Σε μια επιστολή του της 1-10-1953, από τη Μονή του Αγίου Παύλου, ιδού πώς εξιστορεί την αγαθοποιό και παντοκρατορική πρόνοια: "Ας έχει δόξαν ο Πανάγαθος, επουράνιός μας Πατήρ, ο διάφορα μέσα και πολλαπλάς επιφοράς επινοών, διά να σώσει τούς αχαρίστους ημάς και εισαγάγει εις την επουράνιον αυτού βασιλείαν. Και η ασθένεια αύτη της καρδίας μου, ούσα οργανική και επομένως αθεράπευτος, δύναται να λογισθεί ως μια των επιφορών τούτων. Πλην, επειδή η αγαθότης και η ευσπλαχνία αυτού είναι άπειρος, ομού με τον πειρασμόν μας δίδει και το μάλαγμα εις το να δυνάμεθα ευκόλως να αντεπεξερχόμεθα αυτόν...."Ως "ρομφαία δίστομος" περνά τη λεπτή συνείδησή του η μνήμη "των πεπραγμένων του δεινών" και "οι παλαιοί λογαριασμοί", τους οποίους έφθασε ο καιρός να εξοφλήσει- καθώς γράφει ο ίδιος: "Μεγάλη είναι η παρηγορία μου, αισθανόμενος ότι όλα τα παθήματα ταύτα προέρχονται εξ΄ αγάπης του πανοικτίρμονος Θεού, αποβλέποντος εις την ωφέλειαν των ψυχών μας και μάλιστα εκείνων, οίτινες, ως εγώ, τον έχουν λυπήσει και παροργίσει τοσούτον εν τω βίω αυτών. Ας είναι ευλογημένον και δεδοξασμένον το πανάγιον όνομα αυτού όστις μεταχειρίζεται παντός είδους φάρμακα για τη σωτηρία των ανθρώπων".
"Ὁ Πατήρ μου ἐργάζεται, κἀγώ ἐργάζομαι", μας λέγει εν τω Αγίω Ευαγγελίω του. Ποίαν άλλην εργασίαν κάμνουν ει μή να σώζουν ψυχές ανθρώπων; Να έχωμεν πάντα υπ' όψιν τα άγια λόγια του Ευαγγελίου: "καί θρίξ έπί τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ πίπτει ἄνευ τοῦ θελήματος τοῦ ἐπουρανίου Πατρός σας"... "Ας δοξάζωμεν τον επουράνιο Πατέρα μας, όστις διά της παραχωρήσεως των τοιούτων κακών (τα οποία ημείς οι ανόητοι ονομάζομεν έτσι) εις εν μόνον αποβλέπει, ώστε και διά της υπομονής που και ημείς θα δείξωμεν να μας πάρει όσο το δυνατόν πλησιέστερον κοντά Του". Διά τούτο κάποιος άγιος λέγει: "Ὁ γνωστικός καί εἰδώς τἠν ἀλήθειαν οὐ διά μνήμης τῶν πραχθέντων, ἀλλά δι΄ ὑπομονῆς τῶν ἐπερχομένων ἐξομολογεῖται τῷ Θεῷ". Έτερος δε πάλι άγιος λέγει: "Πρέπει να γνωρίζομεν και και τούτο, ότι τρεις τρόποι της θεοσεβείας υπάρχουν, με τους οποίους μπορεί να σωθεί ο άνθρωπος. Ο πρώτος το να μην αμαρτάνει, ο δεύτερος το να υπομένει ο αμαρτήσας τα επερχόμενα θλιβερά, ο δε τρίτος το να πενθεί κάποιος διά την έλλειψιν της υπομονής του".... Ο μέγας Αθανάσιος ερωτά τον άγιο Νήφωνα: "Ἆρα, πάτερ, ὠφελεῖ τόν ἄνθρωπον ἡ ἀσθένεια;". Απεκρίθη σ' αυτόν ο όσιος Νήφων και λέγει: "Όπως ακριβώς το χρυσάφι όταν χωνευθεί μέσα στο πυρ αποβάλλει τη σκουριά και εξέρχεται καθαρό, έτσι και ο άνθρωπος, αν ασθενής ων ευχαριστεί τον Θεόν, αποβάλλει τας αμαρτίας του". Καθώς ελέχθη και καθώς ο ίσιος ο πατήρ Γεράσιμος περιγράφει στις επιστολές του, συμπτώματα πολλών ασθενειών περιέζωναν απειλητικώς την υγεία του και ημέρα με την ημέρα η κατάστασίς του χειροτέρευε στη σπηλιά του Αγίου Αθανασίου. Οπότε σε μια οξεία κρίση της ασθενείας του εισήλθε στο νοσοκομείο της Λαύρας. Από εκεί, στέλνει ειδοποίηση στον αγιοπαυλίτη παπα-Ανδρέα παρακαλώντας τον: "Έλα, αδελφέ μου, να με πάρεις". Στη Μονή Αγίου Παύλου ο τότε ηγούμενος Σεραφείμ φρόντισε με κάθε τρόπο να περιποιηθεί και να ανακουφίσει τον ασθενή. Όλοι τον θεωρούσαν σαν αδελφό της Μονής. Ο ισχυρός όμως κλονισμός της υγείας του τον αναγκάζει να κατεβεί στην Αθήνα, να νοσηλευθεί εκεί και να αναλάβει δυνάμεις. Έτος 1950. Ο πόνος της ψυχής του είναι μεγαλύτερος από τον σωματικό, διότι εγκαταλείπει την αγαπημένη του ησυχία, την ηρεμία και την ειρήνη της αθωνικής πολιτείας. Νοσηλεύεται στο σπίτι της αδερφής του, στη συνοικία Κυπριάδου. "Εἰρήνη πολλή τοῖς ἀγαπῶσι τόν νόμον σου". Η ειρήνη, "ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν", καρπός του Αγίου Πνεύματος και της ησυχίας ακτινοβολούσε από το πρόσωπό του προς πάντας. Μειλίχιος, γλυκός, καταδεκτικός, ευπροσήγορος, ασκεί, χωρίς να το επιδιώκει, μια ποιμαντική διακονία, φυσικά και αβίαστα. Πλήθη πιστών χριστιανών έρχονται να πάρουν την ευχή του και να τρυγήσουν κοντά του "λόγον ἀγαθόν". Εικοσιπέντε χρόνια ασκητικής πολιτείας είχαν κάνει τον λευκανθέντα πλέον γέροντα ερημίτη "μυστικήν ἄμπελον". Περισσότερο από κάθε άλλο θέμα, στρέφει τον λόγο του γύρω από τον κεντρικό άξονα της πνευματικής ζωής των χριστιανών, μοναχών και λαϊκών. Την προσευχή: "Να προσεύχεσαι - επαναλάμβανε σε πολλές ψυχές που έρχονταν να τον δουν. Να προσεύχεσαι αδιαλείπτως με τη μεγάλη ευχή: "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με"! "Αλλά, όταν λέγεις την ευχή αυτή, να προσέχεις σαν να περνά μαχαίρι την καρδιά σου". Ακολουθώντας τη γραμμή των Νηπτικών Πατέρων, έχοντας ως παρακαταθήκη την πνευματική παράδοση του γέροντος Καλλινίκου, ο πατέρας Γεράσιμος ζούσε και δίδασκε με φιλοκαλική κατοχύρωση την αδιάλειπτη προσευχή. Αυτό που έλεγε "να προσέχεις σαν να περνά μαχαίρι την καρδιά σου", είναι το λεγόμενο στη φιλοκαλική γλώσσα "έχε τον νουν μέσα στην καρδιά". Και η προσευχή να συνοδεύεται με προσοχή και νήψη και η προσοχή να να παρακολουθεί την προσευχή. Αυτή η συνάντηση του νου και της καρδιάς δημιουργεί συναίσθηση, κατάνυξη, συντριβή, πόνο και φόβο και αγάπη Θεού και δάκρυα και ενοποίηση όλων των δυνάμεων της ψυχής στον κεντρικό στόχο της ενώσεως με τον Κύριο και Θεό της. συνεχίζεται...
(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου