Η πορεία στην Άνω Ιερουσαλήμ (μέρος 1ο)

Βασικό χαρακτηριστικό που διακρίνει τον αγώνα μας κατά τη Μ. Τεσσαρακοστή είναι η νηστεία, που είναι ένας περιορισμός και μερική στέρηση των τροφών. Ανήκει και αυτή σ’ έναν ευρύτερο κύκλο ειδικών αγωνισμάτων της συγκεκριμένης περιόδου, που συνήθως τον ορίζουμε ως άσκηση.Πάντοτε η άσκηση χαρακτηρίζει τη ζωή του Ορθόδοξου πιστού· περισσότερο τις περιόδους της νηστείας. Η Ορθοδοξία είναι στη φύση της ταπεινή και ασκητική.

Οι κύριες μορφές ασκήσεως που γνωρίζουμε στην Εκκλησία μας είναι η εγκράτεια, η νηστεία, η αγρυπνία, η ορθοστασία, οι γονυκλισίες, η χαμευνία (το να κοιμάται κάποιος κάτω στη γη), ο κόπος, η λιτότητα, η στέρηση και η πτωχεία, η αποφυγή της πολυλογίας και η κατά το δυνατόν σιωπή.

Άσκηση και πνευματικότητα

Η άσκηση αναφέρεται στο υλικό μέρος της υπάρξεώς μας. Τι σχέση μπορεί να έχει με την πνευματικότητά μας, την οποία ζητάει να αυξήσει η Μ. Τεσσαρακοστή; Ο απόστολος Παύλος διδάσκει ότι «ἡ σάρξ ἐπιθυμεῖ κατά τοῦ πνεύματος, τό δέ πνεῦμα κατά τής σαρκός· ταῦτα δέ ἀντίκειται ἀλλήλοις» (Γαλ. ε  17). 

Το κατώτερο μέρος της φύσεώς μας, που υπηρετεί τις επιθυμίες της σαρκός, επιθυμεί εναντίον του ανωτέρου μέρους της υπάρξεώς μας, εναντίον της πνευματικής μας φύσεως, που εμπνέεται από το Άγιο Πνεύμα. Και το αντίθετο· το ανώτερο και πνευματικό μέρος της υπάρξεώς μας επιθυμεί κατά του κατωτέρου. Σάρκα και πνεύμα είναι αντίθετα μεταξύ τους, βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση, σε πόλεμο αδυσώπητο και σκληρό. 

Ποιο θα υπερισχύσει; Που πρέπει να δώσουμε το βάρος; Ποιο από τα δύο πρέπει να ενισχύσουμε; Διότι είναι φανερό ότι όσο ενισχύεται το ένα, τόσο ατονεί και αποδυναμώνεται το άλλο. Όσο αφαιρείς από τη σάρκα, τόσο κάνεις την ψυχή να λάμπει από την πνευματική της ευεξία, λέει ο Μ. Βασίλειος: «Ὅσον ὑφαιρεῖς τῆς σαρκός, τοσοῦτον ποιήσεις τῆς πνευματικής εὐεξίας τήν ψυχήν ἀποστίλβειν»( Μ. Βασιλείου, Περί νηστείας Λόγος Β΄, ΕΠΕ 6, 56).

Γι’ αυτό και συμβουλεύει: Πρόσεξε μήπως ενισχύσεις πολύ τη σάρκα και δώσεις έτσι μεγάλη δύναμη και εξουσία στο κατώτερο. Όπως στη ζυγαριά, αν δώσεις μεγαλύτερο βάρος στον ένα ζυγό, κάνεις ελαφρότερο τον άλλον, έτσι συμβαίνει και στη σχέση του σώματος με την ψυχή. Όταν υπερτερεί το ένα, αναγκαστικά ελαττώνεται το άλλο. Όταν ενισχύεται πολύ το σώμα και βαρύνεται με την παχυσαρκία, αναγκαστικά ο νους γίνεται αδρανής και άτονος στο να επιτελεί τη δική του αποστολή.

Όταν αντίθετα η ψυχή ευεκτεί και με τη μελέτη των αγαθών ανεβαίνει στο ύψος που της ταιριάζει, φυσικό είναι να μαραίνονται οι σωματικές συνήθειες και  απαιτήσεις  (Μ. Βασιλείου, Ὁμιλία εἰς τό «Πρόσεχε σεαυτῷ», ΕΠΕ 6, 224).

