Μόνο όποιος επισκεφθεί το Άγιον Όρος και μόνο όποιος θα μελετήσει τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο θα μπορέσει ίσως να καταλάβει πόσο μεγάλη είναι η αρετή της υπομονής. Οι αγιορείτες πατέρες όταν κείρεται ένας μοναχός του δίνουν αυτή τη λακωνική, μα πλούσια ευχή: "Καλή υπομονή". Όταν συζητούν μεταξύ τους, διανθίζουν την απλουστάτη ομιλία τους με το σύνθημα: "Υπομονή, κάνε υπομονή". Όταν πίνουν νερό, σταυροκοπιούνται και εύχονται πάλι την προσφιλή τους ευχή. Ως και στα μουλάρια, τα απαραίτητα και συμπαθή ζώα, τα μεταφορικά και συγκοινωνιακά αυτά μέσα, όταν τα φορτώνουν οι αγιορείτες, τα προτρέπουν στην υπομονή. Λένε λ.χ. "κάνε υπομονή, Κίτσο", "κάνε υπομονή, Αράπη".
Την υπομονή σου την υπενθυμίζουν στο Άγιον Όρος όλα: οι πολύωρες ακολουθίες, οι ατελείωτες αγρυπνίες, το διακόνημα, το εργόχειρο, ο πόλεμος των δαιμόνων, οι δοκιμασίες από ανθρώπους, ο σταυρός της υπακοής, ο σταυρός της ασθενείας. Όλα συμβάλλουν στην αύξηση της πολύτιμης αυτής αρετής. Η υπομονή στον σταυρό της ασθενείας ήταν για τον πατέρα Γεράσιμο ο επιούσιος άρτος.
Ιώβεια υπομονή έκανε ο ευλογημένος, χριστομίμητη υπομονή. "Η υπομονή των φτωχών σου δεν χάνεται μέχρι το τέλος". Το πλέον αξιοθαύμαστο γι' αυτόν ήταν ότι είχε συνδυάσει την υπομονή με τη δοξολογία προς τον ευεργέτη του Κύριο. Ευχαριστούσε τον Θεό γιατί θεωρούσε ευεργεσία την ασθένεια. "Δόξα σ' Εκείνον - γράφει σε μια επιστολή του - που προνοεί και για το μυρμήγκι". Ας δούμε πώς ο ίδιος περιγράφει αυτά τα βιώματα σε επιστολές του προς τον πατέρα Θεοδόσιο:"Έξι- επτά ημέρες ακόμη και παύω τη σταφυλοθεραπεία και ούτω με τη βοήθεια του Θεού ελπίζω να αναλάβω τας απωλεσθείσας δυνάμεις μου και να κανονισθεί η λειτουργία της καρδίας, διότι υποφέρω απ' αυτήν ως καρδιακός που είμαι τώρα πολύ περισσότερον (Επιστολή 15ης Αυγούστου 1947).... Λοιπόν, όλαι αι ασθένειαι, που από τον περασμένον χειμώνα με έχουσιν επισκεφθεί, προέρχονται από αυτήν την δολοφόνον και ύπουλον υγρασίαν της Σπηλιάς, ήτις όλως ανεπαισθήτως έχει ποτίσει το ασθενές σώμα μου και σήμερον υποφέρω κυρίως από καρδίαν και περιβρογχικήν αδενίτιδα, την οποίαν είχον πάρει από την εποχή της ισπανικής γρίπης και είχεν επουλωθεί...."
"Αλλά αφού το επέτρεψεν ο Θεός δια τας αμαρτίας μου, ας είναι το άγιον όνομά Του ευλογημένον (επιστολή 26ης Οκτωβρίου 1947)". Γράφοντας σε έναν νεαρό θεολόγο για το νόημα των πειρασμών στη ζωή μας, λέει με πατερικό νου: ".... Ο Θεός ως Πανάγαθος αφήνει να μας προσβάλλωσιν οι πειρασμοί (ουχί πέραν των δυνάμεών μας) αποβλέπων εις την ωφέλειαν της ψυχής μας. Ας παρακαλούμε λοιπόν τον Κύριον να μας χαρίζει υπομονή εις τας θλίψεις και να μας ενιοχύει εις το να δυνάμεθα, ημείς τα αδύνατα όντα, να εκπληρώνομεν το πανάγιον αυτού θέλημα, το οποίον αείποτε αποβαίνει προς εξαγνισμόν των ψυχών μας.... " "Έχοντες υπ' όψιν ότι κατά παραχώρησιν Θεού ούτοι οι πειρασμοί μας συμβαίνουν και ότι διά ψυχικήν μας ωφέλειαν ταύτα παραχωρούνται εις ημάς, δεν πρέπει να λυπούμεθα τοσούτον υπερμέτρως. Μάλιστα πρέπει να χαίρομεν αναλογιζόμενοι ότι ταύτα εξ' αγάπης του επουρανίου Πατρός μας επέρχονται προς ίασιν και τελείαν αποθεραπείαν των αρρώστων ψυχών μας. "Ἇρον τούς πειρασμούς καί οὐδείς ὁ σωζόμενος". Και ο απόστολος Ιάκωβος προτρέπων ημάς να χαιρώμεθα εις τους πειρασμούς, μας λέγει: "Πᾶσαν χαράν ἠγήσαθε, ἀδελφοί μου, ὅταν ποικίλοις πειρασμοῖς περιπέσητε" ". Πονεμένος ο ίδιος και δοκιμασμένος "ὡς χρυσός ἐν τῷ χωνευτηρίῳ" της ασθενείας, μπορούσε να παρηγορεί και να ενισχύει και διά ζώσης φωνής και διά αλληλογραφίας. Σε μια επιστολή προς ένα πνευματικό τέκνο του στην Αθήνα γράφει: "Πολύ θα επεθύμουν να μάθω περί της ασθενείας της κόρης εκείνης, την οποίαν, ως θα ενθυμείσθε, είχομεν επισκεφθεί... Πολύ την μακαρίζω για το πάθημά της τούτο, αρκεί μόνο να κάμνει υπομονήν και ει δυνατόν μάλιστα, να δοξολογεί τον Θεόν διά τα τόσα αγαθά τα οποία της έχει ετοιμάσει". Λέγει ένας άγιος: "Όταν ασθενείς, να λες μακάριος αυτός που αξιώθηκε να δοκιμασθεί από τον Θεόν για την υγεία της ψυχής". Άλλος πάλι άγιος λέγει: "Δε χαίρεται ο Θεός σε άλλη αρετή τόσο, όσο όταν είναι κάποιος ασθενής και τον ευχαριστεί". Και ο άγιος Πέτρος ο Δαμασκηνός λέγει: "Οφείλουμε να ευχαριστούμε τον Θεό, διότι έδωσε την ασθένεια σαν ένα στεφάνι της υπομονής". Η εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού έχει γίνει βίωμα στον πατέρα Γεράσιμο.
συνεχίζεται...
(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου