Φράσεις για προβληματισμό 125ο μέρος

Λέγεται ότι ο Διογένης όταν ρωτήθηκε πώς μπορούμε να εκδικηθούμε τους εχθρούς μας, απάντησε: Αν εμείς γίνουμε σ' αυτούς καλοί και αγαθοί με τις ευεργεσίες μας (Αρχαία Ελλάδα). 

Ο Απόστολος Πέτρος (Α Πετρ. γ,9) έλεγε να μην ανταποδίδουμε το κακό με το κακό, αλλά να σκορπίζουμε ευλογίες σε εκείνους που μας αδικούν (Σπουδαία σκέψη). 

Μη νομίζεις ότι μάρτυρες είναι μόνο εκείνοι που τους έκοψαν το κεφάλι μια φορά, επειδή δεν αρνήθηκαν τον Χριστό. Είναι και άλλοι πολλοί που δεν αρνούνται την αρετή, την υπομονή. Οι πρώτοι μάρτυρες μαρτύρησαν μια φορά, ενώ οι δεύτεροι μαρτυρούν κάθε λίγο, μια ζωή (Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης). 

Οὐδείς ἐφ' ἑαυτοῦ τά κακά συνορᾷ σαφῶς ἑτέρου ἀσχημονοῦντος ὄψεται: κανείς δεν αντιλαμβάνεται σαφώς τα ελαττώματά του. Όταν όμως ένας άλλος ενεργεί κατά τρόπο αισχρό, θα το δει και θα το προσέξει (Μένανδρος). 

Αν έχεις θάρρος, θα λες την αλήθεια, θα διατηρείς τις αρχές και τις αξίες σου. Κι ακόμα, θα νικάς τα πάθη σου και θα ομολογείς την πίστη σου (Σπουδαία σκέψη). 

Αν πηγαίνεις στην εργασία από φόβο ή αν κάνεις υπομονή από ντροπή ή αν σιωπάς από θυμό και υπερηφάνεια ή αν πηγαίνεις στην υπηρεσία με γογγυσμό και όχι με ευχαρίστηση ή αν πηγαίνεις στην ακολουθία με αμέλεια και ανορεξία, αυτές τις αρετές που γίνονται χωρίς ευχαρίστηση και καλή διάθεση τις πετάς μέσα σ' ένα παλιοκάλαθο (Όσιος ο Άνθιμος ο εν Χίω). 

Τρεῖς εἰσίν ἀρετάς τάς χρεών σ' ἀσκεῖν, τέκνον῾ θεούς τιμᾶν, τούς τε θρέψαντας γονεῖς, νόμους τε κοινούς Ἑλλάδος῾ καί ταῦτα δρῶν, κάλλιστον ἕξεις στέφανον εὐκλείας ἀεί: τρεις είναι οι αρετές τις οποίες έχεις χρέος να ασκείς, παιδί μου: να τιμάς τους θεούς και τους γονείς που σε ανέθρεψαν, αλλά και τους κοινούς νόμους της Ελλάδας. Κι αυτά αν πράξεις, θα αποκτήσεις στέφανο μακροχρόνιας φήμης (Ευριπίδης). 

Βίαιον μέν μάθημα οὐ πέφυκε παραμένειν, τό δέ μετά τέρψεως καί χάριτος εἰσδυόμενον μονιμώτερον πως ταῖς ψυχαῖς ἐνιζάνει: το μάθημα που επιβάλλεται με τη βία από τη φύση του δεν παραμένει και δεν διαρκεί, ενώ αυτό που γίνεται με ευχάριστο και χαριτωμένο τρόπο γίνεται μονιμότερο και παραμένει στις ψυχές (Μέγας Βασίλειος). 

Καλή δύναμη, μανούλες στον αγώνα που κριθήκατε άξιες να αναλάβετε και μην αποκάμετε. Τα δάκρυα της αγίας Μόνικας (4 Μαΐου) έσωσαν και ανέδειξαν άγιο τον υιό της Αυγουστίνο (15 Ιουνίου). Οι προσευχές της άνοιξαν τη θύρα του θείου ελέους, για να εισέλθει στη χαρά του Κυρίου ο καταπικραμένος από τις χαρές του κόσμου υιός της (Σπουδαία ευχή). 

Μια μάνα που' χε οκτώ παιδιά ερώτησε ο χάρος: να πάρω ένα σου παιδί ή να σε πάρω εσένα; - Άμε να βρεις τον κύρη τους κι ό, τι σου πει να κάνεις, αφού είν' αφέντης του σπιτιού κι έχει τον πρώτο λόγο. Τρέχει ο χάρος στα βουνά να πάει να βρει τον κύρη να πάρει την απάντηση απ' τα δικά του χείλη. - Άστα, να μεγαλώσουνε πέντε έξι χρόνια ακόμα, να γίνει ο πρώτος είκοσι και ο τελευταίος δέκα κι ύστερα πάρε μας μαζί εμένα και τη μάνα, να μην τα λένε ορφανά, που' ναι κακή η ορφάνια (Κρητικό τραγούδι). 

Τα νέφη αστράφτουν στα βουνά, βροντούν και μπουμπουνίζουν, εσκέπασαν τον ουρανό, το κύμα φοβερίζουν. Ο νέος ναύτης τραγουδεί και το πανί του σιάζει. - Εγώ είμαι ελληνικό παιδί, το νέφος δεν με σκιάζει. Αγέρας πέφτει στα πανιά, τα σχίζει και τ' αρπάζει και συνταράζει τα σχοινιά και το κατάρτι σπάζει. Ο νέος ναύτης τραγουδεί, παρών όπου προστάζουν. - Εγώ είμαι ελληνικό παιδί, άνεμοι δεν με σκιάζουν. 

Η θάλασσα λυσσομανά και κυματεί κι αφρίζει, το πλοίο του καταπονά, το σπα και το σκορπίζει. Ο νέος ναύτης τραγουδεί και μια σανίδα αρπάζει. - Εγώ είμαι ελληνικό παιδί, φουρτούνα δεν με σκιάζει. Το ένα κύμα τον πετά και το άλλο τόνε χάφτει κι η μαύρη θάλασσα ζητά να καταπιεί τον ναύτη. Μ' αυτός ακόμα τραγουδεί και κολυμπά και πάει. - Εγώ είμαι ελληνικό παιδί κι ο Πλάστης με φυλάει (Γ. Βιζυηνού, Αναγνωστικό Δ Δημοτικού 1963). 

Του καλού του οικονόμου κι απ' τα λίγα περισσεύουν. Μάζευε όταν μπορείς, για να έχεις όταν πρέπει. Πολλά "λίγα" κάνουν ένα "πολύ". Όσο είναι το πάπλωμα να είναι και το άπλωμα, δηλαδή να μην ξεπερνάς τις οικονομικές σου δυνατότητες (Σπουδαίες σκέψεις). 

Χριστός Ανέστη! Ανοίγουν και υμνολογούν τα χείλη, εχθροί και φίλοι σμίγουν και γίνοντ' όλοι φίλοι, Χριστός στο θρόνο ανέβη και αγάπη βασιλεύει! Ο θάνατος εχάθη, ο Άδης ενικήθη, αφάνισε τα πάθη κι ενδόξως ανεστήθη ο Λυτρωτής του κόσμου, ο Πλάστης και Θεός μου. Ημέρα δοξασμένη,χαρμόσυνη, μεγάλη! Η φύσις ανθισμένη "Χριστός Ανέστη!" ψάλλει. Κώδων χαράς σημαίνει. Χαρείτε, λυπημένοι! Το μέγα Πάσχα σπέρνει παντού χαρές και ελπίδες, κόκκιν' αυγά μας φέρνει κι ολόχρυσες λαμπάδες και ύμνους και τραγούδια(Αριστομένης Προβελέγγιος, Αναγνωστικό Ε Δημοτικού, 1964). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι ευφρόσυνος και δημιουργικός ο μήνας Μάϊος!