Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 26ο (β-τελευταίο μέρος)

 

- Τι είναι αυτό που κάνεις; του' πε βλέποντάς τον κάποτε ένας συγχωριανός του, που' μενε στην απέναντι πολυκατοικία. Ζημιώνεσαι ο ίδιος και θα το κλείσεις σύντομα το μαγαζί. Να τα διαλέγουν οι πελάτες, το καταλαβαίνω. Όχι όμως να τα διαλέγεις και συ για λογαριασμό τους!

- Μα δεν κάνει ν' αδικώ τους ανθρώπους, κυρ-Πέτρο μου!

- Και σε σένα ποιος σε σκέφτεται; Ό, τι θα κέρδιζες, το χάνεις την ίδια στιγμή!

- Έχει ο Θεός, μπάρμπα-Πέτρο! Δεν θα μ' αφήσει Εκείνος!

- Έχει ο Θεός, βέβαια, μας έδωσε όμως και μυαλό....

Οι μέρες κι οι μήνες κυλούσαν κι η δουλειά του μαγαζιού προχωρούσε κανονικά. Τα κέρδη όμως ήταν μηδαμινά. Ψευτοζούσε. Δεν παραπονιόταν όμως ποτέ. Ούτε άλλαζε την τακτική του...

Μια μέρα μπήκε στο μανάβικο κάποιος μεσόκοπος κύριος, που τον τελευταίο καιρό έμπαινε στο μαγαζί και ψώνιζε κάθε μέρα. Αφού έκανε τα ψώνια του και περίμενε να φύγει και η τελευταία πελάτισσα, πλησίασε τον Νίκο και του' πε:

- Κύριε Νίκο, σε βλέπω που εκκλησιάζεσαι κάθε Κυριακή στον Άγιο Ελευθέριο και πρόσεξα και πως φροντίζεις να μην αδικήσεις κανέναν πελάτη σου. Δείχνεις πως είσαι άνθρωπος του Θεού, τίμιος και σωστός.

Δεν ξέρω βέβαια αν σε απασχολεί θέμα εργασίας, πάντως σκέφτηκα να σου κάνω μια πρόταση: Έχω ένα καλό βιβλιοπωλείο σε κεντρική θέση κι ένα σπίτι εδώ δίπλα. Είμαι άτεκνος και δεν έχω κανέναν κληρονόμο. Τώρα λοιπόν που παίρνω σύνταξη, λέω να σου δώσω το κατάστημά μου και να σε πάρω στο σπίτι μου, για να΄ χω κάποιον συντροφιά στα γεράματά μου. Θα χρειαστεί βέβαια ν' αφήσεις το μανάβικο και ν' αναλάβεις το μεγάλο βιβλιοπωλείο μου, που αφήνει πολλά κέρδη. Τι λες; Σκέψου το και μου απαντάς άλλοτε. 

- Ευχαριστώ πολύ, κύριε Στάθη. Τώρα εξηγώ τα προσεκτικά βλέμματα που ρίχνατε στην αφεντιά μου τον τελευταίο καιρό. Θα το σκεφτώ και θα σας απαντήσω...

Το σκέφτηκε, το καλοσκέφτηκε, έκανε και την προσευχή του και από τον επόμενο μήνα ανέλαβε τη διεύθυνση του κεντρικού βιβλιοπωλείου με τη μεγάλη πελατεία. Μια νέα ζωή ξανοίχτηκε εμπρός του από τότε. Το χέρι του Θεού τον προστάτευσε όλα τα χρόνια και να που έφθασε και στη σύνταξη ζώντας μέσα στις ευλογίες του Κυρίου. 

Πόσο πλημμυρισμένο από ευγνωμοσύνη νιώθει το είναι του, καθώς σκέφτεται τις επαγγελματικές και οικογενειακές δωρεές του Θεού! Και τώρα που ξεκουράζεται για λίγο σ΄ ένα ωραίο χωριό, έξω από την Πάτρα, ενώνει τη φωνή της καρδιάς του με τα τραγούδια της καρδερίνας την ημέρα και του γκιώνη τη νύχτα, και στέλνει το γλυκό του ευχαριστώ στον Ευεργέτη του. Και μοιάζει το ευχαριστώ του αυτό σαν το απαλό άρωμα των πολύχρωμων λουλουδιών που τον κυκλώνουν ολόγυρα. 

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Δεν θα με αφήσει, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 26ο (α μέρος)

Ολόγιομο το αυγουστιάτικο φεγγάρι ασημώνει τη θάλασσα, που απλώνεται προς τα Επτάνησα. Μες στη σιγαλιά του ήρεμου τοπίου με τις ελιές, τα αμπέλια, τις συκιές και τους ευκάλυπτους, ο μπάρμπα-Νίκος, καθισμένος στη ράχη του λόφου, αναπολεί τα περασμένα. Έχει αποχαιρετίσει από καιρό τα εβδομήντα. Κοντά πενήντα χρόνια πέρασαν από τότε που' φυγε από το χωριό του, κάπου στην Εύβοια, κι ήλθε για να φτιάξει τη ζωή του στην Αθήνα. Κάποιος συγχωριανός του, μακρινός του συγγενής, Θεός σχωρέσ' τον, τον πήρε, θυμάται, στη δουλειά του και θέλησε να του μάθει και τα μυστικά του εμπορίου. Μερικά του φερσίματα όμως χτυπούσαν άσχημα στη νεανική του καρδιά. Δεν του άρεσε το ψέμα και η ατιμία. Ήθελε παστρικές δουλειές. 

- Έτσι, όπως πας, δεν θα προκόψεις ποτέ, του' πε κάποτε σουφρωμένος ο συγγενής του. Άκου και μένα, που' χω φάει τη ζωή με το κουτάλι. Με τους σταυρούς και τα λιβανιστήρια δεν πας ποτέ μπροστά... 

Το άλλο αφεντικό, που βρήκε μετά από καιρό, ήταν τίμιος άνθρωπος. Σοβαρός και γλυκομίλητος, ο κυρ Αντρέας, έκρυβε μες στο παχύ του σώμα μια πολύ λεπτή καρδιά. Δεν θυμάται να του' πε πικρό λόγο ποτέ. Κι όταν έβρισκαν αραιά και που, λίγη ώρα κι έμεναν μόνοι τους, τον ορμήνευε για το πώς έπρεπε να φέρνεται στους πελάτες:

- Οι πελάτες είναι η ζωή μας. Κι ο πελάτης έχει πάντα δίκαιο. Να τον περιποιείσαι, αν θέλεις να τον έχεις πάντα δικό σου....

Τι να γίνεται, άραγε, τώρα ο κυρ Αντρέας; Όταν τον άφησε, φεύγοντας για τον στρατό, έμαθε πως πήρε σύνταξη και μετακόμισε στην Άρτα, στους δικούς του. Χρυσός άνθρωπος, στ' αλήθεια.....

Μετά το στρατιωτικό, με κάτι οικονομίες που είχε βάλει στην άκρη, άνοιξε δικό του μαγαζί, κάπου προς το τέρμα της Ιπποκράτους. Ήταν ένα μικρό μανάβικο. Το αγαπούσε πολύ το μαγαζί του ο Νίκος. Το ξεσκόνιζε και το καθάριζε κάθε μέρα. Τακτοποιούσε συχνά τα τελάρα με τα φρούτα, τα ζαρζαβατικά και τα λαχανικά κι ήθελε να λάμπουν όλα από πάστρα και τάξη. Ασβέστωνε επίσης τακτικά και το πεζούλι του πεζοδρομίου, για να είναι όλα καθαρά και να μη μολύνονται τα τρόφιμα. 

Στον τοίχο, δίπλα στη ζυγαριά, κοντά στο τραπέζι με το ταμείο, είχε κρεμάσει έναν Σταυρό με φίλντισι, που του τον είχε δώσει φεύγοντας απ' το χωριό η μακαρίτισσα η μάνα του.  Η γειτονιά τον γνώρισε σύντομα κι οι πελάτες ένας ένας άρχισαν να μπαινοβγαίνουν στο μαγαζί του. Σε όλους φερόταν με ευγένεια και καλοσύνη και πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Δεν ήθελε ν' αδικήσει κανέναν. Όταν έβαζε στη σακούλα τα φρούτα κι έβλεπε κανένα χαλασμένο, το' βγαζε στην άκρη κι έπειτα το πετούσε. Δεν προσπαθούσε να το δώσει κι αυτό μαζί με τα γερά. 

συνεχίζεται....

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, Δεν θα με αφήσει, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Φράσεις για προβληματισμό 82ο μέρος

 

Πάσχα του καλοκαιριού έχει ονομασθεί η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που γιορτάζουμε τον Αύγουστο. Βουνά και πεδιάδες και δροσερά νησιά, πολιτείες μικρές, αλλά και μεγαλύτερες, που εξαγιάζονται με τους ωραίους ιερούς ναούς της, χρωματίζουν με φως τις ημέρες αυτές της ζωής μας. Εις πείσμα των αθέων και των απίστων, η Παναγία βασιλεύει στην πατρίδα μας. Οι περισσότεροι ιεροί ναοί της Ελλάδος είναι αφιερωμένοι στην Παναγία μας (Σπουδαία σκέψη). 

Η Παναγιά η Προυσιώτισσα, μεγάλο το όνομά της καθέναν παραστέκεται κι όποιος πονάει σιμά της. Πρώτη κυρά της Ρούμελης κι Αρχόντισσα στη χάρι, κανένας δεν της ζήτησε και πήγε, χωρίς να πάρει. Λες κι είναι το χεράκι της ολούθε που μας σώνει και όποιος δεν έχει το φιλεί κι αν έχει το χρυσώνει (Αθ. Κυριαζής). 

Ο συνετός άνθρωπος θα είναι σε όλα προσεκτικός και ευλαβής, και κατά τις μέρες που επικρατούν παντός είδους αμαρτίες, θα προσέξει να μην παρασυρθεί σε κάποιο σφάλμα. Άνθρωποι οι οποίοι με σύνεση και σοβαρότητα προσέχουν τα λόγια τους, καλλιεργούν κι αυτοί τη Σοφία, και με αφθονία, σαν βροχή, εκβάλλουν από το στόμα τους αποφθέγματα, παροιμίες και λόγια σοφά (Σοφία Σειράχ ιη, 27-29). 

Η επιστήμη και η γνώση της πονηρίας και κακίας δεν είναι πραγματική σοφία. Και όπου συμβούλια και συσκέψεις αμαρτωλών, δεν υπάρχει σύνεση και φρονιμάδα. Υπάρχει πονηρή ικανότητα και ευφυία και είναι αυτή σιχαμερή ενώπιον του Θεού. Είναι άνθρωπος άμυαλος εκείνος, ο οποίος στερείται την αληθινή σοφία και σύνεση (Σοφία Σειράχ ιθ, 22-23). 

Να επιπλήξεις τον φίλο σου με επιφύλαξη, μήπως δεν έκανε το κακό για το οποίο τον παρατηρείς. Και εάν το έπραξε, να τον συμβουλεύσεις να μην το επαναλάβει. Να συνεξηγηθείς μαζί του, γιατί πολλές φορές γίνεται διαβολή και συκοφαντία και γι' αυτό να μην πιστεύεις τον καθένα(Σοφία Σειράχ ιθ, 13-15). 

Να είσαι εχέμυθος, διότι ο άλλος θα σε ακούσει και θα φυλάξει ό, τι είπες και στον κατάλληλο καιρό θα εκδηλώσει το μίσος του προς εσένα. Άκουσες κάποιον λόγο μυστικό; Ας πεθάνει μαζί σου, χωρίς να τον φανερώσεις. Να έχεις θάρρος και να μη φοβάσαι. Δεν υπάρχει κίνδυνος να σε διαρρήξει εάν δεν τον πεις... Όπως ένα βέλος καρφωμένο στον μηρό σώματος προξενεί πόνο, έτσι και το μυστικό προκαλεί στενοχώρια στην καρδιά του ανόητου (Σοφία Σειράχ ιθ, 9-12).     

Ἀπό ὁράσεως ἐπιγνωσθήσεται ἀνήρ, καί ἀπό ἀπαντήσεως προσώπου ἐπιγνωσθήσεται νοήμων. Στολισμός ἀνδρός καί γέλως ὀδόντων καί βήματα ἀνθρώπου ἀναγγέλλει τά περί αὐτοῦ: ο άνθρωπος γνωρίζεται από το βλέμμα του και από το κοίταγμά του, ο δε μυαλωμένος και έξυπνος άνθρωπος γίνεται αντιληπτός από την έκφραση του προσώπου του. Ο τρόπος με τον οποίο ντύνεται και στολίζεται ένας άνθρωπος, το θορυβώδες ή μετρημένο γέλιο του και το σεμνό ή άτακτο βάδισμά του μαρτυρούν και αναγγέλλουν τι άνθρωπος είναι (Σοφία Σειράχ ιθ, 29-30). 

Ἐρέτην χρή πρῶτα γενέσθαι πρίν πηδαλίοις ἐπιχειρεῖν. Κᾆτ΄ ἐντεῦθεν πρωρατεῦσαι καί τούς ἀνέμους διαθρῆσαι, κἆτα κυβερνῶν αὐτόν ἑαυτῷ: πρώτα πρέπει να γίνει κάποιος κωπηλάτης προτού να γίνει πηδαλιούχος, έπειτα πρωράτης ναύκληρος, λοστρόμος - ικανός να ξεχωρίζει τους ανέμους- και κατόπιν να γίνει κι αυτός κυβερνήτης (Αρχαίο ρητό). 

Μυῖαι σαπριοῦσιν σκευασίαν ἐλαἰου ἡδύσματος: οι μύγες που ψόφησαν μέσα στο μύρο το βρομίζουν (Εκκλησ. ι, 1).

Μικρό ολίσθημα είναι δυνατόν να αμαυρώσει και την πλέον "αἰγλήεσσαν φήμην", δηλαδή τον πιο φημισμένο άνθρωπο.,,, Μικροί κόκκοι σκόνης καταστρέφουν τα έπιπλα....Μια σταγόνα χολής μέσα σε ένα γεμάτο ποτήρι νερού αχρηστεύει όλο το περιεχόμενο του ποτηριού (Σπουδαίες σκέψεις). 

Προτού να μιλήσεις εξέταζε καλά τι θα πεις και προτού σε καταλάβει η αρρώστια, λάμβανε μέτρα θεραπευτικά. Αρρώστια είναι και κάθε παρεκτροπή της αχαλίνωτης γλώσσας. Προτού κριθείς από τον Θεό εξέταζε τον εαυτό σου και τότε - κατά την ώρα που θα σε επισκεφθεί, για να σε δικάσει- θα βρεις έλεος (Σοφία Σειράχ ιη, 19-20). 

Ο Χριστός είναι το κεφάλι, εμείς το σώμα. Είναι ποτέ δυνατόν να υπάρξει κάποιο κενό διάστημα ανάμεσα στο κεφάλι και στο υπόλοιπο σώμα; Αυτός είναι το θεμέλιο, εμείς η οικοδομή. Ο Χριστός είναι η άμπελος εμείς τα κλήματα.... Ο Χριστός είναι ο πρωτότοκος, εμείς οι αδελφοί Του. Αυτός είναι ο κληρονόμος, εμείς οι συγκληρονόμοι. Αυτός η ζωή, εμείς οι ζωοποιούμενοι... Αυτός είναι το φως, εμείς οι φωτιζόμενοι. Όλα αυτά φανερώνουν ένωση και αδιάρρηκτο σύνδεσμο. Δεν επιτρέπουν κανένα κενό, ούτε το παραμικρό ανάμεσα σε εμάς κι Εκείνον (Ιωάννης ο Χρυσόστομος). 

Κύριε, Πάτερ, εσύ που ορίζεις και κυβερνάς τη ζωή μου, μη με εγκαταλείπεις στην ακυβερνησία των απρόσεκτων λόγων μου, μη με αφήνεις να πέφτω στα αμαρτήματα της γλώσσας. Χάριζέ μου διάνοια σκεπτόμενη που αποφασίζει συνετά. Δώσε οι λόγοι μου να είναι καρπός μελέτης βαθιάς των πραγμάτων και ώριμης απόφασης (Σπουδαία προσευχή). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Εύχομαι μια εποικοδομητική και συν Θεώ ευλογημένη σχολική χρονιά σε εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 25ο (β μέρος-τελευταίο)

 

Την άλλη μέρα χειρουργήθηκε. Δεν είχε όρεξη για φαγητό και φαινόταν ότι δεν είχε μέρες ζωής. Η Ζηνοβία πηγαινοερχόταν κοντά της από την Κόρινθο και καθώς την έβλεπε τελείως εξαντλημένη, αποφάσισε ένα απόγευμα και της είπε: 

- Μαλέλα μου, εμείς οι Χριστιανοί πιστεύουμε ότι με το Βάπτισμα καθαρίζεται ο άνθρωπος από κάθε αμαρτία και γίνεται έτοιμος, για να κληρονομήσει την ευτυχία των Ουρανών. 

Σου έχω πει άλλοτε πόσο μας αγαπάει ο Χριστός, ο Οποίος σταυρώθηκε για μας, για να σωθούμε από τα νύχια του Διαβόλου και να ζούμε ευτυχισμένοι στον Παράδεισο. Πιστεύεις στον Χριστό μας;

- Ναι! απάντησε εκείνη με ξεψυχισμένη φωνή. 

- Θέλεις να βαπτιστείς στο Όνομά Του και να γίνεις Χριστιανή, όπως εγώ;

- Θέλω! απάντησε ζωηρότερα. 

Σηκώθηκε αμέσως η Ζηνοβία, τηλεφώνησε σε μια φίλη της, που ήρθε γρήγορα, βρήκαν τον ιερέα του Νοσοκομείου, και σε λίγο τελέσθηκε το ιερό Μυστήριο του Βαπτίσματος.

Διαβάστηκαν πρώτοι οι "Επορκισμοί (Εξορκισμοί)", για να απομακρυνθεί ο Σατανάς από την ψυχή της και τελέσθηκε στη συνέχεια η ιερή Ακολουθία. Η ανάδοχος κ. Ζηνοβία άλειψε όλο το σώμα της νεοφώτιστης με το άγιο έλαιο του Βαπτίσματος και η πρώην Μαλέλα, που έλαβε το όνομα της Παναγίας, "Μαρία", είπε:

- Θέλω να πεθάνω Χριστιανή Ορθόδοξη!

Και ο ιερέας πρόσθεσε:

- Το έλαιο του Βαπτίσματος είναι θαυματουργό. Εύχομαι να σου χαρίζει ο Χριστός μας πάντα υγεία σώματος και ψυχής και την κοινώνησε. Ανέκφραστη αγαλλίαση ένιωσε εκείνη τη στιγμή η νεοφώτιστη Μαρία! Πρώτη φορά στη ζωή της ζούσε τέτοια χαρά! 

Όταν τελείωσε το ιερό Μυστήριο, η Μαρία αισθανόταν πολύ καλά. Οι πόνοι της είχαν σταματήσει εντελώς. Γι' αυτό και η Ζηνοβία, αφού συνεννοήθηκε με τους γιατρούς, τηλεφώνησε στη φίλη της στην Αθήνα να την επισκέπτεται και την άφησε μόνη της και επέστρεψε στο σπίτι της. Επανήλθε έπειτα από τρεις μέρες και αφού την είδε ήρεμη και χωρίς πόνους, την πήρε μαζί της με την άδεια των γιατρών και με το εξιτήριο και την έφερε στο κτήμα της. Εκεί τη φρόντιζε σαν αδελφή της. 

Ο άντρας και τα παιδιά της Μαρίας συγκινημένοι από την αγάπη της Ζηνοβίας πίστεψαν στον Χριστό και βαπτίστηκαν κι αυτοί Χριστιανοί. Και ζουν πλέον όλοι οικογενειακά προσεκτική χριστιανική ζωή. Εκκλησιάζονται και κοινωνούν τακτικά. Και όταν επτά χρόνια μετά την εγχείρηση πήγαν στο Νοσοκομείο του "Μεταξά", για να ευχαριστήσουν τον χειρουργό ιατρό, έκπληκτος εκείνος αναφώνησε, μόλις είδε τη Μαρία:

- Εσύ! Ζεις! Δεν πιστεύω στα μάτια μου!

- Ζω, γιατρέ, γιατί βαπτίστηκα! Με έσωσε ο Ιησούς Χριστός, που Τον λατρεύω!

Ο γιατρός ο ογκολόγος, την κοίταγε και την άκουγε σαστισμένος. Και χωρίς να πει τίποτε άλλο έκανε τον σταυρό του.

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, με το αγιασμένο λάδι του Βαπτίσματος, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 25ο (α μέρος)

Οι περιπέτειες με τους μετανάστες που φεύγουν από τις πατρίδες τους με σαπιοκάραβα, ελπίζοντας ότι θα δουν μια ''άσπρη μέρα'' στην Ευρώπη, είναι λίγο-πολύ γνωστές. Αρκετά γράφουν και λένε οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις. Αρκετοί βέβαια δεν κατορθώνουν να βγουν στις ακτές. Τους καταπίνει η θάλασσα μαζί με τα σαπιοκαΐκια των δουλεμπόρων της Ανατολής. Αλλά και όσοι τελικά βγαίνουν στην ξηρά, αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλες δυσκολίες. 

Μια τέτοια οικογένεια μεταναστών ήταν ο Μάρα με τη γυναίκα του Μαλέλα και τα δυο τους παιδιά Ταράκα και Ταμέλα. Είχαν ξεκινήσει με όνειρα και ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο από την πατρίδα τους, το Πακιστάν και ζούσαν - τρόπος του λέγειν "ζούσαν" - κάπου στην Κορινθία. Δούλευαν σε μερικά κτήματα και έμενα δωρεάν σχεδόν σε μια μικρή αποθήκη. Η φτωχική κατοικία τους ήταν μέσα στο κτήμα μιας πιστής γυναίκας, της κυρίας Ζηνοβίας, που τους προστάτευσε. Στο πρόσωπό της γνώρισαν τη φιλοξενία και αγάπη των Ελλήνων και μάλιστα των αληθινών Χριστιανών. Πότε-πότε η Ζηνοβία έκανε λόγο με τρόπο στη Μαλέλα για τον Χριστό, για την Παναγία μας, για τον Απόστολο Παύλο που είχε περάσει από την Κορινθία, και η Μαλέλα την έβλεπε με τα μεγάλα εκφραστικά της μάτια και την άκουγε σιωπηλή. Όταν μάλιστα της μιλούσε για τα Πάθη του Χριστού και για τη Σταύρωσή Του στον Γλογοθά, τα μάτια της Μαλέλας βούρκωναν και δάκρυα αυλάκωναν το πρόσωπό της. 

Οι μέρες και οι μήνες κυλούσαν ήρεμα. Τα Χριστούγεννα η Ζηνοβία συνεννοήθηκε με τους δικούς της, τον άντρα της και τα τρία παιδιά της, και κάλεσαν τους μετανάστες στο γιορτινό τραπέζι τους. Πόση χαρά ένιωθαν οι σπιτικοί με αυτή τη χειρονομία τους. Νόμιζαν πως φιλοξενούσαν στο τραπέζι τους τον ίδιο τον Χριστό, που τότε στη Βηθλεέμ δεν υπήρχε τόπος να γεννηθεί και γεννήθηκε σ' έναν στάβλο. Άλλα πόσο χαίρονταν και οι ξένοι. Έλαμπαν τα πρόσωπά τους με την αγάπη που ζούσαν απλόχερα και με τα χαμόγελα που έβλεπαν στα πρόσωπα των σπιτικών....

Δεν πέρασαν όμως λίγες μέρες και το κακό, ορμητικό και άγριο, χτύπησε τους φτωχούς μετανάστες. Η Μαλέλα ξαφνικά σφάδαζε από τους πόνους. Η Ζηνοβία γεμάτη συμπόνια την έτρεξε αμέσως σε γιατρούς, και οι γιατροί μετά από πολλές εξετάσεις αποφάνθηκαν ότι πρόκειται για επιθετικό, σκληρό καρκίνο και ότι η κατάστασή της ήταν κρίσιμη. Έπρεπε να μεταφερθεί στην Αθήνα. 

Η Ζηνοβία συνεννοήθηκε με τον άντρα της και την ανέβασαν με το αυτοκίνητό τους στο αντικαρκινικό Νοσοκομείο "Μεταξά", στον Πειραιά, όπου είχαν δυο γνωστούς γιατρούς. Στον δρόμο η Ζηνοβία έδινε θάρρος στη Μαλέλα λέγοντάς της: "Μη φοβάσαι. Ο Χριστός μας, που αγαπάει όλους τους ανθρώπους, θα σε βοηθήσει". Όταν έφτασαν στο Νοσοκομείο, ζήτησαν τους γνωστούς γιατρούς και με τη γνωριμία τους την έβαλαν σ' ένα δωμάτιο στον 7ο όροφο. 

συνεχίζεται...

(Γεωργίου Γ. Ψαλτάκη, ... Κι έγινε το θαύμα, με το αγιασμένο λάδι του Βαπτίσματος, Αθήνα 2021, Εκδόσεις Σωτήρ).

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Φράσεις για προβληματισμό 81ο μέρος

Η ζωή διδάσκει. Να πέφτεις και πάλι να σηκώνεσαι. Να κρύβεις τις πληγές σου και όρθιος να προχωρείς. Η ζωή έχει ποιότητα, όταν έχει αξιοπρέπεια και ήθος. Η ζωή είναι μια ξαστεριά, μια μπόρα. Κάνε στη μπόρα υπομονή, στην ξαστεριά προχώρα. Η ζωή είναι τέχνη. Με τα ίδια υλικά, άλλοι δημιουργούν παράδεισο και άλλοι ανοίγουν κόλαση. Να ζεις με τους ανθρώπους σαν να σε βλέπει ο Θεός.

Στη ζωή πρέπει να ετοιμάζεσαι όχι για ελαφρό φορτίο, αλλά για γερές πλάτες. Το μεγαλείο της ζωής δεν μετριέται με τη διάρκειά της, αλλά με το περιεχόμενό της. Να βλέπεις τη ζωή σαν μια λαμπάδα που λιώνει, για να φωτίζει τους άλλους. Να μη χάνεις ποτέ το θάρρος σου, Η ελπίδα είναι το λάδι που αλείφουμε τους τροχούς της ζωής. Αν εξαφανίσουμε τις δυσκολίες από τη ζωή, θα χάσει την αγωνιστικότητά της. Στη φύση επιβιώνουν τα φυτά που έχουν ρίζες. Έτσι και στη ζωή επιβιώνουν όσοι διαθέτουν ηθικές αξίες. Το πέρασμά σου από τη ζωή να είναι φωτεινό και δημιουργικό. Να ζεις, να αγαπάς και να προσφέρεις. Αυτό είναι το νόημα της ζωής (Σπουδαίες σκέψεις). 

Τι είναι ο άνθρωπος; Ο αριθμός των ημερών της ζωής του ανθρώπου που είναι δυνατόν να φθάσει, είναι εκατό χρόνια. Σαν μια σταγόνα νερού από απέραντη θάλασσα ή σαν ένας κόκκος άμμου, έτσι λίγα είναι τα χρόνια αυτά, μπροστά στην ατελείωτη ημέρα της αιωνιότητας. Για την αδυναμία και παροδικότητα αυτή των ανθρώπων ευσπλαχνίζεται και μακροθυμεί ο Κύριος επ' αυτούς και εκχύνει πλούσιο το έλεός του σ' αυτούς (Σοφία Σειράχ, ιη, 8-11).

Χρησιμοποίησε όποια γλώσσα θέλεις. Ποτέ όμως δεν θα καταφέρεις να πεις κάτι διαφορετικό από αυτό που είσαι. (Σπουδαία σκέψη).

Όταν ήμουν νύφη, δεν είχα καλή πεθερά. Τώρα που είμαι πεθερά, δεν έχω καλή νύφη (Λαϊκή ρήση). 

Η αλήθεια είναι η πιο ισχυρή θεά, αυτή που κυβερνάει τους ανθρώπους με τόση αυταρχική κυριαρχία. Γιατί αν και πολλοί την πολεμούν και πολλές φορές το ψέμα κρύβεται έντεχνα κάτω από την αληθοφάνεια, στο τέλος πάντα αυτό θριαμβεύει νικώντας κάθε αντίσταση (Πολύβιος). 

Τότε μάλιστα οἱ μαθηταί εἰς τό τῶν ἀγαθῶν ἀνἀγονται ζῆλον, ὅταν παρά τῶν διδασκάλων ἔχωσι το παράδειγμα: οι μαθητές παροτρύνονται περισσότερο στο να επιδιώκουν τα καλά, όταν από τους δασκάλους τους παίρνουν παράδειγμα (Ιωάννης ο Χρυσόστομος). 

Το έλεος και η συμπάθεια των ανθρώπων εκτείνεται και εκδηλώνεται προς τον πλησίον και τον όμοιόν του άνθρωπο. Του Θεού όμως το έλεος και η ευσπλαχνία Του εκχύνεται ανεξαιρέτως σε κάθε άνθρωπο. Ελεεί ο Κύριος καθένα, αφού ελέγξει και διαπαιδαγωγήσει και διδάξει και επιστρέψει σε μετάνοια σαν ποιμήν το ποίμνιό του. Ελεεί εκείνους οι οποίοι περιμένουν και δέχονται πρόθυμα την παιδαγωγία Του και οι οπαίοι μετά σπουδής και ζήλου ζητούν τη γνώση και εφαρμογή των εντολών του (Σοφία Σειράχ ιη, 13-14). 

Απελπισία, απόγνωση, αποθάρρυνση, λέξεις που πολλές φορές ακούγονται στη ζωή μας. Αφορμές πολλές από την καθημερινή σκληρή πραγματικότητα. Οτιδήποτε κι αν μας συμβαίνει, οι πιστοί Χριστιανοί οφείλουμε να διώχνουμε μακριά την απελπισία και την απόγνωση. Με την πίστη προς τον παντοδύναμο Κύριό μας και την υπακοή μας στο άγιο θέλημά Του να προχωρούμε με φωτεινή ελπίδα ότι καλύτερο θα φέρει ο Θεός στη ζωή μας μέσα από τις δυσκολίες και τα προβλήματα (Σπουδαία σκέψη). 

Ο Κύριος έπλασε τον άνθρωπο από το χώμα της γης και διέταξε να επιστρέψει σ' αυτήν. Έδωσε σ' αυτούς ορισμένο αριθμό ημερών και χρόνο ζωής μετρημένο και εξουσία επ' όλων των επί της γης. Τους έπλασε κατ' εικόνα Του. Έδωσε στους ανθρώπους ελεύθερη βούληση και γλώσσα και μάτια και αυτιά και καρδιά, για να σκέπτονται. Τους γέμισε με γνώση και σύνεση και τους υπέδειξε με τη συνείδηση ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό. Τους προίκισε με ηθική διάκριση, για να δείχνει σ' αυτούς το μεγαλείο των έργων Του, ώστε να δοξολογούν το άγιο όνομά Του (Σοφία Σειράχ ιζ, 6-9). 

Κατά τήν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὐμῖν (Ματθ. θ, 29): Ας μη λησμονούμε ότι το έργο της σωτηρίας μας εξαρτάται από τον βαθμό της πίστεώς μας. Αναμφίβολα, δωρεάν τῇ αὐτοῦ χάριτι ἐσώθημεν (Ρωμ. γ, 24). Από τη σταυρική θυσία και την ένδοξη ανάσταση του Κυρίου ξεπήγασε η σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.... Καρπός της πίστεώς μας είναι η σωτηρία μας, της πίστεως που εξωτερικεύεται και συνοδεύεται με τα απαραίτητα έργα της μετανοίας και της αγάπης, όπως έχει καθορίσει η αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία (Σπουδαία σκέψη). 

Ο Θεός δεν αφαιρεί τα κύματα από τη ζωή μας, αλλά μας δίνει τη δύναμη να τα υπερπηδάμε ή να περπατάμε πάνω στα κύματα (Σπουδαία σκέψη). 

Ένα "ποτήρι" παράδειγμα αξίζει πολλές φορές περισσότερο από ένα "βαρέλι" συμβουλές (Σπουδαία σκέψη). 

Ο θυμός είναι ένας αέρας που σβήνει το κερί της λογικής (Σπουδαία σκέψη). 

Του ανόητου και απαίδευτου ανθρώπου το πόδι είναι γρήγορο, για να μπει σε ξένο σπίτι, ο άνθρωπος όμως που έχει μεγάλη πείρα θα δοκιμάσει συστολή και ντροπή. Ο άφρων και αμόρφωτος άνθρωπος σκύβει περίεργα από την πόρτα μέσα στο σπίτι, ενώ ο μορφωμένος θα σταθεί απέξω διακριτικά. Είναι αγένεια και έλλειψη καλής ανατροφής το να ακούσει κανείς κρυφά κοντά στην πόρτα του άλλου. Ο φρόνιμος και ευγενής θα αισθανθεί αυτό ως ανυπόφορο βάρος ντροπής και ατιμίας (Σοφία Σειράχ κστ, 22-24). 

Γνώρισμα των ζώντων οργανισμών είναι η κίνηση. Προσόν και πλεονέκτημα για κάθε άνθρωπο είναι η δραστηριότητα. Εάν για την απόκτηση υλικών αγαθών απαιτείται εργατικότητα ακαταπόνητη - η οκνηρία και η αδιαφορία δεν πρέπει να έχουν την παραμικρή θέση- ακόμα περισσότερο απαιτείται δραστηριότητα και κόπος για τα πνευματικά. Στην προθυμία και το ζήλο που απαιτείται για κάθε θεάρεστο έργο να μην είσθε δυσκίνητοι και οκνηροί. "τῇ σπουδῇ μή οκνηροί (Ρωμ ιβ, 11)" (Κυριακοδρόμιο, τόμος 5ος, εκδόσεις Σωτήρ). 

Σε σύναξη αμαρτωλών θα ανάψει φωτιά να τους κάψει και σε έθνος που απειθεί και αποστάτησε από τον Θεό, θα εκσπάσει γρήγορα θεία οργή. Όσο πολύ και μεγάλο είναι το έλεός Του, τόσο μεγάλη είναι η αυστηρότητα και τιμωρία Του. Θα κρίνει κάθε άνθρωπο σύμφωνα με τα έργα Του (Σοφία Σειράχ, ιστ, 6,12).

Το υπερκόσμιο φως μέσα στο οποίο βρέθηκαν οι τρεις Μαθητές του Κυρίου κατά τη Μεταμόρφωσή Του στο όρος Θαβώρ, είναι το φως της θείας φύσεως του Χριστού μας. Γι' αυτό και και θεοφιλής ψυχή, εορτάζοντας τη λαμπρή εορτή της Μεταμορφώσεως προσεύχεται με πόθο πολύ με τον θείο υμνωδό: Κύριε, "λάμψον καί ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τό φῶς Σου τό αΐδιον" (Σπουδαία σκέψη). 

Στο θαύμα της διατροφής των πεντακισχιλίων, ο Κύριος εκείνους που Τον αναζητούσαν επίμονα, τους γέμισε με τα αγαθά Του, με τις δωρεές Του: θεράπευσε τους ασθενείς τους και τους έθρεψε με ολική και πνευματική τροφή. Ας θελήσουμε κι εμείς να ανήκουμε σ' εκείνους που συνεχώς αναζητούν το πρόσωπό Του και ποθούν την παρουσία Του (Σπουδαία σκέψη). 

Έχουμε ανάγκη κάποτε να μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας και με τον Θεό. Να ασκούμε την αυτοκριτική, να μελετούμε τον Λόγο του Θεού, να προσευχόμαστε, να Του ανοίγουμε την καρδιά μας. Να Τον ευχαριστούμε για τις δωρεές Του, να Του ζητούμε βοήθεια και φωτισμό για την πνευματική πρόοδο... Θα γλυκαίνει τότε και θα ειρηνεύει η ψυχή μας (Σπουδαία σκέψη). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα δια των πρεσβειών της Θεοτόκου, της οποίας τα εννιάμερα εορτάζουμε αύριο!