Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 67ο

Οι Πνευματικοί συνιστούν να στρέφουμε την καρδιά και τη σκέψη μας στον Θεό. Να θυμόμαστε τα θαυμάσια της δημιουργίας, την αγαθή πρόνοια του Θεού, τη σταυρική θυσία Του, τις προηγούμενες θαυμαστές επεμβάσεις Του στη ζωή μας και να προσευχόμαστε εκ βαθέων δοξολογώντας, ευχαριστώντας τον Θεό και εκζητώντας το έλεος και την προστασία Του: "Κύριε τῶν δυνάμεων, μεθ' ἡμῶν γενοῦ· ἄλλον γάρ ἐκτός σου βοηθόν ἐν θλίψεσιν οὐκ ἔχομεν. Κύριε τῶν δυνάμεων, ἐλέησον ἡμᾶς (Τροπάριον Μεγάλου Αποδείπνου)". 

Τις γλυκιές ώρες της προσευχής μπροστά στον Εσταυρωμένο θα νιώθουμε τον πόνο μας να μικραίνει, όπως λέει ο Χριστιανός ποιητής, Γ. Βερίτης: "Μπρος στα δικά Σου τα καρφιά κι ο πόνος μας μικραίνει. Το Αίμα Σου τ' ατίμητο μας δίνει φως, ζωή, χαρά και μας γεμίζει την καρδιά μ' ελπίδα και παρηγοριά!". Στα θλιβερά και απρόοπτα της ζωής λαμβάνουμε ειδική Χάρι κι από τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Ο ιερός Χρυσόστομος συνιστά, όταν βρισκόμαστε σε δυσκολία μεγάλη να εμβαθύνουμε σ' ένα χωρίο της αγίας Γραφής: "Αν συμβεί κάποια λύπη, ζημία, θάνατος, απώλεια συγγενικών προσώπων, σκύψε με προσοχή στη μελέτη της Αγίας Γραφής, όπως σε αποθήκη φαρμάκων. 

Λάβε παρηγοριά από κει στη συμφορά". Η μελέτη της Αγίας Γραφής παρηγορεί και ενισχύει αυτούς που πονούν και θλίβονται: "Ἐμνήσθην τῶν κριμάτων σου, άπό αἰῶνος, Κύριε, καί παρεκλήθην (Ψαλμός ριη [118], 152)". Θυμήθηκα τα αιώνια λόγια σου, που χρόνια πριν δόθηκαν στους προγόνους μας και παρηγορήθηκα στις δοκιμασίες μου. Επίσης η μελέτη της Αγίας Γραφής μας οπλίζει ώστε να αντιμετωπίζουμε νικηφόρα τις επιθέσεις του σατανά. Ο Κύριος αντέκρουσε τους τρεις πειρασμούς του διαβόλου στην έρημο, απαντώντας με χωρία της Αγίας Γραφής (Ματθ. δ, 1-11). 

Εμείς, σημειώνει ο ιερός Χρυσόστομος, πηγαίνουμε στον πόλεμο χωρίς όπλο. Πώς θέλουμε να νικήσουμε. "Χωρίς ὅπλων βαδίζομεν· καί πῶς ἔδει σωθῆναι;". Να μην αφήνουμε ανενέργητη "τήν μάχαιραν τοῦ Πνεύματος (Εφ. στ. 17)", τον λόγο του Θεού, αλλά να τη χρησιμοποιούμε ευρέως. Στην Αγία Γραφή θα βρίσκουμε τις καλύτερες απαντήσεις, για να αντικρούουμε τους ισχυρούς πειρασμούς με τους οποίους μας πειράζει ο αντίδικος διάβολος. 

Για την αποτελεσματικότητα του όπλου της Αγίας Γραφής ο ιερός Χρυσόστομος σημειώνει και τα εξής αξιοπρόσεκτα: "Αν ο διάβολος δεν τολμάει να μπει στο σπίτι όπου μελετάται το Ευαγγέλιο, πολύ περισσότερο δεν θα τολμήσει να αγγίξει την ψυχή που μέσα της κρατά τα νοήματα του ιερού Ευαγγελίου. Σ' αυτή την ψυχή δεν θα μπορέσει ούτε ο διάβολος να μπει ούτε η αμαρτία". Ειδικότερα μας προτρέπει ν' αντλούμε παρηγοριά από τη μελέτη του Ψαλτηρίου: "

Κι αν πέσεις σε πειρασμούς, θα πάρεις από το Ψαλτήρι πολλή παρηγοριά. Κι αν αμαρτήσεις, θα βρεις εδώ πολλά φάρμακα · κι αν σε φτώχεια κι αν σε θλίψη πέσεις, θα δεις εδώ μέσα πολλά λιμάνια, για να καταφύγεις. Κι αν είσαι ενάρετος, θα αποκομίσεις πολλή ωφέλεια· κι αν είσαι αμαρτωλός, πολλή παρηγοριά". Παραπλήσια προτροπή απευθύνει κι ο Μέγας Αθανάσιος: "Στους Ψαλμούς έχει γραφεί και πώς πρέπει να υπομένουμε τις θλίψεις και τι πρέπει να λέει, όποιος δοκιμάζει θλίψεις και τι μετά απ' αυτές και πώς δοκιμάζεται ο καθένας και τι λένε εκείνοι που ελπίζουν στον Κύριο". 

Όλοι γνωρίζουμε ότι το Ψαλτήρι είναι το κατεξοχήν βιβλίο προσευχών. Χρησιμοποιείται σε όλες τις Ακολουθίες του νυχθημέρου, σ' όλα τα Μυστήρια, σ' όλες τις τελετές· στις παννυχίδες, στις ορθρινές υμνολογίες και στις κατ' ιδίαν προσευχές μας. Χαρακτηριστικά σημειώνει ο ιερός Χρυσόστομος: "Ἐν ἐκκλησίᾳ παννυχίδες, καί πρῶτος καί μέσος καί τελευταῖος ὁ Δαυΐδ· ἐν ὀρθριναῖς ὑμνολογίαις καί πρῶτος καί μέσος καί τελευταῖος ὁ Δαυΐδ· ἐν τοῖς σκηνώμασι τῶν νεκρῶν προπομπαί, καί πρῶτος καί τελευταῖος ὁ · ἐν ταῖς οἰκίαις τῶν παρθένων ἱστουργίαι (υφαντική τέχνη) καί πρῶτος καί μέσος καί τελευταῖος ὁ Δαυΐδ". 

Με ο Ψαλτήρι στο χέρι προσεύχονταν όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ομολογεί πόσο πολύ τον ωφελούσε η μελέτη του Ψαλτηρίου: "Εγώ με το Ψαλτήρι νιώθω μια αγαλλίαση· είναι όλο προφητεία, όλο παρηγοριά. Πόση παρηγοριά βρίσκω στο Ψαλτήρι! ". Σε μια δύσκολη κατάσταση, αν διαβάσεις Ψαλτήρι, νιώθεις ανακούφιση, λύτρωση, σιγουριά ότι θα βοηθήσει ο Θεός. Αναφέρει ακόμη ότι "είναι τόσες οι δυσκολίες που συναντούν οι άνθρωποι σήμερα, που η μόνη λύση για την αντιμετώπισή τους είναι η προσευχή. Αλλιώς δε γίνεται. Το Ψαλτήρι πολύ βοηθάει. Είναι κεραυνός για τον διάβολο". 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 66ο

Άλλοι, όταν τους επισκέπτονται θλίψεις, φτάνουν στα άκρα· προχωρούν μάλιστα και σε χειρότερα: κυριεύονται από τον δαίμονα και γίνονται αυτόχειρες. Τους ακούμε έτσι να λένε: "Τη ζωή μου εγώ την ορίζω και θα την κάνω ό, τι θέλω εγώ". Κι άλλοτε: "Δεν υποφέρεται η θλίψη μου. Θα θέσω τέρμα στη ζωή μου, για να μην πονώ". Μπορεί να λέμε ότι η ζωή είναι δική μας, αλλά δεν τη βρήκαμε μοναχοί μας, ούτε τη δημιουργήσαμε εμείς. Ο Θεός μας την έδωσε από τους γονείς μας και θα μας την πάρει όταν Εκείνος κρίνει. 

Η ζωή είναι υπέρτατο δώρο Θεού. Δεν έχουμε το δικαίωμα ούτε από άλλους να την αφαιρέσουμε ούτε από τον εαυτό μας. Να μη συρόμαστε ηττημένοι από τον δαίμονα, αλλά να αντιμετωπίζουμε νικηφόρα τις θλίψεις της ζωής και να βγαίνουμε από το καμίνι των θλίψεων ενισχυμένοι. "Θεωρητικά γνωρίζουμε", παραδέχονται πολλοί, "ποια είναι η χριστιανική αντιμετώπιση των θλίψεων, αλλά στην πράξη δεν κατορθώνουμε να φτάσουμε σε υψηλές κορυφές. 

Μακάρι να μπορούσαμε να αντιμετωπίζουμε κάθε φορά τις θλίψεις της ζωής με υπομονή, με χαρά, με πίστη και εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού, με ηρεμία, με νηφαλιότητα, με θαρραλέο φρόνημα και ακατάβλητη γενναιότητα. Αλλά η θεωρία από την πράξη απέχουν αρκετά ". Όμως δεν είναι ακατόρθωτο να νικάμε τις θλίψεις, διότι δεν παλεύουμε με τις δικές μας δυνάμεις. 

Μας ενισχύει η πανσθενουργός Χάρις του Θεού, η οποία θεραπεύει "τά ἀσθενῆ" και αναπληρώνει "τά έλλείποντα". Στον φιλότιμο αγώνα που κάνουμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες της ζωής, λαμβάνουμε πολύ μεγάλη βοήθεια από τα μέσα της Χάριτος που άφθονα παρέχονται μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία: από την προσευχή, τη μελέτη του θείου λόγου, τη νηστεία, την ιερά Εξομολόγηση, τη θεία Κοινωνία, το άγιο Ευχέλαιο. 

Όταν βρισκόμαστε σε δυσκολία και μάλιστα μεγάλη, επικαλούμαστε τη βοήθεια του Θεού: "Ἐκ θλίψεως ἐπικαλεσάμην τόν Κύριον (Ψαλμός ριζ[117], 5)". Μέσα στη μεγάλη μου θλίψη, ζήτησα τη βοήθεια του Κυρίου. Γονατίζουμε στο "ταμιεῖον" μας, κάτω από τη σκιά του Εσταυρωμένου και προσευχόμαστε ταπεινά στον Θεό! Θέτουμε σε ενέργεια το παντοδύναμο όπλο της προσευχής, την αδιάλειπτη ενθύμηση του αγίου ονόματος του Κυρίου μας "Κύριε, Ἰησοῦ Χριστἐ, Υἱέ τοῦ Θεού, ἐλέησόν με" και λαμβάνουμε "δύναμιν ἐξ ὕψους". 

Έχει μεγάλη δύναμη το όπλο της προσευχής. Ο όσιος Ισαάκ ο Σύρος σημειώνει ότι η προσευχή που γίνεται σε καιρούς θλίψεων είναι για τους πιστούς "καταφύγιον βοηθείας καί πηγή σωτηρίας καί θησαυρός πεποιθήσεως, καί λιμήν, σώζων τόν ἄνθρωπον ἐκ τρικυμίας τῶν πειρασμῶν, καί φῶς εἰς τούς ἐν σκότει εὑρισκομένους καί στήριγμα τῶν ασθενῶν, καί σκέπη ἐν καιρῷ πειρασμῶν καί βοήθειαν εἰς τήν ἀκμήν  τῆς ἀσθενείας καί ἀσπίς λυτρώσεως εἰς τούς ἀοράτους πολέμους καί βέλος κινούμενον κατά τῶν δαιμόνων". Ας αναφέρουμε μερικά παραδείγματα:

Ο Δαβίδ, όταν τον κυνηγούσε ο βασιλιάς Σαούλ με τρεις χιλιάδες άνδρες, για να τον σκοτώσει, προσευχήθηκε εκ βαθέων στον άγιο Θεό λέγοντας: "Ἐκχεῶ ἐνώπιον αὐτοῦ τήν δέησίν μου, τήν θλῖψιν μου ἐνώπιον αὐτοῦ ἀπαγγελῶ (Ψαλμ. ρμα [141], 2)". Θα αφήσω να ξεχειλίσει μέσα από τα βάθη της ψυχής μου ενώπιόν Του η δέησή μου, θα αποκαλύψω μπροστά Του τον πόνο και τη θλίψη της ψυχής μου. 

Κουρασμένος από το ανθρωποκυνηγητό ο Δαβίδ, μπήκε να ξεκουραστεί σε μια σπηλιά στα στενά της Εγγαδί. Λίγο αργότερα, στην ίδια σπηλιά μπήκε να ξεκουραστεί και ο Σαούλ. Εκεί ο Δαβίδ όχι μόνο δεν έγινε αντιληπτός -η θαυμαστή απάντηση του Θεού στην προσευχή του- αλλά ούτε και τον εκδικήθηκε. Απλά αποχώρησε δείχνοντας όλη την ανεξικακία του και δοξολογώντας τον Θεό για την προστασία Του. 

Ο προφήτης Ιωνάς, όταν βρέθηκε στην κοιλιά του κήτους, προσευχήθηκε θερμά στον Θεό λέγοντας: "Ἐβόησα ἐν θλίψει μου πρός Κύριον, τόν Θεόν μου, καί εἰσήκουσέ μου ἐκ κοιλίᾳς ἄδου κραυγῆς μου, ἄκουσας φωνῆς μου (Ιωνά, β, 3)". Δοκιμάστηκε τρία ημερόνυκτα στην κοιλιά του κήτους, αλλά ο Κύριος "προσέταξε τῷ κήτει" και τον έβγαλε σώο και αβλαβή στην ξηρά (γ, 11). Η δική μας σκέψη, όταν βρισκόμαστε σε δυσκολία μεγάλη, στρέφεται στον Θεό ή μήπως κολλάει στον πειρασμό;

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 65ο

"Ἀναλόγως, ὅσον ἦταν τό πλῆθος τῶν ἐν τῇ καρδίᾳ μου πόνων, τόσαι ἦταν καί αἱ παρηγορίαι, ὅπου μοῦ ἐχαρίζοντο ἀπό τόν Θεόν, αἱ ὁποῖαι εὔφραναν τήν ψυχήν μου. Ὅθεν, καθῶς ἦταν οἱ πόνοι καί αἱ λύπαι τῆς καρδίας μου, πολλαί καί μεγάλαι, ἔτσι ἀναλόγως καί αἱ παρά τοῦ Θεοῦ παρηγορίαι ἦταν πολλαί καί μεγάλαι, καί, καθώς ἦταν ἡ πληγή μου, ἔτσι ἐδίδετο παρά τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀνάλογος ἰατρεία μου", ερμηνεύει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. 

