Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 104ο

Η ζωή και το έργο των αγίων Αποστόλων μας δίνει ακριβώς αυτό το μήνυμα-σύνθημα, ότι όσες κι αν είναι οι δυσκολίες, προκειμένου να κρατηθεί ο πιστός γνήσιος και ακέραιος στην πίστη τη χριστιανική, όσο αρνητικό κι αν είναι το κλίμα, όσο παγωμένες κι αν είναι οι καρδιές των ανθρώπων, ανάμεσα στους οποίους ζει και αναστρέφεται, όσο κι αν έχει μπροστά του έναν ή περισσότερους ανθρώπους "ἀπειθοῦντας καί ἀντιλέγοντας (Ησ. ξε, 2)", δε δικαιολογείται απογοήτευση και δειλία. 

Πολύ περισσότερο δεν συγχωρείται η κατάθεση των όπλων και η σιωπή. Η ιστορία της Εκκλησίας μας βεβαιώνει ότι το κακό θα νικηθεί, θα ντροπιαστεί και θα περισταλεί. Η αλήθεια θα λάμψει και η βασιλεία του Θεού θα κυριαρχήσει στις καρδιές των ανθρώπων. Αυτό φαίνεται καθαρά και από την επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου στην Κόρινθο.  Στην Κόρινθο ο θείος Απόστολος έφτασε αποφασισμένος να δώσει τη μαρτυρία του για τον Χριστό (βλ. Πρ. ιη, 1-11). Και πράγματι μιλά και πείθει "Ἰουδαίους καί Ἕλληνας (στίχος 4)". Όμως οι αντιδράσεις παρουσιάζονται ισχυρές. Ο Παύλος τότε αρχίζει να "συνέχεται τῷ πνεύματι (στίχος 5)". Η κατάσταση γι' αυτόν είναι εξαιρετικά δύσκολη. 

Μπροστά στο αδιέξοδο, μπροστά στη σκληροκαρδία των Κορινθίων και την απροθυμία τους να δεχτούν τον ευαγγελικό λόγο, γεννώνται στην ψυχή του σκέψεις να εγκαταλείψει την πόλη και να πορευθεί σ' άλλους τόπους πιο επιδεκτικούς του θείου κηρύγματος. Τα ασκημένα και φωτισμένα μάτια του δεν μπορούσαν να διακρίνουν ότι σ' αυτήν την πόλη "λαός ἐστι πολύς (στίχος 10)", που θα γινόταν λαός του Κυρίου. 

Τη δύσκολη αυτή ώρα που ο τίμιος εργάτης κάμπτεται, επεμβαίνει ο Κύριος "δι' ὁράματος" και στηρίζει τον δούλο Του με εκείνο το συγκλονιστικό "λάλει καί μή σιωπήσῃς, διότι ἐγώ είμι μετά σοῦ, καί ούδείς ἐπιθήσεταί σοι τοῦ κακῶσαι σε (στίχοι 9-10)". Το αδιέξοδο ξεπεράστηκε. Το θαύμα έγινε. Εκεί που όλα ήταν κατάμαυρα και ολοσκότεινα, φως Χριστού αρχίζει να καταυγάζει τις ψυχές, Μια Εκκλησία όλο ζωντάνια και δυναμισμό αναδύεται μέσααπό την ειδωλολατρική διαφθορά, μέσα από το σάπιο ιουδαϊκό κατεστημένο. 

Μπορεί τα παιδιά μας, οι σύζυγοι, συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες να φαίνονται αδιάφοροι, ανεπίδεκτοι, αρνητικοί ή και εχθρκοί απέναντι στην πίστη και την ηθική του Ευαγγελίου. Ο, τι κι αν συμβαίνει, οι πιστοί χριστιανοί, και αυτοί οι ποιμένες και εργάτες της Εκκλησίας, ας μην ξεχνάμε ότι μέσα στην πόλη, στην πατρίδα μας, στο στενότερο ή ευρύτερο περιβάλλον μας, υπάρχουν ψυχές που περιμένουν το φως του Χριστού, για να ανθίσουν στο χάδι του. 

Ας κρατήσουμε τη φλόγα της πίστης αναμμένη στις δικές μας ψυχές και κοντά τους κάποιες άλλες ψυχές μπορεί να φωτισθούν, να θερμανθούν, να ζωογονηθούν και να σταθεροποιηθούν στην εν Χριστώ ζωή. Τη συγκεφαλαίωσητου όλου πνεύματος της αποστολικής εργασίας, που γίνεται φάρος καθοδηγητικός για μας, βρίσκουμε στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου των "Πράξεων (βλ. Πρ. κη, 1-3)". 

Ο θείος Παύλος, δέσμιος στη Ρώμη για το όνομα και την αγάπη του Κυρίου, φυλακισμένος για δυο ολόκληρα χρόνια, κηρύττει τον Χριστό μέσα από το κελί της φυλακής, παρά τις αμφισβητήσεις των προκρίτων Ιουδαίων της συναγωγής. Κι ενώ εκείνοι αναχωρούν από το κελί του "πολλήν ἔχοντες ἐν ἑαυτοῖς συζήτησιν (στίχος 29)", ο Παύλος "ἀπεδέχετο πάντας τούς εἰσπορευομένους πρός αὐτόν, κηρύσσων τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί διδάσκων τά περί τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μετά πάσης παρρησίας ἀκωλύτως (στίχοι 30-31)". Δεχόταν πρόθυμα και με ευχάριστη διάθεση όλους όσοι πήγαιναν να τον επισκεφθούν. 

Και όχι μόνο τους δεχόταν στο κελί της φυλακής, αλλά και κήρυσσε τη βασιλεία του Θεού, την οποία έδωσε ως κληρονομιά ο Μεσσίας Χριστός στους ανθρώπους, και τους δίδασκε τις αλήθειες που αναφέρονταν στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Όλη αυτή την εργασία την έκανε με θάρρος και παρρησία, χωρίς να του παρεμβάλεται απέξω κανένα εμπόδιο. Πόσο βάθος έχουν οι στίχοι αυτοί! Αλλά και πόσο μας ενθαρρύνει το ιερό κείμενο και μας χαράσσει πορεία ζωής και δράσης ως μελών της Εκκλησίας που θέλουν και αγωνίζονται να ζήσουν κατά Θεόν και να καταστήσουν κοινωνούς της χάριτος του Θεού και τους αδελφούς τους, που ζουν στην άγνοια· που κινδυνεύουν από τον καυστικό λίβα της αθεΐας, της απιστίας, της ζωής του κόσμου, ο οποίος "ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται". 

Ο πιστός μαθητής του Χριστού είτε ζει σε χώρα που απολαμβάνει την πολιτική ελευθερία είτε αύριο βρεθεί δέσμιος, φυλακισμένος, κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους, αλυσοδεμένος και φρουρούμενος, έχοντας τους πάντες εναντίον του, δεν αποθαρρύνεται, δεν καταθέτει τα όπλα. Πάντα νικά με τη Χάρη του Θεού, διότι στην παντοδυναμία του Θεού Λόγου τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να ματαιώσειτα σχέδιά Του και να σβήσει την πίστη από τις καρδιές των ανθρώπων. 

συνεχίζεται....

(Αρχιμ. Γρηγορίου Ι. Μουσουρούλη, Από το αδιέξοδο στο θαύμα, Αθήνα 2016, Εκδόσεις Σωτήρ)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομἀδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 48ο

Πότε ήταν πιο δοξασμένος ο πάγκαλος Ιωσήφ; Πριν από τις αλλεπάλληλες δοκιμασίες του ή μετά απ' αυτές; Πριν από τις θλίψεις ήταν χαριτωμένος, αγνός, το καμάρι του Ιακώβ. Έπειτα δοκιμάστηκε κι αυτός. Πέρασε από σκοτεινή σήραγγα και προς στιγμήν φάνηκε ότι χάθηκαν τα ίχνη του από το πρόσωπο της γης. Αλλά ο άγιος Θεός τον ανύψωσε και τον ανέδειξε αντιβασιλιά της Αιγύπτου. Ο Φαραώ τον έβγαλε από τη φυλακή, του έβαλε χρυσό δαχτυλίδι στο χέρι, του φόρεσε επίσημη βασιλική στολή, του κρέμασε χρυσή αλυσίδα στον λαιμό, τον έβαλε να καθίσει επάνω σε βασιλικό άρμα και διέταξε να σχηματισθεί προς τιμήν του θριαμβευτική πομπή, για να τον επευφημήσει ο λαός ως αντιβασιλιά της Αιγύπτου. 

Πόσο απροσδόκητη η εξέλιξη των γεγονότων! "Ὁ Ἰακώβ ὠδύρετο τοῦ Ἰωσήφ τήν στἐρησιν καί ὁ γενναῖος ἐκάθητο ἅρματι, ὡς βασιλεύς τιμώμενος"! Κι όχι μονάχα αντιβασιλιάς της Αιγύπτου έγινε ο πάγκαλος Ιωσήφ, αλλά μνημονεύεται στον Όρθρο της Μεγάλης Δευτέρας, που ψάλλεται το εσπέρας της Κυριακής των Βαΐων, ως τύπος Χριστού και περιβάλλεται με υπερκόσμια δόξα και συνεχή τιμή από την Εκκλησία μας. 

Πότε ήταν πιο δοξασμένος ο απόστολος Παύλος; Πριν από τα παθήματά του ή μετά από αυτά; Γράφει στη Β΄ Προς Κορινθίους επιστολή του ότι έφθασε μέχρι τρίτου ουρανού και άκουσε "ἄρρητα ῥήματα ἅ οὐκ ἐξόν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι (ιβ, 4)". Αλλά δεν δοξάστηκε τόσο από τις θείες αποκαλύψεις, όσο δοξάστηκε από τις ασθένειές του, από τα πολλά παθήματα που υπέστη για την αγάπη του Χριστού. 

"Ἐν κόποις περισσοτέρως, ἐν πληγαῖς ὑπερβαλλόντως, έν φυλακαῖς περισσοτέρως, ἐν θανάτοις πολλάκις Β κορ. ια, 23)". Οι αλυσίδες της φυλακής και οι πληγές από τα παθήματα ήταν τα λαμπρότερα παράσημά του. Με τις αλυσίδες, που κρέμονταν από τα χέρια του, ήταν ασύγκριτα πιο λαμπρός από αυτούς που στολίζονται με χρυσά και αργυρά κοσμήματα: "Μετά δεσμῶν καί μαστίγων καί στιγμάτων λαμπρότερος τῶν τήν ἁλουργίδα καί τό διάδημα ἐχόντων ἦν". 

Πότε ήταν πιο δοξασμένοι οι Μάρτυρες; Πριν από το μαρτύριο ή μετά απ' αυτό; Η Εκκλησία του Χριστού είναι πανέμορφη σαν την αυγή, ωραία σαν τη σελήνη, λαμπρή σαν τον ήλιο, εκθαμβωτική σαν τάγματα στρατιάς (Άσμα στ, 9), διότι είναι στολισμένη με τα αίματα των Μαρτύρων της: "Τῷ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ Μαρτύρων σου, ὡς πορφύραν καί βύσσσον τά αἵματα, ἡ Ἐκκλησία σου στολισαμένη..." Όλοι γνωρίζουμε ότι και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος δεν δοξάστηκε τόσο από το έκτακτο ρητορικό χάρισμά του-  τον χειροκροτούσαν και μέσα στην εκκλησία χιλιάδες λαού- όσο δοξάστηκε όταν αναπαύθηκε εν Κυρίω, εξόριστος, καθαιρεμένος, με υψηλό πυρετό μπροστά στην Αγία Τράπεζα του ιερού ναού του αγίου Βασιλίσκου, έξι μίλια έξω από τα Κόμανα του Πόντου, ευλογώντας τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και λέγοντας: "Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν".Η επωδός της ζωής του! Έτσι γίνεται με όλους τους πιστούς που αγωνίζονται με πόθο. 

Οι θλίψεις που υπομένουν, τους λαμπρύνουν και τους δοξάζουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Και μάλιστα όσο πιο ισχυροί είναι οι πειρασμοί τους, τόσο μεγαλύτερο στεφάνι δόξας παίρνουν. ''Ὅσῳ αἱ θλίψεις ἐπιτείνονται, τοσούτῳ καί αἱ ἀμοιβαί αὔξονται, μᾶλλον δέ καί πολλῷ πλέον". 

Όσο οι θλίψεις επιτείνονται τόσο οι αμοιβές αυξάνονται κι ακόμη περισσότερο, καταλήγει συμπερασματικά ο ίδιος ο ιερός Χρυσόστομος. Στο τέλος οι πιστοί Χριστιανοί θα ευχαριστήσουν τον άγιο Θεό για τους πόνους τους μεγάλους, για τις θλίψεις τις τελικές. Και θα Τον ευγνωμονούν ακατάπαυστα που τους ευεργετούσε, όταν επέτρεπε να δοκιμάζονται με θλίψεις. 

Οι άνθρωποι του κόσμου αγνοούν αυτή την πραγματικότητα και αναρωτιούνται: Γιατί επιτρέπει ο Θεός τις θλίψεις; Αλλά οι πιστοί καταλάμπονται από τη Χάρι του  Αγίου Πνεύματος κι αναρωτιούνται: Πότε είναι καλύτερα; Με θλίψεις ή χωρίς θλίψεις; Ασφαλώς είναι καλύτερα όταν ζούμε μέσα στη Χάρι του Θεού. Και η παρουσία του Αγίου Πνεύματος γίνεται πιο αισθητή στους πειρασμούς και τις θλίψεις. 

Μέσα στις θλίψεις βρίσκουν τον Χριστό και αυτή είναι η πιο μεγάλη χαρά τους. 

Γράφει σ' ένα πνευματικό του παιδί ο όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής: "Μου γράφεις ότι έχεις πολλούς πειρασμούς. Αλλά μ' αυτούς γίνεται γίνεται η κάθαρσις της ψυχής. Μέσα στις θλίψεις, μέσα στους πειρασμούς, εκεί ευρίσκεται και η Χάρις, εκεί θα βρεις τον γλυκύτατον Ιησούν". 

Από τις θλίψεις μπορούν όλοι οι άνθρωποι να ωφεληθούν, σε οποιαδήποτε πνευματική κατάσταση κι αν βρίσκονται. 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!