Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 22ο

 Έδειχνε κουρασμένη η κυρία Ειρήνη. τρεις μήνες στο ίδιο κρεβάτι του δίκλινου θαλάμου του μεγάλου Νοσοκομείου. Αν είχε στόμα να μιλήσει το κρεβάτι της, δεν θα' φταναν ώρες να διηγιέται τους πόνους και τα βογγητά της...

- Αχ, Θεέ μου, πότε θα πάρω κι εγώ το εξιτήριο, να πάω στο σπιτάκι μου, στους δικούς μου! 

Όσες άρρωστες ήρθαν στο διπλανό κρεβάτι, δεν έμειναν πάνω από μια βδομάδα κι εγώ κλείνω σήμερα εδώ μέσα τρεις μήνες! Σχώρα με, Θεέ μου, δεν γογγύζω, μα κουράστηκα. Γι' αυτό τα λέω σε Σένα που Σε νιώθω πατέρα μου στοργικό. Πριν αποσώσει καλά καλά τις σκέψεις της, φέρνουν με ένα φορείο στον θάλαμο μια φρεσκοχειρουργημένη νεαρή κοπέλα που τη συνόδευε ένας νεαρός. Και οι δυο τους είναι κατατρυπημένοι με σκουλαρίκια και γεμάτοι με ανατριχιαστικά τατουάζ. Από ό, τι δείχνουν φαίνεται αρκετά δύσκολο να επικοινωνήσει κανείς μαζί τους. 

Το πρώτο εικοσιτετράωρο ήταν πολύ δύσκολο για τη νέα. Οι συνοδοί της κυρίας Ειρήνης πολύ διακριτικά προσπαθούσαν να τη βοηθήσουν σε κάθε της ανάγκη. Το δεύτερο βράδυ ο άπειρος και κατάκοπος νεαρός συνοδός της κοπέλας βγήκε από τον θάλαμο να ξεκουραστεί, μα άργησε πολύ να επιστρέψει. Τότε εκείνη, η Ναταλία, ξέσπασε. Εκνευρίστηκε κι άρχισε να μονολογεί με αναφιλητά. 

- Είμαι μόνη! Είμαι δυστυχισμένη! Δεν με νοιάζεται κανείς! Τι τη θέλω τέτοια ζωή; Φοβάμαι! Δεν θέλω να ζήσω! Καλύτερα να πεθάνω! Δεν μπορώ να ζήσω!

Κάποια στιγμή κουράστηκε και ησύχασε αναστενάζοντας πού και πού βαριά. Η αποκλειστική νοσηλεύτρια της Ειρήνης πλησίασε προσεκτικά την κοπέλα και της έπιασε το χέρι. Η κυρία Ειρήνη, που την άκουγε δακρυσμένη και προσευχόταν, πήρε την απόφαση και της είπε απαλά:

- Ναταλία μου, είμαι μάνα και πονάω μαζί σου. Δεν αντέχω να σε βλέπω να υποφέρεις, παιδί μου. Κάνε λίγη υπομονή, σε παρακαλώ. Θα περάσουν τα δύσκολα! Θέλεις να μ' ακούσεις; Μπορείς; 

Η Ναταλία αιφνιδιασμένη κάρφωσε τα οργισμένα μάτια της στην άλλη άρρωστη και περίμενε. 

- Εσύ, Ναταλία μου, φαίνεσαι δυναμικός άνθρωπος. Και ξέρεις.... οι δυνατοί με τις δυσκολίες γίνονται δυνατότεροι. Έχεις μέσα σου πολλές ανεξερεύνητες δυνάμεις. Ανακάλυψέ τες και βγάλε ωφέλεια από τη μεγάλη δυσκολία σου στην οποία βρίσκεσαι τώρα. Μην αφήνεις ανεκμετάλλευτη αυτή την ευκαιρία. Μην αφήνεσαι, παιδί μου. Εσύ θα βοηθήσεις τον εαυτό σου. Μπορείς!...

Όση ώρα μιλούσε η Ειρήνη, ο θυμός της Ναταλίας υποχωρούσε και ηρεμούσε το  πρόσωπό της. Ζήτησε μάλιστα από την Αποκλειστική να της ανασηκώσει το κεφάλι, για να βλέπει καλύτερα την Ειρήνη. Και η Ειρήνη, ξεθαρρεύοντας περισσότερο, συνέχισε:

- Αν δεν σε κούρασα, παιδί μου, επίτρεψέ μου να σου πω και κάτι ακόμη. Δεν είσαι μόνη! Οι άνθρωποι δεν πρέπει να νιώθουμε μόνοι, εκτός βέβαια εάν επιλέγουμε να είμαστε μόνοι. 

Οι άνθρωποι έχουμε Πατέρα τον πανάγαθο και παντοδύναμο Θεό. Έχουμε μητέρα γλυκύτατη την Παναγία μας. Ζούμε μέσα στην ατμόσφαιρα της θεϊκής αγάπης. Τόσες και τόσες επεμβάσεις αυτής της αγάπης γίνονται γνωστές καθημερινά και γεμίζουν φως και ελπίδα τον κόσμο. Εγώ που με βλέπεις, Ναταλία μου, πήγα στον άλλο κόσμο και γύρισα. Δεν θα ζούσα τώρα. Η αγάπη όμως της Παναγίας, την οποία παρακάλεσαν για μένα πολλοί γνωστοί μου, με έσωσε. Οι άρρωστοι βλέπουν συνέχεια εδώ στο Νοσοκομείο αυτό την Παναγία μας να θαυματουργεί. Να μιλάς κι εσύ με την Παναγία, να της λες όλα τα προβλήματά σου. Θα σ' ακούσει με στοργή. 

Η Ναταλία την άκουγε σιωπηλή, με ορθάνοιχτα μάτια. Ένας νέος ψυχικός κόσμος, άγνωστος ως τότε, γεννήθηκε μέσα της. Το πρωί με το εξιτήριο στο χέρι, ο συνοδός της Ναταλίας, χαρούμενος διότι έφευγαν και προπάντων διότι την έβλεπε ήρεμη, στάθηκε μαζί της κι αυτός δίπλα στο κρεβάτι της κυρίας Ειρήνης κι άκουγε την Ναταλία:

- Απόψε, κυρία Ειρήνη, έζησα σαν σε όνειρο. Ασχολήθηκες μαζί μου. Μου είπες ότι έχω αξία και δύναμη. Μου έδειξες αγάπη. Μου γνώρισες την Παναγία. Όλη τη νύχτα μιλούσα μαζί της. πρώτη μου φορά μίλησα στην Παναγία. Ξαλάφρωσα. Ξέρετε, δεν έχουμε γονείς. Μεγαλώσαμε σε Ορφανοτροφείο. Δράμα η ζωή. Εγώ ποτέ μου δεν πήγαινα στην Εκκλησία.

Τώρα βλέπω δρόμο με φως. Τη νύχτα η Αποκλειστική μου είπε και για τον καλό ιερέα που υπάρχει εδώ στο Νοσοκομείο και με παρακίνησε να εξομολογηθώ. Θα γίνει κι αυτό, σας το υπόσχομαι. Το τηλέφωνό μου το έχει η Αποκλειστική. Σας ευχαριστώ πολύ για ό, τι  κάνατε για μένα, κυρία Ειρήνη, πρόσθεσε δακρυσμένη. 

- Ευχαριστούμε πολύ, συμπλήρωσε σοβαρά κι ο νεαρός κι έφυγαν κι οι δυο τους ήρεμοι. 

Συγκινημένη η κυρία Ειρήνη μονολογεί στην ησυχία του θαλάμου της: "Αν έφευγα νωρίτερα, πάνσοφε Κύριε, δεν θα ένιωθα την αγαλλίαση που πλημμυρίζει τώρα την καρδιά μου. Δοξασμένο το άγιο Όνομά Σου. Φώτισε κι οδήγησε στον δρόμο Σου κι αυτά τα παιδιά Σου. Θα κάνω κι εγώ γι' αυτά ό, τι μπορώ, για να σε γνωρίσουν καλύτερα. Ανοίγει ωραίος αγώνας εμπρός μου. Με ευχαριστεί πολύ αυτός ο ιερός αγώνας για την ψυχική βοήθεια των συνανθρώπων μου. Βοήθησέ με, Πανάγαθε και Παντοδύναμε! Θέλω να γνωρίσουν κι άλλοι την αγάπη Σου!"

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Πρώτη μου φορά μίλησα στην Παναγία!, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι γλυκός και ξεκούραστος ο μήνας Αύγουστος!

Καλή Παναγιά να έχουμε!

Η Παναγιά είναι η γλυκιά μας Μάνα

Εἰς ὅλην τὴν Χριστιανοσύνη
μία εἶναι μόνη Παναγία, ἁγνή:
Κόρη παιδίσκη, Ἁγία τῶν Ἁγίων,
χωρὶς Χριστὸν παιδὶ στὰ χέρια
καὶ τρεφομένη μὲ ἀγγέλων ἄρτον.
Κι ἐσύ, ἴσως μόνη σύ, ἡ Παναγία ἡ Κουνίστρα, ἡ Κουνίστρα σύ·
ἐφανερώθη στῆς Σκιάθου τὸ νησί,
εἰς δένδρον πεύκου ἐπάνω καθισμένη
κι ἐκινεῖτο ἀπὸ αἰώραν τερπνήν,
ὅπως αἱ κορασίδες συνηθίζουν,
κι ἐμπρός της ἔκαιεν ἀκοίμητος κανδήλα.

Κι ἐφανερώθη,κι ὅλος ὁ λαὸς
μετὰ θυμιαμάτων καὶ λαμπάδων ἐν θείᾳ λιτανείᾳ τὴν προέπεμψε, κι ἐκτίσθη τότε ὡραῖος ναΐσκος λευκὸς μὲ μάρμαρα, κι ἐστολίσθη μὲ πιατάκια, ὡραία ἑλληνικὰ πιατάκια, τοῦ ἔθνους τοῦ ἐκλεκτοῦ κι ὅλος ὁ ἥλιος ἔλαμπε τὸν ναόν της κι ὅλα τὰ ἀστέρια τὴν ἐφεγγοβόλουν καὶ ἡ σελήνη τὴν ἔλαμπε γλυκά.

Κι εἶδεν ἡ Κόρη τοῦ λαοῦ τὴν πίστιν,
εἶδε καὶ τὴν πτωχείαν κι ἐσπλαχνίσθη, ὅπως τὸ πάλαι ὁ Υἱός της τοὺς εἶχε σπλαχνισθῆ, ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα.
Κι ἤρχισε νὰ γιατρεύει τοὺς ἀρρώστους, ἰάτρευσε καὶ τοὺς δαιμονισμένους, ποὺ ἐταράττοντο φοβερά, ἅμα ἐπλησίαζον αὐτήν.
Εἰς δυὸ χονδροὺς κρίκους, εἰς τὸν τοῖχον ἐμπηγμένους, τοὺς ἔδεναν μὲ ἁλυσσίδες διπλές.

Καὶ ἔφευγαν τὰ δαιμόνια μὲ τρόμον
στὴν χάριν τῆς πανάγνου Κόρης
μὲ τὴν νηστείαν καὶ τὴν προσευχήν.
Κι ἕνα δαιμόνιον πεῖσμον, ὀργίλον,
καθὼς ἐφυγαδεύθη μὲ κρότον πολύν,
ἔσπασε δυὸ κυπαρισσιῶν τὰς κορυφάς, ἔξω τοῦ ναοῦ, ἐπειδὴ δὲν εἶχε παραχώρησιν νὰ κάμει ἄλλο μεγαλείτερον κακόν.
Ἡ χάρις σου, τοῦ ἱεροῦ σου ἡ εἰρήνη,
ὦ Παναγία, Κουνίστρα μου καλή,
αὐτὴ νὰ διανέμει τὴν γαλήνη  εἰς τὴν ψυχή μου τὴν ἁμαρτωλή. Γλυκιά Παρθένε Αξίωσέ με

Νάρθω και πάλι στον ναό σου Στα πλατάνια τα θεόρατα

Όπου φυσά γλυκά η αύρα, Κάτω στο ρέμα, που η πηγή κελαρύζει Κι επάνω θροϊζει η αύρα μαλακά. Στα ‘νεάμερα τ’ αγαπημένα Της δοξασμένης μεταστάσεώς σου Ήθελα νάμαι να ψάλω το ‘Πεποικιλμένη’ Στο πανηγύρι το σεμνό. Να βλέπω να θαυμάζω τη μορφή σου.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Τεῖχος ἀκαταμάχητον ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, ὑπάρχεις Θεοτόκε Παρθένε· πρὸς σὲ γὰρ καταφεύγοντες, ἄτρωτοι διαμένομεν, καὶ πάλιν ἁμαρτάνοντες, ἔχομέν σε πρεσβεύουσαν. Διό εὐχαριστοῦντες βοῶμέν σοι· Χαῖρε Κεχαριτωμένη ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.
Θεοτόκε, εσύ που είσαι ζωντανή και αστείρευτη πηγή, στερέωσε (στην πέτρα της πίστεως) όλους εκείνους, οι οποίοι αφού συγκρότησαν πνευματικό χορό σε υμνολογούν και αξίωσέ τους να λάβουν στεφάνους δόξης στη θεία δόξα του ουρανού όπου κατοικείς (ερμηνεία Ακαθίστου ύμνου από τον αρχιμ. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο)

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι, τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος: Θεοτόκε, που υμνείσαι από όλους, να επιβλέπεις με κατανόηση τη βαριά ταλαιπωρία του σώματός μου και γιάτρεψε τον πόνο της ψυχής μου (Θεοτοκίον).

Άλλοι σε κράζουν Έλεος,
ελπίδα ο θλιμμένος,
Βασίλισσα της Εκκλησιάς
σε κράζει η καμπάνα

ελεημοσύνη ο φτωχός,
νερό ο διψασμένος.

Μα η καρδιά μου Δέσποινα
αυτή σε κράζει Μάνα!

Μέσα σ' αυτόν τον ουρανό, 

και μέσα  σ' αυτήν τη γλάστρα, 

όλ' οι ανθοί μυροβολούν 

και λάμπουν όλα τ' άστρα.

(Αχιλλέας Παράσχος) 

Βασίλισσα και Δέσποινα, Παρθένα, Ελεούσα, Κόρη Χρυσή, Παντάνασσα, Κυρία και Οδηγήτρα, Άσπιλη, Μεγαλόχαρη, γλυκιά Φανερωμένη, Ευαγγελίστρα, Παπαντή, Μητέρα, Θεοτόκε, Πανάμωμη, Πανάχραντη, σεμνή Γλυκοφιλούσα, Αγία Εισοδείτισσα,γοργή Παρηγορήτρα, Τρανή Ελευθερώτρια, Πανάγια, Μυροβλύτρα....

Μείνε για πάντα Σκέπη μας Πανάχραντη Μαρία, μεσίτρα μας και οδηγός, γλυκιά μας Παναγία. (Ανθή Λιβάνη) 

Καλή Παναγιά να έχουμε! Είθε η Γλυκιά μας Μητέρα να καθοδηγεί ευλογημένα τις ζωές μας, αλλά και με το σπλαχνικό της βλέμμα να φροντίζει την πατρίδα μας! 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

 

Υπαπαντή: γιορτή της Παναγίας-Μάνας

Παγκόσμια έχει οριστεί η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου ως εορτή της μάνας μέσα στο άνθισμα των λουλουδιών. Όμως ο Φεβρουάριος φέρνει πιο κοντά μας τη μάνα, γιατί γιορτάζει η Μάνα του Κόσμου, η Παναγία, η Μητέρα του Χριστού. Η εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου είναι η πραγματική εορτή των μητέρων. Την ημέρα αυτή έχει καθιερώσει η εκκλησία μας, για να τιμήσει τη χριστιανή μάνα και καλεί όλες τις μάνες ν' ακολουθήσουν και καλεί όλες τις μάνες ν' ακολουθήσουν τα αχνάρια της Παναγίας Μητέρας. Να οδηγούν τα παιδιά τους στο σπίτι και στην αγκαλιά του Θεού!

Μαμά, είναι η πρώτη λέξη που θα ψελλίσει το μικρό παιδάκι ευτυχισμένο. Μανούλα, θα φωνάξει το μεγαλύτερο, πνιγμένο στο κλάμα, πέφτοντας στην αγκαλιά της για μια ζημιά που έκανε. Ο έφηβος θα καταφύγει κοντά της, σε μια ήσυχη ώρα να καταθέσει έναν πόνο, ένα κρυφό μυστικό του. Στις δυσκολίες της πορείας του την επικαλείται ο ώριμος άνδρας. Ο γέροντας, ο ασθενής, χαμηλόφωνα προφέρει: "ωχ μανούλα μου!"  

Μάνα, λέξη ιερή, παγκόσμια αντανακλά στον καλό άγγελο που έβαλε ο Θεός δίπλα σε κάθε άνθρωπο, για να συνεχίζεται το μυστήριο της ζωής στον κόσμο μας. Ευγνωμοσύνη ξεχειλίζει από την ψυχή μας για σένα μάνα και θέλω να το εκφράσω όσο πιο δυνατά μπορώ, μα είναι τόσο μικρό το ευχαριστώ μας. 