Στη δοκιμασία των θλίψεων είναι τόσο ισχυρή η θεία παράκληση που κάνει τους πιστούς να λησμονούν τους πόνους τους και να δοξολογούν τον Κύριο. Στο τέλος παρασύρει τα πάντα η πυρκαγιά της δοξολογίας του Θεού. Το κυριότερο που χρειαζόμαστε, όταν αντιμετωπίζουμε θλίψεις, είναι να μη χάνουμε την υπομονή μας. Γιατί διακινδυνεύουμε τη σωτηρία μας. Αν υπομένουμε τις θλίψεις, θα κερδίσουμε τη σωτηρία μας. "Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὐμῶν κτήσασθε τάς ψυχάς ὑμῶν (Λουκ. κα, 19)", προτρέπει ο θείος Διδάσκαλος. Με την υπομονή σας κερδίστε και σώστε τις ψυχές σας από τον κίνδυνο της απιστίας και της αιώνιας απώλειας. 

Και ασφαλώς ο Θεός καθέναν που ασκείται στο πνευματικό αγώνισμα της υπομονής, τον ενδυναμώνει, του δίνει το κουράγιο και την αντοχή που χρειάζεται. Είναι δίπλα του και του συμπαραστέκεται. Μπορεί να τον απαλλάξει από το βάρος της δυσκολίας με τρόπους θαυμαστούς. 

Μόνο που κι αυτή η δυσκολία όταν περάσει, θα έρθει άλλη. Γι' αυτό μας καλεί ο Κύριος να υπομένουμε τις θλίψεις μέχρι την τελευταία αναπνοή μας. Διότι "ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται (Ματθ. κδ, 13)". Εκείνος που θα δείξει υπομονή μέχρι το τέλος των δοκιμασιών, αυτός και μόνο θα σωθεί. Κάποιοι, όταν τους επισκέπτονται θλίψεις, εκνευρίζονται και ξεσπούν σε βλασφημίες. Μια τέτοια αντίδραση δείχνει ότι είμαστε ακαλλιέργητοι πνευματικά· ότι το εσωτερικό μας δεν είναι εξαγνισμένο. Ο θείος Διδάσκαλος μας λέει ότι ο αγαθός άνθρωπος έχει θησαυροφυλάκιο αγαθών σκέψεων και συναισθημάτων και από τον αγαθό αυτό θησαυρό της καρδιάς του βγάζει λόγια και πράξεις αγαθές. 

Ενώ ο πονηρός άνθρωπος έχει ακάθαρτο θησαυροφυλάκιο κι από τον ρυπαρό αυτό θησαυρό της καρδιάς του βγάζει λόγια και πράξεις πονηρές. Διότι το στόμα του κάθε ανθρώπου μιλάει από το ξεχείλισμα της καρδιάς του: "ἐκ γάρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας λαλεῖ τό στόμα αὐτοῦ (Λουκά στ, 45)". Οι άνθρωποι του Θεού, όταν δοκιμάζονται με θλίψεις, δεν εκνευρίζονται, ούτε βλασφημούν τα θεία, αλλά δοξολογούν τον Θεό, όπως Τον δοξολογούσαν ο πολύαθλος Ιώβ, οι Τρεις Παίδες, ο απόστολος Παύλος, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. 

Ο πολύαθλος Ιώβ δεν βλασφήμησε τον Θεό στις θλίψεις του, αλλά τον δοξολόγησε λέγοντας: Γυμνός βγήκα από τον κοιλιά της μητέρας μου, "γυμνός καί ἀπελεύσομει έκεῖ". Ο Κύριος μου τα έδωσε, ο Κύριος μου τα πήρε. Όπως φάνηκε καλό στον Κύριο, έτσι κι έγινε. "Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τούς αἰῶνας (Ιώβ α, 21)." Οι Τρεις Παίδες, όταν τους έριξαν στην κάμινο του πυρός, δοξολόγησαν τον Θεό, λέγοντας: "Εὐλογητός εἶ, Κύριε ὁ Θεός, ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν, καί αἰνετός καί ὑπερυψούμενος εἰς τούς αἰῶνας... Τόν Κύριον ὑμνεῖτε καί ὐπερυψοῦτε αὐτόν εἰς τούς αἰῶνας (Δα. προσευχή 23, 28, 34)". 

Κάλεσαν και όλη τη Δημιουργία να συμμετάσχει στη δοξολογία του Θεού: τους αγγέλους, τους ουρανούς, τον ήλιο, τη σελήνη, τα άστρα, τη γη, τη θάλασσα και τη στεριά, τα πτηνά, τα ζώα και τα φυτά... Ήθελαν να μην απουσιάζει κανείς από την έπαλξη της δοξολογίας του Θεού. 

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 52ο

Αλλά και ο ιερός Ψαλμωδός πολλές δυσκολίες πέρασε στη ζωή του, που γέμιζαν με λύπη την ψυχή του. Όμως δεν ολιγοπιστούσε, αλλά έδινε κουράγιο στον εαυτό του λέγοντας: "Ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου, καί ἱνατί συνταράσσεις με; ἔλπισον έπί τον Θεόν (Ψαλμ. μα [41],6)"! Γιατί, ψυχή μου είσαι τόσο βαθιά λυπημένη; Και γιατί με αναστατώνεις με τους στεναγμούς σου; Έλπισε στον  Θεό. Στήριξε την ελπίδα σου στον Θεό και θα αλλάξει αμέσως η ψυχική σου διάθεση. Εφόσον έχουμε Αγγέλους και αγίους "συμπαρισταμένους καί βοηθοῦντας ἡμᾶς, μή πειρασμούς ἔτι βλέπομεν". Δεν υπάρχει λόγος να βλέπουμε τους πειρασμούς και να πανικοβαλλόμαστε. Εφόσον έχουμε στο πλευρό μας τον Κύριο, δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε. "Όταν είσαι Συ κοντά μου, πες μου τι να φοβηθώ;"!

Είναι λάθος πολλών ανθρώπων να συγκεντρώνουν την προσοχή τους στον πειρασμό και να τους περιλούζει κρύος ιδρώτας. Παθαίνουν ό, τι έπαθε ο απόστολος Πέτρος, ο οποίος "βλέπων τόν ἄνεμον ἰσχυρόν ἐφοβήθη (Ματθ. ιδ, 30)".Η σωστή κίνηση είναι αντί να συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στον ισχυρό άνεμο και στα πελώρια κύματα που έρχονται καταπάνω μας, να αγωνιζόμαστε ατενίζοντας τον Αρχηγό και θεμελιωτή της πίστεώς μας και τελειωτή Ιησού: "ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ίησοῦν (Εβρ. ιβ, 2)". 

Λέει ο άγιος Νικόδημος ο  Αγιορείτης ότι "περισσότερον πόθον ἔχει ὁ Χριστός νά σέ σώσῃ, παρά ὁ ἐχθρός νά σέ ἀπολέσῃ. Ὅταν συλλογίζεσαι τήν λύσσαν καί τό παντοτεινόν μῖσος, ὅπου ἔχουν ἐναντίον σου οἱ δαίμονες, παραλλήλως νά συλλογίζεσαι ὄτι εἶναι ασυγκρίτως μεγαλυτέρα ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀγάπη ὅπου ἔχει γιά σένα". Κι ακόμη να συλλογίζεσαι ότι "ἡ δύναμις τῶν ἐχθρῶν στέκεται εἰς τά χέρια τοῦ θείου ἀρχιστρατήγου μας, Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά τήν τιμήν τοῦ Ὁποίου ἐσὐ πολεμεῖσαι, ὁ Ὁποῖος ὄχι μόνο δέν θά σέ ἀφήσῃ νά αἰχμαλωτισθῇς ἀπό τούς ἐχθρούς, ἀλλά πολεμώντας Αὐτός δι'  ἐσένα, θέλει τούς δώσῃ είς τάς χεῖρας σου νικημένους, ὅταν τοῦ φανῇ ἀρεστόν". 

Στην προς Εβραίους επιστολή είναι γραμμένος ο ενισχυτικός λόγος: "οὐκ ἔχομεν ἀρχιερέα μή δυνάμενον συμπαθῆσαι ταίς ἀσθενείαις ἡμῶν", ἀλλ' έχουμε Αρχιερέα, ο Οποίος "δύναται τοῖς πειραζομένοις βοηθῆσαι (β, 15, 18)". Δεν έχουμε Αρχιερέα που να μην μπορεί να μας συμπαθήσει ςστις φυσικές και ηθικές αδυναμίες μας, αλλά έχουμε Αρχιερέα που μπορεί να βοηθήσει εκείνους που δοκιμάζονται. Ξέρει τι είδους πειρασμούς αντιμετωπίζουμε και μας συμπαθεί. Έρχεται στη θέση μας. Καταλαβαίνει σε πόσο δύσκολη θέση βρισκόμαστε. Θυμάται τους πειρασμούς που ο Ίδιος αντιμετώπισε, όταν ενανθρώπησε και σπεύδει να μας ενισχύσει την ώρα των θλίψεων και να μας χαρίσει τη νίκη. 

Επιπλέον ως αιώνιος Αρχιερέας "ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ ένθρονισμένος, ἐντυγχάνει ὑπέρ ἡμῶν (Ρωμ. η, 34)", μεσιτεύει στον Ουράνιο Πατέρα Του για χάρη μας και συμπολεμεί στο πλευρό μας "κρυφαίᾳ χειρί (Εξ. ιζ, 16)". Ο προφήτης και βσιλιάς Δαβίδ έβλεπε τον Κύριο να συναγωνίζεται στο πλευρό του. "Προωρώμην τόν Κύριον ένώπιόν μου", μας λέει, "διά παντός, ὅτι ἐκ δεξιῶν μου ἐστιν ἴνα μή σαλευθῶ9Ψαλμ ιε [15] 8, Πρ. β, 25". 

Ο αρχιδιάκονος Στέφανος την ώρα της απολογίας του είδε τον Κύριο να στέκεται όρθιος και να του συμπαρίσταται: "Ὑπάρχων πλήρης Πνεύματος Ἁγίου ἀτενίσας είς τόν οὐρανόν εἶδε δόξαν Θεοῦ καί Ἰησοῦν ἑστῶτα (Πραξ. ζ, 55)". Σχολιάζουν οι ιεροί ερμηνευτές ότι ο Κύριος, όταν βρίσκεται καθισμένος, είναι ο δίκαιος Κριτής. Όταν στέκεται όρθιος, είναι ο Αρχιστράτηγος που κατευθύνει τις πολεμικές επιχειρήσεις, έτοιμος να στέψει με επιτυχία τα όπλα των αγωνιστών του καλού αγώνα της πίστεως. 

Δεν είναι λίγοι οι Χριστιανοί που δεν ξέρουν να φυλάγονται, όταν αντιμετωπίζουν τον πειρασμό. Τους ακούμε να λένε καμιά φορά: "Είμαι δυνατός. Δεν θα πάθω τίποτε". Όμως δεν ακολουθούν σωστή στρατηγική, εφόσον εκθέτουν τον εαυτό τους στον πειρασμό. Οι έμπειροι στρατιώτες ποτέ δεν εκτίθενται στα πυρά του εχθρού, αλλά σκύβουν στα χαρακώματα, για να προστατευθούν. 

Έτσι κι εμείς να μην εκθέτουμε τον εαυτό μας στον πειρασμό, αλλά να σκύβουμε στα πνευματικά χαρακώματα, για να προστατευόμαστε από τα πεπυρωμένα βέλη του Πονηρού. Όσο υπερεκτιμάει κανείς τις δυνάμεις του και προχωράει με αυτοπεποίθηση, κινδυνεύει να πέσει και να συντριβεί. 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 50ο

Όταν ο απόστολος Πέτρος έβγαλε μαχαίρι στον κήπο της Γεθσημανή, για να προστατεύσει τον Διδάσκαλο, ο Κύριος του είπε: "Τό ποτήριον ὅ δέδωκέ μοι ο Πατήρ, οὐ μή πίω αυτό; (Ιω, ιη, 11)". Το ποτήρι του Πάθους μου, που μου έδωσε ο Πατέρας να πιω, θέλεις να το αποφύγω και να μην το πιω, παρακούοντας τον Πατέρα μου; Ο Κύριος υπάκουσε πλήρως στο θέλημα του ουρανίου Πατρός. Ήπιε μέχρι τελευταίας τρυγός το πικρό ποτήρι του Σταυρού, κι ας ήταν το πικρότερο από όλα τα ποτήρια. Εμείς γιατί αρνούμαστε να πιούμε το πικρό ποτήρι των θλίψεων; Μόνο τα ευχάριστα θέλουμε να δεχόμαστε από τον Θεό; Τα θλιβερά και δυσάρεστα δεν θα τα υπομείνουμε; "Εἰ τά ἀγαθά ἐδεξάμεθα ἐκ χειρός Κυρίου, τά κακά οὐχ ὑποίσομεν; (Ιώβ β, 10)".

Το καλύτερο είναι να δεχόμαστε την παιδεία του Κυρίου, υπακούοντας πλήρως στο άγιο θέλημά Του. Να πιστεύουμε ότι η οποιαδήποτε θλίψη παραχωρείται από τον Θεό Πατέρα ως Χάρις. Ας ονομάζεται θλίψη. Είναι η μεγαλύτερη δωρεά! Ας έχει πικρή γεύση. Είναι το καταλληλότερο φάρμακο για την ασθένεια της ψυχής μας. Ας θεωρείται εμπόδιο. Οι θλίψεις δεν είναι εμπόδια, που μας κλείνουν τον δρόμο, αλλά σκαλοπάτια που μας ανεβάζουν και αφορμές δοξολογίας! Τέτοιες ευκαιρίες οι άνθρωποι του Θεού δεν τις αφήνουν ανεκμετάλλευτες. Ο ιερός Ψαλμωδός έλεγε: Είναι πολύ ευεργετικό, Κύριε, που με ταπείνωσες με θλίψεις. "Ἀγαθόν μοι ὅτι ἐταπείνωσάς με (Ψαλμ. ριη [118], 71)". Δεν θεωρούσε κατάρα τις θλίψεις, αλλά ευλογία. 

Όταν ο Σεμεΐ έβριζε τον βασιλιά Δαβίδ, οι αρχιστράτηγοι του βασιλιά Αβεσσά και Ιωάβ πρότειναν στον Δαβίδ να φονεύσουν τον Σεμεΐ, αλλά ο Δαβίδ πήρε το μέρος του Σεμεΐ λέγοντας: "Ἄφετε αὐτόν... ὅτι Κύριος εἶπεν αὐτῷ καταρᾶσθαι Β Βασ. ιστ, 5-11)". Αφήστε τον να με καταριέται. Διότι ο Θεός του είπε να με καταραστεί. Καταλάβαινε ότι η υβριστική συμπεριφορά του Σεμεΐ τον ωφελούσε πνευματικά. Κι εμάς μας ωφελούν πνευματικά οι θλίψεις, αν τις δεχόμαστε όχι ως κατάρα και τιμωρία, αλλά ως ευλογία και ευεργεσία. Εάν δεχόμαστε ως ευεργεσία την παιδεία του Κυρίου, ερμηνεύουμε τις θλίψεις διαφορετικά από ό, τι τις ερμηνεύουν οι κοσμικοί άνθρωποι. 

Ένας ανάπηρος με συνειδητή χριστιανική ζωή, ωφελημένος από την ασθένειά του, έλεγε στοχαστικά: Όπως η ελιά συνθλίβεται στο ελαιοτριβείο και βγαίνει το λάδι, έτσι κι ο Χριστιανός, όταν συνθλίβεται από τη δοκιμασία των θλίψεων, ελκύει το έλεος του Θεού. Πόσο σοφά ερμήνευε τις θλίψεις! Εάν δεχόμαστε ως ευεργεσία την παιδεία του Κυρίου, θα ομολογούμε ότι ανοίγει τα μάτια και τα αυτιά της ψυχής μας: "Ἡ παιδεία Κυρίου Κυρίου ἀνοίγει μου τά ὦτα (Ησ. ν. 5)". Η παιδεία του Κυρίου μας εξαγνίζει και λευκαίνει τη στολή της ψυχής μας. Ενεργεί όπως θα ενεργούσε ένας καλός πατέρας, ο οποίος παιδαγωγεί τα παιδιά Του. 

Όπως θα ενεργούσε ο σοφός Αμπελουργός, ο Οποίος κλαδεύει την κληματαριά, "ἴνα πλείονα καρπόν φέρῃ (Ιω. ιε, 2)". Μας παιδαγωγεί με τις θλίψεις, "ἵνα καρποφορήσωμεν τῷ Θεῷ (Ρωμ. ζ, 4)", για να καρποφορήσουμε καρπούς ενάρετης ζωής προς δόξαν Του. Κάποιοι συνάνθρωποί μας, όταν αντιμετωπίζουν θλίψεις, αθυμούν και μελαγχολούν. Κλείνονται στο σπίτι τους και δεν μιλούν σε κανέναν. Ούτε κι αυτή η αντιμετώπιση των θλίψεων είναι σωστή. Οι θλίψεις, συμβουλεύει ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, πρέπει να αντιμετωπίζονται πνευματικά, για να μη γίνονται αφορμές λύπης, αλλά χαράς. 

Ο αδελφόθεος Ιάκωβος μας προτρέπει να θεωρούμε τις θλίψεις αφορμές πολύ μεγάλης χαράς: "Πᾶσαν χαράν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις (Ιακ. α, 2)". Αδελφοί μου, όταν αντιμετωπίζετε ποικίλες θλίψεις, να θεωρείτε τις δοκιμασίες των θλίψεών σας αιτίες πολύ μεγάλης χαράς. Διότι η δοκιμασία της πίστεώς σας θα αυξήσει την υπομονή σας. Και η υπομονή που θα δείξετε στις θλίψεις, θα βοηθήσει στην ολοκλήρωση και τελειοποίησή σας. Θα γίνετε "τέλειοι και ολόκληροι, ἐν μηδενί λειπόμενοι (στ. 4)"! Η υπερνίκηση των θλίψεων δίνει πολύ μεγάλη χαρά στους πιστούς που αγωνίζονται με πόθο. Χαίρονται και μέσα στον πόνο τους. Δεν αθυμούν, αλλά ευδοκούν, ευφραίνονται "ἐν ἀσθενείαις (Β Κορ. ιβ, 10)". Άλλοι, όταν παρακινούνται με χαρά να αντιμετωπίζουν τις θλίψεις, εκφράζουν την εύλογη απορία τους: "Έρχονται συμφορές, ασθένειες, θάνατοι! Δεν θα πονέσουμε; Δεν θα δακρύσουμε; Δεν θα κλάψουμε; Θα μείνουμε απαθείς και ασυγκίνητοι;"

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Αύγουστος! 

Καλή Παναγιά να έχουμε!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 49ο

Ο όσιος Ισαάκ ο Σύρος σημειώνει ότι οι αγωνιστές του καλού αγώνα πειράζονται, για να αυξήσουν τον πνευματικό πλούτο τους· οι αμελείς, για να φυλαχθούν απ΄ ό, τι τους βλάπτει· οι κοιμισμένοι, για να ξυπνήσουν· οι απομακρυσμένοι, για να πλησιάσουν στον Θεό· και ο φίλοι του Θεού, για να εισέλθουν στον άγιο οίκο Του με παρρησία. Αλλά στην πράξη δεν ωφελούνται όλοι από τις θλίψεις, διότι δεν τις αντιμετωπίζουν σωστά. Οι θλίψεις είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένες με την ελευθερία μας. Είναι μια ευκαιρία που μας δίνεται να αγωνισθούμε και να νικήσουμε. Αν την αρπάξουμε, βγαίνουμε κερδισμένοι κι παίρνουμε στεφάνι από τον αγωνοθέτη Κύριο. 

Να αναφέρουμε ένα παράδειγμα: Το 1879 οι επίσημες εκκλησιαστικές αρχές εξόρισαν τον όσιο αρχιμανδρίτη πατέρα Ευσέβιο Ματθόπουλο στην απομακρυσμένη Ιερά Μονή Παλαιοκαστρίτσας Κερκύρας. Παρόλο που η απόφαση της εξορίας του ήταν άδικη και ανακλήθηκε  το 1882, ο όσιος Γέροντας την είδε ως ευκαιρία που θα τον ωφελούσε πνευματικά και την αξιοποίησε με προσευχή, μελέτη του θείου λόγου, μελέτη του εαυτού του και σύντονη προσπάθεια. Την Αγία Γραφή "την κατέφαγε κυριολεκτικώς". Κυρίως μελετούσε το Ψαλτήρι. " Ὁ ἱερός ψαλτήρ ἀπετέλει ὄχι ἀπλῶς ἐντρύφημα, ἀλλά θεῖον ὁδηγόν του εἰς τἠν ζωήν τῆς προσευχῆς τἠν ὁποίαν ἐκεῖ διῆγε". 

