Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 159ο

Μεταξύ των κειμηλίων της Μονής ξεχωρίζουν δυο μεγάλα τεμάχια Τιμίου Ξύλου, το άγιο λείψανο του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, τα Τίμια Δώρα των μάγων σε δυο κιβώτια, τα οποία διατήρησε η βασίλισσα των Σέρβων Κυρά Μάρω. Η Ευλαβής αυτή βασίλισσα εξέφρασε την επιθυμία να πάει μόνη της τα Τίμια Δώρα των μάγων στο μοναστήρι. Κατέβηκε με επισημότητες, στο λιμανάκι (αρσανά) της Μονής και ξεκίνησε πεζοπορώντας για το μοναστήρι, που απέχει από τη θάλασσα περίπου μισή ώρα. Αλλά είχε καθιερωθεί προ πολλού το "ἄβατον" του Αγίου Όρους για τις γυναίκες. 

Όταν λοιπόν προχώρησε αρκετά, ως τη μισή σχεδόν διαδρομή, τη σταμάτησε μια μεγαλοπρεπής γυναίκα και δεν την άφησε να προχωρήσει. - Ποια είσαι εσύ -της είπε- που τόλμησες να μπεις στο Περιβόλι μου; - Είμαι η βασίλισσα των Σέρβων και φέρνω τα Τίμια Δώρα των μάγων. - Βασίλισσα εδώ είμαι εγώ, γι' αυτό γύρισε πίσω. Κι έγινε άφαντη η γυναίκα εκείνη που αστραποβολούσε από θείο κάλλος και δόξα. Ήταν η Παναγία μας! 

Η Κυρά Μάρω έπεσε στα γόνατα, προσκύνησε, ζήτησε συγχώρεση, έδωσε τα Τίμια Δώρα στους πατέρες και επέστρεψε. Στο σημείο εκείνο του θαύματος κτίσθηκε ένα προσκυνητάρι, που υπάρχει μέχρι και σήμερα. Το "ἄβατον" του Αγίου Όρους για τις γυναίκες είναι αιωνόβιος παράδοσις και αποτελεί μια από τις βασικές προϋποθέσεις της ησυχαστικής, υπέρλογης, αγίας και υπερκόσμιας ζωής των μοναχών. όσο κι αν κτύπησαν το "ἄβατον" με τις κατηγορίες περί μεσαιωνικού κ.λπ., αυτό παραμένει το προστατευτικό κέλυφος, μια ασφαλής ομπρέλα, που περιφρουρεί την ουσία της μοναχικής ζωής. Συγκρατεί τη δρόσο του Αγίου Πνεύματος, ώστε να κυοφορούνται οι καρποί Του μακριά από τη λίβα των ποικίλων πειρασμών της πεσμένης ανθρωπίνης φύσεως. 

Καταξιώνει το Άγιον Όρος ιδιαιτέρως στην εποχή μας, που ο σύγχρονος άνθρωπος ζητάει, ωθούμενος από αδήριτη ψυχολογική ανάγκη, να βρει την ησυχία, να βρει τον χαμένο εαυτό του, πέραν του χώρου της ταραχής και της συγχύσεως. Ο αποκλεισμός των γυναικών από το Άγιον Όρος δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως υποτίμηση των γυναικών. 

Οι αγιορείτες πατέρες τιμούν την Παναγία μας, την πρώτη κυρία του κόσμου και Μητέρα του Θεού, και στο θεοχαρίτωτο πρόσωπό Της τιμούν κάθε γυναίκα με την τιμή και την αξία που της έδωσε ο Δημιουργός. Αλλά η ζωή των μοναχών λέγεται και είναι αγγελική. Κι επειδή οι αισθήσεις καταδυναστεύουν και υποδουλώνουν τον "ἡγεμόνα νοῦν" πριν καθαρθούν και επειδή "ἐκ τοῦ ὁρᾶν προέρχεται τό ἐρᾶν", μεγάλη βοήθεια προσφέρει το "ἄβατον" στον άφθαρτο μοναχικό θεσμό. Είναι μια πρόνοια των πατέρων της ερήμου στον αγώνα της καθαρότητας και του υπερφυσικού βιώματος των θείων ενεργημάτων.

"Ἄβατον" καθιερώθηκε και σε άλλα μοναστικά γυμναστήρια εκτός του Αγίου Όρους. "Ἄβατον" επίσης για τους άνδρες υπάρχει και σε γυναικεία μοναστήρια για τους ίδιους πνευματικούς λόγους. Μέσα στο ευλογημένο περιβάλλον του κοινοβίου του Αγίου Παύλου ο πατέρας Γεράσιμος βρήκε κάθε παρηγοριά και ανάπαυση. Οι αδελφοί της Μονής τον εκτιμούν, τον σέβονται και τον περιποιούνται πρόθυμα σε όλες του τις ανάγκες.

Είναι γεγονός πως από την πρώτη σχεδόν στιγμή του ερχομού του στο Άγιον Όρος, ο Άγιος Παύλος υπήρξε το δικό του μοναστήρι, το οικείο περιβάλλον του. Είχε ανέκαθεν ιδιαίτερη συμπάθεια με τους αγιοπαυλίτες πατέρες, που κατά παράδοσιν οι περισσότεροι απ΄ αυτούς ήταν Κεφαλλονίτες. Τόση μάλιστα υπήρξε η επικοινωνία και ο σύνδεσμός του με το μοναστήρι αυτό, ώστε να θεωρείται  από πολλούς αγιοπαυλίτες μοναχός. 

Και να, που τώρα ευδόκησε ο Κύριος να συγκαταριθμηθεί στους αδερφούς της Μονής και να ζήσει μέσα σε θερμό και γεμάτο αγάπη περιβάλλον τα πέντε τελευταία χρόνια της ζωής του. Παρά τη νοσηλευτική και φαρμακευτική παρακολούθηση στην Αθήνα, η ασθένειά του προχωρούσε τον δρόμο της. Αλλά "δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν" λέει και γράφει το χρυσοστομικό ρητό με περισσότερο ζήλο, καθώς τα βήματά του τον οδηγούν προς το ηλιοβασίλεμα. Αυξάνει η υπομονή, αυξάνει και η δοξολογία και η ευχαριστία προς τον Ευεργέτη του. 

"Δεν ευρίσκω λόγους - έγραφε σε μια επιστολή - να ευχαριστήσω τον Κύριό μας, όστις με απήλλαξεν από την ματαιότητα του κόσμου τούτου, αν και δεν ηξιώθην μέχρις σήμερον να ανταποκριθώ εις την τοσαύτην ευεργεσίαν του Παναγίου Θεού. Δια τούτο παρακαλώ και υμάς όπως εύχεσθε, ίνα με αξιώσει ο Κύριός μας, πριν ή απέλθω, έστω και κατά τα τέλη του βίου μου, ίνα ευαρεστήσω εις Αυτόν". 

Ρίχνει μια ματιά στο παρελθόν. Και με τους πεντακάθαρους οφθαλμούς της ψυχής του ατενίζει τη ματαιότητα του κόσμου. Βιώνει ότι "πάντα ματαιότης τά ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετά θάνατον". Ακούει την αληθινή φωνή του Αιωνίου: "Τί ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὄλον καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ";

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Ας είναι δημιουργικός και ευφρόσυνος ο μήνας Ιούλιος!