Τι σημαίνει χριστιανική χαρά; (μέρος 3ο- τελευταίο)

Η μεγάλη μαύρη POLO βρισκόταν σχεδόν στη μέση του διαδρόμου που σχηματίζουν οι δυο σειρές των θρανίων. Δε σκόνταψε μόνο το βήμα μου πάνω της. Στην έντονη αντίθεση που έκανε ο λευκός μαρκαδόρος στο μαύρο ύφασμά της σκόνταψε κι η ματιά μου. Κι ύστερα η σκέψη μου έπεσε στην παράξενη απορία που σχημάτιζαν οι πέντε κακογραμμένες λέξεις: "ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;" 

Καθώς επιτηρούσα το ωριαίο της Β Λυκείου, έψαχνα με τον νου μου ανάμεσα στους μαθητές των γύρω θρανίων. Ποιος απ' αυτούς θέλει, σιωπηλά, να μας φωνάζει πως μ' όλες τις γνώσεις που του δίνουν τα βιβλία που φέρνει στη σχολική τσάντα του, δεν κατορθώνει να λύσει την πιο μεγάλη, την πιο ουσιαστική απορία του;   

Θα' ναι ο Ιάκωβος. Διαρκώς διαμαρτύρεται περιγράφοντας με τα πιο σκοτεινά χρώματα την κοινωνική αδικία και αθλιότητα που προκαλεί η εκμετάλλευση των αδυνάτων από κάποιους δυνατούς... Ίσως να' ναι κι η Έλλη. Πριν ένα μήνα εκδηλώθηκε η ανίατη ασθένεια της μητέρας της, και από τότε τη βλέπουμε σχεδόν πάντα μελαγχολική.   

Δεν αποκλείεται καθόλου να' ναι κι ο Νικόλας με τα τρία αδέλφια. Όπως έλεγε τις προάλλες, θέλει να δουλεύει τ' απογεύματα, γιατί τον τελευταίο καιρό ακούει συνεχώς τους γονείς του να παραπονιούνται πως, ενώ οι λογαριασμοί και τ' άλλα έξοδα τρέχουν ασταμάτητα, σταμάτησε ο μισθός του πατέρα του.   

Ποιου παιδιού να' ναι αυτή η τσάντα; ...Αυτήν την απορία σκεπτόμουν φοβερά προβληματισμένος, μέχρι που σηκώθηκε από τη θέση του ο Λεωνίδας. Είναι ο μοναχογιός του πλούσιου βιομηχάνου της πόλης μας. Διαθέτει σε όλα τις πιο χλιδάτες μάρκες, κυκλοφορεί με το καλύτερο μηχανάκι κι έχει πάντα καλό χαρτζιλίκι. 

Μπορεί έτσι όπως συνηθίζει, να λέει, να κάνει δικούς του "κάποιους απαγορευμένους καρπούς", όμως δεν μπορεί να χαμογελάσει ποτέ. Ο Λεωνίδας πήρε την τσάντα δίνοντάς μου την κόλλα του διαγωνίσματος και μαζί κάποια βοήθεια στον μεγάλο προβληματισμό μου: Ποιος μαθητής μου βασανίζεται απ' αυτή την τραγική απορία; 
Κάποιος που απογοητευμένος από ανυπέρβλητες δυσκολίες, με θολά, δακρυσμένα μάτια βλέπει ευτελισμένο το πολύτιμο δώρο της ζωής;

Η....μάλλον κάποιος τολμηρός, που δημοσιεύει με ειλικρίνεια το φοβερό βίωμα του ανθρώπου που ζει χωρίς Θεό; Η ψυχή εύκολα τότε παγιδεύεται απ' τον εχθρό, πέφτει στην αμαρτία, πληγώνεται, κι αν δεν αναζητήσει θεραπεία,  κινδυνεύει. Ο άνθρωπος είναι σαν νεκρός, δεν βλέπει, δεν ακούει... δεν αισθάνεται...Δε βλέπει τον συνάνθρωπο δίπλα του σαν αδελφό. Ούτε του Θεού την παρουσία δεν μπορεί να αισθανθεί. 

Χωρισμένη η ψυχή απ' την ψυχή της, που είναι ο Θεός, ζει έναν θάνατο αλλιώτικο· "πνευματικό" τον ονομάζει η Εκκλησία μας. Αισθάνεται φυλακισμένη η ψυχή στο παγερό μνήμα της μοναξιάς της κι απεγνωσμένα ρωτά: "ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;" Υπάρχει. Μας τη χάρισε η αγάπη του Θεού στέλνοντας στο νεκρωμένο απ' την αμαρτία κόσμο μας τον Μονάκριβο Υιό Του, "ἵνα ζήσωμεν δι' αὐτοῦ" Α Ιω. δ, 9). 

Το βεβαιώνει ο Ίδιος: Εκείνος που πιστεύει σε μένα κι εφαρμόζει το λόγο μου δεν θα δοκιμάσει ποτέ τον πνευματικό θάνατο (Ιω. ια, 26). Κι ύστερα, πάνω στον Σταυρό απλώνει τις παλάμες του και γεφυρώνει το χάσμα που άνοιξε η αμαρτία ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο. Με τον θάνατό Του θανατώνει τον θάνατο. Με την Ανάστασή Του μας χαρίζει ζωή. "ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;", ρωτάς. 

Κι ακούς την παντοκρατορική φωνή Του: "Ἐγώ εἰμι η Ανάστασις καί ἡ Ζωή" (Ιω. ια, 25). Η δύναμη της Ανάστασης και η πηγή της ζωής. Σου απλώνω το χέρι και περιμένω το δικό σου, την απόφαση σου δηλαδή να σηκωθείς από την όποια πτώση του. Να μεταβάλεις κάθε λανθασμένο τρόπο σκέψης και πράξης. Σου απλώνω το χέρι και περιμένω το δικό σου, για να σε αναστήσω και να σου χαρίσω τη ζωή που μεταγγίζει στην ύπαρξή σου το Σώμα μου και το Αίμα μου. 

Τη ζωή που αξίζει να τη ζεις και να τη χαίρεσαι, όσο δύσκολη κι αν είναι. Τη ζωή που υπάρχει αδιάκοπα πριν και μετά το θάνατο.  "ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;",ρωτάς. Υπάρχει... Είναι ο αναστημένος Χριστός. " Εκείνος που με την πίστη είναι ενωμένος μαζί Του και τον έχει δικό Του, έχει τη ζωή (Α Ιω. ε, 12)". Την αληθινή, την αιώνια ζωή...

(Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Ο Σωτήρ, Αθήνα 2016)

 

Σ’ ένα στέφανο του Μάη, όλη η Άνοιξη χωράει. Κύκλους, κύκλους  τα λουλούδια, οι χοροί και τα τραγούδια. Στα χρυσά του ήλιου καφάσια ωριμάζουν τα κεράσια. Πέρα ως πέρα φως απλώνει, γλάστρα ανθίζει στο μπαλκόνι. Είναι ο Μάης δίχως ταίρι, ένα ολάνθιστο παρτέρι. Σ’ ένα στέφανο του Μάη, όλη η Άνοιξη χωράει (Ρένα Καρθαίου).

 

Καλημέρα σας! Δημιουργικός και ευφρόσυνος ο μήνας Μάϊος! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Οι μαθητές μιλούν για τα προβλήματά τους στο σχολείο 2ο μερος (τελευταίο)/Πάσχα 2017

Ο όρος παιδεία προσδιορίζει την ηθική και πνευματική αγωγή των νέων και τη διάπλαση των διανοητικών τους δυνάμεων, αλλά και του χαρακτήρα τους μέσω της παροχής συνεχούς μορφώσεως. 

Κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η εξειδίκευση και οι καινοτόμες ιδέες προσαρμόζονται με χαώδη τρόπο από κάθε κυβέρνηση, χωρίς καθαρές αξίες και καθορισμένα προγράμματα. Αυτό το θέμα δημιουργεί ανασφάλεια στους μαθητές, οι οποίοι δεν έχουν σταθερό σχολικό πρόγραμμα, ενώ πολλές φορές χρησιμοποιούνται ως "πειραματόζωα" σε καινούργιες ιδέες.

Αρχικά, τα προγράμματα και ο τρόπος εξέτασης των μαθητών θα έπρεπε να είναι μια συγκεκριμένη μέθοδος, η οποία δεν θα αλλάζει με τη διαφοροποίηση της κυβερνήσεως. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα οι μαθητές να νιώθουν ασφαλείς μέσα στο σχολείο, γνωρίζοντας ότι οι εξετάσεις που θα κρίνουν το μέλλον τους δεν θα είναι μια περίοδος δοκιμής.

Αντίθετα, υπάρχει ανασφάλεια στο σχολικό χώρο με την απαγόρευση των τεχνολογικών μέσων. Είναι αξιοσημείωτο το όφελος που έχει προσφέρει η τεχνολογία στις δυνατότητες του σχολείου, εφόσον δεν είναι μόνο ένας δίαυλος επικοινωνίας και εκπαίδευσης, αλλά δίνει την ευκαιρία στους μαθητές να ''παρενοχλήσουν'' τους συμμαθητές τους.

Στην κοινωνία μας, η οποία δεν ανέχεται το διαφορετικό και το ατελές, πολλά παιδιά γίνονται θύματα σχολικού εκφοβισμού είτε μέσα στο χώρο της εκπαιδευτικής κοινότητας είτε ψηφιακά, στον αχανή χώρο του διαδικτύου. 

Γνωρίζοντας όλα αυτά αναρωτιόμαστε αν το σχολείο προετοιμάζει τους μαθητές για το μέλλον η για το παρελθόν, αφού ο φόβος της διάσυρσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απαγορεύει στα παιδιά να είναι ελεύθερα, για να χρησιμοποιούν τα τηλέφωνα και τους υπολογιστές τους.

Ένα ακόμα πρόβλημα του σύγχρονου σχολείου είναι η νοοτροπία μαθητών και καθηγητών. Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν γνώσεις χρήσιμες για το μέλλον, αλλά αρκούνται σε ψεύτικους βαθμούς, οι οποίοι όμως δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν ορθά μια ανθρώπινη ψυχή. Μια λύση θα ήταν να αλλάξει ο τρόπος αξιολόγησης των μαθητών. Ίσως έτσι μειωθεί ο ανταγωνισμός και η σχολική βαθμοθηρία.

Το σχολείο είναι μια μέθοδος κοινωνικοποίησης της νέας γενιάς. Η κοινωνία μας δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς να υπάρχει αρκετός βαθμός ομοιογένειας στα μέλη της. Εφόσον η σχολική κοινότητα ενδυναμώνει και διαιωνίζει αυτή τη συνοχή, είναι σημαντικό τόσο ατομικά όσο και κοινωνικά να αλλάξει ριζικά ο ρόλος του σχολείου. 

Θα έπρεπε εμείς οι ίδιοι οι μαθητές, όπως και οι γονείς ή οι καθηγητές να φροντίζουμε την εκπαίδευση, αλλά και οι κυβερνήσεις να βοηθούν το μέσο το οποίο προετοιμάζει τους νέους για την μετέπειτα ζωή τους. Γιατί μπορεί οι έφηβοι να είναι το 20% του συνολικού πληθυσμού, τελικά όμως αποτελούν το 100% του μέλλοντός μας.

(Μαθητικές σκέψεις) 

Ἐρχόμενος ὁ Κύριος, πρὸς τὸ ἑκούσιον Πάθος, τοῖς Ἀποστόλοις ἔλεγεν ἐν τῇ ὁδῷ. Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ παραδοθήσεται ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καθώς γέγραπται περὶ αὐτοῦ. 

Δεῦτε οὖν καὶ ἡμεῖς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθῶμεν αὐτῷ, καὶ συσταυρωθῶμεν, καὶ νεκρωθῶμεν δι' αὐτόν, ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς, ἵνα καὶ συζήσωμεν αὐτῷ, καὶ ἀκούσωμεν βοῶντος αὐτοῦ, οὐκέτι εἰς τὴν ἐπίγειον Ἱερουσαλήμ, διὰ τὸ παθεῖν· ἀλλὰ ἀναβαίνω πρὸς τὸν Πατέρά μου, καὶ Πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου, καὶ Θεὸν ὑμῶν, καὶ συνανυψῶ ὑμᾶς εἰς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν (κατανυκτικός όρθρος Μεγάλης Δευτέρας):  

Ενώ ο Κύριος εβάδιζε προς το Πάθος, το οποίον θα υφίστατο με την θέλησίν Του, έλεγε καθ’ οδόν εις τους αποστόλους: Ιδού αναβαίνομεν εις τα Ιεροσόλυμα και ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθή (εις εκείνους που θα τον θανατώσουν), όπως έχει γραφή περί αυτού (εις τας προφητείας της Παλαιάς Διαθήκης).

Εμπρός λοιπόν και ημείς, αφού καθαρίσωμεν τας διανοίας μας (από πάσαν κακήν σκέψιν), ας βαδίσωμεν μαζί με Αυτόν και ας σταυρωθώμεν μαζί Του και χάριν Αυτού ας νεκρώσωμεν τον εαυτόν μας ως προς τας ηδονάς του βίου, δια να ζήσωμεν αιωνίως μαζί με Αυτόν και να Τον ακούσωμεν να λέγη (μετά την Ανάστασίν Του): 

Δεν αναβαίνω πλέον εις την επίγειον Ιερουσαλήμ δια να υποστώ θυσίαν, αλλ’ αναβαίνω εις τον ουράνιον Πατέρα μου και Πατέρα σας και Θεόν μου και Θεόν σας και ανυψώνω μαζί μου και σάς εις την Άνω Ιερουσαλήμ, η οποία ευρίσκεται εν τη Βασιλεία των ουρανών.)(μετάφραση πατρός Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, εκδόσεις Αποστολικής διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος)

Καλημέρα σας! Εύχομαι να είναι ευλογημένη η Μεγάλη εβδομάδα και Λαμπρηφόρος η Ανάσταση!  

Η θυσία του Θεανθρώπου

«Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας» (ἀντίφ. ιε΄ ὄρθρ. Μ. Παρ.)

Όσο, ἀγαπητοί μου, προχωρεῖ ἡ ἀκολουθία καὶ πλησιάζει ἡ στιγμὴ τῆς σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ, τόσο οἱ ὕμνοι καὶ τὰ τροπάρια γίνονται γλυκύτερα. Προκαλοῦν συγκίνησι· μόνο χυδαῖες ψυχὲς παραμένουν ἀσυγκίνητες.

Παγκόσμιος θρῆνος. Ὁ ἐκκλησιαστικὸς ποιητὴς καλεῖ νὰ συμμετάσχουν στὸ θρῆνο καὶ στὸ πένθος ἄγγελοι, ἄνθρωποι ἀλλὰ κι αὐτὰ τὰ ἄψυχα δημιουργήματα. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀναφέρει καὶ τὴ γῆ. «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας», λέει. Ἐπιτρέψτε μου, μολονότι εἶστε κουρασμένοι, νὰ πῶ λίγες λέξεις στὸ σημεῖο αὐτό· πενθεῖ ἡ γῆ.

Ἀλλὰ τι είναι η γη; Ἡ γῆ, ἀπαντοῦν οἱ ἀστρονόμοι, εἶνε ἕνας πλανήτης, ἕνα ἀπὸ τὰ ἄπειρα οὐράνια σώματα ποὺ ὑπάρχουν. Ἐν συγκρίσει μὲ τὰ ἄλλα οὐράνια σώματα ἡ γῆ εἶνε ἕνας μικρὸς κόκκος. Ἂν γιὰ μᾶς ἡ ὑδρόγειος σφαῖρα φαίνεται μεγάλη, ἐν συγκρίσει ὅμως μὲ ἄλλες σφαῖρες, ποὺ στροβιλίζονται στὸ ἄπειρο, εἶνε πολὺ μικρή.

Καὶ ὅμως ἡ γῆ ἔχει κάτι μοναδικό. Εἶνε οὐράνιο σῶμα εὐλογημένο, καλλωπισμένο, ὡραιότατο. Εἶνε, ὅπως εἶπε κάποιος ἀστρονόμος, «τὸ διαμάντι τῶν ἀστέρων». Ἐδῶ ὑπάρχει βλάστησι, χλόη, ἄνθη, δέντρα, καρποί· ἐδῶ ὑπάρχουν ψάρια, ζῷα, πουλιά· ἐδῶ ὑπάρχουν ὅλα τὰ στοιχεῖα ποὺ εἶνε ἀναγκαῖα γιὰ τὴν ὕπαρξι τῆς ζωῆς. Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα στοιχεῖα εἶνε τὸ νερό. Ἐδῶ ὑπάρχουν νερὰ ἄφθονα· πηγές, ποταμοί, λίμνες, θάλασσες καὶ ὠκεανοί, πού καλύπτουν τὰ τρία τέταρτα τῆς ἐπιφανείας τῆς γῆς. 

«Ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας», λέει ὁ ὕμνος. Πολλοὶ αὐτὸ τὸ ἀμφισβητοῦσαν, ἀπεδείχθη ὅμως ἀληθινό. Οἱ ἀστροναῦτες ποὺ εἶδαν τὴ γῆ ἀπὸ τὴ σελήνη, ἀπήλαυσαν ἕνα θαυμάσιο θέαμα. Τὴν εἶδαν μιὰ πελώρια πολύχρωμη σφαῖρα ἀλλοῦ ἄσπρη (οἱ παγετῶνες), ἀλλοῦ πράσινη (τὰ δάση), ἀλλοῦ φαιὰ – σκούρα (ἡ ξηρά), καὶ τὸ περισσότερο γαλάζια (ἡ θάλασσα).

Οἱ ἀρχαῖοι, ποὺ δὲν γνώριζαν πολλὰ πράγματα, νόμιζαν ὅτι ἡ γῆ εἶνε ἐπίπεδη κι ὅτι τὴ σηκώνει στοὺς ὤμους του ὁ μυθικὸς Ἄτλας. Σήμερα γνωρίζουμε, ὅτι ἡ γῆ εἶνε μιὰ πελώρια σφαῖρα ποὺ αἰωρεῖται στὸ ἄπειρο. Καὶ κάνει δύο κινήσεις· διαγράφει ἕνα κύκλο γύρω ἀπὸ τὸν ἥλιο καὶ μία στροφὴ γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτό της· ἡ μία κίνησις δημιουργεῖ τὸ ἔτος, ἡ ἄλλη δημιουργεῖ τὸ ἡμερονύκτιο. Καὶ τρέχει μὲ ἰλιγγιώδη ταχύτητα· σὲ ἕνα δευτερόλεπτο διανύει εκοσι χιλιάδες χιλιόμετρα!

Πῶς στέκεται; Δύσκολο ἐρώτημα. Ἡ ἐπιστήμη ἀπαντᾷ, ἀλλὰ δὲν ἐξηγεῖ· ἁπλῶς περιγράφει. Λέει, ὅτι ἰσορροποῦν δύο τεράστιες δυνάμεις, ἡ παγκόσμιος ἕλξις ποὺ τὴν τραβᾷ πρὸς τὰ μέσα καὶ ἡ φυγόκεντρος δύναμις ποὺ τὴν ὠθεῖ πρὸς τὰ ἔξω. Ὅπως ἐμεῖς μικρὰ παιδιὰ παίζοντας παίρναμε ἕνα κουβαδάκι, τὸ γεμίζαμε νερό, τὸ δέναμε μ᾿ ἕνα σχοινὶ καὶ τὸ περιστρέφαμε, καὶ τὸ νερὸ δὲν χυνόταν. Ἔτσι κ᾿ ἐδῶ· κάποιο ἀόρατο χέρι στρέφει συνεχῶς, ἐπὶ αἰῶνες τώρα, τὴ γῆ, κι αὐτὴ αἰωρεῖται καὶ κινεῖται μέσα στὸ ἄπειρο.

Σᾶς ἐρωτῶ· εἶνε δυνατὸν ἡ ὕλη μόνη της νὰ ἔχῃ τέτοιες δυνάμεις; Ποιός ἔβαλε μέσα στὴ νεκρὰ ὕλη τέτοιες τεράστιες μυστηριώδεις δυνάμεις; Μία εἶνε ἡ λογικὴ ἀπάντησις· ὁ Θεός. «Μέγας εἶ, Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου, καὶ οὐδείς λόγος ἐξαρκέσει πρὸς ὕμνον τῶν θαυμασίων σου» (μέγ. ἁγιασμ., εὐχὴ Σωφρονίου Ἰεροσ.). Γι᾿ αὐτὸ σήμερα ὁ ποιητὴς θυμᾶται τὴ γῆ, τὸ ἔξοχο δημιούργημα, ποὺ συμμετέχει καὶ αὐτὸ στὸ θρῆνο γιὰ τὸ δημιουργό του.

Ἐγὼ θὰ ἤθελα, αὐτοὺς ποὺ δὲν πιστεύουν καὶ βλαστημοῦν τὸν Ἐσταυρωμένο, νὰ τοὺς βάλουμε σ᾿ ἕνα πύραυλο καὶ νὰ τοὺς πᾶμε στὴ σελήνη, ὅπου ἐπικρατεῖ νέκρα· οὔτε ἀέρας, οὔτε σταγόνα νεροῦ ἐκεῖ. Ἀχάριστε ἄνθρωπε! πίνεις τὸ νερό, ἀναπνέεις τὸν καθαρὸ ἀέρα, κ᾿ ἕνα εὐχαριστῶ δὲ λές· τὴ μπουκιὰ ἔχεις στὸ στόμα, καὶ τὸ Χριστὸ βλαστημᾷς.

Ἡ γῆ αὐτή, ποὺ εἶνε τὸ πεδίον τῆς δράσεως τοῦ ἀνθρώπου, εἶνε καὶ μάρτυς τῶν ἔργων του. Ἂν μποροῦσε νὰ μιλήσῃ, θὰ ἐξιστοροῦσε τὰ φοβερὰ ἐγκλήματα ποὺ ἔγιναν ἐπάνω στὸν φλοιό της. Δὲν ὑπάρχει γωνιὰ τῆς γῆς ποὺ δὲ μολύνθηκε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Αὐτὸς διέπραξε μεγάλα ἐγκλήματα. Ἀλλὰ τὸ πιὸ ἀπαίσιο ἀπ᾿ ὅλα τὰ ἐγκλήματα εἶνε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐσταύρωσε τὸ Δημιουργό του, τὸ Θεό. Αὐτὴ ἦταν ἡ ἀνταπόδοσις καὶ εὐγνωμοσύνη του! Γι᾿ αὐτὸ πενθεῖ ἡ γῆ· «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας».

- Προσέξατε τί λέει ὁ ὕμνος; «ΣΗΜΕΡΟΝ ΚΡΕΜΑΤΑΙ (Ο ΧΡΙΣΤΟΣ) ἐπὶ ξύλου». Δὲ λέει «ἐκρεμάσθη»· λέει «κρεμᾶται», σὲ ἐνεστῶτα. Τί ἔννοια ἔχει αὐτὸς ὁ ἐνεστώς; Ἀφοῦ ὁ Κύριος ἐκρεμάσθη σὲ ὡρισμένη χρονικὴ στιγμή, ἐφ᾿ ἅπαξ, γιατί λέει «σήμερον κρεμᾶται»; Διότι συνεχίζεται τὸ μαρτύριο τοῦ Χριστοῦ μας. 

Ξανασταυρώνεται ὁ Χριστός. Ναί, ξανασταυρώνεται. Ὄχι πλέον ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς λεγομένους Χριστιανούς, αὐτοὺς ποὺ βαπτίσθηκαν στὸ ὄνομα τῆς ἁγίας Τριάδος, φέρουν ὀνόματα χριστιανικὰ καὶ τώρα τὶς μέρες αὐτὲς πυκνώνουν τὰ ἐκκλησιάσματα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει ὅτι, ὅπου θανάσιμο ἁμάρτημα, ὅπου ἔγκλημα καὶ ἰδίως φόνος, ἐκεῖ «ἀνασταυροῦται» ὁ Χριστός (βλ. Ἑβρ. 6,6). Λίγοι φόνοι ἔγιναν ἐπάνω στὴ γῆ; 40 μὲ 50 ἑκατομμύρια ἦταν οἱ νεκροὶ μόνο τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων.

Ἀλλὰ καὶ σήμερα μὲ τὶς ἐκτρώσεις ―τί φρίκη― στὴν Ἑλλάδα σφάζονται 400.000 ἔμβρυα τὸ χρόνο. Παιδιά, ἄνθρωποι εἶν᾿ αὐτά, ἀφοῦ ἡ ζωὴ ἀρχίζει ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς συλλήψεως. Ἡ μήτρα τῆς γυναίκας εἶνε θερμοκήπιο τῆς ζωῆς, ἐργαστήριο ποὺ φτειάχνει ἄνθρωπο. Ἔκτρωσι σον φόνος, καὶ φόνος σον ἀνασταύρωσις τοῦ Χριστοῦ. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Ντοστογιέφσκυ λέει· «Ὅποιος σκοτώνει παιδί, σκοτώνει τὸ Χριστό». Διότι τὸ παιδὶ εἶνε ἀθῷο ὅπως ὁ Χριστός. Τώρα οἱ Ἕλληνες γεννοῦν δύο μόνο. Τὰ ἄλλα ἔμβρυα τί γίνονται; Δολοφόνοι, δολοφόνοι! Μένετε ἀμετανόητοι· δὲν τρέχετε νὰ ζητήσετε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Ὅπου φόνος, ὅπου ἔκτρωσις-ἄμβλωσις, ὅπου κλοπή, κατάχρησις, ἀδικία, ἐκμετάλλευσις, ὅπου ψέμα, συκοφαντία καὶ διαβολή, ὅπου πορνεία, μοιχεία κι ὅ,τι ἄλλο ἔκφυλο, ἐκεῖ σταυρώνεται ὁ Χριστός, «σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου» πάλι. Ὁ Ἠλίας Μηνιάτης λέει· «Σήμερον ὁ Χριστὸς κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, καὶ ὁ πόρνος κρεμᾶται στὴν ἀγκάλη τῆς πόρνης!».

Πιστεύεις, Χριστιανέ; ἔλα μετανοημένος νὰ προσκυνήσῃς τὸν Ἐσταυρωμένο. Δὲν πιστεύεις; μὴ μολύνεις καὶ τὰ χείλη σου μὲ φίλημα Ἰούδα. Ἰδού πῶς ἐπαναλαμβάνεται σὲ μύριες περιπτώσεις τὸ «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου».

-Καὶ ἡ γῆ; Η ΓΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΤΑΙ. «Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε»! Τὸ δαχτυλάκι του νὰ κουνήσῃ ὁ Χριστός, θὰ γίνουμε ὅλοι σκόνη, θὰ σβήσουμε. Ἁμαρτάνεις, ἄνθρωπε, πάνω στὴ σφαῖρα αὐτή, καὶ ἡ γῆ δὲ᾿ θὰ διαμαρτυρηθῇ; Ἀσφαλῶς διαμαρτύρεται. Τὸ ἀκούσαμε χθές· «Φρῖξον ἥλιε, στέναξον ἡ γῆ» (γ΄ ἀπόστ. αν. Μ. Πέμ.). Ἡ μόλυνσις τοῦ περιβάλλοντος, γιὰ τὴν ὁποία φωνάζει ἡ νέα ἐπιστήμη τῆς οἰκολογίας, τί εἶνε; μιὰ διαμαρτυρία. Ἡ γῆ δὲν εἶνε πλέον ὅπως βγῆκε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Δημιουργοῦ. Ἔχει μολυνθῆ καὶ διαρκῶς μολύνεται. 

Φωνάζουν ὅλοι, Ἄγγλοι, Ἰταλοί, Γερμανοί, Ῥῶσοι· Ἀμάν, πεθαίνει ἡ γῆ· ξύπνα, ἀνθρωπότης!… Τὸ χορτάρι πικρίζει, οἱ καρποὶ ἀλλοιώνονται. Οἱ λίμνες, οἱ θάλασσες ῥυπαίνονται (ἡ Μεσόγειος κατήντησε ὀχετός). Τὰ ψάρια, κατὰ τὴν Ἀποκάλυψι, ψοφοῦν (βλ. Ἀπ. 8,9), ζῷα δηλητηριάζονται. Ὁ ἀέρας, τὸ πιὸ ἀπαραίτητο στοιχεῖο γιὰ τὴ ζωή, καλύπτεται ἀπὸ νέφη αἰθάλης καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀσφυκτιοῦν. Τὰ πάντα πεθαίνουν. Αὐτὴ εἶνε ἡ διαμαρτυρία τῆς γῆς γιὰ τὸ ἔγκλημα τῆς ἁμαρτίας.

Τί συνιστᾷ ἡ ἰατρικὴ ὅταν μολυνθῇ ἕνας τόπος; Ἀπολύμανσι. Καὶ ἡ γῆ θέλει ἀπολύμανσι. Δὲν ὑπάρχει σημεῖο της ποὺ δὲν εἶνε μολυσμένο ἀπὸ αἷμα. Ὅπου νὰ πᾶτε ἀκούγεται· «Κάϊν Κάϊν, ποῦ εἶνε ὁ ἀδελφός σου;» (Γέν. 4,9). Ἐγώ, ποὺ ἔχω ζήσει τόσα χρόνια καὶ περνῶ τοὺς δρόμους καὶ ξέρω ὅτι σὲ κάθε χιλιόμετρο στὴν Ἑλλάδα κάποιος ἔχει σκοτωθῆ, ἀνατριχιάζω. Δὲν ὑπάρχει γωνιὰ ποὺ δὲν τὴ βάψαμε μὲ αἷμα δεξιοὶ κι ἀριστεροί. Ἀναστενάζει ἡ γῆ καὶ ζητεῖ ἀπολύμανσι, νὰ μπῇ σὲ κλίβανο. Καὶ θὰ μπῇ. Ὁ δὲ κλίβανος εἶνε ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ.

Τί θὰ κάνουμε, ἀδελφοί; Σταματῶ. Πονῶ, μοῦ ᾿ρχεται νὰ κλαύσω. Βρισκόμαστε στὸ τέλος τῆς ἀνθρωπότητος. Σημεῖα πολλά. Μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ αὐτό· πεθαίνει ἡ γῆ! Κλαῖνε τὰ δέντρα, τὰ πουλιά, τὰ βράχια… Ἐσὺ δὲ θὰ κλάψῃς; Ἂς κλάψουμε κ᾿ ἐμεῖς, ἀδελφοί μου. Ἂς ποῦμε κ᾿ ἐμεῖς τὸ λόγο τοῦ λῃστοῦ· «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42)· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ἱ. ναὸ του Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης 27-4-1989 Μ. Πέμπτη βράδυ)

 Πηγή

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη Μεγάλη εβδομάδα! Θερμές ευχές σε όλους! Καλή Ανάσταση στην ψυχή μας!