Στρέψε την πυξίδα της ζωής στον Χριστό! (μέρος 6ο- τελευταίο)

Και ψάχνεις την αλήθεια και ερευνάς να μάθεις:
«Τι» απαντάει η αποκάλυψη του Θεού στα ερωτήματά σου για Εκείνον, για εσένα και τον κόσμο γύρω σου... και «πώς» θα ζήσεις ως άνθρωπος που έχει σώμα, αλλά και ψυχή και θέλει να ζει την άπειρη αγάπη του Θεού, με γνήσια αγάπη για τους ανθρώπους.

Άλλοτε με το λόγο σου και κάποτε μόνο με το βλέμμα σου ζητάς να συζητήσουμε... να αναζητήσουμε απαντήσεις που θα ρίξουν λίγο φως στη σκέψη σου... Κάποια στιγμιότυπα από την κοινή μας προσπάθεια βρίσκονται συγκεντρωμένα στο βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου...

Εσύ που προσπαθείς να γνωρίσεις το «τι», το «γιατί» και το «πώς»... της ύπαρξής σου...κι αναρωτιέσαι και ρωτάς:
«Τι και γιατί» πιστεύω;
«Πώς» θα ζήσω ως Χριστιανός Ορθόδοξος στο σήμερα και στο αύριο;
Ίσως βρεις κάποιες απαντήσεις... Ίσως σκεφτείς νέες απορίες.... Ίσως καταλήξεις σε αποφάσεις... Εσύ που μέσα στην πυκνή ομίχλη του κόσμου επιμένεις να αναζητάς στίγμα πορείας...
————————————————————————————————————

- Καινούργιο;

- Το κινητό; Ναι...

- Το mp3 εννοούσα. 

- Κι αυτό... Δώρο των ημερών...

- Χρειάζεται μια αλλαγή για ...τις γιορτές.

Χριστούγεννα έρχονται...θέλεις κάτι καινούργιο. Ίσως χαρούμενος το περιμένεις.... ή ανικανοποίητος το ψάχνεις συνεχώς...

Πιθανόν θλιμμένος, υπολογίζεις ότι φέτος δεν μπορείς να το αποκτήσεις, ή προσγειωμένος συνειδητοποιείς πως «ό, τι καινούργιο κι αν πάρεις σήμερα, αύριο θα’ ναι κιόλας παλιό». Όποιος κι αν είσαι, όπως κι αν νιώθεις, αξίζει να μοιραστούμε μια αλήθεια, χάρισμα- κατάκτηση της φωτισμένης πατερικής σκέψης.

Λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: «Τό μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον» είναι ο Ιησούς Χριστός. Το μόνο καινούργιο που είδε το φως του ήλιου είναι ο Χριστός. Ο Υιός και Λόγος του Θεού, που «ενώ μένει αυτό που ήταν, Θεός δηλαδή, γίνεται αυτό που δεν ήταν, γίνεται άνθρωπος». Καινούργιο γεγονός. Ανεπανάληπτο στην Ιστορία. Και η αιτία του μοναδική. Ποια;

Να γίνει ο άνθρωπος αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε. Μέσα στον Παράδεισο που Εκείνος μας έφτιαξε, χάσαμε την ευκαιρία, γι’ αυτό έρχεται στη γη που εμείς χαλάσαμε, να μας δώσει μια καινούργια. Κι αυτό γίνεται με τρόπο πρωτόγνωρο στον κόσμο... «Όποιος βασιλιάς θα ήθελε να βοηθήσει κάποιον υπήκοό του, θα τον καλούσε στο ανάκτορό του. Ο Βασιλεύς των όλων έρχεται ο ίδιος στο φτωχικό σπίτι του δούλου Του, έρχεται στη γη μας (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)». Έρχονται Χριστούγεννα... θέλεις κάτι καινούργιο;

Το μόνο καινούργιο είναι ο Χριστός, και μαζί Του... ο χριστιανός, ο άνθρωπος, που κάποτε ξαναγεννήθηκε μέσα στο αγιασμένο νερό της κολυμβήθρας και τώρα ζει στην Εκκλησία. Εκεί διαρκώς μπορεί ν’ανακαινίζεται, να βγάζει από πάνω του ό, τι τον παλιώνει, ό, τι τον φθείρει, να κάνει πάλι μια καινούργια αρχή.

Έρχονται μέρες γιορτινές, κι όλοι περιμένουμε μια αλλαγή, θέλουμε κάτι καινούργιο. Μην το ψάχνουμε στις βιτρίνες του κόσμου μας, δεν θα το βρούμε. Ας το ζητήσουμε από τον εαυτό μας. Ας ξεχάσουμε επιτέλους το τόσο παλιό «κάτι πρέπει ν’ αλλάξει στους γύρω μας», για να βρούμε τι πρέπει να αλλάξει σε μας:

Μια συνήθεια που μας δεσμεύει, μια παρέα που μας «βαλτώνει», η αντίδρασή μας σε κάποιο πρόβλημα, η συμπεριφορά στους δικούς μας, εγωιστικές κινήσεις που μας χωρίζουν από τους ανθρώπους και από τον Θεό.
Χριστούγεννα έρχονται.... Κάτι θέλεις ν’αλλαξει... κάποιος πρέπει ν’ αλλάξει...εγώ κι εσύ. Το ζητά ο Θεός στην καινούργια συμφωνία Του με τους ανθρώπους, την Καινή Διαθήκη: «Ενδυθειτε τον καινούργιο άνθρωπο, τον δημιουργημένο κατά το θέλημα του Θεού (Προς Εφεσίους, δ, 23). Αυτός ο άνθρωπος, ο καινούργιος, εσύ... εγώ, θα αλλάξει τη ζωή μας, θα δώσει κάτι καινούργιο στον κόσμο μας. 

