Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 59ο (β μέρος -τελευταίο)

 

Σε λίγο το θαυμαστό όραμα έσβησε. Βαθιά σιωπή επικράτησε στους τρεις Μαθητές. Άλλωστε η εντολή του Κυρίου ήταν αυστηρή: Να μην πουν τίποτε για αυτό σε άλλους, μέχρις ότου ο Ίδιος αναστηθεί εκ νεκρών. Το μυστήριο του προσώπου Του γινόταν ακόμη πιο απρόοπτο. Τα μάτια της ψυχής των Μαθητών άνοιγαν σε καινούργιο κόσμο. Είχαν όμως πολύ δρόμο ακόμη. Αργότερα κατάλαβαν. 

Από τότε το θαύμα της Μεταμορφώσεως έγινε η καρδιά της θεολογίας της Εκκλησίας. Δεκατέσσερις αιώνες αργότερα ο κορυφαίος θεολόγος της Εκκλησίας άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, εισέδυσε στο βάθος του θαύματος ακόμη περισσότερο και φανέρωσε με πληρότητα αυτό που οι προηγούμενοι Πατέρες είχαν θεολογήσει: τις ιλιγγιώδεις διαστάσεις του γεγονότος της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Ότι δηλαδή το φως της Μεταμορφώσεως είναι το φως της θεότητας του Χριστού, που μπορεί να δεχθεί ο άνθρωπος και να γίνει και αυτός θεός, θεός "κατά Χάριν". 

Ο ιερός υμνογράφος το διατύπωσε με πολύ εκφραστικό τρόπο: "Ἵνα σου δείξῃς ἐμφανῶς τήν ἀπόρρητον δευτέραν κατάβασιν, ὅπως ὁ Ὕψιστος Θεός ὀφθήσῃ ἐστώς ἐν μέσῳ θεῶν, τοῖς ἀποστόλοις ἐν Θαβώρ....ἀρρήτως ἔλαμψας..." Ο Κύριος, λέει ο υμνογράφος, έλαμψε στο όρος Θαβώρ, για να δώσει μια εικόνα της Δευτέρας Παρουσίας του· της καταστάσεως δηλαδή εκείνης, κατά την οποία ο ύψιστος Θεός θα φανερωθεί ένδοξος εν μέσω νέων θεών, των Αγίων του. "Θεός ἐν μέσῳ θεῶν"! Αυτό είναι το μεγάλο, το ασύλληπτο μυστήριο της Εκκλησίας. 

Μέσα στα σπλάχνα της δημιουργούνται νέοι θεοί, οι Άγιοι! Κάθε Άγιος είναι ένας νέος θεός. "Κατά Χάριν", έτσι είναι η σωστή θεολογική διατύπωση. Διότι "κατά φύσιν" Θεός είναι μόνο η υπερούσια Τριάδα, ο Πατήρ, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιο, ο Ένας και μόνος αληθινός Θεός. Ο Θεός μας! Ο εν Τριάδι Θεός που μας δημιούργησε εκ του μηδενός και μας καλεί να υπερβούμε την πτώση μας και να ανεβούμε στο νοητό "Θαβώρ", να γίνουμε μέτοχοι της θείας δόξας Του, "θεοί κατά Χάριν", ίσοι κα όμοιοι με Εκείνον, τον Δημιουργό μας!

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα διά των πρεσβειών της Αγίας Βαρβάρας!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 59ο (α μέρος)

Τους ήταν τόσο άγνωστος! Λίγο καιρό Τον άκουσαν, διάφορα άκουσαν από άλλους, αρκετά θαύματα τα είδαν με τα μάτια τους. Σαγηνεύθηκαν. Αντιλαμβάνονταν ότι είναι κάποιος τόσο διαφορετικός! Γι' αυτό, όταν τους κάλεσε να Τον ακολουθήσουν, δεν δίστασαν. Τον ακολούθησαν. Κοντά τους κι άλλοι. Άρχισαν να γυρίζουν μαζί Του πόλεις και χωριά, να κηρύττουν και οι ίδιοι, να κάνουν θαύματα με το όνομά Του.  Έλεγαν ότι είναι προφήτης, αλλά όχι μόνο προφήτης. Άρχισαν σιγά σιγά να πείθονται ότι είναι ο από αιώνων αναμενόμενος Μεσσίας τους. Δηλαδή ο βασιλιάς που θα έπαιρνε το έθνος τους από την αφάνεια, θα το απελευθέρωνε από τη σκλαβιά των Ρωμαίων, θα το δόξαζε σ' όλο τον κόσμο. Έτσι νόμιζαν. 

Τα θαύματα πλήθος, η διδασκαλία Του μοναδική, η ζωή Του υπερθαύμαστη. Μιλούσε με εξουσία. Ποιος ήταν; Τούτη τη φορά ξεχώρισε τρεις απ' αυτούς και τους πήρε μαζί Του στο βουνό. Τι τους ήθελε; Θα ήταν κι άλλοι εκεί; Θα θαυματουργούσε; Θα δίδασκε. Το μυστήριο μεγάλωνε. Δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλό βουνό το Θαβώρ. Ούτε εξακόσια μέτρα. Σαν έφτασαν στην κορυφή, διαπίστωσαν ότι ήταν μόνοι. Δεν υπήρχε κόσμος να κηρύξει. Ούτε φαινόταν να προσφέρεται για προσευχή ο τόπος. Τον κοιτούσαν με απορία. 

Ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβουν, το σκηνικό άλλαξε. Τα ενδύματά Του έγιναν κατάλευκα σαν χιόνι. Το πρόσωπό του έλαμψε σαν τον ήλιο. Έπεσαν κάτω τρομαγμένοι! Και να που βλέπουν άλλα δυο πρόσωπα μαζί Του. Κατανόησαν, φωτισμένοι από τον Θεό, ότι είναι δυο μεγάλες μορφές της Ιστορίας τους: ο Μωυσής και ο Ηλίας. Στο αποκορύφωμα δε των παράδοξων γεγονότων, φωτεινό σύννεφο σκέπασε το βουνό και τους ίδιους. Την ίδια ώρα μια φωνή ακούσθηκε μέσα από το σύννεφο: "Οὗτος ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε (Λουκά θ, 35)". Φοβήθηκαν! Φοβήθηκαν πολύ! "Ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός". Ποιος ήταν λοιπόν ο Δάσκαλός τους; 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!