Φράσεις για προβληματισμό 108ο μέρος

Κάποια μέρα στην αρχαία Ελλάδα ο Περικλής έμαθε πως ο σοφός Αναξαγόρας ήταν κατάκοιτος και κινδύνευε να πεθάνει από την πείνα. Έτρεξε τότε στο σπίτι του και με ύφος λυπημένο του είπε: - Αν πεθάνεις, δεν θα κλάψω εσένα, αλλά την πόλη που θα χάσει έναν τέτοιο σοφό άνθρωπο. Ο Αναξαγόρας τότε με μισοσβησμένη φωνή του απάντησε: - Περικλή, εκείνοι που χρειάζονται λυχνάρι, του ρίχνουν και λάδι (Σπουδαία αρχαία ιστορία). 

Σόλων πῶς ἄριστα οἱ πόλεις οἰκοῖντο ἐρωτηθείς εἶπεν, ἐάν οἱ μέν πολῖται τοῖς ἄρχουσι πείθωνται οἱ δέ ἄρχοντες τοῖς νόμοις: όταν ο Σόλων ρωτήθηκε πώς θα κυβερνούνταν οι πόλεις με τον καλύτερο τρόπο, είπε: "Αν οι πολίτες υπακούουν στους άρχοντες και οι άρχοντες στους νόμους"(Ανθολογία του Στοβαίου). 

Η αγάπη στην υπηρεσία της Παιδαγωγικής δεν παραγγέλλεται, δεν πωλείται. δεν διατάσσεται, δεν επιβάλλεται με τη βία, αλλά εμπνέεται από τον παιδαγωγό στο παιδί, ενώ ελέγχεται η γνησιότητα και το μέγεθός της από το παιδί με καταπληκτική ακρίβεια (Κυρ. Παπακυριάκου). 

«Ξένε που μόνος κι έρημος σε ξένους τόπους τρέχεις, πες μου, ποιος είναι ο τόπος σου και ποια πατρίδα έχεις;» «Τη μακρινή πατρίδα μου πάντα ποθώ στα ξένα. Εκεί τα χρόνια της ζωής περνούν ευλογημένα. Εκεί κι ο θάνατος γλυκός, κι αφού κανείς πεθάνει, έχει στο μνήμα του Σταυρό, καντήλι και λιβάνι. Στ' αγαπημένο μου χωριό
χαρές πάντα και γέλια, στ' αλώνια τραγουδιών φωνές ξεφάντωμα στ' αμπέλια.

Κι όταν χορεύει η λεβεντιά στης Πασχαλιάς τη μέρα, βροντοκοπά το τύμπανο και κελαηδεί η φλογέρα. Στη μακρινή Πατρίδα έχει ευωδιά και χάρη το ταπεινότερο δεντρί, το πιο φτωχό χορτάρι. Στους κλώνους της αμυγδαλιάς, σμίγουν ανθοί και χιόνια και φέρνουνε την άνοιξη γοργά τα χελιδόνια. Στων μαγεμένων της βουνών τα μαρμαρένια πλάγια, γλυκολαλούν οι πέρδικες και κλαίει η κουκουβάγια.

Η ασημένια θάλασσα μ᾿ αφρούς την περιζώνει κι ο ουρανός με τ' άστρα του τη χρυσοστεφανώνει. Τη μακρινή πατρίδα μου, πριν η σκλαβιά πλακώσει, τη δόξαζ' η παλληκαριά, τη φώτιζεν η γνώση. Και τώρ' από τη μαύρη γη, τη γη τη ματωμένη, πρόβαλε πάλ' η Ελευθεριά σαν πρώτα αντρειωμένη». «Φτάνει τη χώρα που μου λες, τη γνώρισα, την είδα, τη μακρινή πατρίδα σου έχω κι εγώ πατρίδα». (Γ. Δροσίνης, Αναγνωστικό Ε τάξης, 1964)

Μ' ανοιξιάτικα λουλούδια μυρωμένα, δροσερά, με παιγνίδια, με τραγούδια, με φωνές και με χαρά, τον λευκόμαλλο χειμώνα ας τον διώξουμε και πάλι. Κι ο καθένας ας του ψάλλει: "Στο καλό, γεροχειμώνα! Στο καλό. Στο καλό." (Ι. Πολέμης). 

Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια να βρω τα σκαλοπάτια που πάν' στη λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ' ανεβώ, θα μπω σ' ένα παλάτι το ξέρω θα ν' απάτη δεν θα' ναι αληθινό. Μες στο παλάτι θ' ανεβώ ώσπου να βρω τον θρόνο, βασίλισσα μια μόνο θα κάθεται σ' αυτόν. Κόρη πανώρια, θα της πω άνοιξε τα φτερά σου, και πάρε με κοντά σου μονάχα αυτό ζητώ (Στίχοι που έγραψε ο ήρωας Ευαγόρας Παλληκαρίδης λίγο πριν οδηγηθεί στην αγχόνη, στις 14/3/1957 στην Κύπρο από τους Άγγλους, σε ηλικία 19 ετών). 

Σαν έρθει ο πόνος να σε βρει να τον δεχθείς παλικαρίσια. Στάσου λεβέντης σαν τη δρυ τη λαμπαδόκορμη την ίσια. Δώρο δικό Σου είναι κι ο πόνος, δώρο δικό Σου απ' τα ακριβά. Και φθάνω να σ' ευγνωμονώ γι' αυτές τις ώρες που πονώ (Γ. Βερίτης). 

Το βάπτισμα ανακαινίζει το "κατ' εἰκόνα" εντός μας απονίπτοντας κάθε ρυτίδα αμαρτίας. Χρειάζεται όμως η συνέργειά μας δια της προσευχής, ώστε η θεία χάρις να εφαρμόσει πάνω στο ιχνογράφημα του "κατ' εἰκόνα" τα χρώματα του "καθ' ὁμοίωσιν" (Άγιος Διάδοχος, επισκ. Φωτικής). 

Δεν φτάνει κανείς να επιτελεί καλά έργα. Σημασία έχει και πώς τα επιτελεί, με τι διαθέσεις, εσωτερικά ελατήρια. Μπορεί να κάνεις κάπου μια ελεημοσύνη. Αλλά να την κάνεις έτσι ώστε όλοι να σε δουν, για να σε επαινέσουν. Τότε το μόνο που πετυχαίνεις είναι ένα μηδενικό. Χαμένη όλη η αρετή σου. Κάνε το καλό σου κρυφά. Και πότε ο ουράνιος Πατέρας, που βλέπει ό, τι γίνεται στα κρυφά, θα σου δώσει ανταμοιβή και έπαινο στην παγκόσμια σύναξη αγγέλων και ανθρώπων; Στη Δευτέρα Παρουσία (Αρχ. Αποστόλου Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ"). 

Ο Χριστός διαβάζει τις σκέψεις των Εβραίων νομοδιδασκάλων και τις αποκαλύπτει. Τούτο δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Ο Θεός γνωρίζει επακριβώς ό, τι πιο απόκρυφο και μυστικό υπάρχει μέσα μας. Σκέψεις, επιθυμίες, συναισθήματα, λογισμοί, ελατήρια, συνειδητά και υποσυνείδητα του ανθρώπου, όλα είναι ανοικτά μπροστά Του. Ο Θεός μπορεί να περπατά μέσα στον νου και την καρδιά μας. Μόνος Αυτός. Ούτε οι άγγελοι ούτε ακόμη περισσότερο ο διάβολος. Γι' αυτό ας μη δίνουμε σημασία σε αστρολόγους και μέντιουμ, που λένε ότι τάχα γνωρίζουν τις σκέψεις σου. Μόνο τον Θεό να υπολογίζεις (Αρχ. Αποστόλου Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ"). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 68ο: Γιατί ανάβουμε καντήλι;

Αποτελεί ευλογημένη συνήθεια πολλών Χριστιανών να ανάβουν καντήλι στο εικονοστάσι του σπιτιού, στον τάφο των νεκρών τους κ.λπ. Γιατί όμως υπάρχει αυτή η συνήθεια; Τι νόημα έχει; Κατ' αρχάς το άναμμα του καντηλιού είναι μια προσφορά στον Θεό. Προσφέρουμε στον Κύριο από το λάδι που διαθέτουμε για βρώση. Το φως του καντηλιού είναι απαλό και πολύ διακριτικό- αυτό το αντιλαμβανόμαστε ιδιαιτέρως όταν σβήσουμε τα άλλα φώτα στον χώρο όπου καίει το καντήλι. Μας ηρεμεί, μας βοηθεί να αφήσουμε τους αγχώδεις ρυθμούς της καθημερινής ζωής και να στραφούμε στον Θεό. Δημιουργεί κλίμα ησυχίας, πνευματικής ανατάσεως, κατάνυξη, διάθεση αυτοκριτικής και προσευχής. 

Το καντήλι καίει μπροστά στις ιερές εικόνες. Φωτίζει τα πρόσωπα των εικονιζόμενων Αγίων, του Κυρίου, της Θεοτόκου... Όλα τα υπόλοιπα στον γύρω χώρο ατονούν. Τα ερεθίσματα των αισθήσεων περιορίζονται. Τότε αρχίζει να κινείται ο εσωτερικός κόσμος. Η ψυχή αισθάνεται δίψα για τα πνευματικά, τα ουράνια, τα ασάλευτα. Το βλέμμα συγκεντρώνεται στη φλόγα του καντηλιού ή μάλλον στα φωτιζόμενα ιερά πρόσωπα.

Θέλουμε να τους μιλήσουμε, να τους πούμε τον πόνο μας, να ζητήσουμε τη βοήθειά τους, τη συμπαράστασή τους στον καθημερινό μας αγώνα. Αισθανόμαστε την ανάγκη και να τους ευχαριστήσουμε, πρώτα τον πανευεργέτη Κύριό μας για τη θαυμαστή πρόνοιά Του για μας. Κατόπιν την Παναγία Μητέρα Του για τις θερμές πρεσβείες της, τη σκέπη της, τη βοήθειά της. Αλλά και τους Αγίους που ευλσβούμαστε και έχουμε τις ιερές εικόνες τους, τους οποίους αισθανόμαστε ως συνοδοιπόρους και συμπαραστάτες μας στην καθημερινή τύρβη, στον αγώνα μας...

Το καντήλι μας θυμίζει το φως του Χριστού. "Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσιν". ακούμε κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή! "Ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου (Ιω. η, 12)", είχε διακηρύξει ο ίδιος ο Κύριος. Αυτός είναι το φως το ιλαρό, το φως το αληθινό, που φωτίζει τις ψυχές των ανθρώπων με τη διδασκαλία του και την απαστράπτουσα πανάγια κι αναμάρτητη προσωπικότητά του. 

Επίσης, το καντήλι υπενθυμίζει την Εκκλησία, η οποία είναι η λυχνία που κρατεί αναμμένο το φως του Χριστού και φωτίζει όποιον προστρέχει στην αγκαλιά της: "Λυχνία Χριστοῦ ἡ Ἐκκλησία", μας διδάσκει ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης. Μας υπενθυμίζει πολύ απαλά και το ότι τα έργα μας φωτεινά κι εμείς να είμαστε παιδιά της ημέρας· η ζωή μας να είναι φωτεινή, χωρίς σκιές και μελανά σημεία· 

ακόμη να μην παραπονιόμαστε τόσο για το σκοτάδι, αλλά να φωτίζουμε σιωπηλά με το φως της αρετής μας, που θα λάμπει ως αναγκαία συνέπεια του στενού συνδέσμου μας με τον Κύριο, τη μόνη πηγή κάθε αρετής. Το ίδιο το λάδι, το "ἔλαιον", μας θυμίζει τι θείο έλεος, την ευσπλαχνία του Κυρίου μας, την ελεήμονα καρδιά που κι εμείς οφείλουμε να καλλιεργούμε. "Τύπον τοῦ θείου ἐλέους ἔχει τό ἔλαιον", μας εξηγεί ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης· καί αλλού: "θείου ἐλέους διά τοῦ ἐλαίου μετάδοσις, καί θείου φωτισμοῦ χορηγία διά τοῦ ἀναπτομένου φωτός". 

Το λάδι λοιπόν συμβολίζει το θείο έλεος που μας χορηγείται στο Μυστήριο του αγίου Ευχελαίου και στο Μυστήριο του αγίου Χρίσματος, στο οποίο ο ιερέας χρίει τον νεοφώτιστο με το άγιο μύρο (ένα από τα συστατικά του αγίου μύρου είναι και το λάδι). Το δε λάδι που τροφοδοτεί τη φλόγα στο καντήλι, συμβολίζει τη χορήγηση του θείου φωτισμού. Ανάβοντας λοιπόν το καντηλάκι μας, ας εκζητούμε από τον Κύριο να μας ελεήσει και να μας φωτίσει!. Το δε καντήλι για τους νεκρούς είναι σαν αδιάλειπτη προσευχή υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων μας και προσφορά που θυμίζει τις νεκρικές αναίμακτες σπονδές ("χοές") των αρχαίων προγόνων μας και των Ιουδαίων στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. 

Επιπλέον, όπως το καντήλι δεν μπορεί να ανάψει από μόνο του, έτσι και η καρδιά μας δεν μπορεί να φλογισθεί από την αγάπη του Θεού αν δεν έλθει η θεία Χάρις! Πόσοι λόγοι υπάρχουν για να ανάβουμε καντήλι! Πόσες εμπειρίες μπορεί να μας χαρίσει! Ας αποκτήσουμε αυτή την καλή συνήθεια, που αν την ακούμε συνειδητά και με επίγνωση του βαθύτερου νοήματός της, πολύ θα μας βοηθήσει στην πνευματική ζωή. 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Απρίλιος! 

25η Μαρτίου: εὐαγγελίζου γῆ χαράν μεγάλην

 

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου... Η αρχή της σωτηρίας των ανθρώπων. Η χαρά είναι απερίγραπτη. Ο αμαρτωλός άνθρωπος βρίσκει τον δρόμο της σωτηρίας του: "σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό κεφάλαιον", ψάλλουμε. Σήμερον και ο εορτασμός για τη σωτηρία από μια άλλη σκλαβιά, την των 400 χρόνων δουλεία, στον Τούρκο κατακτητή. Οι μάρτυρες και οι ήρωες αμέτρητοι, γενιές-γενιές στη μαρτυρική πορεία της Ελλάδας, διά μέσου των αιώνων.

Φορτωμένη με 400 χρόνων στεναγμούς, με δάκρυα, με αίματα, από τη μια γενιά στην άλλη, από παππού στον εγγονό. 

Η νύχτα αξημέρωτη... Πόσα φεγγάρια πέρασαν, πόσοι καιροί διάβηκαν... Μαυροφορούσαν οι Εκκλησιές, πενθούν τα μοναστήρια, μέρα και νύχτα οι λυγμοί, να δέονται, να καρτερούν να φέξει η αυγή. Και να! 25η Μαρτίου 1821!!!

Κτυπήσαν οι καμπάνες, η γης τραντάχτηκε και από τα σπλάχνα της, πετάχτηκε η Λευτεριά... βγήκε από των ηρώων και από των μαρτύρων τα αγιασμένα κόκαλα. Ορθή, ματοβαμμένη, έσκυψε και φίλησε τα αιματοποτισμένα χώματα. 

Της Ελλάδος τα βουνά σκιρτούν. Τα παιδιά της τα αντρειωμένα παίρνουν το σπαθί με την κόψη την τρομερή. Η μάνα η μεγαλόψυχη ντύθηκε το φως του ουρανού. Μπροστά ο εκλεκτός της αρχηγός, ο Γέρος, ο απεσταλμένος του Θεού, με τη φωνή τη βροντερή "φωτιά κι αστροπελέκι", κράζει: "απάνω τους, Έλληνες, ο Θεός υπέγραψε την λευτεριά της Πατρίδας και πίσω πια δεν παίρνει την υπογραφήν του". 

Όλοι μαζί οι ήρωες όργωσαν με το σπαθί τους την ξεραμένη γη. Την πότισαν με το πανάκριβο αίμα τους. Σήκωσαν την Ελλάδα στο φως. Είπαν, αποφάσισαν, ελεύθερη να αφήσουν την Πατρίδα και το έκαναν. Γι' αυτούς ήταν ζωή ο θάνατος και σήκωσαν πολύ ψηλά τον ήλιο! Φώτισαν κάμπους και βουνά και αιθέρες. Βαδίζουν πια τα παιδιά τους ελεύθερα, μα πάντα πολεμώντας και αίμα ποτίζοντας τη γη των αθανάτων. Γιατί έτσι όρισε ο Θεός... με αίμα και με δάκρυα να κατακτιέται η λευτεριά. 

Σήμερα στη γιορτή είναι παρών ο Κολοκοτρώνης, του Παπαφλέσσα η φωτιά και του Κανάρη ο δαυλός, που δεν έσβησε. Εδώ είναι, σε κάθε ράχη και κορφή οι αθάνατοι σταυραετοί και μας φωνάζουν: "Κρατήστε την Ελλάδα ελεύθερη, μη σας τρομάζουν οι τρανοί της γης". 

Η Ελλάδα είναι το φως του κόσμου. Με την πίστη στον Θεό και τη φιλοπατρία, πάντα είναι μπροστά κι όλο ανεβαίνει ψηλά. Χαρείτε τη μεγάλη μέρα.... Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει (Λόγια που αναγνώσθηκαν στη χθεσινή εκκλησιαστική γιορτή). 

Όταν μου πειράζουν την πατρίδα και την θρησκείαν μου, θα μιλήσω και θα ενεργήσω και ό, τι θέλουν ας κάνουν... Αυτείνη η πατρίδα λευτερώθη μ' αίματα και θυσίες.... Σ' αυτείνη θα ζήσω, δεν έχω σκοπόν να πάγω αλλού (Παρακαταθήκη του άδολου Στρατηγού Μακρυγιάννη). 

Τα πήραμε τα Γιάννινα, μάτια πολλά το λένε, μάτια πολλά το λένε, όπου γελούν και κλαίνε. Το λεν πουλιά των Γρεβενών κι αηδόνια του Μετσόβου, που τα έκαψεν η παγωνιά κι ανατριχίλα φόβου. Το λένε χτύποι και βροντές, το λένε κι οι καμπάνες, το λένε και χαρούμενες οι μαυροφόρες μάνες. Το λένε κι οι Γιαννιώτισσες που ζούσαν χρόνια βόγγου, το λένε κι οι Σουλιώτισσες στις ράχες του Ζαλόγγου (Γ. Σουρή, Τα πήραμε τα Γιάννινα)

Τώρα που θα φύγω και θα πάω στα ξένα και θα ζούμε μήνες, χρόνους χωρισμένοι, άφησε να πάρω κάτι κι’ από σένα, γαλανή πατρίδα, πολυαγαπημένη. Άφησε μαζί μου φυλαχτό να πάρω, για την κάθε λύπη, κάθε τι κακό, φυλαχτό απ' αρρώστια, φυλαχτό από Χάρο, μόνον λίγο χώμα, χώμα Ελληνικό!

Χώμα δροσισμένο με νυχτιάς αγέρι, χώμα βαφτισμένο με βροχή του Μάη, χώμα μυρισμένο απ' το καλοκαίρι, χώμα ευλογημένο, χώμα που γεννάει, μόνο με της Πούλιας την ουράνια χάρη, μόνο με του Ήλιου τα θερμά φιλιά. Το μοσχάτο κλήμα, το ξανθό σιτάρι, τη χλωρή τη δάφνη, την πικρή ελιά. Χώμα  τιμημένο, πώχουν ανασκάψη για να θεμελιώσουν ένα Παρθενώνα, χώμα δοξασμένο, πώχουν ροδοβάψη αίματα στο Σούλι και στον Μαραθώνα, χώμα πώχει θάψη λείψαν' αγιασμένα απ' το Μεσολόγγι κι’

από τα Ψαρά, χώμα που θα φέρνη στον μικρόν εμένα θάρρος, περηφάνια, δόξα και χαρά. Θε να σε κρεμάσω φυλαχτό στα στήθια, κι’ όταν η καρδιά μου φυλαχτό σε βάλη, από σε θα παίρνη δύναμη, βοήθεια, μην την ξεπλανέσουν άλλα, ξένα κάλλη. H δική σου χάρη θα με δυναμώνη, κι’ όπου κι’ αν γυρίζω κι’ όπου κι’  αν σταθώ, συ θε να μου δίνης μια λαχτάρα μόνη: Πότε στην Ελλάδα πίσω θε ναρθώ. 

Κι αν το ριζικό μου -έρημο και μαύρο- μού΄γραψε να φύγω και να μη γυρίσω, το υστερνό συχώριο εις εσένα θαύρω, το υστερνό φιλί μου θε να σου χαρίσ. Έτσι, κι αν σε ξένα χώματα πεθάνω, και το ξένο μνήμα θάναι πιο γλυκό, σα θαφτής μαζί μου, στην καρδιά μου απάνω, χώμα αγαπημένο, χώμα Ελληνικό! (Γ. Δροσίνης). 

Χρόνια πολλά, Ελλάδα μας! Αθάνατοι οι ήρωες του 1821!

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Φράσεις για προβληματισμό 107ο μέρος

Παιδί μου, κατά την ασθένειά σου μην παραμελείς και μην αδιαφορείς, αλλά προσευχήσου στον Κύριο κι Αυτός θα σε γιατρέψει. Και στον γιατρό δώσε θέση και είσοδο ελεύθερη διότι ο Κύριος έκανε αυτόν κι ας μην απομακρυνθεί από σένα, διότι έχεις την ανάγκη του. Γιατί κι αυτός θα παρακαλέσει τον Κύριο, για να κατευοδώσει και να κατευθύνει επιτυχώς τις προσπάθειές του προς ανάπαυση και θεραπεία από την αρρώστια, προς επιβίωση και εξακολούθηση της ζωής σου (Σοφία Σειράχ λη, 9, 12-14). 

Στο παιδί σου και στη γυναίκα σου, στον αδελφό και τον φίλο σου, μη δίνεις εξουσία και δικαιώματα πάνω σου, εφ' όσον ζεις και μη δώσεις σε άλλους τα χρήματά σου, για να μην παρακαλάς αυτούς σαν να τους έχεις ανάγκη, όταν μετανιώσεις για την πράξη σου αυτή. Εφόσον ζεις και υπάρχει πνοή μέσα σου, μην ανταλλάξεις τον εαυτό σου με οτιδήποτε άλλο, ώστε άλλος να σε ορίζει και να έχει εξουσία πάνω σου. Σου συνιστώ όλα αυτά, γιατί είναι προτιμότερο να σε παρακαλούν και να έχουν την ανάγκη σου τα παιδιά σου, παρά να κοιτάξεις εσύ ικετευτικά στα χέρια των παιδιών σου (Σοφία Σειράχ,  λγ, 20-22). 

Ποτέ δεν βρέθηκε τέτοιο κακό στους ανθρώπους σαν το χρήμα, γιατί αυτό καταστρέφει πολιτείες, οδηγεί ανθρώπους μακριά από τα σπίτια τους στην τυχοδιωκτική ζωή, δελεάζει και διαφθείρει τους τίμιους και τους ωθεί σε πρόστυχες πράξεις. Το χρήμα δίδαξε στους ανθρώπους τον δόλο και την ασέβεια (Σοφοκλής). 

Πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας έχουν αποκτήσει διδακτορικό(!) στην κριτική για όλα, αλλά είναι αναλφάβητοι στην αυτοκριτική (Σπουδαία σκέψη). 

Ἔνδον σκάπτε,  ἔνδον ἡ πηγή  τοῦ ἀγαθοῦ καί  ἀεί ἀναβλύειν δυναμένη, ἐάν ἀεί σκάπτεις: σκάβε μέσα σου. Μέσα σου είναι η πηγή του καλού και θα αναβλύζει πάντα, αν πάντα την αναζητάς (Μάρκος Αυρήλιος). 

Εκείνος που ανατρέφει και παιδαγωγεί αυστηρά το παιδί του θα ωφεληθεί απ' αυτό και θα καυχηθεί γι' αυτό μεταξύ των γνωστών του. Εκείνος που παιδεύει πολύ το παιδί του, θα περιδέσει τις πληγές και τα τραύματά του από τις παρεκτροπές του. Για κάθε δε κατακραυγή κατά του παιδιού του που θα σφάλλει, θα ταράσσονται τα σπλάχνα του και το εσωτερικό του ολόκληρο (Σοφία Σειράχ λ, 2-7). 

Όπου η αρετή δεν εκτιμάται, εκεί η κακία μιλά ελεύθερα  (Δημόκριτος). 

Τρεις φορές στη ζωή αναγκαστικά θα κλάψει κι ο πιο σκληρός άνθρωπος: 1) όταν ο κυνηγημένος από τους ανθρώπους, σαν αγρίμι, χαϊδέψει το χέρι της μάνας, 2) όταν τον άρρωστο και απομονωμένο επισκεφθεί ο αντίπαλός του, φέρνοντάς του δώρα και συγχώρηση, 3) όταν του πει στο νεκροκρέβατο ο ιερέας: "μη φοβάσαι, το έλεος του Θεού είναι πιο μεγάλο από τις αμαρτίες σου" (π. Νικόλαος Βελιμίροβιτς). 

Ο Ύψιστος παρήγαγε από τη γη φάρμακα κι ο κάθε φρόνιμος άνθρωπος δεν θα απορρίψει και δεν θα αποστραφεί αυτά. Μήπως με ξύλο δεν γλυκάθηκε το πικρό νερό της Μεράς, για να καταστεί γνωστή η δύναμη του ξύλου αυτού; Κι αυτός ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους τη γνώση και επιστήμη, για να δοξάζονται με τα θαυμαστά έργα Του. Με τα βότανα αυτά, τα οποία δημιούργησε ο Θεός, ο ιατρός θεράπευσε και σήκωσε τον πόνο του ασθενούς (Σοφία Σειράχ λη, 4-7). 

Να τιμάς τον γιατρό με τιμές οι οποίες του ανήκουν, σύμφωνα με τις ανάγκες στις οποίες μας εξυπηρετεί, διότι πράγματι ο θεός έκρινε αυτόν. Βεβαίως από τον Ύψιστο παρέχεται η θεραπεία διά μέσου του ιατρού. Γι' αυτό κι από αυτόν ακόμη τον βασιλιά θα λάβει δώρα για την ιατρική του ικανότητα. Η δεξιότητα και η ικανότητα του γιατρού θα τον εξυψώσει και θα τον καταστήσει διακεκριμένο και θα θαυμαστεί αυτός γι' αυτήν ενώπιον μεγάλων κι επισήμων ανθρώπων (Σοφία Σειράχ λη, 1-3). 

Ένας παράδοξος αγώνας ανάμεσα στον Κύριο Ιησού και σε μια Χαναναία γυναίκα περιγράφεται στην ευαγγελική περικοπή. Και το θαυμαστό είναι ότι στην πάλη αυτή, νίκησε, θα λέγαμε, η Χαναναία, η ειδωλολάτρισσα. Γιατί με τη θερμή ικεσία της είλκυσε το έλεος του κυρίου, άκουσε το εγκώμιό Του και κέρδισε αυτό που επίμονα ζητούσε. Πήρε από τον Χριστό αυτό που ήθελε, γιατί η προσευχή της έβγαινε από μια φλογισμένη καρδιά, είχε επιμονή χωρίς λογισμούς αμφιβολίας, χαρακτηριζόταν από βαθιά ταπείνωση. Με αυτά τα χαρακτηριστικά θα γίνεται δεκτή από τον Θεό κι η δική μας προσευχή (Σπουδαία σκέψη). 

Κάνε αυτό που μπορείς με αυτό που έχεις όπου βρίσκεσαι (Σπουδαία σκέψη). 

Έχεις θάρρος να λες την αλήθεια; Να διατηρείς τις αρχές και αξίες σου; Να νικάς τα πάθη σου; Να ομολογείς την πίστη σου; (Σπουδαία σκέψη). 

Είναι έμφυτος πόθος και σταθερή επιδίωξη του ανθρώπου το να φαίνεται σπουδαίος απέναντι στους άλλους, επιτυχημένος, καταξιωμένος. Συνήθως όμως πώς το επιδιώκει αυτό; Όπως ο Φαρισαίος, εξυψώνοντας τον εαυτό του και υποβιβάζοντας τους άλλους, δηλαδή με την αυτοπροβολή. Ο ίδιος, σε άλλες περιπτώσεις, δεν θέλει να αποδεχθεί το λάθος του, αλλά αραδιάζει σωρεία από δικαιολογίες. Όμως η απόφαση του δικαιοκρίτου Θεού τελικά θα τον καταδικάσει. Τι παγίδα φοβερή στήνουμε εναντίον του εαυτού μας, με την προσπάθεια για αυτοπροβολή! (Αρχιμ. Αποστόλου Χ. Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ"). 

Το αρχοντόπουλο της παραβολής κατάντησε να βόσκει γουρούνια. Και να θέλει να τρώει από τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν τα ζώα και κανείς να μην του δίνει... Τα λόγια αυτά του Κυρίου δείχνουν πού οδηγεί η αμαρτία τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο, που όταν βρίσκεται κοντά στον Θεό, τον Πατέρα Του, είναι άρχοντας, ενώ με την αμαρτία γίνεται άθλιος, ελεεινός, βρομιάρης, κουρελιάρης. Φαίνεται όμορφη, ελκυστική η αμαρτία. Αλλά το κατάντημά της είναι αυτό: ζωώδης κατάσταση... Όμως δεν ταιριάζει στον καθένα μας η κατάσταση αυτή. Ο άνθρωπος είναι θεόπλαστο πρόσωπο, άνθρωπος λογικός. Αρχοντόπουλο του Ουρανού! Μην το ξεχνάμε αυτό (Αρχιμ. Αποστ. Χ. Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ"). 

Πόσο λεπτός είναι ο Κύριος! Πόσο ευγενικός, πόσο συγκαταβατικός! Την αγάπη μας προς τους συνανθρώπους μας δεν τη συνδέει με εκπληκτικά κατορθώματα, αλλά με πολύ απλά, εύκολα και καθημερινά πράγματα. Λίγο ψωμί στον πεινασμένο, ένα ποτήρι νερό στον διψασμένο, στον γυμνό ένα ρούχο, στον άρρωστο ή φυλακισμένο μια επίσκεψη. Αυτό το λίγο, αν θα κάνουμε με την καρδιά μας, θα μας δώσει ο Χριστός παράδεισο αιώνιο! (Αρχιμ. Αποστ. Χ. Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ"). 

Ὅταν τριγύρω βλέπω τῆς φύσεως τά κάλλη, τόν ἥλιο, τή σελήνη, τ’ ἄστρα τά φωτεινά, τή θάλασσα, π’ ἀφρίζει κι ἁπλώνεται μεγάλη, τούς ποταμούς, τά δένδρα, τούς κάμπους, τά βουνά καί τ’ ἄνθη, πού στολίζουν ἀγρούς καί μονοπάτια, Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού μοῦ  δωκες τά μάτια. Κι ὅταν ἀκούω τό φλοῖσβο στήν ἥσυχη ἀμμουδιά κι ὅταν ἀκούω στό δάσος τό ζηλεμμένο ἀηδόνι κι

ὃταν ἀκούω τ’ ἀγέρι στοῦ δέντρου τά κλαδιά κι ὅταν ἀκούω ἀκόμη τούς στεναγμούς τοῦ γκιώνη καί τή φωνή τοῦ γρύλλου στή σκοτεινή νυχτιά, Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού  μοῦ ᾽δωκες τ’ αὐτιά. Κι ὅταν στό δρόμο βρίσκω γέρο, τυφλό, ζητιᾶνο ἢ κι ὀρφανά παιδάκια, πού τρέμουν καί πεινοῦν, καί σταματῶ μ’ ἀγάπη κι ἐλεημοσύνη κάνω κρυφά ἀπ’ τούς διαβάτες, πού δίπλα μου περνοῦν, κι εὐφραίνετ’ ἡ ψυχή μου κι ἀγάλλεται καί χαίρει, Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού μοῦ  ’δωκες τό χέρι (Ιωάννης Πολέμης, Αναγνωστικό Ε Δημοτικού, 1964).

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Καλόν πνευματικό αγώνα στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή!

.