ακούνε για μετάνοια. Ή όταν μιλάνε για μετάνοια, αναφέρονται συνήθως στους άλλους, σ' αυτούς που  θεωρούν βαριά αμαρτωλούς. Κάποιοι μάλιστα "ζηλωτές" θα ήθελαν μια παραδειγματική τιμωρία, να ρίξει φωτιά ο Θεός να "κάψει'' τους άλλους, τους αμαρτωλούς, γιατί έτσι, ισχυρίζονται, θα' ρθεί  η μετάνοια! 

Όταν λοιπόν πολλοί άνθρωποι σήμερα μιλούν για μετάνοια, συνήθως αναφέρονται στους άλλους. Αλλά κι εμείς, κάποιες φορές, ενδόμυχα, αυτό εννοούμε. Όταν ακούμε για μετάνοια, το μυαλό μας πάει σε κάποιους ανθρώπους που πέφτουν σε μεγάλα αμαρτήματα. Πόσο θα θέλαμε να μετανοήσουν τέτοιοι άνθρωποι βυθισμένοι στην αμαρτία! Λες κι η μετάνοια είναι μόνο γι'αυτούς που η μεταστροφή τους συνιστά μια επανάσταση ζωής. Και δεν κατανοούμε ότι η μετάνοια είναι αναγκαία π0ρωτίστως για μας. 

Σε εποχές όμως που οι άνθρωποι κατέρρεαν πνευματικά, έβγαιναν μπροστά οι Προφήτες κι οι Άγιοι και ποιους καλούσαν πρώτα σε μετάνοια; Τις δεκτικές ψυχές. Τους ανθρώπους του Θεού! Κι έπειτα ακολουθούσαν οι μεγάλες μάζες. Ο Τίμιος Πρόδρομος άλλωστε, αλλα κι ο ίδιος ο  Κύριος ξεκίνησαν το κήρυγμα ης μετανοίας από ένα ακροατήριο λίγων καλοδιάθετων ανθρώπων που έτρεχααν στην έρημο του Ιορδάνη και στα ακρογιάλια της Γαλιλαίας, για να ακούσουν τα ρήματα της αιώνιας ζωής. Έπειτα ακολούθησε η κοσμοσυρροή των πολλών. Πρώτα λοιπόν μετανοούν οι λίγοι, οι καλοδιάθετοι κι επειτα ακολουθούν οι πολλοί. 

Βέβαια, αν γίνει ένας πόλεμος, οι άνθρωποι από  τον φόβο τους επιστρέφουν στον Θεό, γεμίζουν τις εκκλησίες. Αλλά εμείς δεν μιλάμε για μια τέτοια μετάνοια φόβου. Αλλά για μια πηγαία, αληθινή μετάνοια, μετάνοια ζωής. Το βάρος λοιπόν πέφτει πρώτα σε εμάς, τους ανθρώπους της Εκκλησίας. Είμαστε άνθρωποι που μισούμε την αμαρτία; 

Είμαστε αυτοί που αγαπούμε πάρα πολύ τον Θεό; Πώς είναι η ζωή μας μέσα στο σπίτι; Γιατί μετάνοια δεν σημαίνει να είμαστε κατσούφηδες, να παίρνουμε ένα ύφος επιτηδευμένω έξω από το  σπίτι μας... και στο σπίτι μέσα να γίνεται χαμός. Έξω όμως να είμαστε σοβαροί, "πνευματικοί" άνθρωποι... Η  μετάνοια δεν είναι συναισθήματα λίγων λεπτών πριν από την Εξομολόγηση και μετά πάλι τα ίδια. Αδιόρθωτοι στα μικρά, αμετανόητοι στα μεγάλα. Εδώ όμως βρίσκεται το τραγικό μας λάθος. 

Διότι, όπως λέει ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, "ακόμα κι ένα μικρό αμάρτημα ψυχραίνει την αγάπη της ψυχής μας, στεγνώνει τα δάκρυά της, μαραίνει τη μετάνοιά μας". Κι όταν μάλιστα το "μικρό" αυτό αμάρτημα το διαπράττουμε άνθρωποι δοσμένοι στον Θεό, έχει μεγαλύτερη βαρύτητα. Κάθε δικό μας "μικρό" αμάρτημα είναι ίσως βαρύτερο από άλλα πολύ χειρότερα, όταν τα διαπράττουν άνθρωποι που ζουν στην άγνοια. 

Γι' αυτό και στο κοντάκιο της Μεγάλης Τετάρτης ο ιερός υμνογράφος πιστεύει ότι έχει διαπράξει χειρότερες αμαρτίες από αυτές που διέπραξε η  αμαρτωλή γυναίκα. Μα είναι δυνατόν; Ναι. Διότι οι Άγιοι αισθάνονται ότι έχουν πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα ακόμη κι οι μικρές αμαρτίες που διαπράττουν οι άνθρωποι, που γνωρίζουν τον Θεό. 

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!