Σκοπός της ασκήσεως είναι η επικράτηση του πνεύματος, η ανάδειξη της ψυχής, η ανακάλυψη της εικόνας του Θεού στα βάθη του ανθρώπου, η καταξίωσή του. Με την άσκηση γινόμαστε περισσότερο άνθρωποι. Διότι με την άσκηση ζει περισσότερο η ψυχή μας, και η ψυχή είναι βασικά που μας καθιστά ανθρώπους.

Έλεγε κάποιος που, όταν γνώρισε την πίστη, άρχισε να ζει και με νηστεία: «Όσο νηστεύω, τόσο νιώθω να ζωντανεύει η ψυχή μέσα μου, υποχωρεί η σάρκα και έρχεται η ψυχή στην επιφάνεια. Όπως όταν υποχωρούν τα νερά, βγαίνει στην επιφάνεια ο πυθμένας με όλο τον πλούτο του».

Με την άσκηση κάνουμε πνευματική τη σάρκα μας. Και αν δεν γίνει αυτό, αν δεν γίνει πνευματική η σάρκα μας, τότε αναγκαστικά γίνεται σαρκικό το πνεύμα μας. Ο άνθρωπος, που πλάσθηκε «καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ», γίνεται όλος σάρκα!…
Η άσκηση μας βοηθάει να παίρνουμε την προσοχή μας από τον έξω άνθρωπο και να στρεφόμαστε εντός μας.

Ανακαλύπτουμε τον «έσω» άνθρωπο», ζει «ὁ κρυπτός τῆς καρδίας ἄνθρωπος», πεθαίνει ο παλαιός και ανασταίνεται μέσα μας «ὁ καινός ἄνθρωπος ὁ κατά Θεόν κτισθείς» (Εφ. γ  16, Α  Πέτρ. γ  4, Εφ. δ  24). Με την άσκηση επομένως φέρνουμε στην επιφάνεια τον αληθινό άνθρωπο και ανακαλύπτουμε τον Θεό, διότι ο Θεός κρύβεται στα βάθη μας.

Καταλαβαίνουμε έτσι τι σημασία έχει το να φάμε κάτι η να μην το φάμε. Ότι δεν είναι παράδοξο να πούμε: «Αυτό δεν θα το φάω για την αγάπη του Χριστού».  Καταλαβαίνουμε με την άσκηση τι σχέση μπορεί να έχει το φαγητό με την αγάπη του Θεού. Και ότι ο Θεός με την άσκηση, π.χ. με τη νηστεία, δεν θέλει να μας στερήσει το φαγητό, αλλά να μας βοηθήσει να το φάμε σωστά, έτσι που να μην τρέφει μόνο το σώμα, αλλά να χορταίνει και την ψυχή. 

Από την Κυριακή των Απόκρεω και για περισσότερες από 50 μέρες δεν τρώμε κρέας. Αυτό μας βοηθάει, εφόσον με το σωστό πνεύμα νηστεύουμε, όταν θα φάμε το κρέας την Κυριακή του Πάσχα, να το φάμε με τέτοιον τρόπο, που να αυξάνει και το φαγητό τη χαρά της γιορτής και να δοξάζεται έτσι ο Θεός και με το φαγητό μας: «Εἴτε ἐσθίετε εἴτε πίνετε εἴτε τι ποιεῖτε, πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ ποιεῖτε», διδάσκει ο απόστολος Παύλος (Α  Κορ. ι  31).

Ο Χριστιανός δεν μπορεί πάντα να καλοπερνά, δεν είναι δυνατόν ο πνευματικός αγωνιστής να ζει διαρκώς με ανέσεις. Μέσα στην Αγία Γραφή ο αυθεντικός αγωνιστής της πίστεως παρουσιάζεται συχνά με τις εκφραστικές εικόνες του στρατιώτη, του μαχητή, του αθλητή, του δρομέα, του παλαιστή, του πυγμάχου. Δηλαδή του ασκητή.

