Ήλθες, ήλθες καλοκαίρι κι ο Θεός πολλά με το άγιό Του το
χέρι σκόρπισε καλά. Στις μυρτιές κρυμμένα αηδόνια ψάλλουν λιγυρά και πετούν τα
χελιδόνια μ’ ελαφρά πτερά. Τα μελίσσια με φροντίδες δω κι εκεί πετούν και με
χάρη οι χρυσαλλίδες τ΄ άνθη χαιρετούν. Μες στους κάμπους πρασινίζουν χόρτα
δροσερά και στους λόφους ψιθυρίζουν τα γοργά νερά. Όμορφ΄ άνθη στους αέρες
χύνουν μυρωδιά κι ανθοδέσμες στις μητέρες φέρνουν τα παιδιά (Γ. Βιζυηνός,
Αναγνωστικό Δ΄ Δημοτικού, 1963).
Στον πυρρίχιο πολεμικό χορό οι γέροντες Σπαρτιάτες τραγουδούσαν: Ἄμμες πόκ ἧμες ἄλκιμοι νεανίαι: δηλαδή ήμασταν κι εμείς κάποτε λεβεντονιοί. Οι νέοι απαντούσαν: Ἄμμες δέ γ' εἰμές· αἰ δέ λῇς πεῖραν λάβε: δηλαδή εμείς είμαστε λεβέντες κι αν θέλεις, δοκίμασε. Κι ο χορός των παιδιών έλεγε: Ἄμμες δέ γ' ἐσσόμεθα, πολλῷ κάρρονες: δηλαδή εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροι από εσάς (Αρχαίο ρητό).
Μια φορά κι έναν καιρό συναντήθηκαν τρεις δυστυχισμένοι: "αν ήμουν", "αν είχα" και "αν μπορούσα" (Σπουδαία σκέψη)Οὐδείς ἐλεύθερος, ἑαυτοῦ μή κρατῶν: κανείς δεν είναι ελεύθερος, αν δεν είναι κύριος του εαυτού του (Πυθαγόρας).
Ο άνθρωπος επηρεάζεται από το πάθος της πλεονεξίας και θεοποιεί τον πλούτο. Υποκλίνεται σ' αυτόν και μετατρέπει την καθημερινότητά του σε ένα αγωνιώδες κυνηγητό για την απόκτησή του. Παύει να είναι το χρήμα μέσο συναλλαγής και γίνεται σκοπός της ζωής του. Αδιαφορεί για την ανέχεια του συνανθρώπου του, θυσιάζει ακόμα και τις ηθικές του αξίες. Ξεχνάει τον αιώνιο προορισμό του (Σπουδαία σκέψη). Η έξω σοφία δεν είναι από την ιδική της φύση ούτε κακή ούτε καλή, αλλά από τη μεταχείριση των εχόντων αυτήν γίνεται καλή ή κακή (Αθανάσιος ο Πάριος). Η αδικία είναι μεγάλη αμαρτία. Όλες οι αμαρτίες έχουν ελαφρυντικά, η αδικία δεν έχει, μαζεύει οργή Θεού. Φοβερό! Αυτοί που αδικούν βάζουν φωτιά στο κεφάλι τους (Άγιος Παΐσιος).
Να φυλαχθούμε από την αντίληψη ότι η εγκράτεια καταδικάζεται από τη φύση, ότι δήθεν τίποτα δεν είναι περισσότερο καταστρεπτικό από τη γενετήσια αποχή κι ότι σ' αυτήν βρίσκεται η ρίζα της νευρώσεως. Κι ας αναγνωρίσουμε ότι η γενετήσια εγκράτεια δεν είναι πρόξενος φυσικών ανωμαλιών, αλλά πηγή ενέργειας και δημιουργικής δυνάμεως (Jean Lhermitte, Καθηγητής Ιατρικής σχολής και Ακαδημίας Παρισίων). Με κάθε πλάσμα σου κι εγώ στου σύμπαντος την εκκλησία ω Πλάστη σε δοξολογώ και σου ζητώ την προστασία. Μόλις ξυπνήσω το πρωί και πριν να πω την προσευχή μου, Θεέ που δίνεις τη ζωή σε νιώθω μέσα στην ψυχή μου. Στου κουδουνιού του πρωινού την πρόσκληση τρέχω με πόθο. Θεέ που μου΄δωσες τον νου μέσα στη σκέψη μου σε νιώθω (Ι. Πολέμη, Στον Θεό, μελοποιημένο ποίημα από τον Α. Αργυρόπουλο).
Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα Κατά Ιωάννην (1-13), ο Κύριος τονίζει την ανάγκη της ενότητας των Χριστιανών. Ενότητα όμως όχι στα ήθη και έθιμα, αλλά στην πίστη, όπως την παραλάβαμε αλληλοδιαδόχως από τους Αποστόλους και τους διαδόχους τους μέχρι σήμερα. Επιπλέον, έχουμε χρέος να επιτελέσουμε ένα σπουδαίο και υπεύθυνο έργο: τον αγιασμό μας. Να γίνουμε Άγιοι. Αυτό όμως σημαίνει αγώνα και προσπάθεια καθημερινή (Σπουδαία σκέψη).
Ηχεί στα αυτιά μας η παραγγελία του Θεού: "Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγώ ἅγιος εἰμί (Α Πετρ, α, 16)". Άγιος είναι ο ξεχωριστός από την κακία του κόσμου, ο αγωνιζόμενος με τη μετάνοια, ο αγιαζόμενος με τη μυστηριακή ζωή της εκκλησίας. Άγιος είναι αυτός που αγαπά και συγχωρεί χωρίς όρους και όρια και συνέχεια με δάκρυα συναισθάνεται την αναξιότητά του απέναντι σε όλες τις θείες δωρεές και απέναντι σε όλους τους ανθρώπους ως οφειλέτης γεμάτος βαθιά ευγνωμοσύνη έναντι όλων. Μακάρι η αγιότητα να είναι διαρκής στόχος και απόλυτη προτεραιότητα στη ζωή μας (Σπουδαία σκέψη).
Ο ιερέας μιας ενορίας χάρισε σε μια νέα δασκάλα ως ενθύμιο για τη λήψη του πτυχίου της μια εικόνα του Αγίου της ενορίας τους και πίσω της σημείωσε: "Ζωγράφισε, παιδί μου, στις ψυχές των μαθητών σου τον Χριστό. Κι αν κάποτε δεν μπορείς να το κάνεις, προσπάθησε, όταν τον βλέπεις στις ψυχούλες τους ζωγραφισμένο, να μην τον μουντζουρώνεις" (Σπουδαία σκέψη).
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου