Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 61ο

Εὑρήσετε βρέφος ἐσπαργανωμένον, λένε οι Άγγελοι, κείμενον ἐν φάτνῃ κι εμείς δεν πέφτουμε στη γη να προσκυνήσουμε. Αντιστέκεται το επηρμένο κεφάλι μας και επίμονα ρωτάει: "γιατί βρέφος και γιατί σε φάτνη;" Και δεν ξέρουμε πως από αγάπη άμετρη ο Χριστός γίνεται Ίδιος με μας! Πως από αγάπη άμετρη ο Χριστός μπαίνει στη διαδικασία της κύησης, της γέννησης, της φτώχειας, της ανθρώπινης ζωής! Αν ο Χριστός ερχόταν εν δυνάμει και δόξῃ -που μπορούσε να το κάνει- θα εξασφάλιζε σίγουρα την υποταγή μας, όχι όμως την αγάπη μας. Όμως ο Χριστός δεν ήρθε, για να μας υποτάξει, αλλά για να μας αναδείξει! 

Δεν ήρθε για να δείξει τι μπορεί να κάνει Εκείνος, αλλά τι μπορούμε εμείς να κάνουμε στην ένωσή μας μαζί Του! Ο Χριστός δεν ήρθε για να μας αποκαλύψει τη φύση Του, αλλά για να μας υποσχεθεί ότι εμείς μπορούμε να γίνουμε κατά Χάριν ό, τι Εκείνος είναι κατά φύσιν! Όπως έγινε με τις χιλιάδες των Αγίων της Εκκλησίας μας. Όπως έγινε με τον Άγιο Νεκτάριο, που αντιμετώπισε τον άδικο κατατρεγμό, χωρίς καθόλου να γογγύσει.

Όπως έγινε με τον άγιο Διονύσιο, που συγχώρησε τον φονιά του αδελφού του. Όπως έγινε με τον πατέρα Παΐσιο, που έλεγε για όσους τον συκοφαντούσαν: "έχουν ευλογία να με συκοφαντούν. Αυτοί με ωφελούνε". Όπως έγινε με τον πατέρα Πορφύριο, τον πατέρα Ιάκωβο.... Άνθρωποι σαν κι εμάς, που αθόρυβα και ταπεινά, μας απέδειξαν πού μπορούμε να φτάσουμε, όταν με τον Θεό ενωθούμε... Πόσες κρυμμένες δυνάμεις αγιότητας κλείνουμε μέσα μας... πόσο φως κουβαλάμε στα δομικά υλικά μας! Αυτή είναι η πιο παρήγορη και χαρμόσυνη βεβαιότητα που απορρέει από τη Σάρκωση του Χριστού: το μεγαλείο του ανθρώπου! Η ασύλληπτη και μοναδική μας αξία την οποία αναγνωρίζει ο Θεός και γι' αυτό κατέρχεται.

Γι' αυτό σαρκώνεται ο Χριστός: για να μας φανερώσει όχι πόσο σπουδαίος, πόσο ανεκτίμητος είναι, αλλά πόσο σπουδαίοι, πόσο ανεκτίμητοι, πόσο πολύτιμοι είμαστε! Γιατί ξέρει καλά πού μπορούμε να φτάσουμε. Για τον Χριστό ο δίκαιος και ο άδικος είμαστε παιδιά Του...με τεράστιες δυνατότητες προσωπικού αγιασμού, με ιστορία ανεπανάληπτη, με ελευθερία επιλογών, με δικαίωμα στην αμαρτία, αλλά και στη μετάνοια....

Μέσα στην αγάπη του Θεού δεν υπάρχουν ανάξιοι, περιφρονημένοι, ασήμαντοι και άχρηστοι άνθρωποι. Κι αν τίποτε δεν έχουμε, ούτε γνώσεις, ούτε πλούτη, ούτε υγεία, ούτε ανθρώπους να μας νοιάζονται και να μας αγαπούν.... κι αν την τελευταία θέση κατέχουμε, κι αν στην τελευταία θέση μας κατέταξαν οι άνθρωποι στη γη, μη φοβόμαστε.... μέσα στην Εκκλησία του Χριστού δεν υπάρχουν τελευταίοι... Εκεί, στην έσχατη θέση, όποιος θέλει μπορεί να γίνει πρώτος.... 

Στην Εκκλησία του Χριστού, οι έσχατες θέσεις συχνά πάνε πρώτες στον Παράδεισο... Κι αν η αμαρτία συντρίμμια μας έκανε, Αυτός που μας έφερε στη ζωή μπορεί να εναρμονίσει ξανά τα σπασμένα κομμάτια μας και μπορεί ξανά φτερά να μας δώσει... Χριστούγεννα ξανά και στα μέρη μας σαν να ζεσταίνονται οι καρδιές.... σαν να ελπίζουν.... Μύρισε άφεση... Μύρισε παράκληση αιωνία.... Ακόμα κι ο αγέρας λες σαν από κάπου παρήγορος έρχεται. Σαν κάποιος να ήρθε για μας... Σαν Κάποιος να πιστεύει σε μας.... Σαν Κάποιος να μας αγαπάει παντοτινά και απροϋπόθετα... 

(Μαρίας Μουρζά, Χριστούγεννα, Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου, Άγια Μετέωρα)

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Φράσεις για προβληματισμό 103ο μέρος

Στα πρόθυρα της Βηθλεέμ, ζούμε την ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού, του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού. Να απολαύσουμε για ακόμη μια φορά την ύψιστη αγάπη του Θεού Πατέρα προς τον άνθρωπο: "τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν Μονογενῆ ἔδωκε". "Ὁ πατήρ ηὐδόκησεν, ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἡ Παρθένος ἔτεκεν Θεόν ἐνανθρωπήσαντα". Να ανταποκριθούμε κι εμείς οι άνθρωποι με ζωή θεοφιλή και θεάρεστη(Σπουδαία σκέψη). 

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα. Οι εκκλησιές σημαίνουν, κουνιούνται τα καμπαναριά και οι φωνές, που βγαίνουν απ’ το βαθύ, το διάπλατο κάθε καμπάνας στόμα, μοιάζουν χερουβικούς ψαλμούς, σαν απ’ ουράνιο δώμα. Χιλιάδες τα Χριστούγεννα τα τραγουδούν Αγγέλοι και κάθε αχτίδα από ψηλά, που κάθε αστέρι στέλλει, μοιάζει αγγελική ματιά. Θρησκεία! Γλυκειά μάννα! Τι όμορφη δίνεις εσύ λαλιά και στην καμπάνα και  πόσο εκείνη ἡ λαλιά σαλεύει στην καρδιά μας! Πόσες εκείνος ὁ Σταυρός απ῾ τα καμπαναριά μας, στην αντηλιάδα χύνοντας τόσες χρυσές αχτίδες, χύνει βαθιά μας στην ψυχή γλυκές χρυσές ελπίδες! («Ο Καλόγερος της Κλεισούρας » Κώστας Κρυστάλλης)

Η εορτή των Χριστουγέννων είναι εορτή της ειρήνης. Διότι ο βασιλιάς και χορηγός της ειρήνης ήρθε στη γη για να λυτρώσει τους κατοίκους της από την σκλαβιά της αμαρτίας. Ήρθε στη γη τότε -πριν από 2000 σχεδόν χρόνια. Έρχεται και στην ψυχή του καθενός και της καθεμιάς μας τώρα, για να την ειρηνεύσει. Και θα την ειρηνεύσει! Αρκεί εμείς να αγωνιζόμαστε κατά της αμαρτίας, να μετανοούμε, να εξομολογούμαστε με ειλικρίνεια και να Τον δεχόμαστε μέσα μας ως αιώνιο Βασιλιά και μοναδικό Κύριο της ψυχής μας."Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς (Ματθ. κα, 28)" (Σπουδαία σκέψη). 

Η προσκύνηση των μάγων θα πρέπει να μας διδάξει όλους, καθώς προσερχόμαστε κι εμείς να προσκυνήσουμε το θείο βρέφος. Εμείς βέβαια δεν διανύουμε την μακροχρόνια και επικίνδυνη, κοπιαστική πορεία των μάγων. Δεν έχουμε να προσφέρουμε στο θείο βρέφος χρυσό, λίβανό ή σμύρνα κι ούτε ζητεί τέτοια δώρα από εμάς. Το δώρο που ζητεί από εμάς σήμερα ο τεχθείς βασιλιάς του ουρανού και της γης είναι κάτι βαθύτερο, ανώτερο, ιερό. Παιδί μου, δος μου την καρδιά σου: "Δός μου, υἱέ, σήν καρδίαν (Παροιμίες κγ, 26)".(Σπουδαία σκέψη)

Το όνομα Εμμανουήλ δεν σημαίνει απλώς "Ο Θεός είναι μαζί μας, μας αγαπά και μας προστατεύει". Αλλά κυρίως σημαίνει "Ο Θεός είναι ανάμεσά μας". Δηλαδή ο Θεός έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία μας, χωρίς να παύσει να είναι Θεός. Το όνομα "Εμμανουήλ" σημαίνει ό, τι και το "Θεάνθρωπος". Μας δίνει παρηγοριά, γιατί "ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ' ὕψους ὁ Σωτήρ": ο άνθρωπος μπορεί εν Χριστώ να ενωθεί με τον Θεό, να αγιασθεί, να θεωθεί (Σπουδαία σκέψη). 

Ο Χριστός σε αναζητά παντού. Στα κύματα των δοκιμασιών του βίου. Στο σπίτι του αμαρτωλού αρχιτελώνη. Στο πηγάδι της Σαμαρείτιδας. Στα σταυροδρόμια της ζωής. Πάνω στον Σταυρό με τα χέρια απλωμένα, πληγωμένα, ανυψωμένα, έτοιμα να σε σφίξουν στην αγκαλιά Του. Μην το αρνηθείς (Σπουδαία σκέψη). 

Πρέπει να έχωμεν δυο αγάπας, αγάπην προς τον Θεόν μας και εις τους αδελφούς μας. Φυσικόν μας είναι να έχωμεν αυτάς τας δυο αγάπας, παρά φύσιν είναι να μην τας έχωμεν. Και καθώς ένα χελιδόνι χρειάζεται δυο πτέρυγας δια να πετά εις τον αέρα, ούτω και ημείς χρειαζόμαστε αυτάς τας δυο αγάπας, διότι άνευ αυτών είναι αδύνατον να σωθώμεν και πρώτον έχομεν χρέος να αγαπώμεν τον Θεόν μας, διότι μας εχάρισε τόσην γην μεγάλη εδώ να κατοικώμεν πρόσκαιρα, τόσες χιλιάδες φυτά, βρύσες, ποταμούς, θάλασσας, αέρα, ημέραν, νύκτα, ουρανόν, ήλιον, κ.λπ. Όλα αυτά διά ποίον τα έκανε ει μη δι' ημάς; Τι μας εχρεώστει; Τίποτε... (Διδαχή Α, Αγίου Κοσμά Αιτωλού). 

Ο Κύριος μπροστά στον άσημο και τυφλό επαίτη. Κι ο τυφλός περιφρονημένος και βαθιά πικραμένος άνθρωπος μπροστά στον Υιό του Θεού, κραυγάζει μέσα από το απύθμενο ηφαίστειο του πόνου του: Κι η σαρκωμένη ΑΓΑΠΗ, ο Κύριος Ιησούς στέκεται ν' ακούσει τον στεναγμό και την κραυγή του. "Σταθείς ὁ Ίησοῦς ἐκέλευσεν αὐτόν ἀχθῆναι πρός αὐτόν (Λουκά η, 40)". "Ἀνάβλεψον, ἡ πίστις σου σέσωκέσε (στ. 1,2)" (Σπουδαία σκέψη). 

Ο Κύριος, μόλις αντικρίζει την κουβαριασμένη γυναίκα που "ἦν συγκύπτουσα καί μή δυναμένη ἀνακύψαι εἰς τό παντελές", στηλώνει το θεϊκό βλέμμα καταπάνω της και της λέγει: "γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου (Λουκά ιγ, 12)". Δεκαοκτώ χρόνια σκυμμένη, λύθηκε μονομιάς και στάθηκε ολόρθη στα πόδια της. Ακτινοβόλησε την ευτυχία της και την ευγνώμονα διάθεσή της. Ας εναποθέτουμε τον πόνο μας και την ασθένειά μας στον Άγιο Θεό, που είναι όλος αγάπη και θα ανταποκριθεί στην εκπλήρωση των πόθων μας (Σπουδαία σκέψη). 

Ο Κύριος εικονίζει την ευφροσύνη της βασιλείας του με την παραβολή του Δείπνου. Οι άνθρωποι που αρνήθηκαν να μετάσχουν δεν είναι άσωτοι - που έφυγαν μακριά και σκόρπισαν τον πατρικό πλούτο. Δεν είναι Φαρισαίοι που έστησαν τον εαυτό τους είδωλο και έχασαν το πρόσωπο του Θεού. Οι άνθρωποι μπλοκαρίστηκαν στην καθημερινότητα: α) ιδιοκτησία: "Ἀγρόν ἠγόρασα", β) το καθημερινό έργο: "Ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε καί πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά", γ) οικογενειακή απασχόληση: "Γυναῖκα ἔγημα καί οὐ δύναμαι ἐλθεῖν". Νεκρώθηκε το πνευματικό τους αισθητήριο κι έσβησε η λαχτάρα τους για επικοινωνία μ ε τον αιώνιο Θεό (Επίσκοπος Νικόδημος, Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος).

Όλες οι κουλτούρες, όλοι οι πολιτισμοί, όλοι οι νόμοι, όλοι οι άνθρωποι, όλα τα ουράνια, όλοι οι κόσμοι δίχως τον Χριστό μεταμορφώνονται σε κόλαση....Αιώνιο κέρδος αποτελεί ο Χριστός (π. Ιουστίνος Πόποβιτς). 

Κύριε, Σε ικετεύω, για όσους πονούν, για όσους πεινούν, για όσους εγκληματούν, για όσους πεθαίνουν χωρίς να Σε γνωρίσουν ή είναι άπιστοι και Σε πολεμούν, για όσους νιώθουν μοναξιά ή εγκατάλειψη ή είναι απελπισμένοι, για όσους αγωνιούν, για όσους ψάχνουν για εργασία, για όσους σχεδιάζουν εκδίκηση, για όσους λύγισαν και αμάρτησαν, Κύριε Ιησού Χριστέ, όλοι δικά σου παιδιά είμαστε, ελέησέ μας! (Σπουδαία σκέψη). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι ευφρόσυνο, δημιουργικό και χαρούμενο το 2024! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 60ο (β μέρος-τελευταίο)

Η συγχώρηση λοιπόν είναι απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να λάβουμε άφεση για τις αμαρτίες μας. Πώς όμως θα αποκτήσουμε την υπέροχη και τόσο σημαντική αυτή αρετή; Οπωσδήποτε δεν είναι εύκολη η συγχώρηση. Απαιτεί να χωρέσουμε στην καρδιά μας όσους μας έχουν αδικήσει. Αντί λοιπόν να κατακρίνουμε τους ανθρώπους αυτούς, ας ανακρίνουμε τον εαυτό μας κι ας αναλογισθούμε το δικό μας χρέος ενώπιον του Θεού. 

"Σύνδουλοι" είμαστε κι εμείς. Μήπως δεν έχουμε κάνει λάθη; Δεν έχουμε αδικήσει άλλους; Δεν έχουμε πει λόγια που πλήγωσαν τους συνανθρώπους μας, τα οποία συγχώρησε ο Κύριος; Ίσως να υποφέρουμε για πράγματα που δεν φταίμε. Είμαστε όμως ένοχοι σε τόσα άλλα αμαρτήματα ενώπιον του Θεού, που επιβεβαιώνουν ότι η αδικία σε βάρος μας τελικά δεν είναι αδικία. 

Μας εμπνέει επιπλέον το παράδειγμα του ανεξίκακου Κυρίου μας, ο Οποίος κατά το θείο Πάθος "λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει, πάσχων οὐκ ἠπείλει (Α Πετρ. β, 23)", όπως σημειώνει ο απόστολος Πέτρος. Δεν ανταπέδιδε τις ύβρεις. Δεν φοβέριζε με εκδικητικές απειλές. Στην κορύφωση μάλιστα του πόνου και της ταπεινώσεώς του πάνω στον Τίμιο Σταυρό Του, έδειξε το ύψος της αγάπης Του προσευχόμενος στον Θεό Πατέρα να συγχωρήσει εκείνους που Τον είχαν σταυρώσει: "Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι (Λουκά κγ, 34)". 

Ο Σταυρός του Κυρίου μας γίνεται για εμάς παράδειγμα, αλλά και πηγή Χάριτος και δυνάμεως, για να συγχωρήσουμε όσους μας έχουν βλάψει. Αυτή η ανεξικακία του Κυρίου μας ενέπνευσε και τους Αγίους όλων των αιώνων, όπως τον Άγιο Διονύσιο της Ζακύνθου, ο οποίος συγχώρησε κι ευεργέτησε τον φονιά του αδελφού του. Καθώς επίσης τον Άγιο Νεκτάριο, ο οποίος σε όλη τη ζωή του δεν έπαψε να διώκεται, να συκοφαντείται και να συγχωρεί τους διώκτες και τους συκοφάντες του. Ας συγχωρούμε λοιπόν κι εμείς με την καρδιά μας όσους μας αδίκησαν. Ας "εκδικούμαστε" με την αγάπη, ώστε να ομοιάσουμε στον Θεό της αγάπης και να λάβουμε το πλούσιο έλεός Του. 

Χρόνια πολλά κι ευλογημένα σε κάθε "ανθρώπινη φάτνη" που υποδέχεται τον Κύριό μας! Ιησούς ετέχθη! 

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 60ο (α μέρος)

Στη διδακτική παραβολή των μυρίων ταλάντων, ένας ανεξίκακος βασιλιάς χάρισε το υπέρογκο χρέος που του όφειλε κάποιος δούλος και τον άφησε ελεύθερο. Ο δούλος όμως δεν έπραξε το ίδιο σε κάποιον σύνδουλό του, που του όφειλε ένα ασήμαντο ποσό. Αντίθετα, του φέρθηκε με πολλή σκληρότητα. Τον απείλησε, ζητώντας άμεση εξόφληση του χρέους και τον οδήγησε στη φυλακή. Ο βασιλιάς πληροφορήθηκε τη σκληρή αυτή συμπεριφορά κι αφού τον ήλεγξε αυστηρά για την κακία του, τον παρέδωσε στη φυλακή, μέχρι να εξοφλήσει κι αυτός όλα όσα χρωστούσε. 

Η θαυμάσια αυτή παραβολή μας διδάσκει τη σπουδαία αρετή της συγχωρήσεως και μας δίνει την ευκαιρία να εξετάσουμε γιατί είναι απαραίτητη η συγχώρηση στον πνευματικό μας αγώνα και πώς θα την αποκτήσουμε. Η συγχώρηση είναι αρετή που μας καθιστά όμοιους με τον Θεό, γνήσια παιδιά του ουράνιου Πατέρα. 

"Ἔσεσθε υἱοί Ὑψίστου, ὅτι αὐτός χρηστός ἔστιν ἐπί τούς ἀχαρίστους καί πονηρούς. Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθώς καί ὁ πατήρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί (Λουκά στ, 35-36)", μας προτρέπει ο Κύριος. Θα αναδειχθείτε κατά Χάριν παιδιά του πανάγαθου Θεού, που ευεργετεί ακόμα και τους αχάριστους και πονηρούς ανθρώπους. Να γίνεσθε σπλαχνικοί στα λάθη των άλλων, όπως ο ουράνιος Πατέρας σας είναι σπλαχνικός προς όλους σας.

Τίποτε δε μας εξομοιώνει τόσο πολύ με τον Θεό, όσο το να συγχωρούμε αυτούς που θέλουν να μας αδικήσουν, τονίζει ο ιερός Χρυσόστομος. "Οὐδέν οὔτως ὀμοιοῖ τῷ Θεῷ, ὡς τό τοῖς πονηροίς καί τοῖς ἀδικοῦσιν εἶναι συγγνωμονικόν (ΕΠΕ 9, 684)". Όσο είμαστε μακρόθυμοι προς τους αδελφούς μας, τόσο αποδεικνύουμε ότι είμαστε γνήσια παιδιά του οικτίρμονος Θεού. 

Σε τι ύψος μας ανεβάζει, αλήθεια, η συγχώρηση! Επιπλέον, όταν είμαστε συγχωρητικοί στα λάθη των αδελφών μας, τότε μπορούμε να ζητούμε από τον Κύριο να συγχωρήσει και το πλήθος των δικών μας αμαρτιών. Μας το είπε ξεκάθαρα ο θείος Διδάσκαλος: "Ἐάν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὑμῖν ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος (Ματθ. στ, 14)". 