Οι αθλητές ζουν με άσκηση που θα μπορούσαμε να την ζηλέψουμε οι σύγχρονοι Χριστιανοί. Εμείς ζούμε συνήθως με καλοπέραση και δεν θέλουμε να στερηθούμε όχι βέβαια τα απαραίτητα, αλλά ούτε και τα περιττά, εκείνα που συντελούν στο να ζούμε μια άνετη ζωή. Αλλά «οὐδείς ἐν τῷ οὐρανῷ ἀνῆλθε μετά ἀνέσεως» (Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, Εὑρεθέντα Ἀσκητικά,  ἐκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1977, Λόγος Δ΄, σελ. 17)

Οι αθλητές ζουν με πολλούς περιορισμούς, με πρόγραμμα, με ειδική αυστηρή δίαιτα, με συχνές εξαντλητικές ασκήσεις. Και αυτό για να πετύχουν μια καλύτερη επίδοση, να βελτιώσουν έστω ελάχιστα το άλμα τους, να φθάσουν στο τέρμα του δρόμου έστω κατά ένα ελάχιστο διάστημα χρόνου πιο μπροστά από τους άλλους, να ρίξουν τη σφαίρα έστω ένα εκατοστό πιο μακριά. 

Πόσοι κόποι και πόση αφοσίωση για κάτι τόσο μικρό και λίγο! Εμείς δεν θα καταβάλουμε τη μικρή προσπάθεια που απαιτείται, όχι για να φθάσουμε λίγο πιο πέρα, αλλά για να υπερβούμε τα όρια αυτού του κόσμου και να εισέλθουμε στην αιωνιότητα; Εμείς δεν θα κάνουμε λίγη άσκηση, όχι για να πετύχουμε για μια μόνο στιγμή ένα άλμα ελάχιστα πιο ψηλά από τη γη, αλλά για ν’ ανεβούμε και να ζήσουμε αιώνια στον ουρανό, στον Παράδεισο του Θεού;

(Αρχιμ. Αστερίου Σ. Χατζηνικολάου, από το βιβλίο «Ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα» εκδ. Σωτήρ)

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Χριστιανικής Φοιτητικής δράσης

συνεχίζεται...

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα! 

Το λαμπρηφόρο φως του αναστημένου Κυρίου να καθοδηγεί τις ψυχές όλων μας! 

Φράσεις για προβληματισμό 15ο μέρος

Ο Μάρτιος ο πεντάγνωμος πέντε φορές εχιόνισε και πάλι το μετάνιωσε και δεν εξαναχιόνισε (Λαϊκό τετράστιχο).

Η Παρθένος αποφασίζει και πραγματοποιεί μετά σπουδής την επίσκεψη στην Ελισάβετ. Δηλαδή, γρήγορα και χωρίς αναβολή. Η αναβολή, πολλές φορές, είναι η αιτία να περνούν και να χάνονται ανεπιστρεπτί ευκαιρίες πολύτιμες (Σπουδαία σκέψη).

Ας γίνει η Κυριακή της Ορθοδοξίας αφορμή να ευχαριστήσουμε τον Άγιο Θεό, που μας εμπιστεύθηκε τον θησαυρό της ορθής πίστεως. Να αναλογιστούμε την ευθύνη μας, να διατηρήσουμε ανόθευτη και απαραχάρακτη την πίστη αυτή της Εκκλησίας, τη μόνη αλήθεια που μας οδηγεί στην αιώνια σωτηρία. Οὕτω φρονοῦμεν,οὔτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τόν ἀληθινόν Θεόν ἡμῶν (Περιοδικό Σωτήρ,2105/15.2.2015).

Ο Τίμιος Σταυρός, τον οποίο προβάλλει η Εκκλησία μας, για να τον προσκυνήσουμε, αποτελεί για τον καθένα μας σταθερή πυξίδα, που δείχνει την πορεία της ζωής την οποία οφείλουμε να ακολουθήσουμε, για να πετύχουμε τη σωτηρία μας. "Ὀρθρίζοντές σε ἀνυμνοῦμεν, Σωτὴρ τοῦ Κόσμου, εἰρήνην εὑράμενοι τῷ Σταυρῷ σου, δι οὗ ἀνεκαίνισας, τὸ γένος τὸ ἀνθρώπινον, φῶς πρός, ἀνέσπερον ἄγων ἡμᾶς" (Περιοδικό Σωτήρ, 2106/1.3. 2015).

Την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Αγία μας Εκκλησία μας καλεί να εφοδιασθούμε με αυτά τα πνευματικά όπλα, την προσευχή και νηστεία,για να αντιμετωπίσουμε νικηφόρα τις επιθέσεις του πονηρού. Η προσευχή φανερώνει την πίστη και την εξάρτησή μας από τον παντοδύναμο Θεό. Η νηστεία ταπεινώνει την σάρκα και εξυψώνει το πνεύμα προς τον άγιο Θεό. Ας μην απελπιζόμαστε αν βλέπουμε ότι ο αγώνας είναι δύσκολος και ο εχθρός ισχυρός. Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντι με Χριστῷ, Φιλιπ., δ, 13 (Περιοδικό Σωτήρ, 2107/15.3. 2015).

Η Ανάσταση του Λαζάρου είναι η καταλυτική απάντηση προς κάθε εποχής σκεπτικιστές που ρωτούν «γιατί ο Χριστός δεν ικανοποιούσε το αίτημα των Εβραίων να κατέβει από τον Σταυρό, για να πιστέψουν». Αν είχαν διάθεση να πιστέψουν, τους αρκούσε να επισκεφθούν και να κουβεντιάσουν με τον Λάζαρο καιτους άλλους κατοίκους της Βηθανίας, όπου που πριν από μια εβδομάδα ο Χριστός τον ανέστησε μπροστά τους, τετραήμερο νεκρό! (Σπουδαία σκέψη).

Τα πλήθη του λαού που επευφημούσαν τον Κύριο, εκδηλώθηκαν με τέτοιο ενθουσιασμό, διότι είχαν πληροφορηθεί το συγκλονιστικό θαύμα της Αναστάσεως του Λαζάρου. Κι εμείς κρατούμε "τά τῆς νίκης σύμβολα", τα ευλογημένα βάγια, που μας προσφέρει η Εκκλησία, για να δοξάσουμε τον Νικητή του θανάτου και να στερεώσουμε την πίστη μας στην προσδοκία της Αναστάσεως και της αιώνιας ζωής που Εκείνος μας χαρίζει (Περιοδικό Σωτήρ, 2108/1.4/2015).

Ο αληθινός αρχηγός είναι εκείνος που τον θαυμάζουν, τον αγαπούν και τον ακολουθούν (G. Courtouis).

Πολλές φορές μετάνιωσα, επειδή μίλησα, αλλά ποτέ επειδή σιώπησα (Σαίξπηρ).

Η συκοφαντία είναι μια φλόγα που μαυρίζει όσα δεν μπορεί να κάψει (Τάκιτος).

Βουλήν δέ παντός πράγματος προλάμβανε: πριν προχωρήσεις σε μια πράξη να σκέφτεσαι προηγουμένως πολύ (Αρχαίο ρητό). 

Ὦ, γένος ἀνθρώπων ἀνεμώλιον, αὐτοχόλωτον, μέχρι τέλους βιότου μηδέν ἐπιστάμενον: Ω άστατο ανθρώπινο γένος, που πολεμάς τον εαυτό σου, ως το τέλος=της ζωής δε βάζεις μυαλό (Παλλαδάς Αλεξανδρεύς).

Όσο περισσότερο σκέπτεται ο νους, τόσο λιγότερο μιλά η γλώσσα και όσο προσεκτικότερα εξετάζουμε τα πράγματα, τόσο δυσκολότερα εκφέρουμε γνώμη (Φραγκλίνος).
Πολλοί μπορούν να συζητούν, λίγοι όμως γνωρίζουν να συνομιλούν (Σπουδαία σκέψη).

Καθώς ένα σεντούκι ξεκλείδωτο φανερώνει πως δεν κρύβει μέσα θησαυρό, έτσι κι ένα στόμα πάντα ανοιχτό φανερώνει άδειο κεφάλι (Σπουδαία σκέψη).
Ἀσθενές μέν τῆς γυναικός τό σῶμα, ἀνδρεῖον δέ τὀ φρόνημα: μπορεί να είναι ασθενικό το σώμα μιας γυναίκας, όμως είναι γενναία η ψυχή της (Κύριλλος Αλεξανδρείας).

Η τεμπελιά είναι το κλειδί της φτώχειας (Σπουδαία σκέψη).
Οὐδέν ἰσχυρότερον γυναικός εὐλαβοῦς καί συνετῆς, πρός τό ῥυθμίζειν ἄνδρα καί διαπλάττειν αὐτοῦ τήν ψυχήν ἐν οἷς ἄν θέλῃ: δεν υπάρχει τίποτε πιο ισχυρό από μια ευλαβή και συνετή γυναίκα που ξέρει να ρυθμίζει και να διαπλάθει την ψυχή του άντρα της με όσα πράγματα κι αν θέλει (Ιωάννης Χρυσόστομος). 

Να γεμίσεις την ψυχή σου με Χριστό, με θείο έρωτα, με χαρά. Η χαρά του Χριστού θα σε γιατρέψει (Σπουδαία σκέψη).
Ο Θεός φροντίζει ακόμη και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής μας. Δεν αδιαφορεί για μας, δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο (Σπουδαία σκέψη). 

Όταν θέλουμε έναν χριστιανισμό χωρίς σταυρό, όταν μας αρέσουν οι ακολουθίες, οι γιορτές, οι λιτανείες, τα ευχέλαια, όχι όμως ένας προσωπικός σταυρός. Όταν λέμε «Δόξα σοι ο Θεός», μόνο για τα ευχάριστα γεγονότα της ζωής μας και όχι για τα δυσάρεστα. Όταν δεχόμεθα κοσμικές αξίες ή αρχές που βολεύουν το εγώ μας, αλλά δεν είναι του Χριστού. Τότε τι σημαίνει αυτό; Ότι προσχωρούμε στον μουσουλμανισμός, που είναι θρησκεία χωρίς σταυρό (Αναστάσιος, Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας).

Πόσα θαύματα γίνονται, όταν ενώνουμε την προσευχή μας με αυτή των μελών της οικογενείας μας, των φίλων κι αδελφών μας, για κάποιους που έχουν κάποια δυσκολία...Η πίστη δεν είναι ατομικό κατόρθωμα, αλλά εκκλησιαστικό γεγονός. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να ζητάμε τις προσευχές των αδελφών μας, αλλά κι εμείς να προσευχόμαστε γι’ αυτός με θερμή πίστη κι ειλικρινή, έμπρακτη αγάπη (Περιοδικό Σωτήρ 2106/1.3.2015).

Εάν θέλετε να δείτε το 1ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 2ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 3ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 4ο μέρος δείτε εδώ
Εάν θέλετε να δείτε το 5ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 6ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 7ο μέρος δείτε εδώ
Εάν θέλετε να δείτε το 8ο μέρος δείτε εδώ
Εάν θέλετε να δείτε το 9ο μέρος δείτε εδώ 
Εάν θέλετε να δείτε το 10ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 11ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 12ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 13ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 14ο μέρος δείτε εδώ

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη Μεγάλη εβδομάδα!

Σας εύχομαι λαμπρή, πνευματική και θεοφόρο Ανάσταση!

 

25η Μαρτίου: Ευαγγελισμός και Ελληνισμός

Καυτός ο πόθος για ελευθερία. Η ζωντανή πίστη των αγωνιστών και του λαού, οι πόθοι των ραγιάδων, είχαν χαλυβδωθεί στο καμίνι του χρέους προς την ελευθερία. 25η Μαρτίου 1821. Οι Έλληνες, λίγοι, όρμησαν σχεδόν άοπλοι και αντιμετώπισαν τα πάνοπλα στίφη των Τούρκων, με την ατσάλινη ψυχή τους και με αφάνταστη θέληση θυσίας, γιατί έκαιγε στα στήθη του είναι τους ο άσβεστος πόθος της ελευθερίας.

Το σύνθημα του αγώνα του 1821, συμπυκνωμένο σε τρεις μόνο λέξεις «Ελευθερία ή Θάνατος», ήταν ο δυναμίτης που τελικά τίναξε στον αέρα άπαντα τα τούρκικα οχυρά και κάστρα. Έστειλε στον βυθό τον Τουρκικό στόλο με τις πάνοπλες ναυαρχίδες. Διέλυσε τους βαρβάρους που χύνονταν στη μάχη με αλαλαγμούς και απύθμενο μίσος κατά των ραγιάδων. Αυτός ο ιερός πόθος για ελευθερία, άναψε και έκαιγε στα στήθη των Πανελλήνων από την ημέρα που ο δικέφαλος αετός της Βασιλεύουσας έπεσε με αιματόβρεχτα τα φτερά του.

Από τότε η πάντα αδούλωτη Ελληνική ψυχή, είχε αποδυθεί στον τιτάνιο αγώνα. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, έφηβοι, αρματολοί και κλέφτες πάλευαν σκληρά με θυσίες ανείπωτες ν’ αναστήσουν τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά, ώσπου πέτυχαν το ακατόρθωτο! Κατέβασαν την ημισέληνο και ανέβασαν τη γαλανόλευκη σημαία μας με τον σταυρό σε πόλεις, σε κάστρα κι εκκλησίες, σε κάμπους και νησιά, σε στεριά και θάλασσα και μας παρέδωσαν την πατρίδα ελεύθερη.

