28η Οκτωβρίου 1940: Δοξασμένη εορτή για κάθε Έλληνα!

  

28 Οκτωβρίου 1940: ημέρα δόξας και τιμής για κάθε Έλληνα. 

Σήμερα, 80 χρόνια μετά, μέσα στους δύσκολους καιρούς και τον αποπροσανατολισμό από ό, τι εθνικό και ιερό, ας υψώσουμε το ανάστημα της ψυχής μας, για να τιμήσουμε τη νίκη του πνεύματος των Ελλήνων. 

Το έπος του ΄40 το έγραψαν οι πρόγονοί μας στην οροσειρά της Πίνδου, μετά τη βροντή του ΟΧΙ στην Ιταλική πρόκληση. Οκτώ εκατομμύρια λόγχες εναντίον της μικρής φιλειρηνικής Ελλάδας. Ήταν παράλογο αυτό που επιχειρούσαν οι Έλληνες, να αντισταθούν!!!! Ομόφωνος όμως ο λαός, χωρίς επιστημονικές στατιστικές, βγήκε στη μάχη. 

Όλα τα έθνη με έκπληξη και θάμβος βλέπουν το ξεσήκωμα των Ελλήνων που έχουν σύστοιχη την ελευθερία με την ψυχἠ τους. Τόλμησαν να τα βάλουν με τον Γολιάθ, τη μεγαλύτερη πολεμική μηχανή της εποχής εκείνης, που σάρωνε στο διάβα της τα πάντα. Το ορθόδοξο Ελληνικό έθνος πολέμησε για την τιμή, τη δόξα και την ελευθερία. Γιατί οι πολεμιστές του '40 είχαν ιδιαίτερο χάρισμα και δώρο από τον Θεό. 

Αν αφήναμε τις χορδές της ψυχής μας να ακούσουν τους προγόνους θα μας έλεγαν: "Εμείς αγωνισθήκαμε μέχρις εσχάτων υπέρ βωμών και εστιών, για ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Ο αγώνας δύσκολος, ο αντίπαλος ισχυρός, ο στρατός τους αμέτρητος, καλογυμνασμένος, χορτάτος, καλοντυμένος και σιδηρόφρακτος σε γη, θάλασσα και αέρα. Εμείς πάντα λίγοι και μόνοι, με φτωχό οπλισμό και τον ανήλεο χειμώνα στα κακοτράχαλα βουνά, να θερίζει περισσότερο από τις σφαίρες των Ιταλών. 

Κι όμως! Ταπεινώσαμε τις αξιώσεις δυο αυτοκρατοριών: της Ιταλίας και της Γερμανίας. Πώς μπορέσαμε; Πώς αντέξαμε; Απορούμε και απορείτε. Δεν ήμασταν ούτε θαυματοποιοί, ούτε υπεράνθρωποι. Δεν ήμασταν άγιοι. Δεν θέλαμε τον πόλεμο, μας επιβλήθηκε. Όσοι όμως πήγαμε τότε στον πόλεμο, είχαμε λεβεντιά και φιλότιμο. Προτάξαμε στο πλήθος και τον εξοπλισμό του εχθρού, το όπλο της ψυχής. Παραμερίσαμε πάθη και μικρότητες. 

Νέοι, μεροκαματιάρηδες, αγρότες, εργάτες, φοιτητές, γραφιάδες και λόγιοι, άνθρωποι της τέχνης, και πίσω απ' αυτούς ο άμαχος λαός. Γέροι, γυναίκες και παιδιά γίναμε όλοι ένα. Ζούσαμε το "εμείς" και όπου ξεχώριζε ένας, ήταν οδοδείκτης στην αρετή και στη θυσία. Ήμασταν τότε οι Έλληνες, μεγαλωμένοι με ιδανικά και ακράδαντη πίστη στη Θεία επέμβαση. Είδαμε και θαύματα στο μέτωπο. Η Παναγιά ζωντανή μπροστά μας. 

Είχαμε χρέος απέναντι στους προγόνους μας που προηγήθηκαν στη θυσία, και σε σας όλους: τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Με αυτές τις πνευματικές δυνάμεις δημιουργήσαμε αυτή τη μεγαλειώδη εποποιΐα και αφήσαμε έκπληκτο όλο τον κόσμο, ακόμα και τους εχθρούς μας. Εσείς, τώρα, είστε οι γνήσιοι θεματοφύλακες των πνευματικών αξιών, του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Διατηρήστε το φρόνημα του ΕΜΕΙΣ και αγωνιστείτε για μια Ελλάδα πάντα φωτοδότρα". 

Ας ακούσουμε τη φωνή των προγόνων μας......Τους αξίζει! 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Αθάνατοι οι ήρωές μας δια των πρεσβειών του μεγαλομάρτυρος Δημητρίου! 

 

Σπουδαίες σκέψεις σοφών πατέρων (μέρος 6ο)

 Για μας τους Χριστιανούς, τους φωτισμένους και διαφωτισμένους εν Χριστώ, τα πάντα σε αυτό τον κόσμο έχουν νόημα και αξία, εφόσον αποτελούν μέσον και οδό προς την αιωνιότητα. Επειδή εμείς, βλέπουμε εκείνο πού δεν φαίνεται και ατενίζουμε το αόρατο. Ρυθμίζουμε όλη μας την ζωή μέσα στον χρόνο με βάση εκείνο πού είναι αιώνιο, το ανθρώπινο με βάση το Θεανθρώπινο. Όσο υπάρχει κάτι το αιώνιο μέσα στα όρια του χρονικού, συντηρούμαστε με αυτό. Όταν όμως αυτό εκλείπει, το αναζητούμε πέρα από τον χρόνο, στο Βασίλειο του ατελεύτητου και αοράτου. Ατενίζουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, δηλ. υπό το πρίσμα του Χριστού, αφού Εκείνος είναι ο αιώνιος Θεός και Κύριος.

Η κάθε ευαγγελική αρετή γίνεται στα χέρια του ορθοδόξου χριστιανού πινέλο με το οποίο ζωγραφίζει στην ψυχή του την εικόνα του Χριστού μέχρι να την ολοκληρώσει. Όταν δεις την ψυχή ενός τέτοιου ανθρώπου, βλέπεις την εικόνα του Χριστού και λες μέσα σου: αλήθεια, ο άνθρωπος αυτός τοποθέτησε στο σώμα του την εικόνα του Χριστού, έφτασε το ύψιστο νόημα της ζωής και πλούτισε πλούτο αδαπάνητο.

Και ο παράδεισος μα και η κόλαση του ανθρώπου αρχίζουν εδώ από την γη, για να συνεχιστούν αιώνια στην άλλη ζωή. Τί είναι ο παράδεισος; Είναι η αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Άμα ο άνθρωπος αισθά¬νεται εντός του τον Θεό, είναι ήδη στον παράδεισο, γιατί όπου είναι ο Θεός εκεί είναι και η Βασιλεία του Θεού, εκεί και ο παράδεισος. Από τότε πού ο Θεός Λόγος κατέβηκε στην γη και έγινε άνθρωπος, ο παράδεισος έγινε η αμεσότερη πραγματικότητα για την γη και τον άνθρωπο. Επειδή, όπου είναι ο Χριστός εκεί και ο παράδεισος.

Της φιλανθρωπίας του Χριστού ουκ έσται τέλος. Διότι ο Χριστός, για να αποκτήσουμε εμείς οι άνθρωποι την αιώνιο ζωή Του και να ζήσουμε εν Αύτώ, δεν μας ζητά να έχουμε μόρφωση, μήτε δόξα, μήτε πλούτο, μήτε και κάτι, το οποίο κάποιος από εμάς δεν κατέχει, παρά ζητά αυτό πού όλοι μας μπορούμε να έχουμε. Αυτό το κάτι είναι η πίστη. Επικεφαλής όλων των Αρετών ευρίσκεται η πίστη, η οποία είναι η ρίζα και ο πυρήνας όλων των αγίων Αρετών. Από την πίστη πηγάζουν οι Αρετές της προσευχής, της αγάπης, της μετανοίας, της ταπεινώσεως, της νηστείας, της πραότητας, της ελεημοσύνης και άλλες. 

Από την αρχή μέχρι το τέλος η σωτηρία είναι δώρο της παναγαθότητος του Θεού και σε καμιά περίπτωση δημιούργημα των ανθρωπίνων προσπαθειών, των ανθρωπίνων δυνάμεων και των ανθρωπίνων έργων. Γι’ αυτό και ο άγιος Απόστολος ευαγγελίζεται «τη γαρ χάριτι έστε σεσωσμένοι διά της πίστεως· και τούτο ουκ εξ υμών, Θεού το δώρον, ουκ εξ έργων, ίνα μη τις καυχήσηται». Δεν υπάρχει ανθρώπινο έργο που θα μπορούσε να σώσει το ανθρώπινο γένος από τον θάνατο και τον διάβολο ... Γιατί, για την σωτηρία δεν σημαίνουν τίποτε, ούτε η κουλτούρα, ούτε ο πολιτισμός, ούτε η επιστήμη, ούτε η τεχνολογία, ούτε η φιλοσοφία, ούτε η τέχνη..

Πράγματι, όλα αυτά είναι υπερβολικά αδύνατα, απέναντι στην τρομερή πραγματικότητα του θανάτου. Μόνο μία ανθρωπίνη πράξη έχει εδώ αξία και αυτή είναι η πίστη στον Θεάνθρωπο... Ο Θεανθρώπινος αγώνας του Χριστού για την σωτηρία μας, είναι χωρίς όρια, είναι τόσο τεράστιος, τόσο «μέγας», ώστε η πίστη μας να είναι πάντα μικρή, πάντα ελαχίστη....Γι’ αυτό και συχνά με τους Αποστόλους παρακαλούμε «Κύριε πρόσθες ημίν πίστιν» (Λουκ. ιζ´ 5) και «ενίοτε» απελπισμένα φωνάζουμε «πιστεύω, Κύριε βοήθει μου τη απιστία» (Μαρκ. θ´ 24)... «Τη γαρ χάριτι εστέ σεσωσμένοι διά της πίστεως» και αυτό δεν είναι από μας. Από μας είναι η πίστη, αλλά αιτία και πηγή της είναι ο Θεός... Γι’ αυτό και ο άγιος Απόστολος ονομάζει την πίστη έργο Θεού. Και η πίστη είναι ακόμη δώρο Θεού (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς).

Παρακαλέστε τον Χριστό να σας ελεήσει…Δεν γίνεσθε άγιοι κυνηγώντας το κακό. Αφήστε το κακό. Να κοιτάζετε προς τον Χριστό κι Αυτός θα σας σώσει. Αντί να στέκεσθε έξω απ’ την πόρτα και να διώχνετε τον εχθρό, περιφρονήστε τον. Έρχεται από δω το κακό; Δοθείτε με τρόπο απαλό από εκεί. Δηλαδή έρχεται να σας προσβάλει το κακό, εσείς δώστε την εσωτερική σας δύναμη στο καλό, στον Χριστό. Παρακαλέστε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ξέρει Εκείνος πως να σας ελεήσει, με τi τρόπο. Κι όταν γεμίζετε απ’ το καλό, δεν στρέφεσθε πια προς το κακό. Γίνεσθε μόνοι σας, με την χάρι του Θεού, καλοί. Που να βρει τόπο τότε το κακό; Εξαφανίζεται”!…(Γέροντaς Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!  

 

Σπουδαίες σκέψεις σοφών πατέρων (μέρος 5ο)

 

Εκείνος που κάνει το καλό και ζητά ανταπόδοση, δεν υπηρετεί το Θεό, αλλά το θέλημά του (Αγίου Μάρκου του Ασκητού). 

Το καλό είναι καλό, μόνο όταν αυτός που το κάνει θυσιάζει κάτι από τον εαυτόν του, ύπνο, ανάπαυση κ.λπ. Γι' αυτό είπε ο Χριστός «εκ του υστερήματος...» (Λουκ. 21,4). Όταν είμαι ξεκούραστος και κάνω το καλό, αυτό δεν έχει αξία. Όταν όμως είμαι κουρασμένος και ζητά κάποιος π.χ. να του δείξω τον δρόμο και το κάνω, τότε έχει αξία. 'Η, όταν είμαι χορτάτος από ύπνο και πάω να ξενυχτήσω με κάποιον που χρειάζεται βοήθεια, αυτό δεν έχει μεγάλη αξία. Εάν μου αρέσει μάλιστα και η κουβέντα, μπορεί να το κάνω, για να χαρώ την συντροφιά, να διασκεδάσω λίγο. Ενώ, όταν είμαι κουρασμένος και κάνω μια θυσία, για να βοηθήσω τον άλλον, αισθάνομαι παραδεισένια χαρά. Τότε η ευλογία του Θεού με βομβαρδίζει! (Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου). 

"Θα στο ξαναπώ άλλη μια φορά. Μάθε να σιωπάς.Μην αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι τι κρατάς στα χέρια σου. Δουλεύεις για τον Αόρατο. Ας είναι και το έργο σου αόρατο. Όταν σκορπίζει κανείς γύρω του ψίχουλα, μαζεύονται τα πουλιά που στέλνει ο διάβολος, λένε οι άγιοι. Πρόσεξε την αυτοϊκανοποίηση. Γι’αυτό οι άγιοι δίνουν την συμβουλή: Να ενεργείς με διάκριση. Βρίσκεσαι κάπου και σου προσφέρουν κάτι. Διάλεξε το μικρότερο κομμάτι. Αν, όμως, κάποιος ή κάποιοι βλέπουν τι θα κάνεις, τότε προτίμησε ν’ακολουθήσεις τη μέση οδό που θα προκαλούσε την πιο μικρή αίσθηση στους άλλους.  

Προσπάθησε, δηλαδή, με κάθε τρόπο να μένεις αφανής. Να περνάς όσο πιο πολύ μπορείς απαρατήρητος. Να το έχεις αυτό σαν ένα κανόνα πάντοτε. Μη μιλάς για τον εαυτό σου, πώς κοιμήθηκες, τι ονειρεύτηκες, τι σου συνέβη. Μη λες τη γνώμη σου ευκαίρως ακαίρως χωρίς να ρωτηθείς. Μην κάνεις λόγο για τις ανάγκες σου και τις υποθέσεις σου. Όταν διαρκώς μιλάς γι’αυτά, τρέφεις απλούστατα τον ναρκισσισμό σου με την αυτοαπασχόλησή σου. Μάθε να γίνεσαι αόρατος…ώστε να σε βλέπει και να σε ευλογεί Θεός."... (απόσπασμα απ΄το ομώνυμο βιβλίο του Τ.Κολλιάντερ «Ο δρόμος των ασκητών»).

Ἡ ἐκκλησία εἶναι θεραπευτήριο καί ὄχι δικαστήριο τῶν ψυχῶν...Δεν καταδικάζει για τα αμαρτήματα, αλλά παρέχει συγχώρηση των αμαρτημάτων  Ο Κύριος σε προσκαλεί στην Εκκλησία  Σε μεταφέρει από τους κόπους στην ανάπαυση κι από τα βάσανα στην ανακούφιση. Σε απαλλάσσει από το βάρος των αμαρτημάτων σου. Γιατρεύει τη στεναχώρια με την ευχαρίστηση και τη λύπη με τη χαρά. Κανένας δεν είναι πραγματικά ελεύθερος και χαρούμενος, παρά μόνο εκείνος που ζει για τον Χριστό. Αυτός ξεπέρασε όλα τα κακά και δεν φοβάται τίποτα... (Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου). 

Η καλοσύνη μαλακώνει και ανοίγει την καρδιά. Είναι σαν το λάδι, στην σκουριασμένη κλειδαριά (Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου). 

Καλοσύνη είναι να σκέπτεται κάποιος, το τι αναπαύει πρώτα τον άλλον και όχι τι μας βολεύει εμάς. Και ο Θεός δεν είναι άδικος: μας αναπληρώνει έπειτα, ό,τι χάσαμε στην προσπάθειά μας, για να βοηθήσουμε τον πλησίον (Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου). 

Όταν πάω να κάνω ένα καλό και μπαίνει στη μέση η ανθρωπαρέσκεια, ε, τότε βγάζω νερό από το πηγάδι με τρύπιο κουβά (Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου). 

Πρόσεχε να μήν κατακρίνεις. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρη και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτεις, να ταπεινώνεσαι, να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα.  Αλλ' όταν υποχωρεί η Χάρη για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή.  

Συ όμως, τότε μή χάνεις την προθυμία σου, άλλα φώναζε διαρκώς την ευχή με βία, με το ζόρι, με πόνο πολύ. 'Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με''. Και πάλι και πολλές φορές, το ίδιο συνεχώς. Και σαν να ατενίζεις νοερά τον Χριστό να του λέγεις: '…Δόξα σοι, δόξα σοι, ο Θεός μου''. Και υπομένοντας, πάλι θα έλθει η Χάρη, πάλι η χαρά. Όμως και πάλι ο πειρασμός και η λύπη, η ταραχή και τα νεύρα. Αλλά και πάλιν αγώνας, νίκη, ευχαριστία. Και αυτό γίνεται μέχρις ότου σιγά-σιγά καθαρίζεσαι από τα πάθη και γίνεσαι πνευματικός. (Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής). 

Συχνά με τους Αποστόλους παρακαλούμε «Κύριε πρόσθες ημίν πίστιν» και ενίοτε απελπισμένα φωνάζουμε «πιστεύω, Κύριε βοήθει μου τη απιστία»Η πίστη είναι έργο Θεού, είναι δώρο Θεού (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς). 

                  Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

 

 

Σπουδαίες σκέψεις σοφών πατέρων (μέρος 4ο)

Εμείς οι σημερινοί άνθρωποι έχουμε τους ίδιους πολέμους, γιατί είναι ίδια τα δαιμόνια, δεν έχουν αλλάξει. Έρχονται, λοιπόν και μας πολεμούν, όπως τους Πατέρες τους παλαιούς. Μα εκείνοι ήταν λεβέντες, γιατί νικούσαν και γινόντουσαν μεγάλοι. Εμείς την πατάμε. Μας φέρνουν λογισμούς π.χ. εναντίον του αδελφού μας και δεν τους πολεμούμε καθόμαστε και τους δεχόμαστε. Γιατί μου είπε ένα λόγο, γιατί με στραβοκοίταξε, γιατί δεν με εξυπηρέτησε, πλέκουμε και πλέκουμε λογισμούς και λογισμούς. Και μετά τι γίνεται; Πάμε από το κακό στο χειρότερο. Χάνουμε και τον καιρό μας και ο διάβολος που είναι πάρα πολύ τεχνίτης, χαίρεται. «Ας τον, λέει, τον χαζεύω τώρα». Ο χρόνος περνάει και το κάθε τι άσχημο στεριώνει μέσα μας. Θα μεγαλώσει, θα μεγαλώσει και από μυρμηγκάκι θα γίνει λιονταράκι! Μετά θα γίνει λέοντας μεγάλος και όταν αντιληφτούμε, ότι πια μας έφερε βόλτα και μας έχει τυλίξει για τα καλά, θα σηκώσουμε το ανάστημα, δήθεν για να αντικρούσουμε, αλλά θα συναντήσουμε ισχύ λέοντος. Και λέγει ο Όσιος Εφραίμ: ''Με λέοντα καταπιάστηκες να πολεμήσεις; Πρόσεξε να μην σου συντρίψει τα κόκκαλα!''   (Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου).

Τί θα δώσεις αν δεν έχεις και πώς θα έχεις, αν δεν ζητήσεις από τον Θεό; Να κοπιάζεις στην προσευχή και μελέτη και θα ενισχύεσαι. (Γέροντος Ιερωνύμου της Αιγίνης).

Άκουσε, χρειάζεται αγώνας! Όταν σε προκαλούν, να μην αντιδράς. Ακόμα και αν σε φτύσουν στο πρόσωπο, να μην αντιμιλήσεις, ούτε να θυμώσεις. Όταν σε περιφρονούν ή σε κατακρίνουν, μην στενοχωριέσαι. Ο Θεός θα επιτρέψει να σε περιφρονούν μερικοί, αλλά θα φωτίσει άλλους να σε αγαπήσουν. Εσύ ποτέ να μην ανταποδίδεις κακό στο κακό. Πάντα το καλό να προσφέρεις. Αν ο άλλος σου δίνει πιπέρι, εσύ να του δίνεις μέλι. Θυμό μέσα σου ποτέ μην δεχτείς.(Γέροντος Ιερωνύμου της Αιγίνης).

Υπήρχε ένας ιερέας που είχε πρόβλημα αλκοολισμού. Συχνά πήγαινε στην εκκλησία μεθυσμένος και σκανδάλιζε τους πιστούς. Οι ενορίτες έστειλαν μια αντιπροσωπεία στον επίσκοπο και τον παρακάλεσαν να επέμβei. Ο επίσκοπος συμφώνησε και επέπληξε τον αλκοολικό ιερέα. Δυστυχώς όμως, ο καημένος δεν μπορούσε να ελέγξει το πάθος του. Έτσι ο επίσκοπος του είπε τελικά: "Κοίτα πάτερ, αφού δεν μπορείς να κόψεις το ποτό, πρέπει να πάψεις να είσαι ιερέας. Από αυτή τη στιγμή δεν έχεις πλέον εξουσία να τελείς τα μυστήρια". 'Έτσι ο επίσκοπος καθαίρεσε τον αλκοολικό ιερέα. Εκείνος, νιώθοντας τύψεις για τον αλκοολισμό του, δέχθηκε ταπεινά την απόφαση του επισκόπου και έφυγε. 

Το βράδυ, καθώς ο επίσκοπος προσευχόταν μόνος στο δωμάτιό του, είδε ένα παράξενο όραμα. Χιλιάδες θυμωμένοι άνθρωποι σε ένα ανοιχτό χωράφι απειλούσαν να του κάνουν κακό. Όταν επανήλθε σε φυσιολογική κατάσταση ήταν σοκαρισμένος και άρχισε να αναρωτιέται τι μπορεί να σημαίνει το όραμα. Μήπως ήταν κάποια φαντασίωση ή παραίσθηση;  Ηρέμησε σιγά - σιγά και άρχισε να προσεύχεται πάλι, αλλά είδε ξανά το ίδιο όραμα. Άνθρωποι που ούρλιαζαν και απαιτούσαν να επαναφέρει τον ιερέα που είχε καθαιρέσει. Την επόμενη ημέρα ο επίσκοπος κάλεσε τον αποσχιματισμένο ιερέα στο γραφείο του. "Τι συμβαίνει με σένα;" ρώτησε. "Τι έχεις κάνει;" "Τι έχω κάνει δέσποτα;" μουρμούρισε απορημένος ο ιερέας. "είπαμε χθες τι έχω κάνει". "Όχι, πρέπει να έκανες και κάτι άλλο", επέμενε ο επίσκοπος και του ζήτησε να του περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια πώς περνούσε την ημέρα του ως ιερέας. "Ξέρετε δέσποτα", είπε ο ιερέας, " επειδή έχω αυτό το πρόβλημα με το αλκοόλ, ένιωθα μεγάλη μεταμέλεια και τύψεις. Έτσι, για να επανορθώσω όσο μπορούσα το πρόβλημά μου, είχα τη συνήθεια να πηγαίνω στο κοιμητήριο κάθε μέρα και να κάνω μνημόσυνα για τους νεκρούς. Προσευχόμουν για τις ψυχές τους, αφού δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για την δική μου ψυχή. Μόνο αυτό έκανα". Ο επίσκοπος τότε κατάλαβε ότι οι άνθρωποι που είδε στο όραμά του ήταν οι ψυχές των θανόντων που απαιτούσαν την αποκατάσταση του ιερέα για να συνεχίσει να προσεύχεται γι' αυτές. Και ο Ρώσος ιερέας δεν ήξερε κανέναν από τους ανθρώπους που ήταν θαμμένοι εκεί......

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Οκτώβριος!  

Συνάδελφοι, χρόνια πολλά σε όλους και όλες μας, εφόσον σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα εκπαιδευτικών!

Μείνετε μακριά από το σκοτάδι!

 

ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΝ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ 20.000 & 30.000 ΜΕΤΑΝΟΙΕΣ... 

Ἡ τηλεόραση χρησιμοποιεῖται ἀπό τοὺς ἐκάστοτε ἀθέους και μασόνους ποὺ κυβερνοῦν τὴν Ἑλλάδα, γιὰ τὴν μονόπλευρη ἐνημέρωση καὶ τὴν πλύση ἐγκεφάλου τοῦ λαοῦ, παραδείγματα…Ο βόθρος τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων διοχετεύεται με τέχνη μέσα στο σπίτι…Μοναδικὸς δρόμος σωτηρίας εἶναι το κλείσιμο τῆς τηλεοράσεως, ἰδιαιτέρως τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστή καὶ ἰσοδυναμεῖ μὲ 20.00 καὶ 30.000 μετάνοιες. Δυστυχῶς ἡ Πατρίδα μας στερεῖται μεγάλων ἀνδρῶν, στερεῖται σοβαρῶν πολιτικῶν μὲ συνείδηση, ἀφοῦ τὰ κόμματα ἀποβάλουν ἀπό τὸ σῶμα τους ἐκείνους, ποὺ ἔχουν διαφορετική γνώμη καὶ τὴν ἐκφράζουν δημόσια! Τί τοὺς θέλουμε τοὺς 300 βουλευτας, ποὺ δουλεύουν ὄχι γιὰ τὴν Πατρίδα, καὶ γιὰ τὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, αλλά γιὰ τὸ κόμμα τους καὶ γιὰ τὰ συμφέροντα τῶν ξένων; Ποιός σοβαρός Ἕλληνας θὰ ἤθελε μὲ τέτοιους ὄρους νὰ γίνη πολιτικός;  (Ἀθηνα 26.3.1978, ἀποσπάσματα τῆς ὁμιλίας τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνηςπ. Αὐγουστίνου Καντιώτου, μὲ θέμα· «ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ», Κείμενο : Ηλίας Καλλιώρας) 

Όταν Ο Κολοκοτρώνης έλεγε στους στρατιώτες του ότι “Οι Έλληνες και στους Θεούς ορθοί μιλούνε” γνώριζε πολύ καλά την φάση των δυο Σπαρτιατών!!! Όταν οι Σπαρτιάτες επάνω στην οργή τους θανάτωσαν τους δυο Πέρσες αγγελιοφόρους που τους είχαν φέρει μήνυμα από τον μεγάλο Θεό και Βασιλιά της Περσίας, ζητώντας από τους Σπαρτιάτες (Γη και ύδωρ)… πετώντας τους μέσα στο βαθύ πηγάδι, λέγοντάς τους, πάρτε και τα δυο, και Γη και Ύδωρ. Μετά που συνειδητοποίησαν και τους έφυγε ο θυμός, καταλάβαν ότι παραβιάσανε τον νόμο… γιατί τους αγγελιοφόρους δεν πρέπει να τους σκοτώνουν. 

Τότε ζήτησε ο βασιλιάς της Σπάρτης δυο εθελοντές να πάνε για ανταλλαγή των δυο αγγελιοφόρων, για να τους εκτελέσει ο Ξέρξης. Και όλοι οι στρατιώτες του τριγύρω σηκώσανε το χέρι!!!Διάλεξε ο Λεωνίδας δυο όμορφα παλικάρια και τα έστειλε να πάνε μπροστά στον μέγα βασιλιά και να του εξηγήσουν ότι ήρθανε εθελοντικά για εκτέλεση, και για αντάλλαγμα των δυο νεκρών αγγελιοφόρων. Όταν παρουσιάστηκαν μπροστά στον βασιλιά οι φρουροί του Ξέρξη, διατάζουν τους δυο Σπαρτιάτες να πέσουν στα γόνατά τους και να προσκυνήσουνε τον βασιλιά… Οι δυο Σπαρτιάτες χαμογελαστοί, Ατρόμητοι, Αγέρωχοι κι Όρθιοι σαν Κολόνες!!! κοιτούσανε τους Πέρσες παράξενα και τους θεωρούσαν σαν τρελούς, ψυχοπαθείς και αρρώστους… 

Οι φρουροί επέμεναν και διατάζαν τους Σπαρτιάτες να προσκυνήσουνε τον βασιλιά τους… Οι δυο Σπαρτιάτες δεν γνώριζαν την λέξη προσκύνημα…ούτε το νόημα, μα ουτε και την μέθοδο το πώς πρέπει να προσκυνούνε… Ο διερμηνέας τους έδειξε τον τρόπο το πώς πρέπει να προσκυνήσουνε τον βασιλιά... Οι δυο Σπαρτιάτες ξεκαρδιστήκανε στα γέλια!!! Κι απαντώντας στον Ξέρξη λέγοντάς του “Βασιλιά, εμείς δεν ήρθαμε εδώ για να σε προσκυνήσουμε, εμείς ήρθαμε εδώ για εκτέλεση”!!! 

Είδε ο Ξέρξης την συμπεριφορά, το θάρρος, την τόλμη και την παλικαριά των δυο Σπαρτιατών…και τρόμαξε…κι όλο το σώμα του και τα γόνατα του, αρχίσαν να τρέμουνε από φόβο, από οργή κι από ντροπή…όλο το Περσικό συμβούλιο και το στρατόπεδό πάγωσε…Γιατί όλοι τους, περιμένανε από τους Σπαρτιάτες να πέσουν στα ποδιά του βασιλιά με δάκρυα και κλάματα, ικετεύοντας να τους χαρίσει την ζωή τους... Αυτή η φάση, ήταν ο πρώτος και ο μεγαλύτερος Θρίαμβος από τους δυο Σπαρτιάτες εναντίον των Περσών…Ήτανε η ισχυρότερη ήττα των Περσών…Τους σκότωσε, τους σμπαράλιασε πνευματικά, ηθικά και ψυχικά…Για σκέψου… δυο Σπαρτιάτες μόνο με την παρουσία τους, τραυματίσανε ένα τεράστιο στρατόπεδο…το μεγαλύτερο της Ιστορίας! Μεγάλος πόνος με το να γεννιέσαι φιλότιμος Έλληνας / Ελληνίδα!!! Φιλότιμος= Φίλος της Τιμής και της Αρετής! Με Φιλικούς Ελληνικούς Χαιρετισμούς από Νέα Υόρκη. (Σταύρος Σιταράς Ομηρίδης)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Σπουδαίες σκέψεις σοφών πατέρων (μέρος 3ο)

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Επιστολή στην Μαρία Ζ., που ζητά να μάθει τη σημασία της ευαγγελικής περικοπής των δέκα παρθένων. 

Πέντε σοφές και πέντε μωρές παρθένες. Διάβασε: πέντε σοφές και πέντε μωρές ανθρώπινες ψυχές. Οι σοφές είχαν τα καντήλια καθαρά και το λάδι ενώ οι μωρές μόνον τα καντήλια. Τα καντήλια κατ  αρχάς συμβολίζουν το σώμα και το λάδι το έλεος. Ίσως, η ελληνική λέξη «έλαιον» να έχει κάποια σχέση με τη λέξη έλεος. Από τη λέξη έλεος παράγεται και η λέξη πολυέλεος, που σημαίνει αυτόν που έχει πολύ έλεος. Ο πολυέλεος του ναού ανάβει κατά τη διάρκεια του όρθρου όταν ψέλνονται οι ψαλμοί περί του πολύ ελέους του Θεού έναντι του εκλεκτού Του λαού με την επανάληψη «ότι εις τον αιώνα το έλεος Αυτού αλληλούια» (Ψαλμ. 135:1). 

Οι σοφές παρθένες είχαν, λοιπόν, παρθένο σώμα με παρθένα ψυχή αλλά μαζί μ  αὐτό και μεγάλο έλεος. Έλεος απέναντι στους πιο αδύναμους από τις ίδιες, που ακόμα δεν είχαν απελευθερωθεί από τις αμαρτίες. Οι μωρές παρθένες κρατούσαν αυστηρά τη σωματική παρθενία αλλά ήταν ανελέητες και έβλεπαν περιφρονητικά τους πιο αδύναμους από τις ίδιες. Τους κατέκριναν με αλαζονεία και τους αποστρέφονταν με υπεροψία. «Δίκαια τις αποκαλούν μωρές», λέει ο άγιος Νείλος του Σινά, «αφού πέτυχαν στο πολύ δύσκολο και σχεδόν αδύνατο -δηλαδή την παρθενία- παρέβλεψαν όμως το έλεος, τη συμπόνια, τη συγχώρεση».  

Το καντήλι τους ήταν καθαρό, αλλά άδειο και σκοτεινό! Όταν έρθει ο θάνατος και το σώμα λιώσει κάτω από το χώμα ενώ η ψυχή ξεκινήσει προς τον δρόμο της αιώνιας κατοικίας το λάδι του ελέους πρέπει να τις φωτίζει και να τις οδηγεί. Όποιος μένει χωρίς αυτό το λάδι θα τον περιτρυγυρίζει το σκοτάδι. Πως θα διασχίσει τον δύσκολο αυτό χώρο; Η ψυχή διακατέχεται από φόβο και τρέμει. Γύρω της φοβερές σκιές από αναλαμπές. Σαν τα ανατριχιαστικά όνειρα που ταλαιπωρούν τον ύπνο. Ποιός θα την ελεήσει τώρα; Ποιός θα προσφέρει έστω και μία αχτίδα φωτός; Θα ελεήσει ο Θεός, αλλά τους ελεήμονες. Αφού έχει ειπωθεί: «Μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται» (Ματθ. ε : 7). Αυτοί που έδειξαν έλεος έναντι των δημιουργημάτων αυτοί θα ελεηθούν από τον Δημιουργό. Δεν είναι άραγε αυτό δίκαιο και παρηγορητικό;

Στη γειτονιά μας ζούσε μία μεγάλη κοπέλα. Γι  αυτήν ήταν γνωστό ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της παρέμεινε τίμια. Μέχρι εκεί καλά και άξια συγχαρητηρίων. Αλλά από μέρα σε μέρα η γλώσσα της άρχισε να ξερνά δηλητηριώδη βέλη για εκείνους που ζούσαν στον γάμο και οι οποίοι αμαρτάνουν. Από το πρωί μέχρι το βράδυ περηφανευόταν για την παρθενία της και λοιδορούσε όσους της φαίνονταν χειρότεροι απ  αυτήν. Ένας ιερέας σε μία συζήτηση μας είπε γι  αυτήν: αν δεν ξέρετε τι είναι η μωρή παρθένα από την ευαγγελική περικοπή, να την! Και όντως, κατά κάποιο τρόπο, φαίνεται έντονα η μωρία όταν ο άνθρωπος διαθέτει μία και μόνον αρετή και του λείπουν οι υπόλοιπες.  

Η μία αρετή μοιάζει όπως ένα μικρό φως μέσα στο σκοτάδι που αναγκάζει τον ταξιδιώτη να γέρνει πότε αριστερά πότε δεξιά για να μπορέσει να δει. Η σοφία δεν βρίσκεται στην μία αρετή αλλά στη συλλογή όλων των αρετών. Όπως είπε και ο Πάνσοφος: «Η σοφία ωκοδόμησεν εαυτή οίκον και υπήρεισεν στύλους επτά» (Παρ. Σολ. 9: 1). Σοφή είναι η ψυχή εκείνη η οποία διαθέτει τουλάχιστον επτά αρετές. Ακόμα αυτή η παραβολή του Χριστού έχει και βαθύτερη πνευματική σημασία. Με τις πέντε μωρές παρθένες υπονοεί τις πέντε βασικές αισθήσεις. Όποιος ζει μ’ αυτό που βλέπει και ακούει χωρίς κανέναν έλεγχο από τον νου, αυτός έχει μωρή ψυχή. Όταν ο θάνατος απλώσει το πέπλο του σ’ αυτόν τον αισθητό κόσμο μία τέτοια ψυχή μένει στο απόλυτο σκοτάδι. Με τις πέντε σοφές παρθένες υπονοεί τις πέντε εσωτερικές αισθήσεις, οι οποίες ελέγχουν τον νου και κυριαρχούν πάνω στις εξωτερικές αισθήσεις. Αλλά θα μπορέσεις κατά τη διάρκεια της ζωής σου να το αντιληφθείς αυτό; Ο χρόνος θα δείξει. Ειρήνη και υγεία από τον Θεό (Από το βιβλίο: «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…» Ιεραποστολικές επιστολές Α Εκδόσεις «Εν πλω»).

Χωρίς την μεσιτεία της Θεοτόκου, δεν μπορεί κανένας να πλησιάσει τον Θεό, ούτε άνθρωπος, ούτε άγγελος, διότι αυτή μόνη βρίσκεται στο σημείο μεταξύ της Ακτίστου Αγίας Τριάδος και της κτιστής φύσεως των αγγελικών δυνάμεων. Διότι μόνο αυτή είναι, ''Θεός'' άμεσος, μετά τον Θεό και έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος, επειδή είναι αληθινά Μητέρα του Θεού και ότι αυτή είναι, όχι μόνο ο θησαυροφύλακας όλου του πλούτου της θεότητος, αλλά και ο διαμοιραστής σε όλους, αγγέλους και ανθρώπους, όλων των υπερφυσικών ελλάμψεων και πνευματικών χαρισμάτων, που δίνονται από τον Θεό στην κτίση (Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου).

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!  

Σπουδαίες σκέψεις σοφών πατέρων (μέρος 2ο)

 

Όταν είναι να προσευχηθείς στην Υπεραγία Θεοτόκο, έχε την ακράδαντη βεβαιότητα, ότι δεν πρόκειται να φύγεις από μπροστά της, χωρίς να βρεις έλεος. Είναι άπειρο το έλεος της Μητέρας του ελεήμονος Θεού. Δεν υπάρχει περίπτωση, να αδιαφορήσει για εμάς η Παναγία (Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης). 

Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι’αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συγχωρέσουν. (Δεν βαριέσαι, αδελφέ, ξέχασέ τα). Κείνο που δεν θα σου συgχωρέσουνε ποτέ και για το οποίο θα σε μισήσουνε, είναι να ζεις κατά τέτοιον τρόπο, που να ντρέπονται εκείνοι για τη δική τους τη ζωή, νά’ναι η ζωή σου σαν ένας έλεγχος της δικής τους (Φώτης Κόντογλου Για τον Τίμιο Πρόδρομο).

Ἡ καλυτέρα προσευχὴ εἶναι ὅ,τι ἐσὺ ἐπινοεῖς ἐκείνην τὴν ὥρα. Δὲν εἶναι μόνον, θέλω νὰ διαβάσουμε Μετάληψη νὰ μεταλάβουμε, τρόπον τινά, αὔριο. Ἄ, «ἀπὸ ρυπαρῶν χειλέων, ἀπὸ βδελυρᾶς καρδίας…»· διαβάζουμε, οὔτε καταλαβαίνουμε τί λέμε. Ἐσὺ ὁ ἴδιος νὰ βρεῖς προσευχή, ἐσὺ ὁ ἴδιος· ὁπότε καταλαμβάνεις τί λὲς εἰς τὸν Θεό. Αὐτὸ ἔχει μεγάλη δύναμη, νὰ ποῦμε, μεγάλη δύναμη (Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης).

Ποιός μπορεί να ομιλήσει περί της Παναγίας; Εγώ με τα ρυπωμένα χείλη, με την βδελυρή και ακάθαρτη γλώσσα μου, δεν μπορώ να αναφέρω το υπεράγιο όνομά της. Την ευχαριστώ για όλα όσα με έχει ευεργετήσει η χάρις της. Δεν μπορώ να πω λόγο προς ευχαριστία και πληρωμή των ευεργεσιών και χαρίτων της. Για τις ευεργεσίες που έχει κάνει σε εμένα η Παναγία, εγώ φαίνομαι αγνώμων και αχάριστος (Οσίου Ανθίμου της Χίου).       

Να παλέψεις για τη σιωπή του νου σου. Μην τον αφήσεις στη διάλυσή του. Αν δεν προσέξεις, θα τρέχει από δω κι από κει, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα. Θα παρατηρείς τα πάντα, θα κρίνεις τα πάντα, θα νομίζεις πως φτιάχνεις τον κόσμο και την ίδια ώρα θα γεμίζεις, ανεπαίσθητα, περιφρόνηση για τον κόσμο. Χωρίς να το καταλάβεις, θα μάθεις ν’ ανεβάζεις τον εαυτό σου σ’ ένα θρόνο ψηλό κι από κει να μετράς τους πάντες και τα πάντα με το δικό σου το μέτρο. Και θα μάθεις να μιλάς, να μιλάς πολύ! Η σιωπή όμως… η σιωπή! (Άγιος Νεκτάριος, επίσκοπος Πενταπόλεως)     

Όταν σου έλθει θυμός κλείσε το στόμα δυνατά και μη μιλήσεις σ’ αυτόν που σε βρίζει ή σε ατιμάζει ή σε ελέγχει ή με πολλούς τρόπους και χωρίς λόγο σε πειράζει. Και αυτός σαν το φίδι θα στρίψει μέσα στην καρδιά, θα ανέβει μέχρι το λαιμό, και αφού δεν θα του δώσεις διέξοδο θα πνιγεί και θα σκάσει. Και, όταν αυτό επαναληφθεί λίγες φορές, θα λιγοστέψει και θα πάψει τελείως. Επειδή ο άνθρωπος είναι πλασμένος λογικός και ήμερος, διορθώνεται ασυγκρίτως καλύτερα με την αγάπη και τον ήμερο τρόπο, παρά με το θυμό και τη αγριότητα. Αυτό το βρήκα και εγώ μετά από πολλή και μεγάλη δοκιμασία. Με το καλό και με την αγάπη μπορείς να κάνεις πολλούς να ημερέψουν, Και αν κανείς είναι καλοπροαίρετος, τον κάνεις γρήγορα να συμμορφωθεί, να γίνει Άγγελος του Θεού (Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής).

''Πάντα να διαλογίζεσαι τον θάνατον, ωσάν να είναι η τελευταία σου ημέρα η κάθε ημέρα, που ξημερώνει και να λέγης: «Άντε, ψυχή μου, η τελευταία σου ημέρα είναι σήμερα, ας αγωνισθώμεν έστω και αυτήν να την διαθέσωμεν αγωνιστικώς και εν μετανοία, και ελπίζω να εύρωμεν έλεος, όταν το βραδάκι θα ευρεθώμεν γονατισμένοι εμπρός εις το φοβερόν κριτήριον, εμπρός εις τον φοβερόν Κριτήν και Θεόν μας.Εμπρός, ψυχή μου, σιώπα, προσεύχου, συνδιαλλαγού, αγάπα, κλαίε με πόνον δια τας πολλάς σου αμαρτίας, διότι έφθασε το τέλος και ας εξιλεώσωμεν έστω και εις το βασίλευμα τον πικραμένον μας Θεόν». Όσον έχομεν χρόνον ας βιασθώμεν, διότι αυτό θα μας μείνη, τα δε άλλα όλα του κόσμου θα τα πάρουν οι τέσσαρες άνεμοι.'' (Άγιος Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας)

«Είναι καιρός, να μην χάσουμε την πίστη μας ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι, σήμερα, που βλέπουμε τόσα πολλά να γίνονται γύρω μας. Σήμερα που μας λένε να μπαίνουμε στους Ναούς και να φοράμε μάσκες για να μην μολυνθούμε.  Σε ποιόν πηγαίνουμε όταν μπαίνουμε μέσα στο Ναό; Σε έναν άνθρωπο αδύναμο; Κοντά στον Παντοδύναμο Θεό πηγαίνουμε. Μέσα στους Ναούς οι πρόγονοί μας γονάτισαν, προσευχήθηκαν θερμά, απομάκρυναν και λοιμώδεις νόσους και κινδύνους και επαναστάσεις και πολέμους και εχθρούς και τα πάντα. Εκεί στους Ιερούς Ναούς πήγαιναν, κι εμείς φοβούμαστε σήμερα να πάμε στους Ναού μας γιατί, λένε, “κινδυνεύουμε“! Δεν αφήνει ο Θεός, άνθρωπέ μου, μέσα στο Ναό να μολυνθείς. Δεν μολύνει ο Θεός! Ας το καταλάβουμε… Είναι χώρος άγιος, ”είναι ουρανός ο Ναός” λέει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Είναι του Θεού το θυσιαστήριο (Μητροπολίτης Αιτωλίας κ. κ. Κ0σμάς)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!