Αντί να πικραθεί και να μελαγχολήσει, ένιωθε στο διάστημα της εξορίας του τόσο μεγάλη χαρά, που άλλοτε δεν είχε αισθανθεί σε τέτοιο βαθμό. Γράφει ο ίδιος σε μια επιστολή του: ""Πάντα ὅμως ταῦτα ὑποφέρω ἀγογγύστως, ἤ μᾶλλον εἰπεῖν μετά χαρᾶς, διότι ὁ Κύριος μέ παρηγορεῖ καί μέ δυναμώνει, καί εἰς τοῦτο βλέπω φανεράν τήν χάριν Αὐτοῦ. Αλλά τέτοιες πνευματικές ευκαιρίες δεν τις αρπάζουν όλοι οι άνθρωποι. Υπάρχουν πολλοί που χάνουν την ειρήνη τους, πικραίνονται, αγανακτούν και διαμαρτύρονται, γιατί δεν ερμηνεύουν σωστά το γιατί επιτρέπει ο Θεός τις θλίψεις. 

Μερικοί, όταν δοκιμάζονται με θλίψεις, το φέρουν βαρέως και γογγύζουν κατά του Θεού, όπως γόγγυζαν οι Ισραηλίτες, όταν επέστρεφαν από την Αίγυπτο στη γη της επαγγελίας. Παραπονιούνται για τη συνεχιζόμενη ταλαιπωρία τους. Μια ευσεβής, όπως φαινόταν κυρία. έχασε και τα δυο παιδιά της. Από τότε έπαψε να εκκλησιάζεται, να εξομολογείται και να κοινωνεί. Κλείστηκε στο σπίτι της, έκλαιγε απαρηγόρητη και έλεγε με παράπονο: "Γιατί ο Θεός μου πήρε τα παιδιά μου;"! Την έπνιγε το "γιατί;"

Άλλη μητέρα, που έχασε κι αυτή το παιδί της, έλεγε με παράπονο: "Είκοσι χρόνια έπλενα και καθάριζα την εκκλησία αφιλοκερδώς. Πριν από μερικούς μήνες χτύπησε βαριά ο γιος μου με μηχανάκι. Παρακάλεσα τον Θεό να τον κάνει καλά και ο Θεός αντί να τον κάνει καλά, μου τον πήρε. Γιατί μου τον πήρε;". Από τότε σταμάτησε να φροντίζει την εκκλησία, σταμάτησε  να εκκλησιάζεται, να εξομολογείται και να κοινωνεί. Την έπνιγε κι αυτήν το "γιατί;". Όσοι λένε ταπεινά "γιατί;" στον Θεό, διότι αισθάνονται την αδυναμία τους και καταφεύγουν στον Θεό, για να ζητήσουν τη βοήθειά Του, δεν αμαρτάνουν. 

Με την έννοια της ταπεινής εκζητήσεως του θείου ελέους το "γιατί, Θεέ μου;" συναντάται και στην Αγία Γραφή: "Ἰνατί, Κύριε, ἀφέστηκας μακρόθεν, ὑπερορᾷς ἐν εὐκαιρίαις ἐν θλίψεσιν; (Ψαλμ. θ, 22)". Γιατί, Κύριε, στέκεσαι μακριά μας; Στις δοκιμασίες που αντιμετωπίζουμε, γιατί φαίνεσαι σαν να μη μας βλέπεις; 

Όσοι όμως λένε "γιατί;" στον Θεό από υπερηφάνεια, με δικαίωμα, ζητώντας τρόπον τινά ευθύνες από τον Θεό για τη δοκιμασία τους, δεν είναι επαινετοί, διότι το "γιατί;" τους είναι του πληγωμένου εγωισμού. Και το "γιατί;" του πληγωμένου εγωισμού μας δεν είναι του Θεού, αλλά του διαβόλου. 

Είναι σαν να κάνουμε παρατήρηση στον Θεό και Του λέμε: "Δεν έκανες καλά που επέτρεψες την άλφα ή τη βήτα δοκιμασία". Πόσο καλύτερα θα ήταν να είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό Πατέρα, ο Οποίος για το καλό μας επιτρέπει τις θλίψεις! Ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνουμε για ποιον σκοπό τις επιτρέπει, ας Του έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη ότι τις επιτρέπει για το αιώνιο συμφέρον μας. Αντί να λέμε: "Θεέ μου, γιατί μου έδωσες να πιω ένα τόσο πικρό ποτήρι θλίψεων;", να λέμε: "Ο Θεός μου το έδωσε. Να μην το πιω;"!

Καλημέρα σας! 

Καλή και ευλογημένη εβδομάδα διά των πρεσβειών της Αγίας Μαρίνας!