Και τώρα; Τώρα θα αφήσουμε τους καταλυτικούς ανέμους και τα κηρύγματα κάποιων δικών μας ή δόλιων ξένων πρακτόρων να σβήσουν από την ψυχή μας τον πόθο της ελευθερίας; Μιας ελευθερίας ηθικής που μας χάρισε ο Λόγος του Θεού και η θυσία του Υιού Του, αλλά και εθνικής; Γιατί η απώλεια της πρώτης έχει ως αποτέλεσμα και την απώλεια της δεύτερης!

Όμως ας ακούσουν οι επίβουλοι της ελευθερίας μας: όσο υπάρχουν Έλληνες Ορθόδοξοι, ο πόθος αυτός θα μένει ολοζώντανος. Θα μένει, για να στέκεται η Ελλάδα όρθια. Για να διαφεντεύει στον αιθέρα ο Ελληνικός αϊτός. 

Και προπαντός για να ανασαίνει ο κόσμος τον ζείδωρο αέρα αληθινής ελευθερίας. Της ελευθερίας από τις αλυσίδες των παθών όπως μας την όρισε με τη θυσία του Σταυρού Του ο Ελευθερωτής Χριστός. Αλλά και της ελευθερίας από την όποια εθνική ταπείνωση, όπως μας την όρισαν με τη θυσία τους τα παλικάρια της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας.
(Εισήγηση που μου δόθηκε για ανάγνωση λόγω της ηρωικής επετείου)
————————————————————————————

Στις 15  Μαρτίου 1838 με βασιλικό διάταγμα του Όθωνα καθιερώθηκε η 25η Μαρτίου ως εθνική γιορτή.
Διαπίστωση αδιάψευστη της έρευνας είναι ότι δεν υπάρχει εξέγερση του υποδούλου γένους στην οποία δεν έπαιξαν ρόλο Κληρικοί και Μοναχοί. Μια περιδιάβαση στην πολύτιμη πολύτομη «Ιστορία του Νέου Ελληνισμού» του καθηγητού Αποστ. Βακαλοπούλου επιβεβαιώνει τη θέση αυτή. Το Ράσο γίνεται ένα είδος επαναστατικού λάβαρου και σημαίας (Πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός).

Ῥόδον τὸ ἀμάραντον, χαῖρε ἡ μόνη βλαστήσασα· τὸ μῆλον τὸ εὔοσμον, χαῖρε ἡ τέξασα· τὸ ὀσφράδιον, τοῦ πάντων Βασιλέως· χαῖρε Ἀπειρόγαμε, κόσμου διάσωσμα. Ἁγνείας θησαύρισμα, χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐκ τοῦ πτώματος, ἡμῶν ἐξανέστημεν· χαῖρε ἡδύπνοον, κρίνον Δέσποινα, πιστοὺς εὐωδιάζον· θυμίαμα εὔοσμον, μύρον πολύτιμον: 

Χαῖρε, σύ, ποὺ ἐβλάστησες τὸ (θεῖον) τριαντάφυλλον, τὸ ὁποῖον δὲν μαραίνεται ποτέ (δηλαδὴ τὸν Κύριον). Χαῖρε, σύ, ποὺ ἐγέννησες τὸ μῆλον, τὸ ὁποῖον εὐωδιάζει, σύ, ποὺ ἐγέννησες Ἐκεῖνον ποὺ ἀποτελεῖ τὴν εὐωδίαν τὴν ὁποίαν ὀσφραίνεται ὁ Βασιλεὺς τῶν ὅλων. Χαῖρε, σύ, ποὺ δὲν ἔλαβες πεῖραν γάμου, σύ, ποὺ εἶσαι ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου. 

Χαῖρε, ὦ Θεοτόκε, θησαυρὲ τῆς παρθενίας, σύ, μέσῳ τῆς ὁποίας ἠγέρθημεν ἀπὸ τὴν πτῶσιν μας. Χαῖρε, ὦ Δέσποινα, σύ, ποὺ εἶσαι τὸ εὐῶδες κρίνον, τὸ ὁποῖον ἀναδίδει τὴν εὐωδίαν τοῦ εἰς τοὺς πιστούς· εἶσαι ἀκόμη εὔοσμον θυμίαμα καὶ πολύτιμον μύρον (Από την Υμνολογία του Ακαθίστου ύμνου). Εὐαγγελίζου γῆ χαρὰν μεγάλην, αἰνεῖτε οὐρανοὶ Θεοῦ τὴν δόξαν (Στίχος από τα Μεγαλυνάρια του Ευαγγελισμού).
Τό χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένον καί ἀποκεκρυμμένον ἀπό τῶν αἰώνων καί ἀπό τῶν γενεῶν (με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου αποκαλύπτεται, Ρωμ. ιδ, 24, Κολασ. α, 26): Το σχέδιο της σωτηρίας μας το οποίο ήταν αδύνατο να γνωρίσει ο άνθρωπος από μόνος του -και για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε καλυφθεί με σιωπή, ενώ τηρήθηκε μυστικό-, φανερώθηκε (τη μέρα του Ευαγγελισμού).

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Δόξα και τιμή σε όσους μας χάρισαν τη Λευτεριά μας! 
Σκέπη μας η Παναγιά και μια φλόγα στην καρδιά! 

Ο ρόλος της οικογένειας στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία (μέρος 3ο- τελευταίο)

Τώρα πια πολλοί νέοι, όταν προχωρούν στη δημιουργία οικογένειας, επιλέγουν τον πολιτικό γάμο. Ίσως κάποιοι το κάνουν συνειδητά, διότι λένε πως δεν πιστεύουν στον Θεό, δεν αποδέχονται την Εκκλησία, και επομένως δεν δέχονται ότι έχει κάτι ιδιαίτερο να τους δώσει στην αρχή της οικογενειακής τους ζωής. Το θεωρούν υποκριτικό να κάνουν μια τελετή που τη βλέπουν ως ένα απλό έθιμο και τίποτε παραπάνω.

Δεν θα απευθυνθούμε τώρα σ’ αυτούς. Θα μιλήσουμε σ’εκείνους που θα ήθελαν να προχωρήσουν σε θρησκευτικό γάμο, γιατί αποδέχονται την ευεργετική παρουσία της Εκκλησίας στη ζωή τους και σέβονται τον Θεό, αλλά δεν έχουν την απαραίτητη οικονομική άνεση προς το παρόν. «Κάναμε τον πολιτικό γάμο, για να ζούμε νόμιμα και να έχουμε την κάλυψη των νόμων του Κράτους», λένε. «Αργότερα θα κάνουμε και τον θρησκευτικό. Τώρα δεν υπάρχουν χρήματα για γάμο».

Ναι, αλλά ο πολιτικός δεν είναι γάμος. Δεν έχουμε έναν γάμο κατώτερο και αργότερα θα κάνουμε και τον ανώτερο. Δεν μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους η ευχή, η χειραψία και το χαμόγελο του δημάρχου. Τους ανθρώπους τους ενώνει η παντοδύναμη χάρη του Θεού, και αυτή παρέχεται άφθονη στο μυστήριο. 

Δεν είναι ούτε μικρό ούτε απλό πράγμα να ενώσουν τη ζωή τους δυο άνθρωποι. Είναι μεγάλο και σημαντικό, μυστήριο ιερό. Και τα μυστήρια τελούνται στην Εκκλησία, και τα τελεί ο ίδιος ο Χριστός. Αυτός που ήταν παρών στον γάμο της Κανά και ευλόγησε την οικογένεια. 

Αυτός παρευρίσκεται αοράτως σε κάθε γάμο και τελεί ο Ίδιος δια του ιερέως το μυστήριο και δίνει τη χάρη να μείνει ο δεσμός που δημιουργείται εκείνη την ώρα ιερός, αδιάλυτος και ισόβιος. Δίνει τη χάρη Του, για να είναι οι άνθρωποι αληθινά ευτυχισμένοι και να υπηρετούν με συνέπεια τον σκοπό της ζωής τους, που είναι η πνευματική τους τελείωση και η αιώνια χαρά και ευτυχία. Δεν μπορεί αυτά να τα κάνει ο δήμαρχος.

Όσοι έχουν καλή διάθεση και συνετή σκέψη, το καταλαβαίνουν και αντιμετωπίζουν σωστά το μεγάλο θέμα του γάμου τους. Καταλαβαίνουν γιατί για την Εκκλησία μας ο πολιτικός γάμος δεν έχει καμία ισχύ και γιατί για τον Ορθόδοξο, τον βαπτισμένο πιστό, κάθε σχέση που δεν έχει ευλογηθεί από τον Θεό λογίζεται παράνομη σχέση και θεωρείται αμαρτία μεγάλη. 

Η υποτίμηση δε του μυστηρίου του γάμου και η αντικατάστασή του με τον πολιτικό αποτελεί έκπτωση από την πίστη, διότι η επιλογή αυτή φανερώνει ότι ο χριστιανός αρνείται την αξία και αναγκαιότητα ενός μεγάλου μυστηρίου της Εκκλησίας μας και προχωρεί σ’ ένα σημαντικότατο βήμα της ζωής του αγνοώντας τη μεγάλη Μητέρα του, την Εκκλησία, τη στιγμή μάλιστα που εκείνη έχει να του προσφέρει κάτι μοναδικό για την περαιτέρω πορεία της ζωής του.

Γι’ αυτό και η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδας, όταν θεσπίστηκε ο πολιτικός γάμος, με βαρυσήμαντη Εγκύκλιό της τόνιζε ότι όσοι τον επιλέγουν, θέτουν οι ίδιοι τον εαυτό τους εκτός της Εκκλησίας. Για τον λόγο αυτό η Εκκλησία τους στερεί τη θεία Κοινωνία, το δικαίωμα να γίνονται ανάδοχοι και τις ευχές της, όταν εκείνοι φύγουν από τον κόσμο. Διότι δεν είναι δυνατόν άλλα μυστήρια να τα δεχόμαστε και άλλα να τα απορρίπτουμε. Ούτε είναι δυνατόν να απαιτούμε οι ευχές της Εκκλησίας να συνοδεύουν τον άνθρωπό μας στον θάνατό του, όταν εκείνος αρνήθηκε ενσυνείδητα τις ευχές της Εκκλησίας, τότε που βρισκόταν στη ζωή.

Όμως η ένσταση υπάρχει: Αφού δεν έχουμε χρήματα; Ο θρησκευτικός γάμος έχει έξοδα πολλά, θέλει στολίδια, νυφικά, δώρα, τραπέζια μεγάλα, διότι, αν καλέσεις λίγους, θα παρεξηγηθείς από τους πολλούς. Τώρα δεν υπάρχουν χρήματα για γάμο.

Το βασικό λάθος που γίνεται είναι ότι ο γάμος θεωρείται περισσότερο κοινωνική εκδήλωση. Αλλά ο θρησκευτικός γάμος είναι μυστήριο. Και πρωτίστως τη χάρη του μυστηρίου έχουμε ανάγκη. Αυτήν ο Θεός τη δίνει δωρεάν.

Θα αντιτείνει όμως κάποιος ότι ανέκαθεν στην παράδοσή μας τον γάμο τον συνόδευαν και όλα αυτά που τόνιζαν τη σπουδαιότητα και τη χαρά του. Και αυτά βέβαια κοστίζουν. Και στο γάμο εξάλλου της Κανά έγινε τραπέζι, και εκεί θαυματούργησε ο Κύριος. Δεν αρνήθηκε τις εξωτερικές εκδηλώσεις της χαράς που συνόδευσαν την παρουσία και την ευλογία Του. 

Δεν θ’αρνηθούμε λοιπόν και εμείς το τραπέζι και τους γιορτινούς στολισμούς. Πολύ περισσότερο όμως δεν πρέπει ν’αρνηθούμε το μυστήριο, αν δεν έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε στην εντέλεια όλα τα δευτερεύοντα. Ας ενισχύσουν και οι συγγενείς και φίλοι, για να τα βγάλουν πέρα οι οικογένειες που παντρεύουν τα παιδιά τους. Στην ανάγκη, ας τα κάνουμε όλα πιο απλά και λιτά. Το μυστήριο όμως να μην το παραλείψουμε. Χωρίς μυστήριο δεν υπάρχει οικογένεια. Υπάρχει αμαρτωλή συμβίωση.

Ο νέος και η νέα που πιστεύουν στον Θεό και θέλουν να πορεύονται με την ευλογία Του στη ζωή τους, μην πουν: «Τώρα δεν υπάρχουν χρήματα για γάμο». Ας μην αρχίσουν την κοινή τους ζωή χωρίς τις ευχές της Εκκλησίας. Να προχωρήσουν με πρώτο εφόδιό τους την πίστη στον Θεό και στην παντοδύναμη χάρη Του. Και ο Πανάγαθος Θεός Πατέρας δεν θα τους αφήσει. Θα τους δώσει τα αγαθά Του και πλούσια θα τους ευλογήσει.

(Αρχ. Αστερίου Χατζηνικολάου, Προβλήματα στη σύγχρονη οικογένεια, Τώρα δεν υπάρχουν χρήματα για γάμο, Εκδόσεις Σωτήρ, Αθήνα, 2016)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!