Αν θέλουμε ο Θεός να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας, θα πρέπει να συγχωρούμε κι εμείς με την καρδιά μας όσους μας αδίκησαν, μας συκοφάντησαν, μας πλήγωσαν ή μας προσέβαλαν με τη συμπεριφορά τους. "Σέ κριτήν ἐποίησε τῆς συγχωρήσεως τῶν σῶν ἁμαρτημάτων (ΕΠΕ 32, 642)". Εσένα τον ίδιο έκανε κριτή της συγχωρήσεως των αμαρτημάτων σου ο Θεός, επισημαίνει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. 

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Φράσεις για προβληματισμό 102ο μέρος

Κατά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, η Γερμανία πρότεινε στον Βενιζέλο να βγει στον πόλεμο εναντίον της Σερβίας, συμμάχου μέχρι τότε της Ελλάδας, και θα είχε για αυτό ικανοποιητικά αποτελέσματα. Ο Βενιζέλος με αξιοπρέπεια απάντησε: "Η Ελλάς είναι πολύ μικρό κράτος, για να διαπράξη τόσο μεγάλη ατιμία". Ο Τίτο όμως ύστερα από 50 χρόνια διέπραξε τη μεγάλη ατιμία να ιδρύει το ''Μακεδονικό κράτος". Δυο άνθρωποι, δυο διαφορετικοί πολιτισμοί, δυο άλλοι κόσμοι. Η ιστορία διακρίνει και κατακρίνει (Σπουδαία σκέψη). 

Η μίμηση των Αγίων Αποστόλων, η μίμηση των αγίων μιμητών του Χριστού μας εξασφαλίζει Ορθόδοξο προσανατολισμό, Ορθόδοξη διδασκαλία, Ορθόδοξη βιοτή και συνεπώς αιώνια μακαριότητα πλησίον του μακαρίου Θεού! (Σπουδαία σκέψη)

Ὕπνος δέ πάσης ἐστίν ὑγεία νόσου: ο ύπνος είναι φάρμακο για κάθε αρρώστια (Μένανδρος). 

Στον κόσμο τίποτε δεν είχε ο δύστυχος, μόνο ένα μαλλιαρό σκυλάκι - της δυστυχίας του σύντροφο- του' πε λοιπόν περαστικός: - Ε, συ, τι κάνεις με τον σκύλο αυτό που δεν τον έχεις δα κι ανάγκη; Καλύτερα να τον πουλήσεις θα' τανε. Κι ο δυστυχής στον λόγο αναστέναξε: "-Κι όταν δεν θα τον έχω πια", απάντησε, "ποιος θα με αγαπάει;" (Bonnard) 

Μη φοβηθείς το σπίτι, που άνοιξε βαθιά στη γη τα θέμελα του, κι ας έλθουν χίλιοι ανεμοστρόβιλοι και τη σκεπή του ας ρίξουν κάτου. Μη φοβηθείς το δέντρο , που άπλωσε τις ρίζες του βαθιά στο χώμα, κι ας σπάσει την κορφή του ο άνεμος και τα πυκνά κλαδιά του ακόμα. Μη φοβηθείς αυτόν που στήριξε στην πίστη επάνω την ελπίδα. Τον είδα στη ζωή να μάχεται μα πάντα ανίκητο τον είδα (Ι. Πολέμης, Αναγνωστικό Ε΄ τάξης, 1952). 

Να χαμογελάς: το χαμόγελο είναι η μελωδία της ψυχής. Να εργάζεσαι: η εργασία είναι η δύναμη του πνεύματος. Να παίζεις: το παιχνίδι είναι το μυστικό της νεότητας. Να μελετάς: η μελέτη είναι η πηγή της ιστορίας. Να αγαπάς: η αγάπη είναι το δώρο της καρδιάς. Να προσεύχεσαι: η προσευχή είναι το επιστέγασμα και η απάντηση σε όλα τα παραπάνω (Σπουδαία σκέψη). 

Η πλεονεξία είναι πάθος καταστροφικό. Είναι ασθένεια της ψυχής που υποσκάπτει και καταστρέφει και την υγεία του σώματος, Αφήνει τον άνθρωπο άυπνο αμέτρητες νύχτες. Τον κάνει να μην εμπιστεύεται κανένα. Του αφαιρεί την ειρήνη, τη χαρά, την αγάπη. Όταν ο άνθρωπος καταληφθεί από την πλεονεξία, διαλύει και τις ανθρώπινες σχέσεις. Κάνει τον άνθρωπο άσπλαχνο, σκληρόκαρδο κι ατομιστή. "Ο πλούτος δεν αφήνει τους ανθρώπους να είναι άνθρωποι, αλλά τους κάνει θηρία. Όποιος αγαπά τον πλούτο, δεν μπορεί να αγαπήσει ακόμη και τους φίλους του" (Ιωάννης Χρυσόστομος). 

Ο πλούσιος της παραβολής αποδεικνύεται άφρων και εκ του ότι εξαρτά τα πάντα από τον εαυτό του και μόνο από αυτόν, σαν αυτός μόνος να ήταν απόλυτος κύριος της ζωής του. Αυτό θα κάνω. Θα γκρεμίσω τις παλιές αποθήκες. Θα οικοδομήσω καινούριες, θα συνάξω σ' αυτές τα αγαθά μου κα... χωρίς να πει: "Ἐάν ὁ Κύριος θελήσῃ καί ζήσομεν καί ποιήσωμεν τοῦτο ἤ ἐκεῖνο (Ιακώβου δ, 15)" (Π. Ν. Τρεμπέλα, Υπόμνημα εις το Κατά Λουκάν, ιβ, 18). 

Εάν ο πλούτος σας ανήκει σε σας, γιατί δεν τον παίρνετε μαζί σας στον άλλο κόσμο; (Φραγκλίνος). 

Τα πλούτη στα χέρια ενός νέου είναι ό, τι το ξυράφι στα χέρια ενός μικρού παιδιού  (Σπουδαία σκέψη). 

Δώσε ζωή στα γηρατειά, στις ρίζες της ζωής σου. Κάποτε κι εσύ θα γεράσεις (Σπουδαία σκέψη).

Κάποτε ένα αεροπλάνο δοκίμασε να απογειωθεί. Τελευταία στιγμή ένας από τους κινητήρες του δεν δούλεψε. Ο ένας κινητήρας δεν συμμετείχε στην προσπάθεια για ανέβασμα. Το αεροπλάνο βρυχήθηκε, έκανε μια προβληματική τροχιά πάνω στο έδαφος και σωριάστηκε λαβωμένο. Αυτό συμβαίνει και στη ζωή μας. Είναι ανάγκη να λειτουργήσει ολόκληρη η πνευματική μας υπόσταση, για να μας δώσει δύναμη για το ανέβασμα. Να ζητάμε αληθινά τη βασιλεία του Θεού και την αιωνιότητα του Θεού. Να προσπαθούμε. Τότε θα γευόμαστε τις ευλογίες του Θεού.

Η αγάπη προς τον πλησίον μας γίνεται όχημα που μας φέρνει στον Θεό. Οι δυο διαστάσεις της ανθρώπινης προσφοράς, η κάθετη και η οριζόντια, δένονται στη μια εντολή "Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὄλης τῆς καρδίας σου καί ἐξ' ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καί τόν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν (Λουκά ι, 27)". Η πρόσβαση στον Θεό γίνεται ένα μονοπάτι για την ανακάλυψη του πλησίον. Και ο ''πλησίον'' γίνεται ένα όχημα που μας φέρνει στον Θεό (Σπουδαία σκέψη). 

Ας μη δίνουμε σημασία σε όσους αμφισβητούν την πραγματικότητα της άλλης ζωής. Υπάρχει κόλαση και είναι αιώνια και δεν είναι δυνατόν να μεταπηδήσει κανείς απ' αυτήν στον Παράδεισο. Υπεύθυνος όμως για την για την κατάληξη στον Άδη και την κόλαση δεν είναι ο Θεός, αλλά οι κακές επιλογές των λογικών δημιουργημάτων Του. Ο Θεός είναι αγάπη και θέλει όλοι να σωθούμε, αλλά δεν παραβιάζει το αυτεξούσιο, την ελευθερία κανενός. Ας κάνουμε από εδώ σωστή επιλογή (Σπουδαία σκέψη). 

