Η παιδεία είναι εκ φύσεως λιμάνι-καταφύγιο- για όλους τους ανθρώπους (Μένανδρος)--Το πιο σημαντικό είναι να μη σταματάς ποτέ να ρωτάς. Η περιέργεια έχει το δικό της λόγο ύπαρξης (Άλμπερτ Αϊνστάιν)--Μάθε να αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη (Γ. Ρίτσος)--Τα εμπόδια δεν με πτοούν: καθένα από αυτά ενδυναμώνει τη θέληση για το ξεπέρασμά του (Λεονάρντο ντα Βίντσι)--Η πεμπτουσία της γνώσης είναι όταν την έχεις να την εφαρμόζεις κι όταν δεν την έχεις να ομολογείς την άγνοιά σου (Κομφούκιος) --Όλοι σκέπτονται να αλλάξουν τον κόσμο και κανείς τον εαυτό του (Λέων Τολστόι) --Ό, τι επαναλαμβάνουμε μας καθορίζει (Αριστοτέλης) --Δεν αγαπούν αυτοί που δεν δείχνουν την αγάπη τους (Σαίξπηρ) --Η αρετή είναι μια κατάσταση πολέμου και για να ζήσουμε μ' αυτήν πρέπει να πολεμάμε με τον εαυτό μας (Ζαν Ζακ Ρουσσώ) --Ό,τι είναι η γλυπτική για ένα κομμάτι μάρμαρο, είναι και η μόρφωση για την ψυχή (Τζότζεφ Άντισον) --Ο μέτριος δάσκαλος λέει. Ο καλός δάσκαλος εξηγεί. Ο ανώτερος δάσκαλος επιδεικνύει. Ο μεγάλος δάσκαλος εμπνέει (Γουίλιαμ Άρθουρ Γουόρντ)--Ο αληθινά σοφός δάσκαλος δεν σε προσκαλεί στον οίκο της σοφίας του, αλλά σε οδηγεί στο κατώφλι του δικού σου πνεύματος (Χαλίλ Γκιμπράν)



Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2019

Βλασφημία: το μεγάλο στίγμα (μέρος 2ο-τελευταίο)



Από όσα προαναφέρθηκαν φάνηκε καθαρά ποιος είναι ο λόγος και ποιο το πνεύμα για το κακό της βλασφημίας. Αλλά πρέπει να αναφέρουμε και μερικά χτυπητά λόγια της καινής Διαθήκης, για να τα έχουμε πάντα στον νου μας και να κρατάμε τη γλώσσα μας από το φοβερό αυτό κακό.
Ξέρεις, αδελφέ μου ότι οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι συχνά κατηγορούσαν ως βλάσφημο τον Χριστό μας, επειδή έλεγε πως είναι ο Υιός του Θεού και μάλιστα, όταν Τον σταύρωσαν, τον βλασφημούσαν με όλη τη δύναμή τους, γιατί ήξεραν πως αυτό που κάνουν είναι η μεγαλύτερη και πιο φρικτή αμαρτία, θέλοντας να Τον παρουσιάσουν τόσο αμαρτωλό, ρίχνοντας επάνω Του το βάρος και την ευθύνη της μεγαλύτερης αμαρτίας. 
Ο Κύριος πάλι, όταν βλασφημούσαν, τους έλεγε ότι όλα τα αμαρτήματα των ανθρώπων θα συγχωρεθούν, εφόσον βέβαια μετανοήσουν οι άνθρωποι. Όμως, όποιος βλασφημήσει κατά του Αγίου Πνεύματος, αυτός δεν θα έχει συγχώρηση στον αιώνα τον άπαντα, γιατί βλασφημεί τον Χριστό. 
Γι' αυτό και ο Απόστολος Παύλος λέει να φύγει από όλους μας η πικρία, ο θυμός, η οργή, η κραυγή και η βλασφημία(Εφεσ. δ, 31). Το ίδιο τονίζει και στην προς Κολασσαείς επιστολή του (γ, 8). Έτσι, είναι ανάγκη να καθαρίσουμε τελείως τη γλώσσα μας από τη φοβερή βλασφημία. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να καθαρίσει το μέσα μας, η ψυχή μας, γιατί από την καρδιά του ανθρώπου είπε ο Κύριος ξεκινούν όλα τα κακά. Από την καρδιά του ανθρώπου και οι βλασφημίες κι όλα τα πονηρά λόγια. 
Είναι ανάγκη να πούμε πρακτικά μέσα και φάρμακα θεραπείας  του κακού. Αρχικά, η άγρυπνη προσευχή στον εαυτό μας και μάλιστα όταν οργιζόμαστε και θυμώνουμε. Τότε ξεσπούν οι κεραυνοί της βλασφημίας. Λοιπόν, προσοχή στη γλώσσα, χαλινάρι στη γλώσσα, ακόμα και τούτο· δάγκωμα της γλώσσας για να πονέσει, να ματώσει κι όταν πονέσει μια και δυο και τρεις γιατί βλασφήμησε, τότε θα προλαμβάνει η σκέψις την πράξη και δεν θα ξεφεύγει ο βλάσφημος λόγος από το στόμα. 
Δεύτερον, η προσευχή, θερμή και επίμονος στον Θεό, παράκλησις και προσευχή να δώσει δύναμη, φωτισμό και χάρη, για να κοπεί αυτό το κακό και να ελευθερωθεί η ψυχή και η γλώσσα από το ελεεινό αυτό πάθος της βλασφημίας. Η προσευχή αυτή πρέπει να είναι καθημερινή γι' αυτόν που κυριεύεται από το πάθος της βλασφημίας και να συνοδεύεται με δάκρυα μετανοίας και πόνο ψυχής μεγάλο.
Τρίτον είναι η ειλικρινής και τακτική εξομολόγηση εις τον πνευματικό, για να παίρνει και άφεση ο βλάσφημος, αλλά και καθοδήγηση τι να κάνει, τι μέτρα να λαμβάνει σε κάθε περίσταση, ώστε να θεραπεύσει το κακό. Κάθε φορά που θα βλασφημήσει και νέα μετάνοια και νέα εξομολόγηση. Οπότε θα δεις, Χριστιανέ, ότι το πάθος θα κοπεί και εσύ θα απαλλαγείς. 
Αν μάλιστα μετά από την εξομολόγηση ο πνευματικός σου δώσει και το ισχυρότερο όπλο της καταπολέμησης του κακού που είναι η θεία Κοινωνία, τότε το πράγμα τελειώνει. Αφού θα κοινωνήσεις και όχι μια φορά, αλλά  θα κοινωνείς συχνότερα, κατά την άδεια που θα σου δίνει ο εξομολόγος σου και δυο και πέντε και περισσότερες φορές, θα παίρνεις τον Κύριο και Θεό μέσα σου, τον παντοδύναμο Σωτήρα σου. 
Και όπως σε έσωσε από τα άλλα κακά, θα σε σώσει και από την καταραμένη βλασφημία και τότε ως πιστός και ευγνώμων Χριστιανός, αντί βλασφημίας, αίνους και δοξολογίες θα αναφέρεις και θα ψάλλεις εις τον Άγιο Θεό και Πατέρα μας, και τον Σωτήρα μας Χριστόν, και την Παναγία, μητέρα Του και Μητέρα μας. Γιατί δόξα, τιμή και προσκύνηση, λατρεία, ευγνωμοσύνη και ευχαριστία, αίνος και δοξολογία παντοτινή ανήκει εις τον Θεό μας εκ μέρους μας. Και με όλη μας τη δύναμη και χαρά πρέπει να τον ευχαριστούμε και να τον δοξάζουμε και ποτέ μα ποτέ να μην βλασφημούμε τον Πανάγιο Θεό μας. Αμήν. 
Τον θρήσκο Χριστιανό τον διακρίνουν δυο βασικά γνωρίσματα και συναισθήματα της θρησκευτικής του ζωής: η ζώσα πίστις του στον Θεό και η εγκάρδιος προς αυτόν ευγνωμοσύνη και υπακοή του, που είναι η έμπρακτος αγάπη του. Αρχικά ο Χριστιανός αναγνωρίζει και ομολογεί ότι υπάρχει Θεός ως δημιουργός του, από τον οποίο εξαρτάται τον παν για αυτόν, η ζωή του, η χαρά κι η ευτυχία του.
Όμως ο Χριστιανός αναγνωρίζει ότι ο ο Θεός είναι ο σωτήρας και ο  λυτρωτής του, αφού του έστειλε τον Μονογενή Υιό Του. Έπειτα, με την ευγνωμοσύνη που νιώθει στον Θεό δεν σταματά να Τον ευχαριστεί και να θέλει να μένει ισοβίως μαζί Του. Είναι ακατανόητο να βλασφημεί ο Χριστιανός λόγω τύφλωσης, σκλήρυνσης και πώρωσης ψυχικής με συνέπεια τον όλεθρο, αλλά και την αιώνια καταδίκη της ψυχής. Ας ευχηθούμε να εξαλειφθεί παντελώς αυτό το μίασμα από την ατμόσφαιρα της κοινωνίας.
(Αθ. Φραγκόπουλου, Η βλασφημία, το μεγάλο στίγμα, [σε διασκευή],Εκδόσεις Σωτήρ, 1995)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2018

Βλασφημία: το μεγάλο στίγμα (μέρος 1ο)





Ναι, το στίγμα αυτό, το μεγάλο, το φοβερό, το απαίσιο στίγμα που μαστίζει τον τόπο μας και μολύνει την ατμόσφαιρα της ευλογημένης πατρίδας μας, κατακολάζει τις ψυχές των Ελλήνων και παρουσιάζει στα μάτια του Θεού ασεβή και άθλια και στα μάτια του κόσμου βάρβαρη και απολίτιστη τη φυλή μας, αυτό το στίγμα να το προσέξουμε και να το μισήσουμε και να το ξεριζώσουμε από τις ψυχές μας και από τις τάξεις μας όλοι μας οι Έλληνες Ορθόδοξοι χριστιανοί. Και ποιο είναι αυτό το φοβερό, απαίσιο κι αποτρόπαιο στίγμα; Η βλασφημία φυσικά.
Υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα μας και σε όλον ακόμη τον κόσμο που να μην ξέρει τι είναι, αλλά και τι σημαίνει αυτό το φοβερό και αχαρακτήριστο κακό; Και τα μικρά παιδιά να ρωτήσει κανείς ξέρουν να απαντήσουν, γιατί και πολλά παιδιά παίρνοντας παράδειγμα από μεγάλους και αυτά ανοίγουν φαρδύ πλατύ το στόμα τους και βλασφημούν. Για αυτό όλοι μας ξέρουμε τι είναι η βλασφημία και δεν βλασφημούμε, γιατί μας φύλαξε ο Θεός από το φρικτό αυτό κακό. 
Οι άνθρωποι όμως που υπάρχουν γύρω μας αναμειγνύουν το άγιο, αγιότατο όνομα του Θεού, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, της Παναγίας μας, του Τιμίου Σταυρού και των Αγίων της Εκκλησίας μας με βρομερές, αχρείες και άθλιες φράσεις, που δεν τολμά άνθρωπος να ξεστομίσει για έναν κοινό συνάνθρωπό του, ακόμα και για τον πιο τιποτένιο, κακό και ανυπόληπτο άνθρωπο. 
Το να παίρνει κάποιος στο στόμα του το όνομα του Θεού και του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, που το υμνούν, το  δοξολογούν και το λατρεύουν στον ουρανό άγγελοι και αρχάγγελοι και χωρίς φόβο, αλλά και ντροπή και με αναίδεια και περισσή περιφρόνηση να το ανακατεύουν με βρόμικες, σαχλές και ελεεινές κουβέντες, αυτό είναι βλασφημία. Δηλαδή μιλάμε για ύβρη και κακολογία όχι εναντίον του ανθρώπου, αλλά εναντίον του Θεού! Μεγάλη αμαρτία. Δεν έχει σημασία αν είσαι μορφωμένος ή όχι, ιδιώτης ή επίσημος, με περγαμηνές, τίτλους, αξιώματα. Αν κάνεις κάτι τέτοιο, δίνεις το κακό παράδειγμα, προσβάλλοντας τα θεία και ιερά πρόσωπα της αγίας μας θρησκείας. 
Μήπως αδελφέ μου κι εσύ βλασφημείς; Μήπως, όταν θυμώνεις και παραφέρεσαι, εκνευρίζεσαι και δεν επιβάλλεσαι στον εαυτό σου; Μήπως έχεις κακομάθει από παιδί και βλασφημείς χωρίς να το σκεφτείς; Σκέψου άνθρωπε ότι βλασφημείς τον Θεό, τον άπειρο, παντοδύναμο και τέλειο Πλάστη και Κύριό μας, ο οποίος σε προίκισε με έξοχα χαρίσματα,με νου, με αισθήματα, με λογική, με καρδιά και δεν σε δημιούργησε ζώο ή κτήνος άλογον, αλλά σε δημιούργησε λογικό άνθρωπο. Και σε ποιον βλασφημείς;
Στον Ουράνιο Πατέρα σου, ο οποίος ποτέ δεν σου έκανε κακό, αλλά πάντα στέκεται στο πλευρό σου, βρίσκεται παρών στις πρώτες σου ανάγκες, για να σε βοηθεί, φροντίζει και προστατεύει, δίδοντας σε σένα (όπως και στους άλλους ανθρώπους) όλα τα αγαθά για να ζήσεις και να προκόψεις στη ζωή σου. Δεν σκέφτεσαι αλήθεια ότι αυτό που κάνεις είναι βλαβερό για την ψυχή σου; Καημένε άνθρωπε, ο σατανάς σε κρατεί γερά στην παγίδα του! 
Ο Χριστός επάνω στον Σταυρό άκουσε του κόσμου τις βρισιές, όταν άνομοι άνθρωποι Τον σταύρωναν κι εσύ αντί να τον ευγνωμονείς γίνεσαι ένα με τους κακούργους σταυρωτές Του και τον υβρίζεις; Εκείνος σταυρώθηκε για όλους, αλλά και για σένα κι εσύ βλασφημείς απέναντί του; 
Όταν θα σου θέσει το φοβερό ερώτημα την ημέρα της κρίσης και εσύ θα είσαι γυμνός, έρημος και θα φρίττεις μπροστά σε Αγγέλους και ανθρώπους, τι θα του απαντήσεις; Όχι αδερφέ μου, μόνο από τον τρισκατάρατο διάβολο περιμένει κάποιος τέτοιου είδους συμπεριφορά. Κι εκείνος δεν βλασφημεί, επειδή ξέρει τι κακό πράγμα είναι και βάζει εσένα να το κάνεις. Γιατί το κάνεις;
Μπορεί πράγματα στη ζωή σου να σε πλήγωσαν και να ένιωσες αδικημένος, να νευρίασες ή να οργίστηκες. Γιατί όμως δεν τα βάζεις μαζί με αυτούς που σε αδίκησαν ή σε πείραξαν, αλλά βρίζεις πρόσωπα άγια και πανσέβαστα; Στις δύσκολες ώρες φωνάζεις "Χριστέ μου, Παναγία μου, Κύριε κάνε το θαύμα σου". Αλλά δεν σκέπτεσαι ότι αντί για βλασφημίες έπρεπε να απευθύνεις ατελείωτες ευχαριστίες στον ευεργέτη σου Θεό και την Υπέρμαχο Στρατηγό Παναγία μας; Ένας Χριστιανός όμως δεν βρίζει όσους είναι δίπλα του και τον βοηθούν. 
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο φοβερό; Στα χρόνια της τουρκοκρατίας πολλοί Τούρκοι πήγαιναν στον κατή, τον ιεροδικαστή δηλαδή που δίκαζε βαριές παραβιάσεις του νόμου και κατήγγειλαν Χριστιανούς, οι οποίοι όταν βλασφημούσαν περνούσαν από δίκη κι όταν καταδικάζονταν πλήρωναν μεγάλο πρόστιμο, φυλάκιση, αλλά και εξορία. Αφού αλλόθρησκοι το καταλαβαίνουν, εσύ άνθρωπε Χριστιανέ τι κάνεις, έχεις σκεφθεί; Ακόμα κι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ δεν τόλμησε να βλασφημήσει απέναντι στον διάβολο και δεν είπε εναντίον του κάτι κακό ούτε τον καταδίκασε, αλλά προτίμησε να περιμένει την όποια τιμωρία του Αντικειμένου από τον Θεό! 
Πρέπει να κλαίμε, αλλά και να θρηνούμε για τον εαυτό μας γιατί καταντήσαμε χώρα βλάσφημων, ενώ ποτέ δεν θα ψηφίζαμε ένα νομοσχέδιο κατά της βλασφημίας, εφόσον όλοι βλασφημούν! Αμαρτάνουν φοβερά όσοι το κάνουν και είδηση δεν το παίρνουν οι ταλαίπωροι! Κι αν τους πεις και κάποια κουβέντα σου λένε να κοιτάξεις τη δουλειά σου! Μια τέτοια κακή συνήθεια όμως θα τιμωρηθεί με θάνατο από τον Θεό.
Κάποτε ένας αξιωματικός μούτζωσε τον Θεό για τη βροχή που έριξε και τότε ένας κεραυνός τον άφησε κατάμαυρο στο χώμα. Τρόμος κατέλαβε όλο το στράτευμα. Κι άλλος ένας στρατιώτης στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, όταν άρχισε να βλασφημεί, δέχτηκε μια σφαίρα στο στόμα του και πέθανε.
Αφού τον έθαψαν, την άλλη μέρα μια βόμβα πέφτει στον τάφο του, τον ξεχώνει, κάνει κομμάτια το κορμί του και το διασκορπίζει εδώ κι εκεί. Μήνες έτρεμαν οι στρατιώτες για το πάθημά του. Ακόμα ένας γεωργός βλάσφημος βουβάθηκε, ενώ μια γυναίκα έμεινε σε όλη τη ζωή της δαιμονισμένη. Και σε έναν βλάσφημο δάσκαλο στράβωσε το στόμα του, κόπηκε η λαλιά του κι αναγκάστηκε να φύγει από το σχολείο. 
συνεχίζεται....
(Αθ. Φραγκόπουλου, Η βλασφημία, το μεγάλο στίγμα), [σε διασκευή] Εκδόσεις Σωτήρ, 1995) 
Καλημέρα σας και χαρούμενη εβδομάδα! 
Σας εύχομαι από καρδιάς ένα ήρεμο, ευλογημένο και δημιουργικό 2019!  



Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2018

Περί παίδων αγωγής (μέρος 6ο-τελευταίο)


Πολύ σημαντικό για την προσφορά μιας σωστής και υπεύθυνης αγωγής είναι  να γνωρίζουμε καλά τις συνθήκες μέσα στις οποίες μεγαλώνουν τα παιδιά μας, οι αποδέκτες της αγωγής μας. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι οι συνθήκες αυτές έχουν ριζικά μεταβληθεί σε σχέση με ό, τι ίσχυε στο πολύ πρόσφατο παρελθόν και μεταβάλλονται διαρκώς, μάλιστα με ανεξέλεγκτους ρυθμούς. Ο  κόσμος στον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά μας είναι ένας ραγδαία μεταβαλλόμενος κόσμος. 
Το πρώτο που εν προκειμένω θα επισημάνουμε είναι ότι η οικογένεια δεν αντιμετωπίζεται πια ως θεοσύστατος θεσμός. Γι' αυτό και πολλοί σήμερα αποφεύγουν να τελέσουν το ιερό μυστήριο του γάμου, με αποτέλεσμα να στερούνται την παντοδύναμη χάρη του Θεού. Καταφεύγουν στη λύση του πολιτικού γάμου ή ακόμη χειρότερα, στη νομοθετικά πλέον κατοχυρωμένη ελεύθερη συμβίωση. 
Δημιουργούνται έτσι νέες 
μορφές οικογενειακής ζωής, που είναι φυσικό να μην αντέχουν στον χρόνο. Το πιο πιθανό είναι οι οικογένειες αυτής της μορφής γρήγορα να διασπώνται. Τα παιδιά παρουσιάζουν τότε, όπως είναι φυσικό, πολλά ψυχολογικά προβλήματα και ακραίες συμπεριφορές. Η αγωγή τους γίνεται πολύ δύσκολη. 
Αλλά και στην ευλογημένη από τον Θεό οικογένεια δεν υπάρχει πια η συνοχή που υπήρχε παλαιότερα. Η έξοδος της μητέρας από το σπίτι, οι πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών, οι νέες μορφές 
ψυχαγωγίας που τα κρατούν πολλές ώρες -και της νύχτας-μακριά από το σπίτι, έκαναν το σπίτι ξενοδοχείο μάλλον παρά ζεστή φωλιά, μέσα στην οποία τα μέλη της οικογένειας βρίσκουν τη θαλπωρή της αληθινής αγάπης, την ευχάριστη κοινωνία, την πραγματική ανάπαυση και χαρά. Οι δεσμοί είναι πια επικίνδυνα χαλαροί. 
Και το σύγχρονο σχολείο δεν βοηθάει όπως παλαιότερα. Η σημερινή πολυπολιτισμική κοινωνία έχει δημιουργήσει και το πολυπολιτισμικό σχολείο με μαθητές διαφόρων εθνικοτήτων και ποικίλων θρησκευμάτων. Η εθνική και η θρησκευτική διαπαιδαγώγηση δεν έχουν πια σαφή κατεύθυνση. Ένας συγκρητισμός επικρατεί που αποπροσανατολίζει τα παιδιά, σε μια ηλικία που δεν έχουν τη δυνατότητα να κρίνουν και να διακρίνουν το αληθινό από το ψεύτικο. Μέσα στην πανσπερμία των ιδεών, των συνηθειών και θρησκευτικών δοξασιών μάλλον σαστίζουν 
και τα χάνουν.
Στο σύγχρονο σχολείο τα 
παιδιά μας δεν έχουν καμιά 
ουσιαστική υποστήριξη στην ορθή χριστιανική διαπαιδαγώγησή τους. Πολύ περισσότερο καθώς τα Θρησκευτικά διδάσκονται συχνά από εκπαιδευτικούς που είναι απλοί επαγγελματίες, που δεν συγκινούνται από τα μαθήματα αυτά και ίσως δεν πιστεύουν στο περιεχόμενό τους.
Επιπλέον τελευταία επικρατεί η τάση στους αρμόδιους κύκλους του Υπουργείου Παιδείας να μεταβληθεί το περιεχόμενο του μαθήματος των Θρησκευτικών, ώστε να μην προβάλλει την αλήθεια της ορθόδοξης διδασκαλίας ως τη μόνη αλήθεια, αλλά να εξισώνει όλους τους αρχηγούς των θρησκειών και να ισοπεδώνει τα πάντα, με αναπόφευκτη συνέπεια να οδηγεί τελικά στην ολέθρια ιδέα της πανθρησκείας. 
Στο σημείο αυτό θα προσθέσουμε τη γενικότερη χαλάρωση των ηθών, τα αρνητικά παραδείγματα ανήθικης ζωής των εκπροσώπων του πολιτικού και καλλιτεχνικού κόσμου, που γίνονται σ' όλους γνωστά από τα μέσα μαζικής ενημερώσεως και προβάλλονται ως πρότυπα, τη νομοθετική 
κατοχύρωση κάθε βδελυκτής ανηθικότητας, τη γενική αποστασία από τον νόμο του Θεού, την απόρριψη της προσφοράς της Εκκλησίας, η οποία συχνά αντιμετωπίζεται ως ένας απλός ανθρώπινος οργανισμός. Όλα αυτά ορίζουν ένα πλαίσιο ζωής στο οποίο κάθε ηθικός φραγμός έχει καταρριφθεί και όλοι μπορούν να διαλέγουν τελείως αυθαίρετα και ανεξέλεγκτα τον τρόπο που θα ζήσουν. 
Ακόμη τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν στον κόσμο της ηλεκτρονικής τεχνολογίας, που τα τελευταία χρόνια γνωρίζει εκρηκτική ανάπτυξη, η οποία συνεπάγεται πολλές και χρήσιμες διευκολύνσεις, αλλά και ανεξέλεγκτους και τρομακτικούς κινδύνους, μάλιστα ηθικής φύσεως. 
Μέσα από την τηλεόραση και κυρίως από το διαδίκτυο και τα έξυπνα κινητά τηλέφωνα, που έχουν πρόσβαση σ' αυτό, το κακό έχει γίνει πολύ γνωστό και πολύ εύκολο σ' όλους. Τα παιδιά μας ποτέ δεν είναι ασφαλή. Και όταν είναι στο σπίτι, έχουν όλο τον κόσμο στο μικρό και θαυματουργό κινητό, που χωράει στην τσέπη τους και που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτό· είναι ήδη εξαρτημένα.
Εκεί είναι όλος ο κόσμος τους, εκεί οι φίλοι και οι επικοινωνίες τους, εκεί τα παιχνίδια τους, που για πολλά παιδιά πια είναι μόνο ηλεκτρονικά. Εκεί είναι συχνά και οι ισχυρότεροι πειρασμοί και η καταστροφή τους. 
Σ' αυτόν τον κόσμο μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Στον κόσμο στον οποίο η οικογένεια γνωρίζει ολοένα βαθύτερη υποβάθμιση και αποσύνθεση, το σχολείο χάνει διαρκώς περισσότερο τον προσανατολισμό του, η κοινωνία δεν αναγνωρίζει πια την αξία του λόγου του Ευαγγελίου, ο λίβας της ηλεκτρονικής τεχνολογίας κατακαίει τα πάντα με την εύκολη και βαριά αμαρτία. Είναι ένας κόσμος που μεταβάλλεται διαρκώς με ταχύτατους ρυθμούς. Μεταβάλλεται διαρκώς προς το χειρότερο. Το κάθε νέο παιδί που έρχεται, αντιμετωπίζει νέες καταστάσεις, χειρότερες συνθήκες.
Μέσα σ' αυτόν τον κόσμο μεγαλώνουν και παιδαγωγούν τα παιδιά τους οι χριστιανοί γονείς, που με βαθιά επίγνωση της ευθύνης και της αποστολής τους θέλουν να είναι τα παιδιά τους "ἄμεμπτα καί ἀκέραια, τέκνα Θεοῦ ἀμώμητα ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς καί διεστραμμένης", να λάμπουν "ὡς φωστῆρες"μέσα στον σκοτεινό κόσμο της αμαρτίας και της διαστροφής (Φιλιπ. β, 15). 
Το έργο τους δύσκολο. Το 
φανερώνουν όλα όσα αναφέραμε μέχρι εδώ. Αλλά και μεγάλο. Και ασφαλώς, εφόσον το εργάζονται με υπευθυνότητα και συνέπεια, θα έχουν τη συμπαράσταση της παντοδύναμης χάριτος του Θεού, που "τά ἀσθενῆ θεραπεύει", αναπληρώνει τα ελλείποντα και θαυματουργεί και στους δίσεκτους καιρούς μας, ώστε να διατηρεί τα παιδιά μας στην πίστη, στην αγνότητα και στην πραγματική χαρά που δίνει ο αληθινός Θεός και όχι ο ψεύτικος κόσμος της αμαρτίας.
(Αρχιμανδρίτη Αστερίου Χατζηνικολάου, Μεγαλώνουν σε έναν ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο, Προβλήματα στη σύγχρονη οικογένεια, εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα, 2016)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
Ο μικρός Χριστός που αύριο γεννιέται ας γίνει εσαεί ο φάρος της ζωής μας! Χρόνια πολλά!  



Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2018

Περί παίδων αγωγής (μέρος 5ο)

Οι σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες δεν θέλουν δυστυχώς τα παιδιά. Τα θεωρούν βάρος. Υπάρχουν και κάποιοι που, ενώ μπορούν να αποκτήσουν παιδιά, συνειδητά το αποφεύγουν· προτιμούν τα μικρά κατοικίδια ζώα μέσα στο σπίτι τους παρά τη χαρούμενη παρουσία των παιδιών. Γι' αυτό και η κοινωνία μας δεν ζει με ελπίδα, δεν έχει χαρά, γερνάει και σβήνει μέσα στην κατάθλιψη και τη μελαγχολία, στερημένη από τη δροσιά και την ελπίδα της ζωής.
Υπάρχει βέβαια ένα ενδιαφέρον για την πρόοδο και προστασία των παιδιών. Καθορίζονται παγκόσμιες ημέρες αφιερωμένες στα παιδιά, λαμβάνονται μέτρα για την εξυπηρέτηση και ασφάλειά τους, οργανώνονται συστηματικά προγράμματα ειδικής αγωγής για παιδιά που παρουσιάζουν προβλήματα και έχουν ξεχωριστές ανάγκες. Επιπλέον καταδικάζονται με αποτροπιασμό οι τραγικοί θάνατοι παιδιών στους σύγχρονους πολέμους, ο υποσιτισμός τους στις χώρες του τρίτου κόσμου, η έλλειψη στοιχειώδους ιατρικής φροντίδας και η απαράδεκτα μεγάλη θνησιμότητά τους.
Πώς όμως ο πολιτισμένος κόσμος, που δείχνει ευαισθησία και τόσο αυξημένο ενδιαφέρον για τα παιδιά, ψηφίζει νόμους που αμνηστεύουν το φοβερό έγκλημα των εκτρώσεων; Γιατί τα αθώα και ανυπεράσπιστα έμβρυα δεν έχουν δικαίωμα στη ζωή, ενώ σωστά αναμφιβόλως υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των παιδιών που αντίκρισαν το φως του ήλιου; Πώς είναι δυνατόν ένας άνδρας να προχωρεί σε απόκτηση παιδιού χωρίς μητέρα ή μια γυναίκα χωρίς πατέρα, ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο αφύσικο, αψυχολόγητο και αντιπαιδαγωγικό είναι αυτό για τα παιδιά;
Η αλήθεια είναι ότι στην πράξη τα παιδιά απορρίπτονται. Στη σύγχρονη οικογένεια οι γονείς δεν θέλουν πολλά παιδιά. Στην κοινωνία δεν βρίσκουν την υποστήριξη που χρειάζονται οι πολύτεκνες οικογένειες, κάποτε μάλιστα αντιμετωπίζουν και διωγμό. Πολλοί αποφεύγουν να νοικιάσουν το σπίτι τους σε οικογένεια που έχει περισσότερα από δυο παιδιά. 
Στον επαγγελματικό χώρο επίσης αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη οι γονείς που αποκτούν παιδιά. Πολλές φορές απαιτείται από τις γυναίκες, προκειμένου να προσληφθούν σε κάποια εργασία, να μην αποκτούν παιδιά. Στο σχολείο επίσης και στην ευρύτερη κοινωνία, αποτελούν συχνά αντικείμενο ειρωνείας οικογένειες με πολλά παιδιά.
Όταν στέλνουμε τους ηλικιωμένους παππούδες στο γηροκομείο, όταν δεν θέλουμε τα παιδιά, όταν η μητέρα φεύγει συχνά και αναιτιολόγητα από το σπίτι, το σπίτι αδειάζει, η οικογένεια διαλύεται. Η κοινωνία μας όμως έχει ανάγκη από την οικογένεια. Ο κόσμος χρειάζεται τα παιδιά. 
Αυτά μας δίνουν ζωή, αυτά μας δίνουν ελπίδα, τα παιδιά μας χαρίζουν την αληθινή χαρά και μας διδάσκουν τη καθαρότητα. Ένας κόσμος χωρίς παιδιά είναι καταδικασμένος σε θάνατο, αργοπεθαίνει και σβήνει. Τα παιδιά πρέπει να τα αγαπήσουμε πολύ γι' αυτό που μας δίνουν. Πρέπει όμως να τα τα αγαπήσουμε περισσότερο γι' αυτό που είναι. 
Όταν μια γυναίκα δεν θέλει να δεσμευθεί με τα δεσμά του γάμου, επιθυμεί όμως να αποκτήσει ένα παιδί, για να ικανοποιήσει την ανάγκη της μητρότητας, και προχωρεί, καταδικάζοντας έτσι το παιδί της να μεγαλώσει χωρίς πατέρα, η πράξη της είναι εγωκεντρική. Σκέφτεται τον εαυτό της και στην ανάγκη του εαυτού της θυσιάζει το δικό της παιδί. Όλη αυτή η κίνηση ασφαλώς στο τέλος αποβαίνει εις βάρος της, αλλά και εις βάρος όλης της κοινωνίας.
Τα παιδιά πρέπει να τα αγαπήσουμε με αγάπη αληθινή, βαθιά, πνευματική, αγάπη που θα μεταφράζεται σε θυσίες. Τότε μόνο θα έχουν αληθινή χαρά και πραγματική ανάπαυση κοντά μας και βέβαια τότε μόνο θα βοηθούμε τα παιδιά και θα τα παιδαγωγούμε σωστά.
Η αγάπη αυτή δεν μας επιβάλλει μόνο να στεκόμαστε με θαυμασμό απέναντι στον κόσμο τους, αλλά επιπλέον μας ωθεί να μπαίνουμε μέσα στον κόσμο τους. Να ασχολούμαστε μαζί τους. Να δίνουμε τον χρόνο που μας ζητούν. 
Ακόμη να προσπαθούμε να μαθαίνουμε τη γλώσσα τους, ώστε να μπορούμε να συζητούμε με τα παιδιά, να ακούμε με προθυμία και υπομονή τις απορίες τους, να ενδιαφερόμαστε για τα προβλήματά τους και να απαντούμε υπεύθυνα στα ερωτήματα που τα βασανίζουν. Η αγάπη μπορεί να μας βοηθεί να κατεβαίνουμε στο επίπεδο των παιδιών, να παίζουμε μαζί τους, να χαιρόμαστε στον κόσμο τους, να καταλαβαίνουμε τι τα χαροποιεί, τι τα συγκινεί και τι τα φοβίζει, να συμμεριζόμαστε τις αγωνίες τους και, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, να κατανοούμε τον αγώνα τους. 
Η αληθινή αγάπη προς τα παιδιά μπορεί να εμπνεύσει και βαθύ σεβασμό προς αυτά. Δυστυχώς η σύγχρονη κοινωνία δεν σέβεται τα παιδιά. Η τηλεόραση και πολύ περισσότερο το διαδίκτυο δεν σέβονται την καθαρότητα κι ευαισθησία της παιδικής ψυχής. Τα παιδιά δικαιούνται να μην τα γνωρίζουν όλα. Δικαιούνται το καθετί που τους είναι αναγκαίο να το μαθαίνουν στην ώρα του, και όχι να δέχονται γνώσεις που δεν μπορούν να τις διαχειρισθούν λόγω της ανωριμότητας της ηλικίας τους. 
Το σύγχρονο σχολείο προχωρεί πολύ  νωρίς, από το Δημοτικό ακόμη, στη συστηματική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών και, χωρίς σεβασμό στην λεπτότητα της ψυχής τους, τα προβληματίζει επικίνδυνα, προκαλεί την περιέργειά τους, εξάπτει τη φαντασία τους και τα τα εξωθεί στην πονηριά και την αμαρτία. Τα σύγχρονα παιχνίδια διδάσκουν τη βία, εξοικειώνουν εύκολα με το δαιμονικό στοιχείο, προκαλούν τραύματα, φοβίες και ταραχή στη λεπτή παιδική ψυχή. 
Όλα αυτά ταλαιπωρούν τα παιδιά μας, αλλοιώνουν τη συνείδησή τους, μεταβάλλουν τα κριτήριά τους, αναστατώνουν την ευαίσθητη και λεπτή ψυχή τους. Δεν τη σέβονται. Οφείλουμε να σεβαστούμε την καθαρότητα των παιδιών, την παιδικότητά τους, το δικαίωμά τους να παραμείνουν παιδιά. Και καθώς μεγαλώνουν, να σεβασθούμε την απαίτησή τους να μάθουν την αλήθεια, την ελευθερία τους, τις επιλογές τους, τα μυστικά τους. Οφείλουμε να σεβαστούμε και τις αδυναμίες τους ακόμη. Να ανεχόμαστε με αγάπη τα λάθη τους και να τα διορθώνουμε με υπομονή. 
Στο ζηλευτό, αυθεντικό και ευαίσθητο κόσμο των παιδιών πρέπει να μπαίνουμε με πολλή προσοχή. Έχουμε πολλά να διδαχθούμε, αλλά οφείλουμε και πολύ να βοηθήσουμε. Η ορθή αγωγή τους απαιτεί σωστή κατανόηση, μεγάλη προσοχή και πολύ λεπτούς χειρισμούς. Προπάντων βαθιά αγάπη και απέραντο σεβασμό. 
(Αρχιμανδρίτη Αστερίου Χατζηνικολάου, Με βαθιά αγάπη και απέραντο σεβασμό, Προβλήματα στη σύγχρονη οικογένεια, εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα, 2016)
συνεχίζεται...

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!


Related Posts with Thumbnails