Όπως η Παναγία μας με τον Ιωσήφ πήγαν το βρέφος Ιησού στον ναό των Ιεροσολύμων, έτσι και οι χριστιανές μάνες πάνε τα βρέφη τους 40 ημερών για ευλογία και αγιασμό. 
Ηρωίδες, ανώνυμες μάνες, στη Μεγάλη Μάνα, την Παναγία, ακουμπάτε τα όνειρά σας, τις χαρές, τους πόνους, τις ελπίδες των παιδιών σας. Σας γιορτάζουμε με τη Μεγάλη Μάνα Παναγία, των Μανάδων τη Μάνα και προσευχόμαστε για τη μάνα μας που βρίσκεται σαν άγγελος κοντά μας. Δεχθείτε σήμερα μερικούς στίχους ευγνωμοσύνης για ό, τι μας χαρίζετε: 

Μάνα! κράζει το παιδάκι,
Μάνα! ο νιος και Μάνα! ο γέρος, Μάνα! ακούς σε κάθε μέρος, Α! τι όνομα γλυκό!
Τη χαρά σου και τη λύπη
με τη μάνα τη μοιράζεις,
ποθητά την αγκαλιάζεις,
δεν της κρύβεις μυστικό! 

Εις τον κόσμον άλλο πλάσμα
δεν θα βρεις να σε μαντεύει,
σαν τη μάνα που λατρεύει,
σαν τη μάνα που πονεί!
Την υγειά της, τη ζωή της,
όλα η μάνα τ' αψηφάει
για το τέκνο π' αγαπάει,
για το τέκνο που φιλεί!
Όπου τρέχεις, πάντα η μάνα
με το νου σε συντροφεύει,
σε προσμένει, σε γυρεύει
μ' ανυπόμονη καρδιά.

Κι αν σκληρός εσύ φαρμάκια την ποτίζεις την καημένη, πάντα η μάνα σ' απανταίνει με τα ολόθερμα φιλιά!
Δυστυχής όποιος τη χάσει
ο καημός είναι μεγάλος,
σαν τη μάνα δεν είν' άλλος
εις τον κόσμο θησαυρός!

Κι όποιος μάνα πια δεν έχει,
Μάνα! κράζει στ' όνειρό του,
πάντα Μάνα! στον καημό του
είν' ο μόνος στεναγμός! 

(Γεωργίου Μαρτινέλλη, Μάνα)  

Βασίλισσα της Εκκλησιάς''σε κράζει η καμπάνα, μα η καρδιά μου, Δέσποινα, αυτή σε κράζει ''Μάνα''

Σ’ αυτό τον κόσμο το μεγάλο
Σαν τη μανούλα μου τι άλλο; 
Ξυπνώ κι ως να τη δω μπροστά μου
Τικ-τακ, τικ-τακ, χτυπά η καρδιά μου. Σαν έρθει, αμέσως ησυχάζω,
Πετιέμαι ορθή, την αγκαλιάζω. 
Το κρύο νερό πως με ζεσταίνει,
Όταν το χέρι της με πλένει!
Και τι απαλά που με χτενίζει,
Με ντύνει και με συγυρίζει!
Ποτέ δεν είδα να θυμώνει,
Πάντα μ’ αγάπη με μαλώνει.

Το γάλα που μου φέρνει πίνω,
Μα και στο γάτο λίγο δίνω.
Σα φτάνει η ώρα του σχολειού μου,
Φωνάζω χαίρε του σπιτιού μου. Διαβάζω, λέω το μάθημά μου,
Με είν’ η μανούλα μακριά μου.
Κι όλο η καρδιά τικ τακ μου κάνει,
Το μεσημέρι ως να σημάνει. (Από το Αναγνωστικό της Β' Δημοτικού, ΟΕΔΒ 1947)

Η σκέπη και του ανθρώπου εσύ, τ' αγγέλου εσύ και η δόξα, με τη χαρά σου χαίρεται, χαριτωμένη η κτίση!

Μητέρα των ανέλπιδων κι όλου του κόσμου σκέπη, κάτω από σε και οι ανέλπιδοι κι όλος ο κόσμος ίσοι!
Μπρος στην εικόνα σου γυρτός ο κόσμος με το στόμα τρεμουλιαστό, κρεμάμενο μόνο απ' τ' όνομά σου κι από τη σκέψη σου, Κυρά, κι από τ' ανάβλεμμά σου, μ' ένα τροπάρι μυστικό, με μια πνιχτή μουρμούρα δυο απέραντα μονόλογα: Χαίρε Χαριτωμένη!.. (Κωστής Παλαμάς)

(Αποσπάσματα από το Περιοδικό Προς τη Νίκη, που διάβασα τη χθεσινή μέρα στην εορτή, αφιερωμένη στην Παναγιά-Μάνα)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! Ας μας καθοδηγεί η Αγκαλιά της Μεγάλης Μάνας-Παναγιάς! Χρόνια πολλά στις μανούλες μας!