Όταν τριγύρω βλέπω της φύσεως τα κάλλη, τον ήλιο, τη σελήνη, τ’ άστρα τα φωτεινά, τη θάλασσα, π’ αφρίζει κι απλώνεται μεγάλη, τους ποταμούς, τα δένδρα, τους κάμπους, τα βουνά και τ’ άνθη, που στολίζουν αγρούς και μονοπάτια, Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που μου ᾽δωκες τα μάτια. Κι όταν ακούω το φλοίσβο στην ήσυχη αμμουδιά κι όταν ακούω στο δάσος 

το ζηλεμένο αηδόνι κι όταν ακούω τ’ αγέρι στου δέντρου τα κλαδιά κι όταν ακούω ακόμη τους στεναγμούς του γκιώνη και τη φωνή του γρύλλου στη σκοτεινή νυχτιά, Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που μου ᾽δωκες τ’ αυτιά. Κι όταν στο δρόμο βρίσκω γέρο, τυφλό, ζητιάνο ή κι ορφανά παιδάκια, που τρέμουν και πεινούν, και σταματώ μ’ αγάπη κι ελεημοσύνη κάνω κρυφά απ’ τους διαβάτες, που δίπλα μου περνούν, κι ευφραίνετ’ η ψυχή μου κι αγάλλεται και χαίρει, Σ’ ευχαριστῶ, Θεέ μου, που μου ᾽δωκες το χέρι (Ι. Πολέμης, Αναγνωστικό Ε΄ τάξης, 1964).    

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 59ο (β μέρος -τελευταίο)

 

Σε λίγο το θαυμαστό όραμα έσβησε. Βαθιά σιωπή επικράτησε στους τρεις Μαθητές. Άλλωστε η εντολή του Κυρίου ήταν αυστηρή: Να μην πουν τίποτε για αυτό σε άλλους, μέχρις ότου ο Ίδιος αναστηθεί εκ νεκρών. Το μυστήριο του προσώπου Του γινόταν ακόμη πιο απρόοπτο. Τα μάτια της ψυχής των Μαθητών άνοιγαν σε καινούργιο κόσμο. Είχαν όμως πολύ δρόμο ακόμη. Αργότερα κατάλαβαν. 

Από τότε το θαύμα της Μεταμορφώσεως έγινε η καρδιά της θεολογίας της Εκκλησίας. Δεκατέσσερις αιώνες αργότερα ο κορυφαίος θεολόγος της Εκκλησίας άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, εισέδυσε στο βάθος του θαύματος ακόμη περισσότερο και φανέρωσε με πληρότητα αυτό που οι προηγούμενοι Πατέρες είχαν θεολογήσει: τις ιλιγγιώδεις διαστάσεις του γεγονότος της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Ότι δηλαδή το φως της Μεταμορφώσεως είναι το φως της θεότητας του Χριστού, που μπορεί να δεχθεί ο άνθρωπος και να γίνει και αυτός θεός, θεός "κατά Χάριν". 

Ο ιερός υμνογράφος το διατύπωσε με πολύ εκφραστικό τρόπο: "Ἵνα σου δείξῃς ἐμφανῶς τήν ἀπόρρητον δευτέραν κατάβασιν, ὅπως ὁ Ὕψιστος Θεός ὀφθήσῃ ἐστώς ἐν μέσῳ θεῶν, τοῖς ἀποστόλοις ἐν Θαβώρ....ἀρρήτως ἔλαμψας..." Ο Κύριος, λέει ο υμνογράφος, έλαμψε στο όρος Θαβώρ, για να δώσει μια εικόνα της Δευτέρας Παρουσίας του· της καταστάσεως δηλαδή εκείνης, κατά την οποία ο ύψιστος Θεός θα φανερωθεί ένδοξος εν μέσω νέων θεών, των Αγίων του. "Θεός ἐν μέσῳ θεῶν"! Αυτό είναι το μεγάλο, το ασύλληπτο μυστήριο της Εκκλησίας. 

Μέσα στα σπλάχνα της δημιουργούνται νέοι θεοί, οι Άγιοι! Κάθε Άγιος είναι ένας νέος θεός. "Κατά Χάριν", έτσι είναι η σωστή θεολογική διατύπωση. Διότι "κατά φύσιν" Θεός είναι μόνο η υπερούσια Τριάδα, ο Πατήρ, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιο, ο Ένας και μόνος αληθινός Θεός. Ο Θεός μας! Ο εν Τριάδι Θεός που μας δημιούργησε εκ του μηδενός και μας καλεί να υπερβούμε την πτώση μας και να ανεβούμε στο νοητό "Θαβώρ", να γίνουμε μέτοχοι της θείας δόξας Του, "θεοί κατά Χάριν", ίσοι κα όμοιοι με Εκείνον, τον Δημιουργό μας!

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα διά των πρεσβειών της Αγίας Βαρβάρας!