Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 160ο

Και παράλληλα με τους απολογισμούς αυτούς κάθεται και ζυγίζει την αξία του μοναχισμού, που είναι ένας πόθος κι ένας καρδιακός έρωτας, ο οποίος κάνει "αλλόφρονα" τα πλάσματα του Θεού. "Τι άλλο είναι αυτός ο πόθος σου -γράφει σ' έναν νέο- και η φροντίς, η οποία σε απασχολεί πώς θα σώσεις την ψυχή σου; Μόνον άνωθεν, αδελφέ μου, το δώρον τούτο στέλνεται σε μας που έχουμε βαρύνει από τα αμαρτήματα και στους αχαρίστους και μέσα από αυτές τις κλήσεις μας έλκει ο επουράνιος Πατέρας μας εις το θέλημά Του. 

Άλλοτε μας έλκει εμπνέοντας στην ψυχή μας τον φόβο της κολάσεως, άλλοτε μας σέρνει πίσω του, ακόμα κι αν δεν θέλουμε, λόγω της γλυκιάς αγάπης Του. Αγάπης την οποία εμφυτεύει μέσα στην ψυχή των πλασμάτων Του κι ως αλλόφρονα αυτά τρέχουν πίσω από τον Πλάστη τους, σαν διψασμένο ελάφι που λησμονεί μερικές φορές και όσα είναι χρήσιμα στον εαυτό του, ενώ ο κόσμος όλος μαζί με τις απολαύσεις του τους φαίνεται σαν ένα φορτίο δυσβάστακτο, οπότε αναχωρούν από τον κόσμο, όπως είναι τελείως απερίσπαστοι κι έτσι μπορούν τον γλυκύτατον Θεόν τους και να Τον λατρεύουν μέρα και νύκτα...."

Τα πέντε χρόνια που κοινοβίασε στη Μονή Αγίου Παύλου υπήρξε η καλύτερη προετοιμασία για το μεγάλο ταξίδι. Όσοι τον επισκέπτονται ελκύονται από την ειρηνική του μορφή και τα σοφά του λόγια. Ο νυν ηγούμενος του Αγίου Παύλου, αρχιμανδρίτης Παρθένιος, που τον πρόλαβε στη ζωή, μας είπε: "Τον θυμάμαι στο γηροκομείο. Ήμουν μικρός τότε. Με συνεβούλευε με καλοσύνη: Να μάθεις να προσεύχεσαι, παιδάκι μου, πολύ να προσεύχεσαι. Και μου χάρισε ένα ωραίο βιβλίο για την προσευχή, του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης. Ήταν άνθρωπος με θέληση σαν ατσάλι". 

Παρ' όλη τη φαρμακευτική περίθαλψη και τις φροντίδες των πατέρων, η ασθενική και κουρασμένη καρδιά του τον έριξε για τελευταία φορά στο κρεβάτι. Ωστόσο το ψυχικό του σθένος παραμένει ακατάβλητο. Η μυστηριακή του ζωή γίνεται εντονότερη. "Μετελάμβανε κάθε Σάββατο το θεουργικό Σώμα και Αίμα και ζητούσε να του κάνουν συχνά το άγιο Ευχέλαιο", βεβαίωνε ο τότε ηγούμενος αρχιμανδρίτης Σεραφείμ. 

Με τέτοια πνευματικά εφόδια προετοιμαζόταν για το ταξίδι του στους ουρανούς, ώσπου έφθασε η μέρα της αναχωρήσεώς του: 30 Ιανουαρίου 1957, εορτή των Τριών Ιεραρχών. Αποβραδίς ζήτησε να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων. Αργότερα χαιρέτισε τους αδερφούς που ήταν γύρω του, έκανε το σημείο του Σταυρού και στις 3 μετά τα μεσάνυχτα παρέδωσε την οσία του ψυχή στα χέρια του Θεού. 

"Δικαίων ψυχαί ἐν χειρί Θεοῦ καί ἐν Κυρίῳ ὁ μισθός αὐτῶν καί ἡ ἐλπίς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης". Η ψυχή του ενωμένη με τις ολονύκτιες δοξολογίες των πατέρων προς "τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας" της Εκκλησίας, προσφέρθηκε σαν ευωδιαστό θυμίαμα στον θρόνο του Θεού, για να ευφραίνεται αιωνίως με τους χορούς των αγίων.

Όλοι όσοι γνώρισαν από κοντά τον γέροντα Γεράσιμο, όλοι κάτι ένιωσαν από τα χαρίσματα και τη σπάνια προσωπικότητά του, κάτι θα είχαν να πουν για το πνευματικό ανάστημα του ανδρός. Ας κλείσουμε με τις εντυπώσεις ορισμένων ανθρώπων των γραμμάτων και του πνεύματος, που σαν τελευταίε δυνατές πινελιές θα ζωντανέψουν ακόμα πιο πολύ το έξοχο πορτρέτο του βιογραφουμένου. 

Ο γνωστός λογοτέχνης Ζαχαρίας Παπαντωνίου το έτος 1928 επισκέφθηκε το Άγιον Όρος με μεγάλη δόση προκαταλήψεως, περιεργείας και απιστίας. Γνωρίστηκε όμως με τον πατέρα Γεράσιμο και στην επιστροφή του έγραψε ένα ειδικό άρθρο στο "Ελεύθερο Βήμα" (28-10-1928) με τον τίτλο: "Το παράφορο πήδημα. Η επιστήμη ρασοφορούσα", αναφερόμενος στους ασκητές που ζουν μέσα στη μεγάλη σιωπή με μόνη περιουσία το ταγάρι τους. 

"... Θα έλεγε κανείς - έγραφε - ότι η αγραμματοσύνη και η άγνοια είναι ο πρώτος όρος για να γίνει το παράφορο αυτό πήδημα. Αλλά όχι! Υπάρχουν εις τον Άθω επιστήμονες, οι οποίοι εταπείνωσαν τον εαυτόν των εις σημείον, ώστε να γίνουν αγνότεροι του ερημίτου και φλογερότεροι από αυτόν εις την πίστην τους. Εγνώρισα εις τας Καρυάς τον χημικόν κ. Μενάγιαν, διπλωματούχον του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, ο οποίος αφού εξήσκησε την επιστήμην του εις την Αίγυπτον και εις τας Αθήνας, νέος ακόμη, απεσύρθη εις το Άγιον Όρος και είναι ήδη ασκητής εις απόμακρον σκήτην, εφτά ώρες μακράν των Καρυών". 

Ο πάτερ Γεράσιμος, όπως λέγεται τώρα, δεν είναι ακόμη 40 ετών. Ασκητεύει με σπανίαν αυστηρότητα, ελησμόνησε κάθε ύλην και ηρνήθη αυτήν που του εδίδαξεν η Χημεία του. Δυο λέξεις αν ανταλλάξει κανείς μαζί του, πείθεται ότι ο άνθρωπος αυτός με το σεμνόν ύφος, τους μεγάλους οφθαλμούς και το πρόσωπον, που το εβάθυνεν η θρησκευτικότης, έκαμε πράγματι το "παράφορον πήδημα". 

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!