Δεν υπάρχει τέλειο!

 

Μην περιμένεις η ζωή να σε ρωτήσει εάν και πόσο αντέχεις... Μην περιμένεις να βρεθούνε οι τέλειες συνθήκες για να πεις θα ζήσω... Μην περιμένεις να διαμορφωθούν οι ιδανικές καταστάσεις για να γελάσεις... Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο πατέρα ή μάνα για να μην έχεις τραύματα... Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο σύζυγό γιατί απλά δεν θα τον βρεις ποτέ... Μην περιμένεις να κάνεις τα τέλεια παιδιά, γιατί απλά δεν υπάρχουν... 

Μην περιμένεις να συναντήσεις του τέλειους φίλους, γιατί ούτε και εσύ είσαι... Μην περιμένεις να δουλέψεις στην ιδανική δουλειά γιατί απλά θα μείνεις άνεργος... Μην περιμένεις να βρεις το τέλειο σπίτι για να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα... Μην περιμένεις να έχεις την τέλεια παρέα για να πας ένα περίπατο... Μην περιμένεις να δοθούν όλες οι απαντήσεις για να σταματήσουν οι ερωτήσεις... Μην περιμένεις να δεις τον Θεό ως Ον που κατεβαίνει από τους ουρανούς ή ως χέρι που βγαίνει από το υπερπέραν. Απλά δεν θα συμβεί και θα χάσεις και την ευκαιρία να Τον συναντήσεις στην καθημερινότητα σου... Μην περιμένεις να βρεις τον αναμάρτητο και τέλειο πνευματικό, γιατί απλά δεν υπάρχει. Και όπου νομίζεις ή σε έπεισαν ότι τον είδες, φεύγα μακριά είναι της φαντασίας σου... 

Γενικά στην ζωή αυτή, δεν υπάρχουν τέλειες καταστάσεις, τέλειες συνθήκες, τέλεια πρόσωπα. Αυτά μετά το πέρας της εδώ παράστασης... Οπότε συμφιλιώνομαι με την αδυναμία μου, την ατέλεια του άλλου και του κόσμου που με περιβάλει και ζω όπως μπορώ και όσο μπορώ, με δοξολογία και ευχαριστία προς τον Χριστό. Δεν μπορώ πάντα; Ναι, αλήθεια είναι αυτό!! Κανείς δεν τα καταφέρνει πάντα καλά. Ακόμη και οι Άγιοι είχαν τις κακές μέρες και περιόδους τους. Αλλά δεν τρελαίνομαι σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν αυτομαστιγώνομαι, δεν χάνω την ψυχραιμία μου, ούτε βιάζομαι να φύγει το κακό που με βρήκε. Κυρίως δεν λέω όλη μέρα γιατί και γιατί; Γιατί απλά, καλέ μου φίλε, μέχρι να μάθεις το γιατί, θα έχει τελειώσει η ζωή...!!! (πατέρας Χαράλαμπος Παπαδόπουλος)

Καλημέρα και καλή εβδομάδα! 

Σπουδαίες σκέψεις σοφών πατέρων (μέρος 8ο)

 

Όλες οι ευκολίες που έχουν οι άνθρωποι σκλαβώνουν τον μοναχό αντί να τον βοηθήσουν. Ο μοναχός πρέπει να προσπαθεί να ελαττώνει τις ανάγκες του και να απλοποιεί την ζωή του, αλλιώς δεν ελευθερώνεται. Άλλο καθαριότητα, άλλο λούσο. Πολύ βοηθάει, για να μπορέσει να ελαττώσει τις απαιτήσεις του, να κάνει πολλές δουλειές με ένα πράγμα. 

Στο Σινά είχα ένα κονσερβοκούτι και εκεί έφτιαχνα και το τσάι, εκεί και τον χυλό. Τι νομίζετε πως χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήση; Παλιά στην έρημο έτρωγαν μόνο χουρμάδες. Ούτε φωτιά άναβαν ούτε ξύλα χρειάζονταν. Εγώ τώρα πήρα ένα κονσερβοκούτι από γάλα, το έκοψα λίγο και έκανα κάτι σαν χερούλι. Πιο εύκολο είναι να κάνεις μ' αυτό καφέ ή τσάι. Ένα και ένα στο καμινέτο ζεσταίνεται! Πού εκείνα τα μπρίκια! Θέλουν ένα σωρό οινόπνευμα, για να ζεσταθούν! Με αυτό, λίγο βαμβάκι με οινόπνευμα βάζεις, και τακ, γίνεται ο καφές. Και για φως ούτε λάμπα έχω. Μόνο με το κερί περνώ το βράδυ (Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης στην Σιναϊτική έρημο).

Ακόμη το «ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού» δεν το έχουμε καταλάβει. Ή πιστεύουμε ή δεν πιστεύουμε. Όταν πήγα να μείνω στο Σινά, δεν είχα τίποτε. Δεν σκέφθηκα όμως καθόλου τί θα γίνω στην έρημο μέσα σε άγνωστους ανθρώπους, τί θα φάω, πώς θα ζήσω. Το ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης, όπου θα έμενα, ήταν χρόνια εγκαταλελειμμένο, ακατοίκητο. Επειδή δεν ήθελα να επιβαρύνω το μοναστήρι, δεν ζήτησα τίποτε. Μου έφεραν λίγο ψωμί από το μοναστήρι και το γύρισα πίσω. Γιατί να ανησυχήσω, αφού ο Χριστός είπε: «Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού»; Το νερό και αυτό ήταν ελάχιστο. 

Ούτε εργόχειρο ήξερα, για να πεις πώς θα δούλευα και θα έβγαζα το ψωμί μου. Το μόνο εργαλείο που είχα ήταν ένα ψαλίδι. Το χώρισα στα δύο, το ακόνισα σε μια πέτρα, πήρα και ένα ξύλο και άρχισα να φτιάχνω ξυλόγλυπτα εικονάκια. Δούλευα και έλεγα και την ευχή. Γρήγορα εξασκήθηκα. Έφτιαχνα συνέχεια το ίδιο σχέδιο, και την δουλειά που θα έκανα σε πέντε μέρες, την έκανα σε έντεκα ώρες, και όχι μόνο δεν στερήθηκα, αλλά βοηθούσα και τα Βεδουϊνάκια. 

Για ένα διάστημα έκανα εργόχειρο αρκετές ώρες την ημέρα. Ύστερα είχα φθάσει σε μια κατάσταση που δεν ήθελα να κάνω εργόχειρο, αλλά έβλεπα και την ανάγκη που είχαν τα Βεδουϊνάκια. Ένα σκουφί και ένα ζευγάρι πέδιλα να τους έδινες, ήταν γι᾿ αυτά πολύ μεγάλη ευλογία... Μου πέρασε λοιπόν ο λογισμός: «Ήρθα εδώ, για να βοηθώ τους Βεδουΐνους ή για να κάνω προσευχή για όλον τον κόσμο;». Έτσι αποφάσισα να περιορίσω την δουλειά, για να είμαι πιο απερίσπαστος και να προσεύχομαι περισσότερο.

Και μήπως περίμενα από πουθενά βοήθεια; Οι Βεδουΐνοι δεν είχαν οι ίδιοι να φάνε. Το μοναστήρι ήταν μακριά. Από την άλλη μεριά έρημος. Την ίδια μέρα όμως που περιόρισα την δουλειά, για να διαθέσω περισσότερο χρόνο στην προσευχή, έρχεται κάποιος και με βρίσκει έξω από το ασκητήριο και μου λέει: «Να, πάρε αυτές τις εκατό λίρες, για να βοηθάς τα Βεδουϊνάκια και να μη βγαίνεις από το πρόγραμμά σου και να προσεύχεσαι»! Δεν άντεξα. Τον άφησα μόνον του για ένα τέταρτο και πήγα λίγο μέσα. Μου είχε δημιουργήσει τέτοια κατάσταση η πρόνοια και η αγάπη του Θεού, που δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. 

Βλέπεις πώς ο Θεός οικονομάει, όταν υπάρχει η καλή διάθεση; Γιατί εγώ πόσα θα τους έδινα; Έδινα σε ένα, ερχόταν το άλλο, «εμένα δεν μου έδωσες, Πάτερ!», έλεγε, ύστερα ερχόταν άλλο, «εμένα δεν μου έδωσες, Πάτερ!». Οικονομάει ο Θεός. Βλέπει τις ανάγκες, τις επιθυμίες μας, και, όταν κάτι είναι για το καλό μας, μας το δίνει. Όταν κανείς χρειάζεται σε κάτι βοήθεια, ο Χριστός και η Παναγία βοηθούν! (ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’)

Μετάνοια είναι μια ολοκληρωτική στροφή της καρδιάς προς την απόλυτη αγαθότητα- και όχι μόνο της καρδιάς του αλλά και του νου του, των αισθημάτων του, του σώματός του και ολόκληρης της υπάρξεώς του. Μετάνοια είναι η άρρηκτη ενότητα αγάπης με τον Πατέρα και Δημιουργό μας. Κατά συνέπεια, πρέπει πάντοτε να προσευχόμαστε αδιάλειπτα και να ζητάμε συνεχώς από την Υπεραγία Θεοτόκο να μας δώσει την δύναμη να Τον αγαπάμε όπως τον αγαπά κι η ίδια, όπως Τον αγαπούν οι Άγιοι και οι άγγελοι. Κατ' αυτό τον τρόπο θα είμαστε ευλογημένοι τόσο σ' αυτή τη ζωή όσο και στην αιωνιότητα. Διότι ο Θεός είναι αγάπη, ειρήνη και χαρά, ικανή να πληρώσει κάθε πλάσμα που Τον λαχταρά εκ βάθους καρδίας.

 Όταν προσευχόμαστε για κάτι εκ βάθους καρδίας, ο Κύριος μας το χαρίζει, επειδή είναι Θεός και Πατέρας μας ( Ματθ. 7,7-11 ) . Πρέπει να ενδυναμωθούμε με την προσευχή και να γίνουμε ένας νους και μία σκέψη στον τόπο μας. Αν το πετύχουμε αυτό δεν θα έχουμε εχθρούς. Αν κοιτάξουμε στην ιστορία του Ισραήλ, θα δούμε ότι οι εχθροί του θριάμβευαν καταπάνω του, κάθε φορά που οι Ισραηλίτες απομακρύνονταν από τον Θεό, και ότι ο Κύριος πάντα τους βοηθούσε όποτε μετανοούσαν ειλικρινά. Ο Κύριος είναι πάντοτε μαζί μας (Από το βιβλίο: «ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, Εκδόσεις : «Εν πλω»). 

Η δεκαπενθήμερη απουσία μου οφειλόταν σε αρρώστια της μητέρας μου. 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Σπουδαίες σκέψεις σοφών πατέρων (μέρος 7ο)

 

Ἐγώ δέν παρακαλώ τόν Θεο νά πάω στον Παράδεισο. Τον παρακαλώ να με βοηθάει νά μην Τον στενοχωρώ με τήν συμπεριφορά μου. Όμως, ἂν πάω στην κόλαση, δεν θά λυπήσω τον Θεό; Επομένως, οὔτε αὐτό θά γίνει, ἀφού Τόν παρακαλώ να με βοηθήσει νά μην Τον στενοχωρώ (Αγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου).

Έλεγε ένας σεβάσμιος γέροντας, το εξής: Αποκαλύφθηκε ο Χριστός σε μένα και μου είπε, ότι ως Θεός δεν μπορώ, να χαριτώσω ακόμα περισσότερο την Παναγία, από όσο την έχω ήδη χαριτώσει, γιατί τότε η Παναγία, θα γίνει Θεά κατά χάρη, κάτι που δεν μπορεί να γίνει. Φανταστείτε πόση Χάρη έδωσε ο Χριστός στην Μητέρα Του!(Γέροντος Εφραίμ της Σκήτης Αγίου Ανδρέου).

Η Παναγία μας δεν βαφτίστηκε στο ύδωρ, αλλά βαφτίστηκε κατευθείαν στο Πνεύμα το Άγιο. Είναι το λεγόμενο πνευματικό Βάπτισμα, το οποίο στην Παναγία έγινε κατά τον Ευαγγελισμό Της και της αφαιρέθηκε ο προπατορικός ρύπος. Γιατί άμα δεν αφαιρούνταν ο προπατορικός ρύπος της Παναγίας, δεν θα μπορούσε να κυοφορήσει τον Χριστό. (Γέροντος Εφραίμ της Σκήτης Αγίου Ανδρέου).

Μπορεί να μην με γνωρίζεις, αλλά εγώ ξέρω τα πάντα για σένα…. (Ψαλμοί 139:1) Γνωρίζω πότε είσαι καθιστός και πότε όρθιος…. (Ψαλμοί 139:2) Ξέρω κάθε βήμα σου… (Ψαλμοί 139:3) Ακόμη και οι τρίχες του κεφαλιού σου είναι μετρημένες…(Ματθαίος 10: 29-31).. Γιατί φτιάχτηκες κατ’ εικόνα μου… ( Γένεσις 1:27).. Μέσα σ’εμένα ζεις, κινείσαι και υπάρχεις… (Πράξεις 17:28).. Σε γνώριζα πριν ακόμη διαμορφωθείς στην μήτρα της μητέρας σου… (Ιερεμίας 1:4-5).. Σε διάλεξα όταν σχεδίαζα την δημιουργία… (Εφεσίους 1:11-12)... Δεν ήσουν ένα λάθος…. (Ψαλμοί 139:15-16)... 

Γιατί όλες οι μέρες σου είναι γραμμένες στο βιβλίο μου…. (Ψαλμοί 139:15-16)... Εγώ όρισα την ακριβή ώρα της γέννησης σου και που θα ζούσες ….(Πράξεις 17:26).. Γιατί φοβερά και θαυμάσια πλάστηκες…. (Ψαλμοί 139:14)... Εγώ σε διαμόρφωσα στη μήτρα της μητέρας σου…. (Ψαλμοί 139:13)... Και σε έφερα στον κόσμο την ημέρα που γεννήθηκες….. (Ψαλμοί 71:6).. Με έχουν παρουσιάσει λάθος άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν…. (Ιωάννη 8:41-44)... Δεν είμαι απόμακρος και θυμωμένος, αλλά είμαι η απόλυτη έκφραση της αγάπης…..( Α Ιωάννη 4:16).. Και είναι επιθυμία μου να σε κατακλύσω με την αγάπη μου… (Α Ιωάννη 3:1).. Απλά επειδή είσαι παιδί μου και είμαι ο πατέρας σου….. (Α Ιωάννη 3:1).

Σου προσφέρω περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να σου προσφέρει ο σαρκικός σου πατέρας….(Ματθαίος 7:11)... Γιατί είμαι ο τέλειος πατέρας….( Ματθαίος 5:48).. Κάθε καλό δώρο που λαμβάνεις έρχεται από το δικό μου χέρι….. (Ιακώβου 1:17).. Γιατί εγώ είμαι ο προμηθευτής σου και φροντίζω για όλες τις ανάγκες σου…. (Ματθαίος 6: 31-33).. Το σχέδιό μου για το μέλλον σου ήταν πάντα γεμάτο με ελπίδα…… (Ιερεμίας 29:11).. Γιατί σε αγαπώ με αγάπη παντοτινή…. (Ιερεμίας 31:3)... Οι σκέψεις μου για σένα είναι αμέτρητες όπως οι κόκκοι της άμμου στην ακρογιαλιά…. (Ψαλμοί 139:17-18)... Και χαίρομαι για σένα με τραγούδια.. (Σοφονίας 3:17).

Δεν θα σταματήσω πότε να κάνω καλό για σένα… (Ιερεμίας 32:40)... Γιατί είσαι το πολύτιμο απόκτημα μου… (Έξοδος 19:5)... Επιθυμώ να σε στερεώσω με όλη την καρδιά μου και όλη την ψυχή μου…. (Ιερεμίας 32:41).... Αν με ψάξεις με όλη την καρδιά σου θα με βρεις….. (Δευτερονόμιο 4:29).... Ζήτα την ευτυχία σου σε εμένα και θα σου δώσω ότι η καρδιά σου λαχταρά….. (Ψαλμοί 37:4).... Γιατί εγώ είμαι αυτός που σου έδωσα αυτές τις επιθυμίες…. (Φιλιππησίους 2:13)... Είμαι ικανός να κάνω για σένα περισσότερα από όσα θα μπορούσες να φανταστείς… (Εφεσίους 3:20)... Γιατί εγώ είμαι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής σου….. (Β Θεσσαλ. 2:16-17)... Εγώ είμαι επίσης ο πατέρας που σε παρηγορεί σε όλες τις δυσκολίες σου…( Β Κορινθίους 1:3-4)

Όταν είσαι συντετριμμένος, εγώ είμαι κοντά σου….. (Ψαλμοί 34:18) ... Όπως ένας βοσκός κουβαλάει ένα πρόβατο, σε κουβαλάω κοντά στην καρδιά μου…. (Ησαΐας 40:11).. Μια μέρα θα σβήσω κάθε δάκρυ από τα μάτια σου… (Αποκάλυψις 21:3-4)... Και θα πάρω μακριά όλο τον πόνο που υπέφερες πάνω σε αυτή την γη…. (Αποκάλυψις 21:4)... Είμαι ο πατέρας σου και σε αγαπώ όπως ακριβώς αγαπώ τον γιο μου, τον Ιησού…. (Ιωάννη 17:23) ... Γιατί στον Ιησού η αγάπη μου για σένα φανερώνεται …. (Ιωάννη 17:26) ...Και ήρθε να δείξει πως είμαι μαζί σου και όχι εναντίον σου….. (Ρωμαίους 8:31)... Και να σου πει ότι δεν λογαριάζω τις αμαρτίες σου….(Β Κορινθ. 5:18-19)

Ο Ιησούς πέθανε ώστε εσύ κι εγώ να συμφιλιωθούμε… (Β Κορινθ. 5:18-19).. Ο θάνατος του ήταν η υπέρτατη έκφραση της αγάπης μου για σένα….. (Α Ιωάννη 4:10)... Έδωσα ό, τι αγαπούσα περισσότερο για να κερδίσω την αγάπη σου…. (Ρωμαίους 8:32)... Εάν δεχτείς το δώρο του γιου μου, του Ιησού, δέχεσαι εμένα…. (Α Ιωάννη 2:23)... Και τίποτα δεν θα σε χωρίσει πια από την αγάπη μου….. (Ρωμαίους 8:38-39)...Έλα σπίτι και θα κάνω την μεγαλύτερη γιορτή που έχει γίνει στον ουρανό…. (Λουκάς 15:7)...Ήμουν πάντα πατέρας και θα είμαι πάντα πατέρας…. (Εφεσίους 3:14-15). Η ερώτηση μου είναι …ΘΑ ΓΊΝΕΙΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ;…..( Ιωάννη 1:12-13)... ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ …( Λουκάς 15:11-32) (Φίλοι Ίεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής, Πύλης Βοιωτίας, Χαρά Παραβουνιώτισσα). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι ελπιδοφόρος και δημιουργικός ο μήνας Νοέμβριος! 

 

28η Οκτωβρίου 1940: Δοξασμένη εορτή για κάθε Έλληνα!

  

28 Οκτωβρίου 1940: ημέρα δόξας και τιμής για κάθε Έλληνα. 

Σήμερα, 80 χρόνια μετά, μέσα στους δύσκολους καιρούς και τον αποπροσανατολισμό από ό, τι εθνικό και ιερό, ας υψώσουμε το ανάστημα της ψυχής μας, για να τιμήσουμε τη νίκη του πνεύματος των Ελλήνων. 

Το έπος του ΄40 το έγραψαν οι πρόγονοί μας στην οροσειρά της Πίνδου, μετά τη βροντή του ΟΧΙ στην Ιταλική πρόκληση. Οκτώ εκατομμύρια λόγχες εναντίον της μικρής φιλειρηνικής Ελλάδας. Ήταν παράλογο αυτό που επιχειρούσαν οι Έλληνες, να αντισταθούν!!!! Ομόφωνος όμως ο λαός, χωρίς επιστημονικές στατιστικές, βγήκε στη μάχη. 

Όλα τα έθνη με έκπληξη και θάμβος βλέπουν το ξεσήκωμα των Ελλήνων που έχουν σύστοιχη την ελευθερία με την ψυχἠ τους. Τόλμησαν να τα βάλουν με τον Γολιάθ, τη μεγαλύτερη πολεμική μηχανή της εποχής εκείνης, που σάρωνε στο διάβα της τα πάντα. Το ορθόδοξο Ελληνικό έθνος πολέμησε για την τιμή, τη δόξα και την ελευθερία. Γιατί οι πολεμιστές του '40 είχαν ιδιαίτερο χάρισμα και δώρο από τον Θεό. 

Αν αφήναμε τις χορδές της ψυχής μας να ακούσουν τους προγόνους θα μας έλεγαν: "Εμείς αγωνισθήκαμε μέχρις εσχάτων υπέρ βωμών και εστιών, για ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Ο αγώνας δύσκολος, ο αντίπαλος ισχυρός, ο στρατός τους αμέτρητος, καλογυμνασμένος, χορτάτος, καλοντυμένος και σιδηρόφρακτος σε γη, θάλασσα και αέρα. Εμείς πάντα λίγοι και μόνοι, με φτωχό οπλισμό και τον ανήλεο χειμώνα στα κακοτράχαλα βουνά, να θερίζει περισσότερο από τις σφαίρες των Ιταλών. 

Κι όμως! Ταπεινώσαμε τις αξιώσεις δυο αυτοκρατοριών: της Ιταλίας και της Γερμανίας. Πώς μπορέσαμε; Πώς αντέξαμε; Απορούμε και απορείτε. Δεν ήμασταν ούτε θαυματοποιοί, ούτε υπεράνθρωποι. Δεν ήμασταν άγιοι. Δεν θέλαμε τον πόλεμο, μας επιβλήθηκε. Όσοι όμως πήγαμε τότε στον πόλεμο, είχαμε λεβεντιά και φιλότιμο. Προτάξαμε στο πλήθος και τον εξοπλισμό του εχθρού, το όπλο της ψυχής. Παραμερίσαμε πάθη και μικρότητες. 

Νέοι, μεροκαματιάρηδες, αγρότες, εργάτες, φοιτητές, γραφιάδες και λόγιοι, άνθρωποι της τέχνης, και πίσω απ' αυτούς ο άμαχος λαός. Γέροι, γυναίκες και παιδιά γίναμε όλοι ένα. Ζούσαμε το "εμείς" και όπου ξεχώριζε ένας, ήταν οδοδείκτης στην αρετή και στη θυσία. Ήμασταν τότε οι Έλληνες, μεγαλωμένοι με ιδανικά και ακράδαντη πίστη στη Θεία επέμβαση. Είδαμε και θαύματα στο μέτωπο. Η Παναγιά ζωντανή μπροστά μας. 

Είχαμε χρέος απέναντι στους προγόνους μας που προηγήθηκαν στη θυσία, και σε σας όλους: τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Με αυτές τις πνευματικές δυνάμεις δημιουργήσαμε αυτή τη μεγαλειώδη εποποιΐα και αφήσαμε έκπληκτο όλο τον κόσμο, ακόμα και τους εχθρούς μας. Εσείς, τώρα, είστε οι γνήσιοι θεματοφύλακες των πνευματικών αξιών, του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Διατηρήστε το φρόνημα του ΕΜΕΙΣ και αγωνιστείτε για μια Ελλάδα πάντα φωτοδότρα". 

Ας ακούσουμε τη φωνή των προγόνων μας......Τους αξίζει! 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Αθάνατοι οι ήρωές μας δια των πρεσβειών του μεγαλομάρτυρος Δημητρίου! 

 

Σπουδαίες σκέψεις σοφών πατέρων (μέρος 6ο)

 Για μας τους Χριστιανούς, τους φωτισμένους και διαφωτισμένους εν Χριστώ, τα πάντα σε αυτό τον κόσμο έχουν νόημα και αξία, εφόσον αποτελούν μέσον και οδό προς την αιωνιότητα. Επειδή εμείς, βλέπουμε εκείνο πού δεν φαίνεται και ατενίζουμε το αόρατο. Ρυθμίζουμε όλη μας την ζωή μέσα στον χρόνο με βάση εκείνο πού είναι αιώνιο, το ανθρώπινο με βάση το Θεανθρώπινο. Όσο υπάρχει κάτι το αιώνιο μέσα στα όρια του χρονικού, συντηρούμαστε με αυτό. Όταν όμως αυτό εκλείπει, το αναζητούμε πέρα από τον χρόνο, στο Βασίλειο του ατελεύτητου και αοράτου. Ατενίζουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, δηλ. υπό το πρίσμα του Χριστού, αφού Εκείνος είναι ο αιώνιος Θεός και Κύριος.

Η κάθε ευαγγελική αρετή γίνεται στα χέρια του ορθοδόξου χριστιανού πινέλο με το οποίο ζωγραφίζει στην ψυχή του την εικόνα του Χριστού μέχρι να την ολοκληρώσει. Όταν δεις την ψυχή ενός τέτοιου ανθρώπου, βλέπεις την εικόνα του Χριστού και λες μέσα σου: αλήθεια, ο άνθρωπος αυτός τοποθέτησε στο σώμα του την εικόνα του Χριστού, έφτασε το ύψιστο νόημα της ζωής και πλούτισε πλούτο αδαπάνητο.

Και ο παράδεισος μα και η κόλαση του ανθρώπου αρχίζουν εδώ από την γη, για να συνεχιστούν αιώνια στην άλλη ζωή. Τί είναι ο παράδεισος; Είναι η αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Άμα ο άνθρωπος αισθά¬νεται εντός του τον Θεό, είναι ήδη στον παράδεισο, γιατί όπου είναι ο Θεός εκεί είναι και η Βασιλεία του Θεού, εκεί και ο παράδεισος. Από τότε πού ο Θεός Λόγος κατέβηκε στην γη και έγινε άνθρωπος, ο παράδεισος έγινε η αμεσότερη πραγματικότητα για την γη και τον άνθρωπο. Επειδή, όπου είναι ο Χριστός εκεί και ο παράδεισος.

Της φιλανθρωπίας του Χριστού ουκ έσται τέλος. Διότι ο Χριστός, για να αποκτήσουμε εμείς οι άνθρωποι την αιώνιο ζωή Του και να ζήσουμε εν Αύτώ, δεν μας ζητά να έχουμε μόρφωση, μήτε δόξα, μήτε πλούτο, μήτε και κάτι, το οποίο κάποιος από εμάς δεν κατέχει, παρά ζητά αυτό πού όλοι μας μπορούμε να έχουμε. Αυτό το κάτι είναι η πίστη. Επικεφαλής όλων των Αρετών ευρίσκεται η πίστη, η οποία είναι η ρίζα και ο πυρήνας όλων των αγίων Αρετών. Από την πίστη πηγάζουν οι Αρετές της προσευχής, της αγάπης, της μετανοίας, της ταπεινώσεως, της νηστείας, της πραότητας, της ελεημοσύνης και άλλες. 

Από την αρχή μέχρι το τέλος η σωτηρία είναι δώρο της παναγαθότητος του Θεού και σε καμιά περίπτωση δημιούργημα των ανθρωπίνων προσπαθειών, των ανθρωπίνων δυνάμεων και των ανθρωπίνων έργων. Γι’ αυτό και ο άγιος Απόστολος ευαγγελίζεται «τη γαρ χάριτι έστε σεσωσμένοι διά της πίστεως· και τούτο ουκ εξ υμών, Θεού το δώρον, ουκ εξ έργων, ίνα μη τις καυχήσηται». Δεν υπάρχει ανθρώπινο έργο που θα μπορούσε να σώσει το ανθρώπινο γένος από τον θάνατο και τον διάβολο ... Γιατί, για την σωτηρία δεν σημαίνουν τίποτε, ούτε η κουλτούρα, ούτε ο πολιτισμός, ούτε η επιστήμη, ούτε η τεχνολογία, ούτε η φιλοσοφία, ούτε η τέχνη..

Πράγματι, όλα αυτά είναι υπερβολικά αδύνατα, απέναντι στην τρομερή πραγματικότητα του θανάτου. Μόνο μία ανθρωπίνη πράξη έχει εδώ αξία και αυτή είναι η πίστη στον Θεάνθρωπο... Ο Θεανθρώπινος αγώνας του Χριστού για την σωτηρία μας, είναι χωρίς όρια, είναι τόσο τεράστιος, τόσο «μέγας», ώστε η πίστη μας να είναι πάντα μικρή, πάντα ελαχίστη....Γι’ αυτό και συχνά με τους Αποστόλους παρακαλούμε «Κύριε πρόσθες ημίν πίστιν» (Λουκ. ιζ´ 5) και «ενίοτε» απελπισμένα φωνάζουμε «πιστεύω, Κύριε βοήθει μου τη απιστία» (Μαρκ. θ´ 24)... «Τη γαρ χάριτι εστέ σεσωσμένοι διά της πίστεως» και αυτό δεν είναι από μας. Από μας είναι η πίστη, αλλά αιτία και πηγή της είναι ο Θεός... Γι’ αυτό και ο άγιος Απόστολος ονομάζει την πίστη έργο Θεού. Και η πίστη είναι ακόμη δώρο Θεού (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς).

Παρακαλέστε τον Χριστό να σας ελεήσει…Δεν γίνεσθε άγιοι κυνηγώντας το κακό. Αφήστε το κακό. Να κοιτάζετε προς τον Χριστό κι Αυτός θα σας σώσει. Αντί να στέκεσθε έξω απ’ την πόρτα και να διώχνετε τον εχθρό, περιφρονήστε τον. Έρχεται από δω το κακό; Δοθείτε με τρόπο απαλό από εκεί. Δηλαδή έρχεται να σας προσβάλει το κακό, εσείς δώστε την εσωτερική σας δύναμη στο καλό, στον Χριστό. Παρακαλέστε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ξέρει Εκείνος πως να σας ελεήσει, με τi τρόπο. Κι όταν γεμίζετε απ’ το καλό, δεν στρέφεσθε πια προς το κακό. Γίνεσθε μόνοι σας, με την χάρι του Θεού, καλοί. Που να βρει τόπο τότε το κακό; Εξαφανίζεται”!…(Γέροντaς Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!  

 

Σπουδαίες σκέψεις σοφών πατέρων (μέρος 5ο)

 

Εκείνος που κάνει το καλό και ζητά ανταπόδοση, δεν υπηρετεί το Θεό, αλλά το θέλημά του (Αγίου Μάρκου του Ασκητού). 

Το καλό είναι καλό, μόνο όταν αυτός που το κάνει θυσιάζει κάτι από τον εαυτόν του, ύπνο, ανάπαυση κ.λπ. Γι' αυτό είπε ο Χριστός «εκ του υστερήματος...» (Λουκ. 21,4). Όταν είμαι ξεκούραστος και κάνω το καλό, αυτό δεν έχει αξία. Όταν όμως είμαι κουρασμένος και ζητά κάποιος π.χ. να του δείξω τον δρόμο και το κάνω, τότε έχει αξία. 'Η, όταν είμαι χορτάτος από ύπνο και πάω να ξενυχτήσω με κάποιον που χρειάζεται βοήθεια, αυτό δεν έχει μεγάλη αξία. Εάν μου αρέσει μάλιστα και η κουβέντα, μπορεί να το κάνω, για να χαρώ την συντροφιά, να διασκεδάσω λίγο. Ενώ, όταν είμαι κουρασμένος και κάνω μια θυσία, για να βοηθήσω τον άλλον, αισθάνομαι παραδεισένια χαρά. Τότε η ευλογία του Θεού με βομβαρδίζει! (Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου). 

"Θα στο ξαναπώ άλλη μια φορά. Μάθε να σιωπάς.Μην αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι τι κρατάς στα χέρια σου. Δουλεύεις για τον Αόρατο. Ας είναι και το έργο σου αόρατο. Όταν σκορπίζει κανείς γύρω του ψίχουλα, μαζεύονται τα πουλιά που στέλνει ο διάβολος, λένε οι άγιοι. Πρόσεξε την αυτοϊκανοποίηση. Γι’αυτό οι άγιοι δίνουν την συμβουλή: Να ενεργείς με διάκριση. Βρίσκεσαι κάπου και σου προσφέρουν κάτι. Διάλεξε το μικρότερο κομμάτι. Αν, όμως, κάποιος ή κάποιοι βλέπουν τι θα κάνεις, τότε προτίμησε ν’ακολουθήσεις τη μέση οδό που θα προκαλούσε την πιο μικρή αίσθηση στους άλλους.  

Προσπάθησε, δηλαδή, με κάθε τρόπο να μένεις αφανής. Να περνάς όσο πιο πολύ μπορείς απαρατήρητος. Να το έχεις αυτό σαν ένα κανόνα πάντοτε. Μη μιλάς για τον εαυτό σου, πώς κοιμήθηκες, τι ονειρεύτηκες, τι σου συνέβη. Μη λες τη γνώμη σου ευκαίρως ακαίρως χωρίς να ρωτηθείς. Μην κάνεις λόγο για τις ανάγκες σου και τις υποθέσεις σου. Όταν διαρκώς μιλάς γι’αυτά, τρέφεις απλούστατα τον ναρκισσισμό σου με την αυτοαπασχόλησή σου. Μάθε να γίνεσαι αόρατος…ώστε να σε βλέπει και να σε ευλογεί Θεός."... (απόσπασμα απ΄το ομώνυμο βιβλίο του Τ.Κολλιάντερ «Ο δρόμος των ασκητών»).

Ἡ ἐκκλησία εἶναι θεραπευτήριο καί ὄχι δικαστήριο τῶν ψυχῶν...Δεν καταδικάζει για τα αμαρτήματα, αλλά παρέχει συγχώρηση των αμαρτημάτων  Ο Κύριος σε προσκαλεί στην Εκκλησία  Σε μεταφέρει από τους κόπους στην ανάπαυση κι από τα βάσανα στην ανακούφιση. Σε απαλλάσσει από το βάρος των αμαρτημάτων σου. Γιατρεύει τη στεναχώρια με την ευχαρίστηση και τη λύπη με τη χαρά. Κανένας δεν είναι πραγματικά ελεύθερος και χαρούμενος, παρά μόνο εκείνος που ζει για τον Χριστό. Αυτός ξεπέρασε όλα τα κακά και δεν φοβάται τίποτα... (Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου). 

Η καλοσύνη μαλακώνει και ανοίγει την καρδιά. Είναι σαν το λάδι, στην σκουριασμένη κλειδαριά (Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου). 

Καλοσύνη είναι να σκέπτεται κάποιος, το τι αναπαύει πρώτα τον άλλον και όχι τι μας βολεύει εμάς. Και ο Θεός δεν είναι άδικος: μας αναπληρώνει έπειτα, ό,τι χάσαμε στην προσπάθειά μας, για να βοηθήσουμε τον πλησίον (Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου). 

Όταν πάω να κάνω ένα καλό και μπαίνει στη μέση η ανθρωπαρέσκεια, ε, τότε βγάζω νερό από το πηγάδι με τρύπιο κουβά (Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου). 

Πρόσεχε να μήν κατακρίνεις. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρη και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτεις, να ταπεινώνεσαι, να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα.  Αλλ' όταν υποχωρεί η Χάρη για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή.  

Συ όμως, τότε μή χάνεις την προθυμία σου, άλλα φώναζε διαρκώς την ευχή με βία, με το ζόρι, με πόνο πολύ. 'Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με''. Και πάλι και πολλές φορές, το ίδιο συνεχώς. Και σαν να ατενίζεις νοερά τον Χριστό να του λέγεις: '…Δόξα σοι, δόξα σοι, ο Θεός μου''. Και υπομένοντας, πάλι θα έλθει η Χάρη, πάλι η χαρά. Όμως και πάλι ο πειρασμός και η λύπη, η ταραχή και τα νεύρα. Αλλά και πάλιν αγώνας, νίκη, ευχαριστία. Και αυτό γίνεται μέχρις ότου σιγά-σιγά καθαρίζεσαι από τα πάθη και γίνεσαι πνευματικός. (Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής). 

Συχνά με τους Αποστόλους παρακαλούμε «Κύριε πρόσθες ημίν πίστιν» και ενίοτε απελπισμένα φωνάζουμε «πιστεύω, Κύριε βοήθει μου τη απιστία»Η πίστη είναι έργο Θεού, είναι δώρο Θεού (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς). 

                  Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!