 (Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Εισαγωγή, Κάτι καινούργιο..., 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Σωτήρ).

 Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Στρέψε την πυξίδα της ζωής στον Χριστό! (μέρος 5ο)

«Η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται», κι η κακή, θα έλεγα. Ξεκίνησα για το σχολείο μόνος, χωρίς να περιμένω τον αδελφό μου..., γιατί όπως πάντα καθυστερεί. Νευριάζω...

Στο προαύλιο ο Κώστας μου ζήτησε τις ασκήσεις της Φυσικής. Ενώ τις είχα στην τάξη, απαντησα• «δεν τις έχω», σκέτο ψέμα. Ντρέπομαι...

Την πρώτη ώρα ήρθε κι ο βαθμός στο επαναληπτικό Αρχαίων Κατεύθυνσης. Τον περίμενα γύρω στα 18, κι ήταν 15. Τι θα γίνει στις Πανελλαδικές; Αγχώνομαι... Απογοητεύομαι... Και η μέρα συνεχίζεται...

Σε λίγο φροντιστήριο... τρεις ώρες Έκθεση. Αυτό σημαίνει συνεχείς προκλήσεις από τον καθηγητή που δηλώνει άθεος. Και γύρω σου τόσα παιδιά, νιώθεις να περιμένουν πώς θα αντιδράσεις εσύ, που όπως ομολόγησες τις προάλλες, πιστεύεις στον Θεό. Ποιος ξέρει τι θα λέει πάλι σήμερα αυτός ο άνθρωπος; Ώρες- ώρες δεν ξέρω τι θα κάνω.... Δειλιάζω.. Δεν αντέχω... Πόσο δύσκολα όλα, Θεέ μου, σήμερα...

Ο αναστημένος Χριστός λίγο πριν την ανάληψή Του στην τελευταία συνάντηση με τους μαθητές, αναθέτει να συνεχίσουν το έργο Του στη γη. Τον φόβο μπροστά στην αδυναμία τους και τη μεγάλη αποστολή τους προλαβαίνει με τη μεγάλη Του υπόσχεση: «καί ἰδού μεθ’ ὑμῶν εἰμί πάσας τάς ἡμέρας  ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος (Ματθ. κη, 20). Ούτε μια μέρα της ζωής σας δε θα μείνετε μόνοι, χωρίς την παρουσία μου κοντά σας, χωρίς τη βοήθειά μου,να υπόσχεται ο Χριστός στους Ένδεκα και σ’ όλους τους μαθητές Του μέσα στους αιώνες.

Μη σκεφθείτε τις δυσκολίες που θα συναντήσετε. Θα είμαι Εγώ μαζί σας, που κάνω τα δύσκολα εύκολα (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος). Ο Χριστός είναι μαζί μας. Όχι μόνο τις άγιες ώρες της Λατρείας, της μαθητείας στο λόγο Του, της προσφοράς στους αδελφούς Του...αλλά κι εκείνες τις ώρες που φθάνουμε στο έσχατο όριο της δύναμής μας. Είναι μαζί μας. Το έχει υποσχεθεί... 

Η φωνή του καθηγητή συνέχισε να διαβάζει και να σχολιάζει... Κι εγώ άκουσα τη φωνή Σου, Κύριε.

«Είμαι μαζί σου», μου είπες, «την κάθε ημέρα της ζωής σου». Είσαι μαζί μου και...σήμερα; Σήμερα που Σε λύπησα με ό, τι έκανα, που λυπήθηκα με ό, τι επέτρεψες, που νιώθω τόσο ανίσχυρος, ενώ θέλω να μείνω σταθερός στον αγώνα... Είσαι μαζί μου και...σήμερα...όπως το υποσχέθηκες τότε... Πιάνω το δυνατό Σου χέρι... στηρίζομαι...προχωρώ. Είσαι μαζί μου, Κύριε... Η υπόσχεσή Σου, μια πραγματικότητα στη ζωή μου και...σήμερα.

----------------------------------------------------------------

8.15 π.μ. Η αρχή μιας «μικρής ζωής»... Η αρχή μιας μέρας σχολικής με εξάωρο ή επτάωρο πρόγραμμα... Τα λεπτά της περνούν άλλοτε αργά κι άλλοτε γοργά, πάντοτε όμως συντονισμένα στις κινήσεις του νου σου και στους χτύπους της καρδιάς σου...  -

Ώρα 8.15 π.μ. Η αρχή της καθημερινής μας συνεργασίας για την κατάκτηση της γνώσης, που έχει τη δύναμη να σμιλεύει μέσα σου τη μορφή του σωστού ανθρώπου, να μορφώνει. Συναντιόμαστε κάθε μέρα στο προαύλιο, στον διάδρομο, στην τάξη μας, στο μάθημα ή στο διάλειμμα... Μαζί σου οι απορίες και οι προβληματισμοί σου, οι αμφιβολίες κι οι δισταγμοί σου. 

συνεχίζεται....

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Είσαι μαζί μου και... σήμερα!, Εισαγωγή,  8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Σωτήρ).

     Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!