Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 161ο

"Όταν ένα απόγευμα ανεβαίναμε τα υψώματα των Καρυών και μου έκαμε λόγον περί του ασκητισμού του, ερώτησα πώς ετελείωσε τους λογαριασμούς του με τη Χημείαν. - Η Χημεία είναι μια επιστήμη, απάντησε, που ερευνά μερικούς νόμους της φύσεως. Αλλά τι γνωρίζει πέραν αυτών; Αν νομίζει ότι οι τρόποι με τους οποίους μας παρουσιάζονται τα φαινόμενα είναι το παν, τόσο το χειρότερο γι' αυτήν.- Κι ο κόσμος; - Ο κόσμος! Τον είδα προ δυο ετών, όταν επήγα να χαιρετίσω την οικογένειά μου. Δεν άλλαξα γνώμην. Είναι μια ευτυχία να ζει κανείς μακριά από την απληστίαν του". 

"Ο πάτερ Γεράσιμος καθισμένος εις ένα ψήλωμα, έβλεπε προς την έρημον του Άθω, νοσταλγών τα άγρια Κατουνάκια και την σκήτην του. Αλλά φιλοξενούσε εκεί δια ολίγας ημέρας τον αδελφόν του, τον γνωστόν μηχανικόν ηλεκτρολόγον, πρώην διευθυντή του ηλεκτρολογικού τμήματος του Υπουργείου της Συγκοινωνίας. Οι δυο επιστήμονες πήγαιναν συχνά εις εξοχικούς περιπάτους. Ήταν δυο αντίθετοι κόσμοι. Νομίζω όμως ότι εσεβάσθη ο καθένας τας πεποιθήσεις του άλλου ". 

Σ' ένα κεφάλαιο εξάλλου του βιβλίου του "Άγιον Όρος", ο σκεπτικιστής Παπαντωνίου ενθυμείται τον πατέρα Γεράσιμο και την ακλόνητη πίστη του στη θεία Πρόνοια. Γράφει: "Ο φαρμακοποιός Βαλσαμάκης έξαφνα πούλησε την κλινική που διατηρούσε στην Κεφαλληνία και πήγε κι έγινε ασκητής στα Κατουνάκια του Άθω. Μαζί του είχε φέρει φάρμακα  για να διαθέσει την επιστήμη του για τους καλογέρους. Πέταξέ τα, του είπε ο γέροντας της καλύβας. Τι χρησιμεύουν τα φάρμακα; Είναι δυσπιστία εις το θείον. Και τα πέταξε". 

Της ίδιας γνώμης με τον γέροντα και τον φαρμακοποιό είναι ο συνασκητής των πάτερ Γεράσιμος, χημικός διπλωματούχος της Ζυρίχης. Εγώ δεν πιστεύω εις τα φάρμακα, μου είπε. Μόνο εις τον Θεόν πιστεύω. Τα φάρμακα τα φτιάχνει η Χημεία. Είναι μια επιστήμη και ερευνά μερικούς νόμους της φύσεως. Αλλά δεν ξεύρει τι γίνεται πίσω από τους νόμους αυτούς... Έκαμε καλά ο αδελφός μου και δεν μεταχειρίζεται πλέον τα φάρνακα. Αν εφέρναμε εδώ την επιστήμη μας, αυτός θα ήταν φαρμακοποιός κι εγώ χημικός, δηλαδή θα μας επλανούσαν ακόμη τα φαινόμενα. Αλλά εδώ ήλθαμε για να πλησιάσουμε την αιτίαν!

Ο Ελληναμερικανός εξάλλου καθηγητής Πανεπιστημίου Κ. Καβαρνός στο βιβλίο του "Anchored on God (Αγκυροβολημένοι εις τον Θεόν, Αθήναι, 1959, σελ. 116), γράφει για τον πατέρα Γεράσιμο που τον γνώρισε στον Άθω σαν μια αξέχαστη αγιορείτικη φυσιογνωμία. Στη σελίδα αυτή αφήνει τον ίδιο τον γέροντα να αφηγηθεί την επιστροφή του στην Εκκλησία:" "Εις τα νεανικά μου χρόνια ήμουν αδιάφορος εις την θρησκείαν. Εις τα τελευταία μου όμως φοιτητικά έτη ήρχισα να ενδιαφέρομαι δια την τηλεπάθειαν, τα μέντιουμ κι άλλα ψυχικά φαινόμενα και βαθμιαίως επείσθην περί της υπάρξεως της ψυχής και του πνευματικού κόσμου. Δεν με ενδέφερε πάρα πολύ ποια ήτο ακριβώς ή φύσις των. Το σπουδαίο δι' εμέ ήτο ότ αυτά τα όντα πράγματι υπήρχαν. Αργότερα, ενδιεφέρθην τόσο για την θρησκείαν, ώστε ήλθα εις το Άγιον Όρος, αν και με απέτρεπον ο αδελφός μου και η μητέρα μου". 

Όταν ήμουν στην Ελβετία - συνέχισε - ηγάπησα μια νεαρά Γερμανίδα. Την ηγάπησα έντονα, ώστε ήθελα να τη βλέπω συνεχώς και την εσκεπτόμην διαρκώς, ακόμη και στο όνειρό μου. Αλλά με την αύξησιν του ενδιαφέροντός μου για την θρησκείαν, η αγάπη μου μετετοπίσθη εις τον Θεόν. Έφθασα να αγαπώ τον Θεόν περισσότερον απ' ό, τι αγαπούσα εκείνην. Και επιθυμία μου ήτο να ζήσω την ήσυχον "θεωρητικήν" ζωήν του μοναχού, την αφιερωμένη εις την αδιάλειπτον λατρείαν Του". 

Ο αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάρωφ, πνευματικός πατήρ και ηγούμενος της μονής του Τιμίου Προδρόμου στο Essex της Αγγλίας, είχε δημιουργήσει ισχυρό πνευματικό σύνδεσμο με τον πατέρα Γεράσιμο και τον διατήρησε μέχρι τέλος. Σε επιστολή του (4-7-1955), ο πατέρας Σωφρόνιος γράφει προς τον πατέρα Γεράσιμο: "Μου έδωσες πολλές μαρτυρίες ακλονήτου ευμενείας σου σε μένα τον ανάξιο της προσοχής σου. Ευδόκησε ο Θεός να συνδέσει την πνευματική μου ύπαρξη με την ευχή και προστασία σου. Κι εγώ κατά τη δύναμή μου (μάλλον αδυναμία) προσπαθώ να μη φανώ αχάριστος και αίτιος κάποιος εντροπής σου σε μένα, όταν θα παρουσιασθείς ενώπιον Κυρίου". 

Κάθε επικοινωνία μου μαζί σου είναι για μένα χαρά και ανακούφιση και παρηγοριά - όπερ δεν μου επιτρέπει η ζωή να λάβω. Ήθελα να περάσω μαζί σου πολύ καιρό, για να υποβάλλω στην πεφωτισμένη σου κρίση καθετί που κάνω και κηρύττω, κατά το παράδειγμα του αγίου αποστόλου Παύλου: "καί ἀνεθέμην αὐτοῖς τό εὐαγγέλιον ὅ κηρύσσω.... μήπως εἰς κενόν τρέχω ἤ ἔδραμον" και τούτο, το να κηρύττω δηλαδή, κάμνω πάλιν εξ' ανάγκης. Η επιθυμία μου είναι να ησυχάζω μαζί σου και ηυπό την επίβλεψίν σου, όπως και πριν, οπότε εμείς οι τρεις (εσύ, ο πάντοτε αγαπητός μου εν Χριστώ παπαᾹνδρέας κι εγώ ο άθλιος) είχαμεν περιοδεύσει την αγίαν χερσόνησον του Άθω, δια να βρούμε μια γωνίαν για την ησυχίαν. Ο Θεός όμως δεν ηυδόκησε εις τούτο. 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα δια των πρεσβειών του Προφήτη Ηλία!