"Οι αρετές - γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς - επειδή ομοιάζουν με τις αρετές του Θεού, κάνουν τον άνθρωπο κατάλληλο να υποδεχθεί το θείο, αλλά οι αρετές δεν ενώνουν. Η δύναμις όμως της προσευχής ενεργεί με ιερό τρόπο και πραγματοποιεί την ανάταση του ανθρώπου και την ένωσή του με το θείο, γιατί η προσευχή είναι σύνδεσμος των λογικών κτισμάτων με τον Θεό. Τότε βέβαια, όταν η προσευχή βοηθουμένη από θερμή κατάνυξη που καίει τα πάθη, υψωθεί πάνω από τις ενέργειες των παθών και των διαφόρων λογισμών, διότι είναι αδύνατη η ένωσις του Θεού με τον εμπαθή νου".
Η παραμονή του πατέρα Γεράσιμου στην Αθήνα την εποχή εκείνη ήταν συγχρόνως και κάποια "οικονομία" - σχέδιο του Θεού, για να μεταδώσει εκλαϊκευμένα τις πατερικές, ορθόδοξες εμπειρίες του στον λαό του Θεού. Αλλά όσο παρέμενε μακριά από το Περιβόλι της Παναγίας ένιωθε σαν το ψάρι έξω από τη θάλασσα. Η ψυχή του σπαρταρούσε από τη νοσταλγία, ζητούσε την ποθητή ημέρα της επιστροφής. "Πότε ἤξω καί ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ μου....."
Και η ευκαιρία ήρθε απρόσμενα και ξαφνικά. Πληροφορήθηκε ότι η Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών είχε προγραμματίσει προσκύνημα στο Άγιον Όρος με πλοίο την παραμονή των Αγίων Αποστόλων του 1953. Ζήτησε να τον πάρουν μαζί τους. Η χαρά του ήταν απερίγραπτη. Το ταξίδι εκείνο έμεινε αλησμόνητο. Πόλος έλξεως όλων των φοιτητών είχε γίνει ο πατέρας Γεράσιμος, που έβλεπε με συγκίνηση τόσα νιάτα δοσμένα στον Χριστό.
Μέσα στο πλοίο τελέσθηκε ο εσπερινός και η θεία Λειτουργία των αγίων Αποστόλων. "Ἔψαλλον οἱ φοιτηταί- έγραφε αργότερα σε μια του επιστολή -μέ τόσην κατάνυξιν, ὥστε μᾶς ἐφαίνετο ὡσάν νά μᾶς παρακολουθοῦν κατά τόν πλοῦν ἄγγελοι ἐξ οὐρανοῦ, ψάλλοντες καί συνεορτάζοντες μεθ΄ ἡμῶν". Από μακριά ο κωνικός όγκος του Άθω άρχιζε να ξεπροβάλει στον ορίζοντα. Ο πατέρας Γεράσιμος γύριζε στην αγαπημένη πνευματική πνευματική του πατρίδα, με αχώριστο σύντροφό του βαρύ καρδιακό νόσημα.
Σχεδόν όλο τον χρόνο, πριν ελαχίστων ημερών, η κορυφή του Άθω στις βαθύτερες πτυχές της είναι χιονισμένη. Έτσι δικαίως μπορούμε να ονομάσουμε τον Άγιο Παύλο ''χιονοσκεπές" μοναστήρι. Η παράδοσις λέει ότι την Μονή την ίδρυσε τον 10ο αιώνα ο άγιος Παύλος ο Ξηροποταμηνός τα τελευταία χρόνια της ζωής του, διότι ζητούσε περισσότερη ησυχία εν μέσω των μεριμνών της πρώτης Μονής του Ξηροποτάμου.
Ο άγιος Παύλος ήταν βασιλόπουλο, γιος του αυτοκράτορος Μιχαήλ του Ραγκαβέ. Πόσοι βασιλείς και βασιλόπουλα στη ροή της Ιστορίας εγκατέλειψαν τη ματαιότητα του κόσμου τούτου και "βασιλείου ἀξίας ἀνταλλαξάμενοι" ασπάσθηκαν την απέριττη, λιτή ζωή των μοναχών! Φαίνεται πως ο άγιος Παύλος ίδρυσε μικρό κατ' αρχάς μοναστήρι, το οποίο έζησε μέχρι τον 14ο αιώνα. Τη Μονή ανασυνέστησαν δυο άρχοντες, αδελφοί κατά σάρκα, Γεράσιμος και Αντώνιος, με ωραίες οικοδομές και την προίκισαν με διάφορα μετόχια.
Αξιοσημείωτη είναι η χρονολογία 1830 της ανασυστάσεως της Μονής του Αγίου Παύλου σε κοινόβιο με ηγούμενο τον ιερομόναχο Στέφανο Διονυσιάτη. Το πρώτο Καθολικό της Μονής κτίσθηκε τον 15ο αιώνα από τον Δεσπότη (Ηγεμόνα) Σερβίας Γεώργιο Α' Βράγκοβιτς προς τιμή του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, τον οποίο μέχρι σήμερα τιμούν ιδιαιτέρως οι αγιοπαυλίτες. Ίσως το ναΰδριο πάνω στον βράχο της βορείου πλευράς να είναι απομεινάρι του αρχαίου αυτού ναού.
Το νέο Καθολικό είναι αφιερωμένο στην Υπαπαντή του Σωτήρος. Έχει μαρμάρινο τέμπλο, κολόνες, προσκυνητάρια από μάρμαρα του Άθω, της Τήνου και της Πεντέλης. Για την αποπεράτωση του εργάσθηκε με πολύ ζήλο και αγάπη "ευπρεπείας" ο ηγούμενος Σωφρόνιος Καλλιγάς, καταγόμενος από την Κεφαλλονιά. συνεχίζεται...
(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου